" ဗူ ေၾကာက္လိမ့္တုန္း"

ဗူသုန္၊ ဗူခ၊ ဗူစလုိ ့ ဗူေနရာ

ဗူလာလိမ့္တုန္း။

ဗူလွဲ၊ ဗူထူလုိ ့

ဗု၊ ဗူ၊ ဗူေထာက္တယ္

ဗူေၾကာက္လိမ့္တုန္း

( ဖုိးသူေတာ္ဦးမင္း)

ခု ဖတ္ေနရတဲ႔ ကဗ်ာေလးကေတာ႔  ကုန္းေဘာင္ေခတ္ ကဗ်ာေတြထဲက တစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ႔ " ဗူ" ကဗ်ာေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုန္းေဘာင္ေခတ္မွာ မင္း ၁၁ ဆက္ စုိးစံခဲ႔ၾကတယ္။ အဲဒီထဲက မင္း ရွစ္ဆက္ေျမာက္ ျဖစ္တဲ႔ သာယာ၀တီမင္း(ခ) ကုနု္းေဘာင္မင္း(ခ) ေရႊဘုိမင္းရယ္လုိ႕ သုံးမည္ရခဲ႔တဲ႔ ဘုရင္လက္ထက္ေတာ္မွာ မင္းတရားရဲ႕ မိဖုရား အေနာက္နန္းမေတာ္ မျမေလး၊ အမတ္ႀကီး ဦးေပၚဦး၊ စာဆိုေတာ္ဦးမင္း၊ ဝက္မစြတ္ၿမိဳ႕စား ဒုတိယ န၀ေဒးတို႔ႏွင့္အတူ ထင္ရွားေက်ာ္ေဇာခဲ႔တဲ႔ စာဆုိေတာ္ ဖုိးသူေတာ္ဦးမင္း ေရးသားခဲ႔တဲ႔ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး ကဗ်ာတုိေလးတစ္ပုဒ္ပါပဲ။

တစ္ေန႔မွာ ဝန္စာေရးေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္သူက စိတ္ေကာက္ႃပီး မ်က္ႏွာထားေတာ္ သုန္မႈန္ေနၿပီး သူ႔ခ်စ္သူကုိ မေခၚပဲေနတယ္။ ၀န္စာေရးေလးကေေတာ႔ သူ႔ခ်စ္သူေကာင္မေလး စိတ္အလုိေတာ္မက် စိတ္ေကာက္ေနတာကုိ ခခယယ မေခ်ာ့ခ်င္႐ွာေတာ႔ အခက္ေတြ႔ေနသတဲ႔။

အဲဒီေတာ့ ဖုိးသူေတာ္ဦးမင္းဆီေရာက္လာႃပီး အက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာျပတယ္။ သူေတာ္ရယ္ က်ဳပ္ခ်စ္သူေလးက မ်က္ႏွာထားေတာ္ သုန္မႈန္ေနတာ၊ က်ဳပ္ကလည္း မေခ်ာ့ခ်င္ေလေတာ့ မေထ့တေထ့ စာေလးမ်ား ေရးေပးပါလုိ ့ ေတာင္းဆုိလုိက္တယ္။

ဒါနဲ ့ ဖုိးသူေတာ္ ဦမင္းက "ဗူ" ကဗ်ာလုိ ့ အမည္တြင္ခဲ့တဲ့ " ဗူ ေၾကာက္လိမ့္တုန္း" ကဗ်ာတုိေလးကုိ ေရးေပးလုိက္ေလသတဲ့။

ကဗ်ာေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းလွသလုိ ကုန္းေဘာင္ေခတ္က ဂႏၱဝင္ကဗ်ာလည္းျဖစ္ေနျပန္တယ္။ ဒီကဗ်ာေလးကုိ ႐ြတ္ဆုိမိလုိက္တုိင္း ကုန္းေဘာင္ေခတ္က ခ်စ္စရာ လုံမပ်ဳိေလး႐ဲ ့ စိတ္ေကာက္ႃပီး ႏႈတ္ခမ္းစူ၊ သုန္မႈန္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ ့ သူ ့ခ်စ္သူ ၀န္စာေရးေလးတုိ႕ကုိ မ်က္စီထဲ ျမင္ေယာင္ရင္း ႃပဳံးမိေစတဲ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဆုိရင္ မွားမယ္မထင္ပါဘူး။

ကမာနီလာ

ေမာင္႔ပန္းဦး

ခူးမယ္႔အာရုံ။

ေနာက္ေနာင္ကုိ

သံေလွာင္ႀကီးရယ္ႏွင္႔

မီးဒုကၡအုံ။

ဒြိဟၿမဳံ ခ်တုံခ်ဆဲ။

ကၽြန္႔မ်က္ပ်ံ

ခြန္းဆက္ဟန္

တစ္ခါမၿပဳံးခင္က

ဘုန္းငုိက္စုိက္လဲ။ ။

ဆရာေဇာ္ဂ်ီ

ဒီ ေမာင္႔ပန္းဦးဆုိတဲ႔ ကဗ်ာေလးဟာ ကၽြန္တာ္ႏွစ္သက္ခဲ႔ရတဲ႔ ဆရာေဇာ္ဂ်ီရဲ႕ ကဗ်ာေတြထဲကတစ္ပုဒ္ပါ။ ဒီ ကဗ်ာေလးကုိ ဖတ္ရင္ အိမ္ထာင္ရက္သားက်ဖုိ႔ စိတ္ကူးေနတဲ႔ လူပ်ဳိေလးေတြ၊ လူပ်ဳိႀကီးေတြအဖုိ႔ တြန္႔ဆုတ္သြားေစတဲ႔ ကဗ်ာေလးမုိ႔ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြထဲက ခ်စ္ခင္ရတဲ႔သူေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳခ်င္တဲ႔ စကားေလးမ်ားေျပာလာရင္ ေနာက္ရင္းၾကည္စယ္ရင္း ရြတ္ဆုိျပခဲ႔တဲ႔ ကဗ်ာေတြထဲက တစ္ပုဒ္ဆုိရင္လည္းမွားမယ္မထင္ပါ။

ကဗ်ာေတြကုိ ရြတ္ၿပီဆုိကတည္းက ကဗ်ာစာဆုိ က၀ိေတြရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးကုိလည္း ေမ႔လုိ႔ရမယ္မထင္ပါဘူး။ ဆရာေဇာ္ဂ်ီလုိ႕ လူသိမ်ားခဲ႔ ဆရာဦးသိန္းဟန္ဟာ ေခတ္စမ္းစာေပေတြကုိ ေရးသားခဲ႔ၾကတဲ႔ ဆရာေတြထဲမွာ အဓိက ဦးေဆာင္ခဲ႔ၾကသူေတြထဲက တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။

“ေမာင္႔ပန္းဦး” ကဗ်ာကုိ ဆရာႀကီးေဇာ္ဂ်ီက ေရးသားခဲ႔တာ ႏွစ္ဆယ္၀န္းက်င္ေလာက္ကပါ။ လူငယ္သဘာ၀ အခ်စ္ေရးကုိစဥ္းစားမိေသာ္လည္း ေရွ႕ေရးစဥ္းစားမိရင္ျဖင္႔ မီးလုိပူေလာင္မူေတြနဲ႕ သံေလွာင္အိမ္ထဲ ထည္႔ခံထားရသလုိ ဒုကၡမ်ားမယ္႔အေရးကုိလည္း ေတြးေတာမိရင္း ခ်စ္သူကုိ ခ်စ္ေသာ္လည္း ဖြင္႔ဟမေျပာပဲ မ်ဳိသိပ္ေနလုိက္တာေလးကုိ လွလွပပေလး ဖြဲ႕ဆုိသြားခဲ႔တာပါ။ ဒီကဗ်ာကုိ ၁၉၂၈ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလထုတ္၊ ယူနီဗာစီတီ ေကာလိပ္မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခံခဲ႔ရတာမုိ႕ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ အသက္ ၂၁ ႏွစ္သာရွိေသးပါလိမ္႔မယ္။ လူငယ္ဘ၀ရင္ခုန္သံ ကဗ်ာေတြထဲက တစ္ပုဒ္ဆုိရင္လည္း မမွားဘူးလုိ႔ ဆုိႏုိင္မွာပါ။

ဒီကဗ်ာေလးကုိ ၁၉၉၈ခုႏွစ္က စာေပေလာက စာအုပ္တုိက္ကေနၿပီး မွတ္မွတ္ရရ စာေပေလာကရဲ႕ စာအုပ္ထုတ္ေ၀တဲ႔ အုပ္ေရ (၂၄၀ ) ျပည္႔ေျမာက္ အျဖစ္နဲ႕ ထုတ္ေ၀ခဲ႔တဲ႔ “ေဇာ္ဂ်ီ ကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္” စာအုပ္မွာပါ၀င္ခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီစာအုပ္မွာ အခန္း  ( ၅) ခန္း ခြဲေဖာ္ျပထားၿပီး ကဗ်ာ ၂၁၆ ပုဒ္ ပါ၀င္ပါတယ္။ “ေမာင္႔ပန္းဦး” ကဗ်ာကုိေတာ႔ ဆရာရဲ႕ ငယ္လက္ရာေတြကုိ စုစည္းထားတဲ႔ ေရွ႕ေျပးကဗ်ာစု ကဗ်ာမ်ားထဲမွာ ပါ၀င္ထည္႔သြင္းထားတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ စီစဥ္သူေတြေရာ ထုတ္ေ၀သူေတြရဲ႕ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မူေတြရဲ႕ ေစတနာဟာ ဒီစာအုပ္ေလးက သက္ေသျပေနတာမုိ႕ ပိတီျဖစ္စရာ  ေကာင္းလွပါတယ္။

“ေဇာ္ဂ်ီ ကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္”မွာပါ၀င္တဲ႔  “ေမာင္႔ပန္းဦး” ကဗ်ာ

ကမာနီလာ

ၿဗိစာၦရာသီ-တန္ေဆာင္မုန္းလဘြဲ႕လူးတား(ဦးယာ)

ႏွင္းဖြဲ႕မိႈင္းရီ၊ ရာသီၿဗိစာၦ၊ ေကြးလာမလံု၊ လႊမ္းၿခဳံခ်မ္းစ၊ လြမ္းလွေလ။ ။
တိမ္ေျခရစ္သန္း၊ မင္းလြင္ဖ်န္း၍၊ စက္ခန္းသံုးသိန္း၊ ဓာတ္ကိန္းအာေပါ၊
က်ယ္ေျပာတိန၊ သို႔သည့္လကို၊ မာသၿဗိစာၦ၊ ေန႔မွာနာရီ၊
စြန္းညီအျပား၊ ရွစ္ခုသား၍၊ ရင္းအားႏွစ္ဆယ္၊ ညဥ့္၀ယ္ဗီသ၊
ႀတိႏၷႏွင္႔၊ ထြန္းပနကၡတ္၊ ေငြျပႆာဒ္ႏွင္႔၊ ၾကယ္ႀကိတၱိကာ၊
က်ီးတာရာတို႔၊ ျပည့္လွာကုန္က်၊ ၿဂဳိဟ္သူရႏွင္႔၊ ညီမွ်တူစြာ၊
၀ိသာခါလွ်င္၊ ေန႔မွာလွည့္သြား၊ ဘ၀ါးစတု၊ ခ်မ္းစျပဳသား၊
ေငြဥစိုစို၊ မိုးလံုးညဳိ၍၊ ေမာက္မိုၿဖဳိးျမင္႔၊ ေရႊပြင္႔ခ၀ဲ၊
၀တ္မႈံႀကဲလ်က္၊ ထြတ္ကဲစိေႏ ၱ၊ ရွင္ေတာ္႔ေမြကို၊ ႐ိုေသၫႊတ္က်ဳိး၊
မသိုးသကၤန္း၊ လွဴဒါန္းေရာင္ရွိန္၊ ကထိန္ပြဲခင္း၊ ႀကဳိင္သင္းပန္းမာလ္၊
ဆုပန္ႃမြတ္ဟ၊ သံခ်ဳိျမႏွင္႔၊ အလွေျပာင္းအိ၊ သတိေ႐ႊသား၊
သည္အလားသို႔၊ ငါးပါးအင္စံု၊ ဆူႀကဳံနိမ္႔ျမင္႔၊ ျပစ္မ်ဳိးလြင္႔လ်က္၊
ျမပြင္႔စိမ္းနီ၊ ျပာရီေရာင္စု၊ က်ီးဥလိုလို၊ ယဥ္ပ်ဳိႏုနယ္၊
နတ္ႏွင္႔ဆြယ္သို႔၊ လည္၀ယ္ေ႐ႊၫွင္း၊ လဲ႔၀င္းျပာျဖဴ၊ ဟန္ယူယိမ္းႏြဲ႕၊
ခ၀ဲပြင္႔တုန္း၊ တန္ေဆာင္မုန္းဟု၊ ေခြႏႈန္းခန္းလယ္၊ ဇာျခယ္အံုးေပၚ၊
ေမႊးေပါင္းေဖ်ာ္၍၊ ၾကင္ေဖာ္မစံု၊ ပုိက္ၿခဳံကြာေ၀း၊ ျခဴးေကြး၀န္းယွက္၊
လယ္ေဗြထက္၌၊ ျမ႐ြက္ေကသာ၊ လြမ္းမူရာႏွင္႔၊ သႏာၱၫြန္႔သစ္၊
သရစ္ေပၚဖူး၊ လွ်ပ္ေရာင္ျမဴးလ်က္၊ ေဆာင္းဦးဆည္းဆာ၊ ေလေျပလာ၍၊
ေသာၾကာရပ္က၊ ဆြတ္ဖ်န္းျပေသာ္၊ ၿမဳိင္၀ပတ္လည္၊ ပင္တိုင္းစည္လ်က္၊
သံျမည္ရင္႔က်ဴး၊ ေက်းငွက္ျမဴးသား၊ ဆန္းထူးေ၀ေ၀၊ ေျမာက္ေလသြင္းခ်ီ၊ ရာသီၿဗိစာၦ၊ လမွာတန္ေဆာင္၊ ျမဴေမွာင္မသန္း၊ ေသာ္တာဆန္းသည္။
တိမ္ပန္းထက္ေကာင္းကင္ကေလ။ ။
စင္ၾကယ္တည့္ ညစ္ေၾကး ျမဴမေထြး။ ။ ခ်မ္းေအးမိမယ္ကို။ ။
ဘုန္းမိုမွာေပ်ာ္ဘဲ မယ္၀မ္းနဲ။ ။ ႏွင္းပြဲ၀န္းလည္ေ၀။ ။
သည္းေႂကြတည့္ တုန္ခ်မ္း ေမွ်ာ္မိလြမ္း။ ။

လူးတား-ဦးယာ

ေမာင္႔ေၾကာင္႔ (အုိင္ခ်င္း)

ခ်စ္တဲ့သူငယ္ေလ ...

သူငယ္ခ်င္းေကာင္း ေယာက္မတို႕ေလ ... ။

ငါ့ကိုလြယ္ အမယ္ႀကီးႏွင့္ ဘႀကီးဖ်က္လို႕၊

အိမ္ေလးေထာင့္မွာ ဆူးေတြခ်လ်က္၊

ဖ်က္နဲငယ္မွ ေစ့စံု။

ေလွကားခံုမွာ

ဂဠဳန္ ေမာင့္ေၾကာင့္ ေစာင့္ေတာ့တယ္။

ေလွကားဦးမွာ

ဘီလူးေမာင့္ေၾကာင့္ ေစာင့္ေတာ့တယ္။

ေလွကားေျခမွာ

ဆူးေလေမာင့္ေၾကာင္႔ ႀကဲေတာ့တယ္။

အိမ္တိုင္တိုင္းမွာ

ႏြား႐ိုင္းေမာင့္ေၾကာင့္ ခ်ည္ေတာ့တယ္။

ထရံၾကားမွာ

ဓားသြားေမာင့္ေၾကာင့္ ထားေတာ့တယ္။

အိမ္ၾကမ္းၾကားမွာ

အပ္သြားေမာင့္ေၾကာင့္ စီေတာ့တယ္။

အိမ္မိုးေခါင္မွာ

လွံေထာင္ေမာင့္ေၾကာင့္ စိုက္ေတာ့တယ္။

ေမာင္လဲ ဘယ္က တက္ပါ့မယ္။

မယ္လဲ ဘယ္က ဆင္းပါ့မယ္။

ႂကြက္ကဲ့အေယာင္ ေၾကာင္ရဲ႕အလား၊

ထုတ္ႏွင့္ေယာက္ကို ထိုးေဖာက္သြားက၊

ထုတ္သားငယ္မွ မခိုင္၊

ထုတ္တိုင္ငယ္မွ ပိုးထိုး၊

အလယ္ေခါင္ ေဖာင္ေဖာင္က်ိဳးက၊

သူခိုးဆိုညႊန္း မီးတင္ထြန္းလို႕ ဝန္းၾကေသာအခါ၊

ဆင္းခ်ခုန္   လမ္းဆံုေရာက္ပါလိမ့္မယ္လားရွင္။

ညီမအေထြး ေရႊတေလးကို

ေျပး၍ ၾကည့္ေခ် ေစေလေသာ့ခါ

အမယ္ မမ ကၽြန္မခဲအို ျမင္ငဲ့ပါတို႕

ရြာလယ္ေခါင္တြင္ ခုတင္ႀကီးမွာ

ေစာင္းတီးလို႕ေလး။

(အမည္မသိေရွးစာဆို)

ပင္လယ္ခ႐ု (ဦးၾကင္ဥ)

ႀကဳံစဖူး

ျမင္ဖူးမွ ယံုစဖြယ္။

ျဖဴနီဝါျပာတစုႏွင့္

ခ႐ုေထြလာဆန္း

ကမ္းေကြ႕ပတ္လည္။



ေရႊမင္တံ သံပျခဳပ္ႏွင့္

ဟန္႐ုပ္ျပသြယ္သြယ္

နတ္မယ္လ်ဆံထိုး။



ဝင္ကစြပ္

ျမင္ဆြတ္ကၾကည္ဖို႕ရာ

ဟိုသို႕လာ သည္သို႕သြားႏွင့္

အငွားခႏၶာေျမႇာင္ရတယ္

ဆန္းေခါင္ထိမ်ိဳး။ ။



ဦးၾကင္ဥ

ဝဋ္လိုက္တတ္တယ္ (လိႈင္ထိပ္ေခါင္တင္)

ျမခဲေရာင္ႏြယ္ ေရႊေက်းငယ္ကို

ေမြးခ်င္တယ္မပူဆာႏွင့္

နန္းညာ ေရြျမင့္ နတ္ကယ္ေလး။ ။

ေရွးဝဋ္က်န္ေအာင္ မဖန္သာသင့္

ၿမိဳင္လံုးတင့္တဲ့ ပင္ျမင့္သဇင္

ဂမုန္းအင္ ေတာ္ဝင္တဲ့ျမတ္ေလး

ေမာင္ဆြတ္ေပးမယ္ပ ..

ပ်ံ႕ေမႊးငယ္ခ်ိဳခ်ိဳ

ငိုမာန္ဖဲြ႕လို႕ အႏဲြ႕ေတာ္ပိုလွခ်ည့္

ကြန္းခိုတဲ့ေရႊဘံုေပ်ာ္မွာ

အမူေတာ္ သည္မယ္မ်ားလွခ်ည့္

ခ်ံဳရိပ္ေန ဟိုေရႊက်ားက

စားတတ္တယ္ေလး ။ ။

(လြမ္းခ်င္း)
(လႈိင္ထိပ္ေခါင္တင္)

ခ်စ္သမွ်ကို ျမင္းမိုရ္ေ႐ႊေတာင္လံုးသာပေလ
ေလးဆူဒီပါ သီတာေရေျမ ဆံုးေစေတာ့ေလး
အို ဘယ္မမုန္းပါေတာ့ႏိုင္ ကပ္လံုးဆံုးတိုင္တိုင္

႐ံုးညႇာပိုင္ အုန္းလႈိင္သဉၨာေႂကြ႕မွာလွေလ
ႀကိဳးမည့္ေနာင္ခါ ကမၻာေျမငယ္ ေျမ့ေစေတာ့ေလ

မွန္သေ႐ြ႕ကိုလ ဖန္ေစ့ငယ္ေရေရ
ကိုးဂုဏ္႐ွင့္ ဂူေတာ္ေမြ တူမေသြပါေစ မယ္ႏွင့္သား
လွစ္က်ဴးႁမြက္ၾကား ဝွက္မထား ျမတ္႐ွင္ပင္ တန္ခိုးအား
မျခားသိေစေၾကာင္း ပန္ထြာတည့္ ခဝပ္ေညာင္း။

တူၿပိဳင္ ဂူလႈိဏ္ စကားသစၥာတိုင္
သံသာေလ ကမ္းတိုင္ တူၿပိဳင္ေလ ကူးမယ္
ဆုထူးငယ္ ပန္႐ြယ္သြန္း
ခ်စ္လို႔ငယ္မကုန္ ဝသုန္ဤေျမ သိၾကားေစသက္ေသၫႊန္း

ပ်ံ႕မႊန္းေမႊးလႈိင္ က်ဴေလတည့္မွ
သံုးလူထြတ္မွန္ကူ မတူေလ ၿပိဳင္ႏႈန္းကင္း
ေျခာက္ျဖာစံု ေရာင္မ်ိဳးငယ္လင္း။

သျဖန္။
ခ်စ္ျခင္းငယ္ၿပိဳင္ ျမစ္မင္းပိုင္ အဏၰဝါက ျပန္မသာကဲ
ယြန္းေစဝသုန္ ေငြဝန္းေသာ္တာယုန္သို႔
ကမၻာကုန္က်ယ္သေ႐ြ႕ငယ္ကို ဘယ္ေမ့လိမ့္မလဲ။

အေနာက္နန္းမေတာ္ မျမကေလး

ေအာ္ - မႈံတႏြဲ႕ႏြဲ႕ လြမ္းနယ္ခ်ဲ႕လို႔

စံုသဲ႔ကႏၱာ ေျမထရံဆင္႔

ကမ္းခံုျမင္႔က စြင္႔စြင္႔ငယ္ညာသည္

ဘုတ္၀ါေ႐ႊခ်ဳိးက ကူေတာ႔တယ္။

သဇင္ေဆာ္လြင္႔ ပင္တံျမင္႔မွာ

ပြင္႔ပန္းရည္စုပ္

ခါသံသဲသဲ ညံမစဲ

ပဲေတာင္႔ျပဳတ္တို႔

ေရႊစာလုတ္ခ်ီ ခြန္းသံငယ္စီသည္

ျပည္သည္ေခါင္ပိုး

လူလိုကပတ္ ႏုတ္ခြန္းဆက္တယ္

ငွက္မယ္မ်ဳိးတို႔ ေဆာ္ႏိုးငယ္ေခၚသည္

ၿမဳိင္ေမာ္သစ္နန္းကလဲဆူေတာ႔တယ္။

ကသယ္ေျမမြ

ေၾကပြပြႏွင္႔ ျမသလင္းျပင္

မိုးေႏြမခန္း ယိုစိမ္႔စမ္းႏွင္႔

အိုင္ကမ္းခြင္မွာ ေ႐ႊသမင္ေတာက္

စာမရီေငြ တိုးေအာင္းေခ်

ေရမိုးေသာက္လို႔ ေတာေမ်ာက္ကယ္ျငာ

ကႏာၱၿမဳိင္ႀကီးကလည္း ပူဖို႔ဘြယ္။

 

(ေလးခ်ဳိးသျဖန္)

ပူဖို႔ၫႊန္း

လြမ္းလိုက္ကပါဘိတယ္…..။

ေတာင္းေစာင္းထရံေကြ႕မွာ

မိုးေ၀႔လို႔လယ္…..။

ေရာ္လို႔သာေဆြးလိုက္ကဲ႔

မေအးႏိုင္႔ပူနယ္ကို

ျခယ္ဖန္လဲ႔ တဘုန္း……။

ဆင္႔ဆင္႔သာ ကဲေတာ႔တယ္

ေဖာ္နဲသူေၾကေႁကြရန္ဖို႔

ကိုးတန္ဖြဲ႕ခ်ဳန္း…………….။ ။

**** ဘုတ္္၀ါ၊ ပဲေတာင္႔ျပဳတ္၊ သီေခါင္ဖိုး = ငွက္အမည္မ်ား
ကပတ္ = ကဲ႔သို႔
ကသယ္ = ေျမမႈန္႔
ျငာ = ဟစ္ေၾကြးသည္
ထရံ = မတ္ေစာက္ေသာနံရံ
ကိုးတန္ = အရပ္ကိုးမ်က္ႏွာ (၈+အထက္)

 မိုးဦးကာလ ေခ်ာင္းက်ျပီဆိုလ်ွင္၊
ပန္းေလာင္ေၾကာမွာ ပိန္းေကာေလွငယ္ရွင္၊

ေတာင္ဘက္ကယ္တစ္ခြင္ ထြက္ဝင္ေဖာက္ကား၊
ပဲ့ပါမည္သူ မပါလူ၊
ထိုးသူတစ္ေယာက္သားငယ္နွင့္ေလး။

ငါးပိဆားျပား ေဖာက္ကားရေအာင္၊
ပဲလြမ္းပဲျကီး သီးသီးယူၾကဉ္းေဆာင္၊
တက္မကိုေျမွာင္ ကြမ္းေပါင္နီေၾကာင္း
နဘူးခက္ညဳိ္ ကိုင္းညြတ္ယို၊
ပင္ကိုနွီးသား ေပါင္းငယ္နွင့္ေလး။

ခေမာက္မွာေကာင္း အုပ္ေဆာင္းငယ္မပါ၊
သိုးလည္းမစပ္ ဝါးပပ္ကယ္တေစသာ၊
ထိုးဝါးကိုယ္မွာ ဘယ္ညာပခံုး၊
ေျခနွင့္ေက်ာက္ကန္ တြန္းလိုက္လွန္၊
အားအန္လြန္ျကီးဆံုးငယ္နွင့္ေလး။

ခါးေတာင္းက်ိုက္လံုး ပခံုးခဲေတြ၊
ေခ်ြးကလည္းစီး ဒီဒီးက်သည့္ေရ၊
စဖိုမွာေပ ခ်က္ေလထမင္း၊
မနပ္နိုင္ျပီ တစီစီ၊
နန္းနီသာ မီးအိုးကင္းငယ္နွင့္ေလး။

ဝမ္းလိုင္တြင္းငယ္မွာ သြတ္သင္းျမဲပင္၊
အေငြ႕ေခ်ာင္းေခ်ာင္း၊ စေလာင္းနွင့္ ငါးပိကင္၊
ေလွဆိုက္တည့္လ်ွင္ ေၾကးလင္နွင့္က်င္း၊
ရိုးရြက္ကယ္ဖူးေခါင္ အာပါးကိုေလာင္၊
ခ်ဉ္ေပါင္ပူလွသည့္ဟင္းငယ္နွင့္ေလး။

တစ္ေယာက္ခ်င္းသည္ ထမင္းခူးေသာ္
တစ္ဆုပ္ကယ္ေန႔တိုင္း လမိုင္းရွိပူေဇာ္၊
ေသြးေသာက္ကယ္ေခၚ အေဖာ္အေပါင္းညွိ၊
ငံု႔ကာငံု႔ကာ ဝပ္၍သာ၊
ဆုပ္ကာေလြးလိုက္ဘိသည္နွင့္ေလး။

စားမိစားရာ ဝမ္းမွာက်င့္ေတာ့သည္။       ။
ပိန္းေကာသူႀကီးမွာ ခ်မ္းသာျမင့္ေတာ့သည္။    ။

၀န္ႀကီးပေဒသရာဇာ(ေညာင္ရမ္းေခတ္)

ေပ်ာ္ပုံက သစ္သႏွင္႔ ငယ္ခ်စ္ကယ္လုိက္ခဲ႔ေတာ႔၊

အၾကဳိက္ကတဲ႔ တုိ႔ေတာရြာမွာ၊

မုိးအကာ ပင္ယံထက္ဆီက၊

ထန္းရြက္ႏွင္႔ဆင္သည္႔အိမ္၊

ျခဳံတင္းတိမ္ ႏြားေရခင္းလုိ႔

ညဥ္႔တြင္းကို ပုေလြေက်ာ္နွင္႔၊

ေဖ်ာ္ပမယ္ေလး။

ကိုက္ဖူးငယ္ညြန္႔စီ ခ်ဥ္ေပါင္နီကုိ၊

ရာသီဓေလ႔ ပုစြန္လုံးခြံဖုံးေထ႔လုိ႔၊

ေတာေလ႔ငယ္တဆင္ လယ္ၾကြက္ကင္ႏွင္႔၊

တုိ႔ခြင္ဖရုံ ဟင္းဘက္စုံလွ၊

မင္းပုံထယ္ထယ္ ေနစာပ်ဳိ႕အစ္ကို႔ကိုတယ္ပမယ္၊

ေဆာင္းနယ္၀င္သည္ခ်ိန္ကို ယစ္စီးစိမ္အဆီဖိန္းလုိ႔၊

မွိန္းေစ႔မယ္ေလး။        ။

           ဦးႀကီး-ကုန္းေဘာင္ေခတ္

သဥၥာလီ ေဗြျပဒုမွာျဖင့္၊
ခင္သာကီ တေမပု ကိုလ၊
ေဖယခု ပိုက္လွဲ ့ဆို။

မလံုေသးႏိုင္ဘု၊
တုန္ေအး႐ွာ တင္တေမငဲ့၊
ရင္ေ႐ႊကို ေလေျပခတယ္၊
သဲျြကစိမ့္ဖို။

တသန္းတန္ရတီဖို ့ေသာ္လဲ၊
ၾကငွန္းပ်ံ ကတီမို ့မွာေတာ့၊
မဒီပ်ိဳ ့ေဆာင္းရိပ္ခိုငယ္၊
အခ်မ္းပိုပါလို ့ငိုခ်င္ဆဲ။

ေငြႏွင္းငယ္ထန္၊
ေခြ်ညွင္းတညံညံႏွင့္၊
ေရကင္းသံ တဖန္ၾကားရင္လ၊
လြမ္းအားေတာ္ ေပြဗ်ာလိႈင္လို႔၊
ေကညာခိုင္ စုခင္ေလးမွာ၊
(ကိုယ္ေတာ္ေရ) ေမွးစက္ႏိုင္ဘဲ။ ။

(အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖ)