ဆံုစည္းဖို႕ရာ မျဖစ္ႏိုင္သည့္ျပိဳင္မ်ဥ္းႏွစ္ေၾကာင္းကို တစ္ခ်ိန္တြင္ဆံုစည္းလိမ့္မည္ဟုမ်ား ႏွင္း ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့မိသလား။ တကယ္ဆုိ မိန္းမသား တန္မဲ့ တစ္ဖက္သတ္ဆိုသည့္ ခ်စ္ျခင္းနယ္ပယ္ထဲကၽြံဝင္သြားမိျခင္းမွာ ေသခ်ာတြက္ဆၾကည့္လွ်င္မူ ရွက္ဖို႕ေကာင္းလြန္းလွသည္။ သို႕ေသာ္ မခ်စ္ပဲလည္း မေနႏိုင္ျပန္။

သူက အရာရာကို ဆုပ္ကိုင္ႏိုင္စြမ္းရွိေသာ လက္ဖဝါးျဖစ္လွ်င္ ႏွင္းက လက္ဖမိုးျဖစ္မည္ထင္သည္။ သူ႕ အျမင္ေအာက္ဝယ္ သက္ဝင္လႈပ္ရွားေနေသာ အရာတို႕ကိုသာ သူျမင္ႏိုင္ေပလိမ့္မည္။ သူ၏ အေနာက္ျခမ္းမွ ႏွင္းအား သူျမင္ႏိုင္မည္မဟုတ္ေပ။ တကယ္ဆို ႏွင္းသည္သာ စိတ္ကူးႏွင့္ ရူးေနမိသူမဟုတ္ပါလား။ သူ႕အတြက္ ထာဝရေပ်ာက္ဆံုးေနမည့္ ႏွင္း၏ ပံုရိပ္ကို  သိသိၾကီးႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္ေနျခင္းပင္။

သူဆိုသည္က ႏွင္း၏ ခ်စ္ရသူ။

သူ႕ပံုစံက ၾကည့္လိုက္တိုင္း ရွပ္အိက်ီ ၤကြက္က်ဲႏွင့္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီရွည္ကိုသာ ဝတ္ဆင္ထားတတ္သည္။ ဆံပင္ကတိုေသာ္လည္း အျမဲပင္ ဆီႏွင့္ေဝးကြာေနသည့္ဟန္။ ပြေယာင္းေယာင္းႏွင့္။ သူ႔မ်က္ႏွာက ေခ်ာသည္ဟု မဆိုသာ။ ေယာက်ၤားပီသသည္ဟု ေျပာ၍ေတာ့ ရ၏။ တည္ျငိမ္ေသာ သူ႕ရုပ္သြင္က ျမင္သူတိုင္းအား စိတ္ေအးခ်မ္းေစသည္ကေတာ့ အမွန္ပင္။ သူ႕စကားသံက သြက္ေပမယ့္ ေလသံက ေလးသည္။ တကယ္တမ္းေတာ့ သူသည္ ႏွင္းအတြက္ေတာ့ ေကာင္းကင္ထက္က တိမ္တစ္စလိုမ်ိဳး ဖမ္းဆုပ္ခြင့္မရွိပဲ ေငးၾကည့္ခြင့္သာရွိသည့္အရာ။ ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား ထိုအရာကိုမွ စြဲလမ္းတပ္မက္ေနရပါသလဲ ဟုေတြးမိေတာ့ မခ်ိျပံဳးျပံဳးမိလိုက္သည္။

စာအုပ္အေရာင္းဆိုင္၏ ဝန္ထမ္းေလးမွ်သာျဖစ္ေသာ သူ႕လစာက မက္ေမာဖို႕ မေကာင္းလြန္းလွစြာ နည္းပါးလြန္းလွသည္။ သို႕ေသာ္ စာအုပ္မ်ားၾကားထဲ ေပ်ာ္ေနသည့္သူကေတာ့ျဖင့္ ႏွင္း၏ အေတြးမ်ိဳး ေတြးမိဟန္မတူ။ အလုပ္အားလပ္ခ်ိန္ဝယ္ စာအုပ္ပံုၾကားထဲ ေခါင္းထိုးကာ ႏွစ္သက္ရာစာကို ရွာေဖြဖတ္ရျခင္းကို သူႏွစ္သက္သည္။ အသစ္ထြက္ေပၚလာေသာ စာေရးဆရာတို႕၏ စာတို႕ကို ေဝဖန္ရင္း လက္ရာေကာင္းသည့္စာေရးဆရာမ်ိဳးေတြ႕ရလွ်င္ သူ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ျပံဳးကာ တသသ ေျပာတတ္သည္။ ႏွင္း မထင္မွတ္မိေသာ အရာတစ္ခုက သူသည္ စာေရးဖို႕ ၾကိဳးစားေနသူတစ္ဦးလည္း ျဖစ္ျပန္ေသးသည္ တဲ့ေလ။ တခါတရံ သူ႕ဝတၳဳတိုေလး တစ္ပုဒ္တစ္ေလမွ် အေရြးခံရရံုႏွင့္ ၾကြားမဆံုးေတာ့။ မဂၢဇင္းတြင္ အေရြးခံရသည္မွာ သံုးပုဒ္သာရွိေသးေသာ္လည္း ရသစာေရးဆရာ ဟူသည့္ မာန္ေလးကေတာ့ျဖင့္ ျပင္းထန္လွသည္။ ထိုကဲ့သို ရသ စာေရးဆရာျဖစ္ရျခင္းကိုလည္း သူ ဂုဏ္ယူေနမွန္း ႏွင္းျမင္ေနရ၏။

သူႏွင့္ ႏွင္းအၾကား ဆက္သြယ္ေပးခဲ့သည့္ အရာကေတာ့ အႏုစိတ္အေတြးသစ္ ဆိုသည့္ စာအုပ္ဆိုင္ေလး။

ထိုစာအုပ္ဆိုင္ေလးဝယ္ ရေဝ ဆိုေသာ သူ႕ကို မထင္မွတ္ပဲေတြ႕ခဲ့ရသလို စိတ္ထဲတြင္လည္း အမွတ္ထင္ထင္မရွိခဲ့ပါ။ ႏွင္းကို စာအုပ္ကူရွာေပးဖူးသည့္ ဆိုင္ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ဆိုသည့္ အသိထက္ ပို၍ ဦးေႏွာက္ဝယ္ မွတ္မထားမိခဲ့ပါ။ တကယ္ဆိုသူသည္လည္း ႏွင္း၏ စိတ္ဝယ္မွတ္မွတ္ထင္ထင္ျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ထိ ရုပ္ရည္ကထင္ရွားလြန္းမေနခဲ့ပါ။ ထိုရေဝဆိုေသာ ေကာင္ေလးသည္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီရွည္ႏွင့္ တီရွပ္ကို ဝတ္ဆင္ထားသည္ဆိုသည့္အသိသည္ ဆိုင္ဝန္ထမ္းမ်ား၏ ယူနီေဖါင္းကို သတိတရ မွတ္သားမိျခင္းေၾကာင့္သာ မွတ္မိခဲ့သည္။ ထိုေကာင္ေလးသည္ တခ်ိန္ဝယ္ ႏွင္းကို စြဲေဆာင္ႏိုင္ေသာ အစြမ္းရွိလာမည္ဟုမ်ား သိခဲ့ပါလွ်င္…………..။

အဲ့ဒီ႕ေန႕ကသာ သူႏွင့္ ေတြ႕ဆံုမည္မွန္းသိခဲ့ပါလွ်င္ သို႕မဟုတ္ ႏွင္းဘဝအတြက္ အေရးပါလာမည့္ သူတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဆံုခဲ့မည္မွန္းသိေလလွ်င္ ထို စာအုပ္ဆိုင္ေလးသို႕ သြားျဖစ္ဦးေလမည္လား။ သို႕မဟုတ္ ေနာက္တစ္ေန႕ဝယ္ ရံုးတက္ျဖစ္ဦးမည္လား။

သူ၏ စိတ္ဓါတ္ကို ေလးစားျမတ္ႏိုိးသြားမိမည္မွန္းသာ သိခဲ့ပါလွ်င္………….။ သူ႕အတြက္ အရာရာေပးဆပ္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာမည္မွန္းသာ သိခဲ့ပါလွ်င္…………..။

ထိုဆိုင္ေလးသို႕ သြားမိဦးမည္လား။

ယခုေတာ့..........။ အပြင့္ခက္သည့္ပန္းသည္ ငြါးငြါးစြင့္စြင့္ပြင့္မိျပီမို႕ ျပန္လည္ ဖူးငံုရန္ ခက္ေခ်ျပီ။ ထြက္ျပီးသားဆင္စြယ္သည္ ျပန္ဝင္ဖို႕ရာ အေၾကာင္းမရွိေလျပီ။

……………………………..

(၁)

ဒီျဖစ္ရပ္သည္ ဘက္စ္ကားစီးသည့္ အခ်ိန္တိုင္း ၾကံဳေနက် ျဖစ္ေသာ္လည္း ႏွင္းသည္းညည္းမခံခ်င္ပါ။ ကားက်ပ္သည္ကို အခြင့္ေကာင္းယူ၍ မိန္းကေလးမ်ားအေပၚ၌ အသားယူတတ္ေသာ လူယုတ္မာမ်ားကို မုန္းတီးလြန္းလွသည္။ ယခုလည္း ၾကည့္ပါဦး။ ေနာက္နားဆီမွ သေကာင့္သားက ကားက်ပ္သလိုလုိႏွင့္ ကားလက္တန္းကို ခိုထားသည့္ သူ႕လက္သည္ ႏွင္း၏ပုခံုးကို ဖက္သလိုလိုပင္ ျဖစ္ေနေခ်ျပီ။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ကား၏ အေကြ႕ဝယ္ သူ႕ခႏၶာကိုယ္က ႏွင္းအေပၚ ပိပိက်လာတတ္ျပန္ေသးသည္။ ဆြဲျခင္းေတာင္းတစ္ဘက္ ၊ လက္တန္းကို တစ္ဘက္ကိုင္ရသည္မို႕ လက္ကလည္းမအား။ သို႕မဟုတ္လွ်င္ျဖင့္အပ္ခ်ိတ္ႏွင့္ ထိုသေကာင့္သား၏ ခါးကို စိြခနဲ ထိုးပစ္ခ်င္လွသည္။

“ညီမ ဒီခံုမွာလာထိုင္လိုက္”

အမိန္႕ေပးသံဆန္ေသာ စကားေၾကာင့္ ေခါင္းငံု႕ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူမႏွင့္အသက္မတိမ္းမယိမ္းျဖစ္ဟန္တူသည့္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္။ အမိန္႕ေပးသံဆန္လွေသာ စကားသံကို မနာခံခ်င္ေသာ္လည္း ေနာက္နားဆီမွ သေကာင့္သားေၾကာင့္ ႏွင္း ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္မိသည္။ ႏွင္း၏ ေခါင္းအညိတ္ဝယ္ ထိုေကာင္ေလးသည္ ရုတ္ခနဲ မတ္တပ္ရပ္ကာ ႏွင္း၏ ေဘးနား လာရပ္ေတာ့မွ ႏွင္းလည္း ထုိုင္ခံုဝယ္ ထိုင္လိုက္မိေတာ့သည္။

ယခုမွပင္စိတ္သက္သာရာ ရသြားေတာ့သည္။ ထိုသေကာင့္သားကေတာ့ အျခားေသာ မိန္းကေလးေတြနားသို႕ ကပ္ဖို႕ျပင္ေနေသးသည္ထင့္။ ဟိုၾကည့္လိုက္ဒီၾကည့္လိုက္ႏွင့္မိန္းကေလးမ်ားထံသို႕သြားရန္ ေလ့လာေနသည္ကို ေတြ႕ရ၏။

ျခင္းေတာင္းကို ေပါင္ေပၚတင္ရင္း မ်က္စိမွတ္ကာ လိုက္လာသည္မွာ “လမ္းေလးဆယ္ဆင္းမယ့္သူေတြ ျပင္ထားပါ” ဆိုသည့္အသံၾကားမွပင္ ကပ်ာကယာႏွင့္ ထဖို႕ျပင္လိုက္ရေတာ့သည္။ သေကာင့္သားကို မ်က္စိေဝ့ဝဲကာ ရွာၾကည့္ေတာ့ ဘယ္ခ်ိန္ကတည္းက ဆင္းသြားသည္မသိ။ ႏွင္းလည္းကားတံခါးရွိရာသို႕ တြန္းထိုးထြက္လာခဲ့သည္။ ဒီတစ္ခါ ကားတံခါးရွိရာသို႕ တိုးထြက္ရာတြင္ အရင္ကားမ်ားတြင္ တိုးထြက္ရသေလာက္ မခက္ခဲ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ႏွင္း၏ ေရွ႕ဝယ္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က အားၾကိဳးမာန္တက္ႏွင့္ တိုးေဝွ႕ကာ ထြက္ေနသည္မွာ ႏွင္းအတြက္ေတာ့ လမ္းရွင္းေပးေနသကဲ့သို႕ပင္။ သူ၏ေနာက္မွ အသာအယာေမ်ာလိုက္ရန္သာ။

ကားျပင္ေရာက္ေတာ့မွ အသက္ဝဝရႈရင္း ႏွင္း၏ အေရွ႕မွ ေကာင္ေလးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ႏွင္းရင္ထဲ တုန္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ထိုေကာင္ေလးသည္လည္း ႏွင္းကို ေငးၾကည့္ေနေသာေၾကာင့္ပင္။ ရိုးရိုးတန္းတန္းေငးၾကည့္ေနျခင္းပင္မဟုတ္။ ျပံဳးကာ ေငးၾကည့္ေနျခင္းျဖစ္သည္။

“မွတ္မိလား ညီမ”

သူ႕ေမးသံေၾကာင့္ ႏွင္းကိုယ္ေလး တုန္ခနဲ ျဖစ္သြားရသည္။ မွတ္မိပါသည္။ ခံုေနရာဖယ္ေပးသည့္သူ ဟု။ ခံုေနရာေလးတစ္ခုဖယ္ေပးရံုႏွင့္ ဇာတ္လမ္းရိုက္ခ်င္တာလားဟု ေတြးရင္းစိတ္ထဲ မ်က္ခနဲ..။ သို႕ေသာ္ ဘာစကားမွ် မဆိုမိပဲ သူ႕ကိုသာ ေငးၾကည့္ရင္း စဥ္းစားဟန္ျပဳေနလိုက္သည္။

“မေန႕ကေတာင္ စာအုပ္ေတြ ကူေရြးေပးေသးတယ္ေလကြာ … အႏုစိတ္အေတြးသစ္ စာအုပ္ဆိုင္ေလ”

ထိုသို႕ေျပာျပီးမွ မမွတ္မိသည့္ႏွင္း၏ဟန္ကို သတိျပဳမိသြားဟန္ႏွင့္

“မမွတ္မိလည္း ဆက္မစဥ္းစားနဲ႕ေတာ့ေနာ္ ညီမ အစ္ကိုသြားေတာ့မယ္”

“မဟုတ္ဘူးအစ္ကို ရုတ္တရက္မို႕ပါ မွတ္မိပါတယ္”

ထိုစကားကိုဘယ္အရာက တိုက္တြန္း၍မ်ား အေမါတေကာေျပာလိုက္မိမွန္း ႏွင္းကိုယ္ႏွင္းပင္ သတိမထားလိုက္မိ။ သတိထားမိခ်ိန္ဝယ္ ႏွင္းသည္ ထိုသူ႕အနားမွာ..။

“အစ္ကို႕နာမည္က ရေဝ ပါ…….. ညီမက သတိမထားမိလို႕သာ ညီမ စာအုပ္လာဝယ္တုိငး္ ေရြးေပးရတာ အစ္ကိုပဲ မ်ားတယ္ေလ.. ဒါ့ေၾကာင့္သတိထားမိေနတာ”

“ရွင္.. ဟုတ္ကဲ့.. စာအုပ္ေရြးေနခ်ိန္က် ႏွင္းက ဘာကိုမွ သတိမထားမိဘူး”

ရွက္ျပံဳးေလးႏွင့္ျပံဳးျပလိုက္၇င္း ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား ထိုသူႏွင့္ စကားလက္ဆံုက်ေနရသလဲ ဟု စဥ္းစားဖို႕ ေမ့ေလ်ာ့စြာ။

“ညီမ အလုပ္ကေကာ”

“အစ္ကိုတို႕ စာအုပ္ဆိုင္ရဲ႕ မ်က္ေစာင္းထိုးနားမွာတင္ပါ..”

“ေၾသာ္” ဟုဆိုကာ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိတ္ရင္း လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာ သူ႕ကို ၾကည့္၍ႏွင္းစကားတို႕ မဆိုမိျပန္။

သူမသိပဲ ေတြးလိုက္မိေတြးလိုက္မိေသာ ႏွင္းအေတြးေၾကာင့္သူ႕အေပၚ အားနာျခင္းမ်ားစြာ ျဖစ္ထြန္းမိရရင္း တိတ္တဆိတ္ ေတာင္းပန္ေနမိ၏။

……………

(၂)

အခ်စ္ဆိုတာမေမွ်ာ္လင့္သည့္ေနရာမွေပၚထြက္တတ္သလား။ ႏွင္း မသိပါ။ သို႕မဟုတ္ ျမင္ျမင္ျခင္းအခ်စ္ဆိုတာရွိသလား။ ႏွင္း မသိ။ သူ႕ကိုစေတြ႕သည့္အခ်ိန္တုန္းကေတာ့ တခ်ိန္တြင္ ႏွင္း ခ်စ္လာမည့္သူဟု မေမွ်ာ္မွန္းခဲ့မိသည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။ သို႕ေသာ္ အခ်ိန္အနည္းငယ္မွ် စကားေျပာခြင့္ရရံုႏွင့္ သူ႕ကို တန္ဖိုးထားေလးစားမိသြားသည့္ ႏွင္းကိုယ္ႏွင္း အံ႕ၾသရသည္။ ႏွင္းက မည္သူ႕ကိုမွ် လြယ္လြယ္ႏွင့္ တန္ဖိုးထားတတ္သူမဟုတ္ေပ။ ေလးစားတန္ဖိုးထားျခင္းကို မ်က္ကန္းအထင္ၾကီးျခင္းႏွင့္ မႏိႈင္းယွဥ္ခ်င္ပါ။ တခ်ိန္တြင္ ႏွင္း၏ႏွလံုးသားအား ျမဳပ္ႏွံမိမည့္သူ ဟု ၾကိဳမသိမိခဲ့ေသာ ႏွင္း၏ ခ်စ္ရသူေလးသည္ အမွန္တကယ္ကို လူအမ်ားအလယ္တြင္မထင္ရွားေသာ သာမန္လူငယ္ေလးမွ်သာ ျဖစ္သည္မဟုတ္ပါလား။

ႏွင္း ရံုးဆင္းခ်ိန္တိုင္းသည္ သူ႕အလုပ္ဆင္းခ်ိန္မဟုတ္ေသာ္လည္း တစ္ပတ္လွ်င္ ႏွစ္ရက္ေလာက္ေတာ့သူႏွင့္ ဆံုတတ္သည္။ ေန႕လည္စာ စားခ်ိန္တြင္မူ ႏွင္းႏွင့္သူသည္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ဝယ္ အတူထိုင္မိၾကရင္း အလုပ္ကိုယ္စီမွ သက္ျပင္းေမာတို႕ကို ဖြင့္ခ်မိျမဲ။ ထို႕ေၾကာင့္သာ သူ႕အေၾကာင္းေလးေတြကိ တစတစႏွင့္ ပိုပို သိလာရသည္မဟုတ္လား။ ထို႕ေၾကာင့္သာသူ႕စိတ္ဓါတ္ေလးကို ေလးစားျမတ္ႏိုးသြားမိရသည္မဟုတ္လား။

မ်က္လံုးအစံုကိုမွိတ္လိုက္မိေတာ့ ေန႕ေလးတစ္ေန႕က အျမင္လႊာတြင္ ထင္းခနဲ ေပၚေပါက္လာသည္။ ထိုေန႕သည္ ႏွင္းအတြက္ ရင္ကြဲစရာသတင္းေလးတစ္ခုကို ႏွင္း၏ ေရွ႕ေမွာက္သို႕ မ်က္ဝါးထင္ထင္ ကိုယ္ထင္အျပခံလိုက္ရေသာ ေန႕ျဖစ္သည္။ ႏွင္းအတြက္ ျပႆဒါးေန႕ျဖစ္ခဲ့သည္။

……..

ႏွင္း၏ မ်က္ႏွာက စူပုတ္ေနမည္မွာ ေသခ်ာလြန္းလွသည္။ ႏွင္းကိုယ္တိုင္ ေသခ်ာမွာထားခဲ့ပါလွ်က္ ထိုရံုးျပာတာသည္ နေမာ္နမဲ့ ႏုိင္လြန္းလွ၏ ရံုးအုပ္ၾကီး၏ ေမာင္ဆိုေတာ့လည္း ေျပာခ်င္ရာသာ ေျပာလိုက္မိလို႕ကေတာ့ ႏွင္းကို ရံုးအုပ္ၾကီးက မဲဦးေတာ့မည္။ ထိုဖိုင္အထပ္လိုက္ကို ရွစ္စံုစီ ကူးဖို႕ မနက္ကတည္းက မွာျပီးသား။ ခုေတာ့ ႏွစ္နာရီပင္ ခြဲေခ်ျပီ။ မကူးရေသး။ အစည္းအေဝး က ေနာက္တစ္နာရီဆို စေတာ့မည္မို႕ ထိုျပာတာ ကူးဖို႕ရာ ေမ့ေနေသာ ဖိုင္တြဲအထပ္လိုက္အား မရင္း မိတၱဴကူးဆိုင္ဆီသို႕ အေျပး လာလိုက္မိ၏။ အစည္းအေဝးတြင္ တင္ျပစရာ ဖိုင္တြဲမ်ားမို႕ မေန႕တည္းက ေသခ်ာစစ္ခိုင္းကာ ရွစ္စံုစီမိတၱဴဆြဲထာူဟု ရံုးအုပ္ၾကီးက မွာထားသည္ မဟုတ္လား။

ေၾသာ္.. တခါတခါက်လည္း စာေရးမလည္း ျပာတာျဖစ္တတ္သားဟုေတြးလိုက္မိေတာ့ ျပံဳးခ်င္မိသြားရသည္။

“ဟာ ႏွင္းရည္ ဖိုင္တြဲအထပ္လိုက္နဲ႕ ..ပါ့လား.. ဘာလဲ ကိုေမာင္ညြန္႕ မအားဘူးလား”

ဆိုင္ထဲသို႕အဝင္ နာမည္ေခၚကာ အေမးခံလိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ သူ။ ႏွင္း၏ ခ်စ္ရသူ ရေဝ။ အေပ်ာ္တို႕ကို ထိန္းသိမ္းရခက္စြာ ျပံဳးလိုက္မိရင္း သြက္လက္စြာျပန္ေျဖလိုက္မိ၏။

“ထံုးစံအတိုင္းပဲေလ အဲ့ဒီ႕လူက ေမ့ေနတယ္ သူ႕အစ္မမ်က္ႏွာေၾကာင့္မို႕ေပါ့ ႏို႕မို႕ ႏွင္း ေကာပစ္လိုက္ျပီ သိလား”

“အဟက္ ဟက္”

ႏွင္း၏ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ရင္း ရယ္လိုက္ေသာ သူ၏ ရယ္သံသည္ အတန္ငယ္ သြက္လက္လြန္းေနေလသလား။ ႏွင္းပဲ စိတ္ထင္ေလေရာ့သလား။ သူ႕မ်က္ႏွာကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္စဥ္ခဏ

“ႏွင္းရည္နဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးရဦးမယ္ ဒါက အစ္ကို႕ခ်စ္သူေလ…….ေကသရီ တဲ့ ႏွင္းရည္နဲ႕ အသက္တူတူပဲ”

ေခတ္မီသြက္လက္ေသာ္လည္း မိန္းကေလးဆန္ဆန္ လွပေသာ မိန္းမလွေလးတစ္ေယာက္ ႏွင္းေရွ႕ေမွာက္သို႕ ေရာက္ရွိလာ၏။ သူ႕ကိုသာျမင္၍ သူမကို မျမင္မိခဲ့ေသာ ႏွင္း ယခုေတာ့ ထိုသူမႏွင့္ မိတ္ဆက္ရေခ်ျပီ။ ရုတ္တရက္ဆို႕နင့္သြားေသာ ႏွလံုးသားရွိရာကို လက္ႏွင့္ ေယာင္ရမ္းအုပ္လိုက္မိရင္း ရင္ကြဲတယ္ ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးမ်ားလားဟု ေတြးလိုက္မိ၏။ သို႕ေသာ္ ျပံဳးလက္စမ်က္ႏွာကေတာ့ျဖင့္ အေျခမယိုင္ခဲ့ပါ။ ေဖၚေရြလြန္းစြာ ဖက္လွဲတကင္းျဖစ္လြန္းစြာ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္မိ၏။

“ဝါး… အစ္ကို က ခ်စ္သူ ေခ်ာေခ်ာေလး ေရြးထားတာပဲ ေတြ႕ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္ေနာ္ ေကသရီ… ”

ေကသရီ၏ ရိုးသားစြာျပံဳးေနေသာ အျပံဳးတို႕ကိုေတာ့ ႏွင္း ရင္မဆုိင္ရဲစြာ ေခါင္းငံု႕ပစ္လိုက္ရ၏ မ်က္ရည္ကလည္း က်လုလု ျဖစ္ေနျပီမဟုတ္ပါလား။

(၃)

အခ်စ္ဆိုသည္မွာ ႏွင္း အတြက္ေတာ့ အလွမ္းေဝးသည့္အရာတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ စစ္မွန္သည့္အခ်စ္ရွိသည္ဟု မယံုၾကည္ဖူးခဲ့သလို ၾကံဳခဲ့ဖူးသည့္ ခ်စ္ပါသည္ဆိုေသာ ေယာက်ၤားမ်ားအား ေခါင္းခါျငင္းကာ ၄င္းတို႕၏အခ်စ္ဆိုသည္ကို မယံုၾကည္ခဲ့သူတစ္ဦး။ သို႕မို႕ေၾကာင့္ပင္ ကံတရားက ဒဏ္ခတ္ေလသည္ထင့္။ စဥ္းစားမည္ဆိုသည့္စကားေလးပင္မေျပာခဲ့ပဲ အျမဲျငင္းမိခဲ့သူ ႏွင္း ဝဋ္လည္ေလျပီထင့္။

သို႕ေသာ္ အသံမျမည္ေသာ၊ တစ္ဖက္တည္းတီးေနရေသာ ဤလက္ခုပ္ကိုပင္ ႏွင္း ျမတ္ႏိုးလွပါသည္။

ထိုေန႕မွစ၍ သူ႕ကို ေရွာင္ေနမိေသာ ႏွင္းကို သူ သတိျပဳမိေလမလား ေတြးမိေတာ့ ရင္ဝယ္ နင့္ခနဲ။ သူႏွင့္ မေတြ႕တာ ၁၆ ရက္ပင္ ၾကာျမင့္ခဲ့ျပီမဟုတ္ပါလား။ သူ႕ကို ေရွာင္ရံုမွ်သာမက ႏွင္းအတြက္ အဆင္ေျပေနေသာ အလုပ္မွပင္ထြက္လိုက္မိေခ်ျပီ။

သူႏွင့္ ဆံုမိေလတိုင္း သံေယာဇဥ္တို႕ကို သူမသိေအာင္ ဖံုးကြယ္ထားရသည္မွာ ပင္ပန္းလွသည္။ သို႕ေသာ္ ႏွင္းကသာ တမင္တကာ ဖံုးကြယ္ေနျခင္းသာ။ သူကေတာ့ သတိျပဳမိမည္မထင္ပါ။

သူ႕အိက်ီ ၤအိပ္ကပ္ေလး၌ တြဲလဲ ခိုကာ ပုန္းေအာင္းေနေသာ ႏွင္း၏ ႏွလံုးသားကို သူ ျမင္သိႏိုင္မည္မထင္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူသည္ သူ၏ ခ်စ္သူမွလြဲ၍ တျခားမိန္းကေလးအား စိတ္ႏွင့္ပစ္မွားဖို႕မေျပာႏွင့္ အၾကည့္ျခင္းေတာင္ မဆံုတတ္သူမဟုတ္လား။ ေလအေဝွ႕ဝယ္ သူ႕ဆံစေလးမ်ား သြဲ႕သြဲ႕ခါယမ္းသြားတတ္သည့္အခ်ိန္တိုင္း ႏွင္း၏ ႏႈတ္ခမ္းဝယ္ အျပံဳးတို႕ တြဲခိုတတ္သည္ကို သူ သိမည္မထင္။ သူႏွင့္ဆံုကာ စကားေျပာျဖစ္တိုင္း သူ႕အသံေလးမ်ားအား တရိႈက္မက္မက္နားေထာင္တတ္ေၾကာင္းကိုလည္း သူ သိမည္မထင္။ သူ႕အျပံဳးေလးမ်ား ျမင္ရခ်ိန္တိုင္း ႏွင္း၏ စိတ္ဝယ္ လိႈက္ခနဲ ျပံဳးေပ်ာ္တတ္ေၾကာင္းလည္း သူ သိမည္မထင္။ အျမဲလူၾကီးဆန္စြာ(တခါတရံ လူတတ္ၾကီးဆန္စြာ) ျပံဳးတတ္ေသာ၊ ရယ္တတ္ေသာ သူ၏ တခါတရံအျပံဳးေလးမ်ားသည္ ကေလးဆန္စြာ ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းလွေၾကာင္း သူ႕ခ်စ္သူေတာင္ သိမည္မထင္။

ႏွင္းႏွင့္ ပတ္သတ္၍မူ သူ မသိတာေတြက မ်ားလြန္းလွသည္။ စကားဆက္စမ္မိသမွ်ထဲဝယ္ ႏွင္းေနသည့္ေဘာ္ဒါေဆာင္အေၾကာင္း မပါခဲ့။ ႏွင္းသည္ ရန္ကုန္ဝယ္ တစ္ေယာက္တည္း လာေနသူျဖစ္ေၾကာင္း မသိခဲ့။

သို႕ေသာ္ သူ႕အမွားေတာ့ မဟုတ္ပါ။

တကယ္ဆို သက္ဆိုင္သူ ရွိသည့္သူကို တြယ္တာမိသည္ကိုက ႏွင္း၏အမွားမဟုတ္လား။ သက္ဆိုင္သူမရွိဟု ထင္မွတ္ခ်ိန္တုန္းက တြယ္တာသင့္သည္ မွန္ေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ေမ့သင့္ျပီမဟုတ္ပါလား။ ေတြ႕ဆံုခြင့္ရသည့္ ကံၾကမၼာကို ယိုးမယ္မဖြဲ႕ခ်င္။ အျပစ္တင္ခ်င္စိတ္လည္း ကင္းမဲ့ေနသည္။ ဟုတ္၏။ သမရိုးက်လည္ပတ္ေနေသာ ႏွင္း၏ ဘဝထဲသို႕ သူေရာက္ရွိလာသည္ကိုက အေကာင္းဆံုးလက္ေဆာင္ဟု မွတ္ယူခ်င္မိသည္။ အခ်စ္ကို အံ႕ၾသစရာဟုလည္း မသတ္မွတ္ခ်င္ေတာ့။ မယံုၾကည္သူကိုမွ ႏွိပ္စက္ရက္ေလသည္ဟုလည္း အျပစ္မတင္ရက္။ ခ်စ္ခဲ့ဖူးသည္ ဆိုသည့္ ခံစားခ်က္တစ္ခုႏွင့္ပင္ အခ်စ္ကို ေက်းဇူးတင္လိုက္မိပါသည္။

သို႕ေသာ္ ၾကာေလနာက်င္ရေလ ျဖစ္သည့္ ခံစားခ်က္သည္ သူ႕အား ထပ္မံေတြ႕ဆံုဖို႕ သတၱိမရွိေခ်ေတာ့ျပီ။ ေတြ႕ေလတိုင္းဝယ္ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းမွ ထြက္လာတတ္သည့္ ေကသရီ ဆိုသည့္နာမည္အား ၾကားဖို႕ရာ သတိၱမရွိေတာ့ျပီ။

(၄)

မနက္ခင္း အိပ္ယာမွ ႏိုးထလွ်င္ သူ႕အေၾကာင္း ေတြးမိသည္။ ညခင္း အိပ္ယာဝင္လွ်င္ သူ႔အေၾကာင္းကို ေတြးမိသည္။ ေက်နပ္ပါသည္။ ႏွင္း ေက်ေက်နပ္နပ္ကို အရံႈးေပးမိပါသည္။ ခ်စ္ျခင္းဆိုသည္မွာ အရံႈးေပးျခင္း၌လည္း ေပ်ာ္ဝင္တတ္သည္ဆိုေသာ အဘိဓမၼာအသစ္ကို ႏွင္း သိလိုက္ရေလျပီ။ လူတစ္ေယာက္၏ အျပံဳးေအာက္ ရင္တစ္ခုလံုး လႈပ္လႈပ္ခတ္ခတ္ျဖစ္သြားသည့္ အရသာသည္ မက္ေမာစရာေကာင္းလြန္းလွသည္ ။ လူတစ္ေယာက္၏ မ်က္ႏွာအညိႈးဝယ္ ကိုယ့္ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုးပါ အညိဳေရာင္ေျပာင္းသြားသည္မွာ အံ႕ၾသဖြယ္ရာ ေကာင္းလြန္းလွသည္။

သူ႕အေပၚ ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုမႈမျဖစ္ခင္ကဆိုလွ်င္ ႏွင္းသည္ ေက်ာက္ရုပ္ဆန္စြာ အသက္ရွင္ခဲ့သည္။ ခံစားခ်က္ဗလာနတၱိႏွင့္ စက္ရုပ္ဆန္စြာ ေနထိုင္ခဲ့ရသည္။ ယခုေတာ့ ႏွင္းသည္လည္း လူပီသစြာ ႏွလံုုးသားထက္က နာက်င္မႈကို တို႕ထိေဆာ့ကစားႏိုင္ျပီ ျဖစ္သည္။

တကယ္ဆို ႏွင္း၏ ဘဝသည္ ယခုမွ အလြမ္း၊ေၾကကြဲျခင္းတို႕ႏွင့္ သဘာဝအေရာင္ ေတြ ျခယ္သလာျဖစ္ျပီ ျဖစ္သည္။ ယခင္လို အျဖဴေရာင္ကင္းဗက္စထက္ေတာ့ သာပါသည္။ ယခင္ဘာေတးမွ မသီရေသာ ႏွင္း၏ ဘဝသည္ ယခုမွ အလြမ္းဖြဲ႕ေတးတို႕ျဖင့္ စိမ္းလန္းလာသည္ မဟုတ္လား။ ဒီခ်ိန္မွာ အခ်စ္ဟာ ဘာလဲ ဆိုသည့္အေမးကို ေမးလာလွ်င္ျဖင့္ ႏွင္း ေျဖႏိုင္ျပီျဖစ္သည္။ “အခ်စ္ဆိုသည္မွာ သူ” ဟူ၍….။

ရည္ေဝ

“နင္တို႔ကလည္းေလ အဲဒီ့မွာ ပိုက္ဆံကို ဘယ္လိုမ်ားသံုးေနၾကသလဲ၊ ႏိူင္ငံျခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့သူေတြကိုမ်ား ေငြထုပ္ႀကီးဖင္ခုထိုင္ထားတယ္ မွတ္ေနလား၊ ဘယ္ေလာက္ပို႔ပို႔ မေလာက္ႏိုင္ဘူး၊ ဒီၾကားထဲ နင္တို႔အေၾကြးတင္ေနတဲ့ဟာပါ ကူဆပ္ေပးရဦးမယ္ဆိုေတာ့ စဥ္းစားသာၾကည့္ေတာ့၊ လြန္လြန္းတယ္”

“ေတာ္ၿပီ ေတာ္ၿပီ၊  ေအး ဒါပဲ ဒါပဲ၊ ငါ ဒီလကုန္ ႏုိင္သေလာက္ ပို႔လိုက္မယ္ ဟုတ္ၿပီလား”

စုက ညီမအငယ္ႏွင့္ဖုန္းေျပာအၿပီး ေျခကုန္လက္ပမ္းက်သြားပံုႏွင့္ ဖုန္းကိုပိတ္ကာ အိပ္ယာေပၚ ပစ္လွဲလိုက္ ေလသည္။

ခုတစ္ေလာ စုမွာ အိမ္ကဖုန္းလာတိုင္း မ်က္ခံုးလႈပ္ေနရသည္။  ဖုန္းေတြက ဗိုင္ဗာႏွင့္လွမ္းေခၚလို႔ရေနၿပီမို႔ အရင္ကေလာက္ ဆက္သြယ္ဖို႔မခက္ခဲေတာ့ဘဲ ရန္ကုန္ႏွင့္စကာၤပူက ပိုမိုနီးကပ္သြားသလားပင္ ထင္ရသည္။ အေမ အလွဴလုပ္ခ်င္လို႔၊ အဖြား ေနမေကာင္းလို႔၊ မိသားစု ဘုရားဖူးထြက္ခ်င္လို႔၊  ေမာင္အငယ္ေကာင္ သင္တန္းတက္ခ်င္လို႔၊ လည္ပင္းငါးရိုးစူးတာကိုပင္ ေဆးခန္းျပခ်င္ပံုႏွင့္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေငြပို႔ေပးရန္သာ သံတူေၾကာင္းကြဲမ်ားသံုးၿပီး ေျပာလာျခင္းျဖစ္သည္။ ခုလည္း ညီမအငယ္မ သူတို႔မိသားစု စီးပြားေရးအဆင္မေျပဘဲ ေၾကြးတင္ေနတာမို႔ ေငြပိုရွိလွ်င္ ခဏလွည့္ဆပ္ေပးထားရန္ ဆက္လာျခင္းပင္။ စုက စိတ္ေမာပံုႏွင့္ ကို႔ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုက ထံုးစံအတိုင္း သက္ျပင္းခ်ကာ “ဘယ္တတ္ႏိူင္မလဲကြာ”ဟု ဆိုရွာေလသည္။

ကိုႏွင့္စုတို႔ရေသာ ႏွစ္ကုန္အပိုေၾကး ေဘာနပ္စ္ေလးမ်ားသည္  ဘဏ္ထဲေရာက္လို႔မွ မပူေသးခင္ ထုတ္ယူကာ အိမ္ကိုပို႔လိုက္ရတာ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္ၿပီမွန္းပင္ မသိေတာ့။ ကို႔မိဘေတြေရာ၊ စုမိဘေတြပါ ႏွစ္ဘက္စလံုးက သာမန္ဝန္ထမ္းေတြမို႔ ေငြပိုေငြလွ်ံရွိဖို႔ ေဝးလို႔၊ တစ္လတစ္လ အလ်င္ေတာင္ မမီခ်င္။ သည္ေတာ့လည္း လစဥ္ပို႔ေငြ မွန္မွန္ပို႔ေနသည့္ အျပင္ ၾကားေပါက္ေလးေတြပါ ပါလာတတ္တာမို႔ ႏွစ္ကုန္လို႔ အပိုဆုေၾကးေငြေလးရၿပီဆိုလွ်င္ ျမန္မာျပည္ကဖုန္းသံၾကားရမွာကို ကိုေရာ စုပါ ေၾကာက္ေနတတ္ၾကေလသည္။

XXXXXXXXXXX

“စုေရ အစ္မပါ၊ မမေဝပါ၊ ခါတိုင္းလိုပဲ ဒီႏွစ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကထိန္ခင္းဖို႔ အလွဴလွမ္းခံတာ ညီမေလး”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ မမေဝ၊ ထည့္ရမွာေပါ့၊ ခါတိုင္းလိုပဲ မမေဝ ဘဏ္အေကာင့္ထဲ လႊဲေပးလိုက္ရမွာ ဟုတ္၊ အင္း စု ၅၀ ထည့္မယ္ေနာ္”

“အင္း ေက်းဇူးပါ ညီမေလး စုေရ၊ ဘဏ္ထဲ ေငြလႊဲၿပီးရင္ မမေဝကို မက္ေဆ့ခ်္ေလးတစ္ခ်က္ပို႔လိုက္ဦးေနာ္”

“ဟုတ္ မမေဝ စိတ္ခ်”

“ကိုေရ စုတို႔ ခါတိုင္းပို႔ေနက် ပညာေရးအတြက္ လစဥ္လွဴေငြ ဆရာေလးဆီ လႊဲေပးၿပီးၿပီလား ဟင္”

“လႊဲၿပီးၿပီ စု၊ မေန႔ကပဲ ကို လႊဲခဲ့တယ္ေလ၊ ဆရာေလးဆီ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေငြထုတ္ဖို႔ ကုတ္နံပါတ္ေျပာလိုက္ဦး”

“စုေရ ကိုယ္တို႔ ေျမကြက္ဝယ္တုန္းက ဘဏ္ကေခ်းထားတာေလ၊ အဲဒါေလးက ေနာက္ ၆လေလာက္ဆို ေက်ပါၿပီကြာ။  ကိုလည္း ဒီလေပးရမွာေတြမ်ားေနလို႔ စုဆီက နည္းနည္းေလာက္ ကို႔ကို ျပန္လႊဲေပးပါဦးကြာ။ ကို႔လစာဝင္ေတာ့ စုဆီ ျပန္လႊဲေပးပါ့မယ္”

“ကိုကလည္းကြာ စုလည္း ေမာင္ေလးဒူဘိုင္းသြားဖို႔ ဧဂ်င့္ကို ေလယာဥ္လက္မွတ္ဖိုး ဒီလ ေနာက္ဆံုးသြင္းပါ့မယ္ဆိုတာ အဲဒါ ပို႔ရလိုက္ရပါေရာလား။ ဘဏ္ကို အတိုးေပးခ်င္လည္း ေပးရပါေစကိုရာ၊  ဒီလေတာ့ ေပးႏိူင္မယ္ မထင္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္လ စု ေငြပိုမွာပါ၊ အဲဒီေတာ့မွ ကို ယူပါကြာ ေနာ္”

“ဒီလထဲမွာ ရံုးကေကာင္မေလး မဂၤလာေဆာင္ရွိတယ္ေနာ္ စု၊ တရုတ္မဂၤလာေဆာင္၊ ဟိုတယ္မွာဆိုေတာ့ အနည္းဆံုး တစ္စားပြဲကို ၈၀၀ ေက်ာ္ ၉၀၀ေလာက္ရွိမယ္ ထင္တာပဲ၊ ကိုတို႔ ႏွစ္ေယာက္တက္မယ္ဆို ၁၅၀-၂၀၀ေလာက္ေတာ့ လက္ဖြဲ႔မွ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္ေနာ္ စု”

ဒီလိုႏွင့္ပဲ က်ားႀကီး ေျခရာႀကီးဆိုသလို ႏွစ္ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းလည္း မ်ား၊ လူမႈေရး၊ သာေရးနာေရးေတြလည္း မ်ားလာကာ ေငြထြက္ေပါက္ႀကီးက ဝင္ေငြႏွင့္ ေျခရာခ်င္းတိုင္းရာက ေက်ာ္လြန္ခ်င္ခ်င္ပင္ ျဖစ္လာေလေတာ့သည္။

မတတ္ႏုိင္ပါ။ စုႏွင့္ကို တစ္လတစ္လ ရသည့္လစာကလည္း ျမန္မာျပည္က ဝန္ထမ္းေတြလိုေပ၊ တစ္လရ တစ္လသံုး ကုန္သည္သာ။ လကုန္သည္ႏွင့္ အိမ္ဖိုးျဖတ္၊ ဖုန္းဘိုးသြင္း၊ ေရဖိုး မီးဖိုးေပး၊ အိမ္ကို ပို႔၊ ဗာယီရအသံုးစားရိတ္မ်ားႏႈတ္အၿပီး က်န္ေငြထဲမွ တစ္လအသံုးစားရိတ္ဖယ္ေသာ္ လက္ထဲ ကုန္သေလာက္ပင္။ စီပီအက္ဖ္ဟုေခၚေသာ လစာထဲမွ လစဥ္ ၂၀ ရာခိုင္ႏႈန္းျဖတ္ကာ စုေငြအျဖစ္ သိမ္းထားေပးေသာ စကၤာပူအစိုးရကိုပင္ ေက်းဇူးတင္ရမလိုေပ။ မဟုတ္ပါက ဘယ္လိုမွ စုေဆာင္းႏိုင္မည္ မထင္။  ဒီၾကားထဲ စုေရာ ကိုပါ ႏွစ္ေယာက္လံုးက သနားတတ္ၾကေသးသည္။

“ကိုေရ ဟိုေကာင္ေလ၊ စုသူငယ္ခ်င္း ဝင္းျမတ္ေက်ာ္ရယ္ေလ၊ အလုပ္ျပဳတ္လို႔တဲ့၊ ခု အလုပ္သစ္ ထပ္ရွာေနတာ။ ဒီၾကားထဲ အိမ္ပို႔ဖို႔ ေငြလိုသတဲ့၊ သူမွ မပို႔ရင္ သူ႔အိမ္က မိန္းမနဲ႔ ကေလးေတြ ငတ္ရံုရွိတာ။ အဲဒါ ေလး-ငါးရာေလာက္ ခဏေခ်းပါ၊ အလုပ္ရေတာ့ ျပန္ဆပ္ပါ့မယ္ တဲ့”

အဲဒါမ်ိဳးေတြကပင္ စုတို႔မွာ ခပ္မ်ားမ်ား၊ ေနာက္ေတာ့လည္း သူ႔အလုပ္ ကိုယ့္အလုပ္ႏွင့္ မေတြ႔ျဖစ္ၾကေတာ့ ေခ်းေငြက ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ျပန္မရေတာ့ပါ။ တစ္ခါတစ္ေလ လမ္းမွာေတြ႔လွ်င္ေတာင္ “ဟဲ့ ငါ့အေၾကြး ျပန္ဆပ္ဦးေလ” ဟုေျပာဖို႔ရာ စုေရာ ကိုပါ ႏႈတ္မွ မထြက္ဝံ့ၾကပါေပ။ သည္ေတာ့ ေနာက္မ်ားမွာ ေငြေခ်းလာလွ်င္ အဆံုးခံႏိူင္မည့္ပမာဏကိုသတ္မွတ္ကာ ႏိူင္သေလာက္ကူညီတာပါဟုဆိုၿပီး တစ္ခါထဲ အျပတ္ေပးလိုက္ၾကေတာ့သည္။

“ကိုတို႔မွာ ဟိုဘဝက သူမ်ားေတြဆီကယူလာခဲ့တဲ့ အေၾကြးေဟာင္းေတြ အေတာ္မ်ားတယ္ထင္ပါ့ကြာ”ဟု ကိုကေျပာေတာ့ စုမွာ မခ်ိတရိေလး ျပံဳးေနရံုသာ။

XXXXXXXXXX

“စု လာယူေလ ဟင္းပြဲေတြမွ အမ်ားႀကီးပဲ”

စုတို႔ ကုမၸဏီညစာစားပြဲမွာ ဒီႏွစ္ အႏွစ္(၂၀)ျပည့္ပြဲမို႔ အေတာ္ေလး ခမ္းနားေလသည္။ တက္ေရာက္သူမွန္သမွ်ကို စားပြဲတင္လက္ေဆာင္-Table Gift ေပးသည္ကပင္ ေဈးအလြန္ႀကီးလွေသာ Royal Albert ေရႊနားကြပ္ေၾကြခြက္လွလွေတြျဖစ္ၿပီး ကံစမ္းမဲမွာလည္း ဗလာမပါ၊ လူတိုင္းေစ့ တစ္ခုစီ ရမည္ျဖစ္၏။

စုတို႔စားၿပီးခဏမွာ ဂိမ္းကစားၾကေသာ အစီအစဥ္၊ တစ္ႏွစ္လံုး ခြင့္ရက္မယူဘဲ လုပ္ရက္ျပည့္အလုပ္ဆင္းသူမ်ားကို လက္ေဆာင္ေပးျခင္းမ်ား၊ လုပ္သက္ ဆယ္ႏွစ္ႏွင့္ အထက္ဝန္ထမ္းမ်ားအား Long Service Award  ခ်ီးျမွင့္ျခင္းအစီအစဥ္မ်ား ဆက္တိုက္လာေလသည္။ ေနာက္ဆံုးမွ ကံစမ္းမဲေဖာက္ျခင္း အစီအစဥ္စတင္ေလရာ ကိုေရာ စုပါ ကိုယ့္ထိုင္ခုံနံပါတ္ေတြပါေသာ လက္မွတ္ကို စိတ္လႈပ္ရွားစြာ တစ္ၾကည့္ၾကည့္ႏွင့္ ရွိရ၏။

ပထမဆံုးေဖာက္တာက နံပါတ္အႀကီးေပါက္မဲေတြ၊ ေနာက္မွ နံပါတ္အေသးေတြျဖစ္ရာ ပထမေပါက္မဲနံပါတ္အႀကီးေတြထဲ မပါပါေစႏွင့္ ဆုေတာင္းရေလသည္။ စုတို႔ ဆုေတာင္းျပည့္သည္။ ပထမပိုင္းမွာေခၚေသာ ေပါက္မဲနံပါတ္အႀကီးေတြထဲ စုတို႔ မပါ။ တစ္ျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေခၚလာလိုက္သည္မွာ ဆုႀကီး ၂၀သာ ေခၚရန္က်န္ေတာ့ၿပီး ထိုဆုမ်ားသည္ ေဒၚလာ ၂၀၀ႏွင့္ အထက္ တန္ေၾကးရွိသည့္ဆုမဲမ်ားသာ။

ေနာက္ဆံုး ဆုမဲ ၁၀ ႏွင့္အထက္အထိ စုတို႔ လက္မွတ္မ်ား မပါေသး။ ေသခ်ာၿပီ၊ စုႏွင့္ကိုတို႔ ေပါက္မဲေတြ ၁ကေန ၁၀အတြင္းမွာ ပါေလၿပီ။ စုႏွင့္ကို တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ ဝမ္းသာၾကရသည္။ နံပါတ္ ၁၀ ေပါက္မဲေခၚေတာ့ စုထိုင္ခံုနံပါတ္၊ ရေသာဆုက Shopping Vouchers ၃၀၀ဘိုးျဖစ္ကာ ျမန္မာျပည္အလည္ျပန္ရန္ လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ား ဝယ္ရမည္မို႔ ၃၀၀ဘိုးေတာ့ သက္သာေလၿပီဟု စု ဝမ္းသာသြားသည္။ ကို႔အလွည့္က်ေတာ့ ကိုက ဆုမဲနံပါတ္ ၇ ျဖစ္ကာ တန္ဘိုး ၅၀၀ရွိေသာ လ်ပ္စစ္ပစၥည္းမ်ား ဝယ္ယူခြင့္ ေဈးဝယ္လက္မွတ္ျဖစ္သည္။ ဒါလည္းမဆိုးပါ၊ လက္ပေတာ့ဝယ္ႏိူင္သည္၊ ကင္မရာပစၥည္းမ်ား ဝယ္ႏိူင္သည္ မဟုတ္ပါလား။

ဒီႏွစ္ေတာ့ ကုမၸဏီညစာစားပြဲလာရတာ တြက္ေျခကိုက္သြားသည္။ ကိုႏွင့္စု ႏွစ္ေယာက္ေပါင္း ေဒၚလာ ၈၀၀ တန္ေၾကးရွိေသာ ဆုမဲ ၂ခုရခဲ့ၿပီမို႔ပင္။ စု ဂါဝန္အသစ္ဝယ္တာမွ ၆၉ေဒၚလာ၊ ေဒါက္ဖိနပ္ကိုေတာ့ ရွိတဲ့ဖိနပ္အေဟာင္းပဲ စီးလာကာ ကိုကေတာ့ ဝတ္ေနက် မီးခိုးေရာင္ရွပ္လက္ရွည္ႏွင့္ စတိုင္ေဘာင္းဘီ အနက္ကြမ္းရိုးစင္းေလးပင္ ဝတ္လာတာမို႔ အရင္းသိပ္မမ်ားလွ။

“ေတြ႔လား စု၊ ကိုယ့္ေစတနာ ကိုယ္ အက်ိဳးေပးပါတယ္ကြာ၊ တစ္ေန႔က အိမ္က အေရးေပၚလိုလို႔ ၾကားေပါက္ပို႔လိုက္တာက ေဒၚလာ ၄၀၀၊ ခု ကိုတို႔ ျပန္ရတာက ေဒၚလာ ၈၀၀ဆိုေတာ့ ၂ဆႀကီးမ်ားေတာင္ျပန္ရတာ၊ အဲဒါေၾကာင့္ အေဖက အျမဲတမ္းေျပာတယ္။ ငါ့သားတဲ့ လူတစ္ေယာက္စီမွာ ေမြးကတည္းက ဖလားတစ္လံုးစီပါၿပီးသားကြ တဲ့၊ အတိတ္ကံအရ ဖလားထဲမွာ ပါသင့္သေလာက္ ပါလာမယ္၊ က်န္တာက ခုလက္ရွိ ပစၥဳပၸန္ကံဆိုတဲ့ အလုပ္ေပၚ မူတည္တယ္။ ကံ ဉာဏ္ ဝိရီယစိုက္ၿပီး ျပည့္ေအာင္ျဖည့္ဖို႔က ကိုယ့္တာဝန္ပဲ တဲ့။ ဒါေပမဲ့လည္း ဖလားျပည့္ေအာင္သာ ျဖည့္လို႔ရမယ္၊ အျပည့္လြန္လာရင္ေတာ့ လွ်ံက်မွာပဲ ငါ့သား တဲ့”

“ဒီေန႔ရလိုက္တဲ့ ၈၀၀ကို တစ္ေန႔က ေလ်ာ့သြားတဲ့၄၀၀အတြက္ ျပန္ျဖည့္လိုက္ေတာ့ ကိုတို႔ဖလားႀကီးထဲမွာ ၄၀၀ေတာင္ အပိုျပန္ေဆာင္းၿပီး ျဖည့္ႏိူင္ၿပီေပါ့ ဟုတ္ဘူးလား”

“အင္း ဟုတ္တယ္ေနာ္ ကို၊ ဒါေပမဲ့ စုတို႔မွာပါလာတဲ့ ဖလားက ဆိုက္ဒ္ႀကီးတယ္ထင္ပါရဲ႕ ကိုရယ္။ ျပည့္တယ္ကို မရွိဘူး၊ ျဖည့္ေနရတာ ေမာလွၿပီ”

စုစကားအဆံုးမွာ ကိုေရာ စုပါ ၿပိဳင္တူရယ္ေမာမိၾကေလ၏။ စုတို႔ ညစာစားပြဲက ျပန္လာေတာ့ ည ၁၀နာရီေက်ာ္ၿပီ။ ေနာက္တစ္ေန႔ ရံုးတက္ရမွာမို႔ အိမ္ကို ေစာေရာက္ခ်င္စိတ္ႏွင့္ ကားေမာင္းေႏွးေသာ ကို႔ကို “ရြာကႏြားလွည္းနဲ႔ အၿပိဳင္ေမာင္းရင္ေတာင္ ကိုပဲရွံဳးမွာ”ဟု စုက သေရာ္ေတာ့ “အိမ္ ဘယ္မွမေျပးပါဘူး စုရာ” ဟု ကိုက ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးဆိုသည္။

ရုတ္တရက္ ေရွ႕ကကားမွာ အတည့္သြားမလိုလမ္းေၾကာင္းယူထားၿပီးမွ ေကြ႔သည့္ဘက္သို႔ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းကာ စုတို႔ကားေရွ႕မွ ျဖတ္အဝင္၊ အရွိန္ေႏွးေသာ္လည္း ကို႔ကားက ထိုေရွ႕ကားေနာက္ၿမီးကို ခပ္သာသာ ဝင္ေဆာင့္မိေလေတာ့သည္။

“ဘုရား ဘုရား၊ ဆင္းၾကည့္ပါဦး ကို ၊ ေရွ႕ကား ဘာျဖစ္သြားၿပီလဲလို႔”

ဥပေဒေၾကာင္းအရ ေနာက္မွတိုက္ေသာကားက အမွားျဖစ္ရာ ကိုလည္း မ်က္ေစ့ပ်က္မ်က္ႏွာပ်က္ႏွင့္ ေအာက္သို႔ဆင္းကာ ေရွ႕ကားပိုင္ရွင္ႏွင့္ စကားေျပာၾကည့္ရေလသည္။

XXXXXXXXXXX

စာရင္းခ်ဳပ္ေသာ္ ေရွ႕ကားပိုင္ရွင္က ကားကိုေဆးျပန္မႈတ္ဖို႔ႏွင့္ ဝပ္ေရွာ့ပို႔ရန္အတြက္ သူ႔အလုပ္မွ ခြင့္လည္းယူရဦးမည္ျဖစ္ရာ ေဆးမႈတ္ခအျပင္ သူ႔ေန႔တြက္ခကိုပါ ထည့္ေပါင္းေတာင္းခံသည္မို႔ စုစုေပါင္း ေဒၚလာ ၈၅၀ ေလ်ာ္လိုက္ရေလေတာ့၏။

“ဘယ္လိုတုန္း ကို၊ စုတို႔ဖလားႀကီးကိုလည္း အေပါက္ဖာဖို႔ ဆိုင္ပို႔ဦးမွ ထင္ပါရဲ႕၊ ဖလားႀကီးက ျပည့္မလာတဲ့အျပင္ ေပါက္မ်ားေနသလားပဲ ေနာ္”

“ေအးကြာ ကိုနဲ႔စုက ကံတူအက်ိဳးေပးေတြျဖစ္မယ္၊ ကိုတို႔ႏွစ္ေယာက္ဆပ္ဖို႔ အေၾကြးေဟာင္းေတြက တယ္လည္း မ်ားတာကိုးကြ”

ေၾကြးေဟာင္းဆပ္ျခင္းသည္လည္း မဂၤလာတစ္ပါးဟု ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ခံယူထားၾကေသာ စုတို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ ရယ္ေမာလိုက္မိၾကေသာ္လည္း အရယ္ထက္ အေမာက အဆပိုေနမည္ဆိုတာ ေျပာဖို႔ရန္ပင္ လိုအပ္လိမ့္မည္မထင္ေတာ့။

ခ်စ္ၾကည္ေအး

(ဆရာမခ်စ္ၾကည္ေအးရဲ႕ အေတြးအေရးေတြကို ထပ္မံဖတ္ရွူလုိသည္႔ စာဖတ္သူမိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ http://www.chitkyiaye.com/ ကုိ သြားေရာက္လည္ပတ္ၿပီး စာေတြ ဖတ္ရွူခံစားႏုိင္ေၾကာင္းပါ။ )

( ၁ )

ဂ်ီေမးလ္ ဖြင္ ့လိုက္ တယ္ဆိုရင္ ပဲ  အကိုၾကီး ဓါတ္ ပံု ေလး ပို ့ထားတာေတြ ့လို ့ ထိတ္ခနဲ ေနေအာင္  ေ၀သီ ၀မ္းသာသြား တယ္။ အကိုၾကီးကေလ ႏွစ္လတစ္ခါ အျပန္အလွန္ဓါတ္ပံုပို ့ေနက် အစဥ္အလာကို ခ်ိဳးေဖာက္တာ   ေျခာက္လနီးပါးရိွသြားျပီ။ သူ ့ဘက္က မပို ့လည္း ေ၀သီကေတာ့  ၀တၱရားမပ်က္  ဓါတ္ပံုလွလွေလးေတြ ရိုက္ျပီးပို ့ျမဲပါ။ဓါတ္ပံုရိုက္တဲ ့ေန ့ဆိုရင္ ေ၀သီ ့မ်က္ႏွာ ေလးက ၾကည္ရႊင္ေနျပီး  ကင္မရာကို ၾကည့္ေနတဲ ့မ်က္လံုးေလးေတြ က အေရာင္ေတာက္ ပေနတာပဲ။ဒါေၾကာင္ ့ေလအကိုၾကီးက ေျပာတာ ….ေ၀သီ့ ပံုေလးေတြၾကည့္ရတာ ေ၀သီ့ကို အျပင္မွာ ျမင္ရသလို ခံစားရတယ္တဲ ့။

အကိုၾကီးဆီ ကို ဒီလို အသက္၀င္ေန တဲ ့ ပံုေလးေတြပဲ ေ၀သီ ပို ့ခ်င္တယ္။ဘာလို ့လည္းဆိုေတာ့  အကိုၾကီး  နဲ ့ေ၀သီ က ဒီဓါတ္ပံုေလးေတြကို  ၾကည့္ ရင္းပဲ သံေယာဇဥ္တြယ္ေနရတာေလ ….။

ေဟာ--ေဒါင္းေလာ ့ဆြဲ ျပီးသြားျပီ။ ရင္ခုန္စြာနဲ ့ ေပၚလာတဲ့ ဓါတ္ပံုေလးကို အၾကည့္မွာ….။ အို … အကိုၾကီးအသားေတြ မည္းျပီး ပိန္သြား လိုက္တာ၊ မ်က္ႏွာကလည္းအိုမင္းရင္ ့ေရာ္သြားသလိုပဲ။ အရင္ ေတာက္ပ ျပီး အားအင္ျပည့္ ေနတဲ့  သူ႕မ်က္လံုးေတြ ထဲမွာ စိတ္ပ်က္၀မ္းနည္းေနတဲ့ပံုေပၚေနပါလား၊ ဒါေၾကာင္ ့ထင္တယ္ ၊ ခုတေလာအကိုၾကီးက အြန္လိုင္း လည္းသိပ္မတက္ဘူး။ စကားလည္း မေျပာရတာၾကာျပီ။

အကိုၾကီး ဘာေတြ ျဖစ္ေနတာလဲဟင္--အကိုၾကီး ခံစားေနရတာေတြ ေ၀သီ ့ကို ဘာလို ့ေျပာမျပတာလဲဟင္ေ၀ သီ ့ကို ေလာက အေၾကာင္းမသိတဲ ့ေကာင္မေလးဆိုျပီး မေျပာခ်င္တာလား အကိုၾကီးရယ္။ေ၀သီကေတာ့ ေလ အကိုၾကီး ခံစားသမွ်ကို ရင္ နဲ ့ရင္းျပီး လိုက္ခံစားမွ်ယူ ခ်င္တဲ့ သူပါ။ဒါေတြကို သိရဲ ့နဲ ့ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာလား ဟင္ ။

အကိုၾကီး မ်က္ႏွာ  ကို ေငးၾကည့္ရင္း  ၀မ္းနည္း စြာနဲ ့ေ၀သီ တိုင္တည္ေျပာဆိုေနမိပါေတာ့တယ္။

xxxxxxxxxxxxxxxx

( ၂ )

ေ၀ေ၀သီဆိုတဲ့ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ရဲ ့ဘ၀ဟာနာမည္နဲ ့လိုက္ေအာင္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြ ေ၀ဆာ ျပီးျပည့္စံုမွဳေတြ နဲ ့သီကံုးထား ခဲ့ပါတယ္။ေရႊကုန္သည္ မိဘႏွစ္ပါးရဲ ့တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးေလး ေ၀ေ၀သီ ဟာ လွပ သိမ္ေမြ ့ျပီး လိမၼာေရးျခားလည္း ရွိပါ တယ္။ ေက်ာင္းျပီးတဲ့အထိ သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ ့မိဘ ကိုပဲ အခ်စ္ပိုခင္မင္ျပီး  ခ်စ္သူရည္းစားမရွိခဲ့ပါ။

ေက်ာင္းျပီးကတည္းက အေမ နဲ့အတူ  ေရြဆိုင္ ကူထိုင္ရေတာ့ ဘယ္မွလည္း မသြားျဖစ္ေတာ့ဘဲ အိမ္နဲ ့ေရႊဆိုင္ကူးလူးေနရတဲ ့ ေ၀သီ  ့ဘ၀ ေလးက တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းပါတယ္။ လိမၼာတဲ ့သမီးေလး ကို  ဖခင္ေရာ မိခင္ပါ အခ်စ္ပိုခဲ့ၾကပါတယ္။ေမေမနဲ ့ အတူ ေရႊဆိုင္ လိုက္ထိုင္ရင္း အားတဲ့အခ်ိန္ အြန္လိုင္းတက္ျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ ့ စကားေျပာလိုက္၊ စာေတြဖတ္လိုက္နဲ ့ ေ၀သီ ့မွာ ပ်င္းခ်ိန္ကို မရွိပါ ဘူး။

အြန္လိုင္းမွာ  ေ၀သီ က သူယ္ခ်င္းနဲ ့ကိုယ္ သိတဲ ့သူေတြရဲ ့အေကာင္ ့ပဲ လက္ခံပါတယ္။အေမ ့ကို ေဘးမွာ ထားျပီး အင္တာနက္ သံုးရ တဲ ့ ေ၀ သီ က ခုေခတ္ မိ္န္းကေလးေတြလို ခ်က္တင္နဲ ့ၾကဴေနခ်ိန္လည္းမရွိပါဘူး။ ဒီလို လုပ္ဖို ့လည္း စိတ္ကူးမရွိပါဘူး။ဒါေၾကာင္ ့ အြန္လိုင္း ေပၚ တခ်ိန္လံုး တက္ေနျပီးအသက္ ၂၄ႏွစ္ေက်ာ္လာေပမယ္ ့ ခ်စ္သူရည္းစား မေျပာနဲ  ့အီစီကလီေလးေတာင္ မရွိတဲ ့ ေ၀သီ ့ ကို သူငယ္ခ်င္းေတြက  ေလွာင္ၾကေပမယ္ ့ ဂရုမစုိက္ခဲ့ပါ။ ေ၀သီ အင္တာနက္ သံုးတာ ဟာ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ခင္ခင္မင္မင္ စကားေျပာဖို ့ဗဟုသုတ ေတြ ရွာမွီးဖို ့ ၊အက်ိဳးရွိတဲ ့စာေတြ ဖတ္ဖို ့ပါ။ ေခတ္ေတြဘယ္လိုေျပာင္းေျပာင္း ျမန္မာမိန္းကေလး ဆိုတာ ကိုယ္ ့ဘ၀ကို တန္ဖိုးထားရမယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ ့ အြန္လိုင္းေပၚကေန အီစီ ကလီစာေတြရိုက္ျပီး ထိကပါးရိကပါး ေျပာတာေလးေတာင္ မခံႏိုင္တဲ ့ေ၀သီ ့ကို  အပ်ိုၾကီး ပဲ ျဖစ္ မွာပါလို ့ခ်စ္စႏိုးၾကည္စယ္ၾကပါတယ္။

ဟုတ္တယ္ --ေ၀သီ လည္း ခုေခတ္ ေကာင္ေလးေတြ ကိုေလ  စိတ္တိုင္းကိုမက်ပါဘူး။

သူတို ့ကို မၾကိဳက္ရလို ့ကိုယ့္ဘာသာ အပ်ိဳၾကီးျဖစ္လည္း ျဖစ္ပါေစလို ့ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားခဲ့ေပမယ္ ့ေ၀သီ ့ရဲ ့စိတ္ႏွလံုသား ကိုလွဳပ္ ခတ္ေစမယ္ ့ သူတစ္ေယာက္ကို မထင္မွတ္ဘဲ ဆံုေတြ ့ခဲ့ပါတယ္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxx

( ၃ )

မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီေန ့က  ဧပရယ္ ဖူးလ္ လို့ေခၚတဲ ့ဧျပီလ ၁ ရက္ေန့ပါ။

 

အဲဒီေန ့ဆို ေ၀သီတို ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ဘယ္လိုမွမထင္မွတ္ ထားတဲ ့ကိစၥေတြနဲ ့အခ်င္းခ်င္း အရူးလုပ္ျပီးေနာက္ေျပာင္ တတ္ၾကပါ တယ္။ဒီေန ့ဟာ ဧပရယ္ ဖူးလ္ လို ့သိရဲ ့သားနဲ့ေတာင္ သတိတစ္ခ်က္လစ္သြားတာနဲ ့ အရူးလုပ္ ခံရေတာ့တာပါပဲ။ေ၀သီ လည္း အဲဒီေန ့က သူငယ္ခ်င္းေတြ ေနာက္ေျပာင္တာ မခံရေအာင္ သတိထားေနရင္း ေန ့ခင္း ၂ ႏွစ္နာရီေက်ာ္တဲ့အထိ အေနာက္ မခံ ရလို ့ ငါ ေတာ့ ဒီႏွစ္ ေတာ့ လြတ္သြားျပီ လို ့ကိုယ့္ ကိုယ္ကို အထင္ၾကီးေက်နပ္ေနတုန္းမွာပဲ ၀င္ ့၀ါ က ဖုန္းဆက္လာပါတယ္။

“ ေ၀သီ မ ေရ ၊ ငါ ့ကို တစ္ခုေလာက္ ကူညီပါလား ”

“၀င္ ့၀ါ ေနာ္ ၊ နင္ ဘာလုပ္မလို့လဲ ဒီေန ့ကို ”

“အာ … နင္ကလည္းဟယ္ ၊ေနာက္ခ်င္ရင္ ဒီမြန္း လြဲ ခ်ိန္ထိ ေနပါ့မလားဟဲ ့၊ငါ ့အေၾကာင္ ့သိရဲ ့သားနဲ ့ ဟီးး”

အင္း  ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္သား …။

အရင္ကတည္းက အစအေနာက္သန္တဲ ့ ၀င္ ့၀ါ ကဒီလိုေန ့ဆိုရင္ မနက္မိုးမလင္းခင္ကတည္းက တစ္ေယာက္ေယာက္ကို အရူးလုပ္ျပီးေလာက္ျပီ…။

“ကဲ --နင္ေျပာမွာသာေျပာစမ္းပါ”

“ဒီလို ပါဟယ္--ငါ နင့္ကို အကူအညီတစ္ခုေတာင္းစရာရွိလို ့ --ေနာက္တစ္နာရီ ဆို ငါ ေမေမနဲ   ့ အျပင္ သြားရေတာ့မယ္။

အဲဒါ နင္ ့ကိုအြန္လိုင္းကေန လူတစ္ေယာက္ကို တစ္ခုေလာက္ ေျပာခိုင္းစရာရွိလို ့”

“ဟယ္-ရွဳပ္ရွဳပ္ ယွက္ယွက္ ၊နင္ ငါ ့အေၾကာင္းသိသားနဲ ့ ၊ငါ အြန္လိုင္းကေန ဘယ္သူစိမ္းကိုမွစကားေျပာတာမဟုတ္ဘူး”

“သိပါတယ္ဟယ္၊ခု ငါ ေျပာခိုင္းမွာကလည္း သူစိမ္းမဟုတ္ပါဘူး။ ငါ ့အေဒၚ အပ်ိဳၾကီးရဲ ့ခ်စ္ခ်စ္ ဆီပါ။”

“အယ္--နင္ ့အေဒၚ မွာ ရည္းစားရွိတယ္ လို ့ငါ မၾကားဖူးပါလား၊ အန္တီ ျဖိဳးကိုေျပာတာလား”

“ေအးေလ--ငါ ့မွာ အေဒၚ ဆိုလို ့ ပြင္ ့နဲ ့ကိုယ္လံုးခ်ငး္ တူေနတဲ ့ဒီအပ်ိဳၾကီးပဲရွိတာကို ”

“ဟယ္--အန္တီျဖိဳးက ရည္းစားရွိတယ္ဟုတ္လား၊ စြံလွခ်ည္လား၊ငါ ့ထက္သာတယ္-ဟိ”

“ဟဲ ့ - လူတိုင္းကို နင္ ့လို ထင္ေနလား၊ လူတိုင္းအခ်စ္ရွိတယ္။ကဲပါ--ငါ အခ်ိန္မရွိဘူး၊လိုရင္းပဲေျပာမယ္။ အန္တီ ျဖိဳး လည္း ငါတို ့နဲ ့လိုက္ရမွာ၊ခု ေမေမ ့နား ေနေနရလို ့ သူ ့ခ်စ္ခ်စ္ကို ဒီအခ်ိန္ အြန္လိုင္း မတက္ႏိုင္ဘူးလို ့ေျပာေပးပါဟယ္ … ေနာ္ ”

“ငါ မေျပာခ်င္ပါဘူးဟယ္--မသိတဲ ့သူစိမ္းကိုေျပာရမွာ ”

“နင္ကလည္းသိပ္ရစ္တာပဲ--ငါ အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူး။ ေရာ့ ဒါ အန္တီျဖိဳ းခ်စ္ခ်စ္အေကာင္ ့။ သူက အန္တီျဖိဳးထက္ ငယ္တယ္၊ ဒါေၾကာင္ ့ ငါ ့အံတီက သူ ့ရဲ ့ေမာင္ေတာ္ဘုရားကို ဖူးဖူးမွဳတ္ထားတာ ဟ ၊ စိတ္အျငိဳျငင္မခံႏိုင္ ဘူးေလ။ ေတာ္ၾကာခ်ိန္းထားျပီး အြန္လိုင္း မလာရင္သူ ့ခ်စ္ခ်စ္ စိတ္ဆိုးမွာ စိုးလို့ေဟ ့။-အဲဒါ နင္ပဲၾကည္ ့ေျပာထားလိုက္ပါဟယ္။ ဒါမ်ိဳး ကူညီတာ ကုသုိလ္ရပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္။ ဒါပဲေနာ္ ”

သူ ေျပာခိုင္းတဲ ့အေကာင္ ့တစ္ခု ထားျပီး ၀င္ ့၀ါက ထြက္သြားပါတယ္။

ေ၀သီလည္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ ့ ၀င္ ့၀ါအိမ္ကိုဖုန္းေခၚၾကည့္ေတာ့ ၀င့္၀ါက အေမနဲ ့ေဒၚေလးနဲ ့အတူ  ထြက္သြားတယ္ လို ့ေျပာပါ တယ္။ အင္း---ဒါဆိုရင္ေတာ ့ ဟုတ္မွာပါလို ့ ေတြးရင္း  ၀င္ ့၀ါေပးတဲ့အေကာင့္ကို အက္လိုက္ပါတယ္။အဲဒီလူၾကီးက အြန္လိုင္း မွာ ရွိေနတာပဲကိုး၊ သူ ့ခ်စ္ခ်စ္ အန္တီျဖိဳး နဲ ့ခ်က္ဖို ့ေစာင္ ေ့နတာလား ပဲလို ့ေတြးရင္း ျပံဳးလိုက္မိပါတယ္။ ၀၀တုတ္တုတ္န႔ဲ ့အစားပုပ္ျပီး စကားမ်ားလွတဲ ့ အန္တီျဖိဳးကိုမွ ခ်စ္သူေတာ္ထားတဲ ့ဒီလူၾကီးကုိ လည္းရယ္ခ်င္မိပါတယ္။

နာမည္ကလည္း မိုး၀တီ  တဲ ့..ၾကည့္ရတာ သူကလည္း မိုးဒီ လို ခႏၶာကိုယ္ၾကီးလားပဲမသိဘူး--ဟိ..။ ေ၀သီ အက္တာ သူ ခ်က္ခ်င္း လက္ခံပါတယ္။ေ၀သီလည္း ေျပာစရာရွိတာ ျမန္ုျမန္ေျပာဖို ့ သူ့ကို လွမ္းေခၚလို္က္ပါတယ္။

“ ကိုမိုး၀တီလား …က်မ ေ၀သီပါ၊ ၀င္ ့၀ါ မွာခဲ့လို့ပါရွင္ ”

“ေအာ္--၀င္ ့၀ါေျပာတဲ ့သူ ့သူငယ္ခ်င္းဆိုတာလား  ”

“ဟုတ္ပါတယ္ရွင္၊ခုေလအန္တီျဖိဳးကအျပင္သြားေနလို့အြန္လိုင္းမတက္ႏိုင္ပါဘူးတဲ ့၊ ေစာင္ ့ေနမွာစိုးလို့ေျပာခိုင္းလိုက္ပါတယ္”

“အန္တီျဖိဳးဆိုတာဘယ္သူလည္း၊ က်ြန္ေတာ္ မသိပါဘူးခင္ဗ်ာ၊ ”

“အာ--အကိုၾကီးကလည္း ကိုယ့္ရည္းစားနာမည္ေတာင္ မသိေတာ့ဘူးလား ”

“ေဟ့--ကေလးမမင္းဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ--ခုမွ အေကာင့္လာအက္ျပီးလူကိုစြပ္စြပ္စြဲစြဲ”

“အမယ္--သူကပဲေျပာရေသးတယ္၊  ကိုယ့္ရည္စား ကိုယ္ေမ ့ေနျပီး--ဟြန္း”

“မင္း လြန္လာျပီေနာ္--မင္းအေကာင္ ့ကို လက္ခံတာ ၀င္ ့၀ါက မနဲေျပာထားလို ့၊ ႏို့မို့ဆို သူစိမ္းအေကာင္ ့ဆို လက္ခံတာမဟုတ္ ဘူး”

အမယ္--သူကပဲရာရာစစ ေျပာေနေသးပါလား၊ေ၀သီလည္းစိတ္တိုလာပါတယ္။

“ရွင္က အန္တီျဖိဳးကို မသိဘူးဆိုျပီး  ၀င္ ့၀ါကို ဘာလို ့သိေနတာလဲလူညာၾကီးရဲ ့”

“ဟာ-မင္း စကားေျပာတာၾကည့္ေျပာေနာ္ ၊ -၀င္ ့၀ါ က ငါ ့တူ ရည္းစားပဲ။ဒီေန ့ရည္စား မဂၤလာေဆာင္သြားလို ့ အသည္းကြဲျပီး ကိုယ္ ့ကိုယ္ ကို သတ္ေသဖို ့ၾကိဳးစာေးနတဲ ့့သူ ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို စကားေလးေျပာေပးပါဆိုလို ့မင္းအေကာင္ ့ ကို လက္ခံလိုက္ တာ-မင္းႏွယ္ ကိုယ္ ့မခ်စ္တဲ့သူ အတြက္နဲ ့မ်ား သတ္ေသဖို ့လုပ္တယ္လို ့၊မိုက္လိုက္တာ ”

“ဟင္--ရွင္ မသိဘဲဘာေတြေျပာေနတာလဲ၊ ခုေျပာေနတာေတြတစ္ခုမွမဟုတ္ဘူး”

“ဘာမဟုတ္ရမွာလဲ၊ ၀င့္၀ါ  က ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာျပထားတာ ”

“အို--မွားေနတယ္--မဟုတ္ဘူး၊ လံုး၀မဟုတ္ဘူး”

ေ၀သီလည္း ေျပာျပာဆိုဆို ေမးကိုပိတ္ခ်လိုက္ရင္း ၀င့္၀ါ စနက္ဆိုတာသိသြားပါျပီ။ ရွက္စရာေကာင္းလိုက္တာဟယ္--၀င္ ့၀ါက ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရက္စက္တာပဲ၊ ေနာက္စရာရွားလို ့ ေ၀သီကပဲ ကိုယ့္ရည္းစား က မဂၤလာေဆာင္သြားလို ့ သတ္ေသရဦး မယ္။ ေ၀သီ စိတ္တိုတို နဲ ့ ၀င္ ့၀ါဆီဖုန္းေခၚျပီး ရန္ေတြ ့ပစ္လိုက္ေတာ ့--

“ေဟး--ေ၀သီ  ကိုယ္ညံ ့ လို ့ကိုယ္ ခံရတာ ၊ငါတို ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကတိထားထားတယ္ေလ၊ ဧပရယ္ ဖူးလ္ မွာ စ ရင္ စိတ္မဆိုး ေၾကးလို ့-- ဟီဟိ ”

“ဟဲ ့--စတာက ရိုးရိုး စ ပါလားဟဲ ့၊ ဟိုလူၾကီးအျမင္မွာ ငါကပဲ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသမယ့္သူ ျဖစ္သြားရျပီ”

“အာ--အဲဒီလူၾကီး ကို ဂရုမစိုက္ပါနဲ႕၊ အဲဒီ ကိုျဖိဳး ဦးေလး က အလုပ္ကလြဲရင္ ဘာမွမသိဘူး။သူ ့အေကာင္ ့ကို သိတဲ့သူဆိုလို ့ ငါနဲ ့ ကိုျဖိဳးပဲရွိတယ္ ၊ နင္ လည္း မေက်နပ္ရင္ သူ ့ကိုဘေလာ့လုပ္ပစ္လိုက္ေပါ ့၊ဒါေလးမ်ား၊ဒါပဲေနာ္ ငါေနာက္မွျပန္ဆက္မယ္ ၊တာ့တာ ”

ေျပာေျပာဆိုိဆို ဖုန္းခ်သြားတဲ့ ၀င့္၀ါ ကိုစိတ္တိုရင္း ဧပရယ္ဖူးလ္ ေန ့မွာ ေ၀သီတစ္ေယာက္ထူးထူးျခားျခားကို အရူးလုပ္ခံ လုိက္ရပါတယ္။

xxxxxxxxxxxxxxx

( ၄ )

၀င္ ့၀ါ က သူ အေကာင္ ့ကိုဘေလာ့လုပ္လိုက္ဆိုေပမယ္ ့ ေ၀သီ မလုပ္ဘဲ သူ ့အေျခအေန ကိုေစာင့္ၾကည့္ေနလိုိက္ပါတယ္။ သူ ့အေကာင္ ့ က မီးအျမဲ နီ ေနျပီး ေ၀သီ့ကိုလည္း လာမေခၚပါဘူး။ ေနာက္ ရက္ေတြ ၀င္ ့၀ါေျပာျပတာ ကိုျဖိဳးက သူ ့ဦးေလးကို ၀င္ ့၀ါကဧပရယ္ဖူး လုပ္ခ်င္လို႔ ေ၀သီ႔အေၾကာင္း မဟုတ္တာေတြ ေျပာလိုက္တာ ျပန္ရွင္းျပ လိုက္ပါသတဲ ့။

ဒါဆို သူ ေ၀သီ့ကို မဟုတ္တာေတြ ေျပာထားတာ အားနာလိုက္တာဆိုတဲ့ စကားေလးေတာ့ ေျပာရမွာေပါ့။ သူေၿပာလာရင္ ေ၀သီ ကလည္းအဲဒီေန႕ကသူ႕ကိုရန္ေတြ႕ခဲ့တာ ေတာင္းပန္မလို႕ေစာင့္ေနခဲ့ေပမယ္ ့ တစ္ပါတ္သာေက်ာ္လာတယ္။ သူကေတာ့ ေ၀သီ့ ကိုမေခၚ ပါဘူး။

တေန ့ ၀င္ ့၀ါ နဲ ့ေ၀သီ အြန္လိုင္းမွာဆံုေတာ့

“ေ၀သီေရ၊ ခု ဦး၀တီ ကေျပာခိုင္းလို ့၊သူ နင့္ကိုေျပာခဲ့တာ အားနာပါတယ္..တဲ ့ ”

“ၾကည့္စမ္း၊ ေ၀သီ ရွိေနရဲ ့နဲ ့သူက ၀င္ ့၀ါ ကေန တဆင္ ့ေျပာခိုင္းေနတာ မေက်နပ္ပါဘူး။သူက ဘာလို ့ ငါ ့ကိုေတြ ့ေနရဲ ့နဲ ့ မေခၚရတာလဲဟဲ ့ ”

“ေအာ္--ငါေျပာျပီးပါေရာလား၊ သူက သူ ့အလုပ္ နဲ ့ သူ လို ့၊ငါတို႔လို ေကာင္မေလးေတြကို အေပ်ာ္စကားေျပာခ်ိန္မရွိဘူး”

ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ ေ၀သီ ့ရင္ထဲမွာေတာ ့ သူ လာမေခၚလို ့မေက်နပ္ပါဘူး။သူ က ၾကည့္ရတာ ရက္စက္ျပီး ျပတ္သားမယ့္ပံုပါ။ ဘာလို့လဲဆိုေတာ့ သူ တင္တတ္တဲ ့စာသားေတြက သူရဲေကာင္းေတြရဲ ့အဆိုအမိန့္ေတြ၊တိုက္ပြဲေခၚသံ လို စာစုေတြ၊ ႏိုင္ငံေရး အေၾကာင္း ေတြခ်ည္းပဲ။

သူမေခၚလည္းဘဲ အြန္လို္င္းေပၚတက္တာနဲ ့သူ ရွိမရွိ အရင္ၾကည့္မိတဲ့အထိ တစစနဲ ့ ေ၀သီ ့အာရံု ထဲမွာ သူ ့အေၾကာင္းက ေနရာ ယူလာပါတယ္။ အြန္လိုင္းမွာ သူ နဲ ့တစ္ခါေလာက္ စကားေျပာခ်င္စိတ္ျဖစ္မိပါတယ္။ေ၀သီ့ကို သူ သတိထားမိလာေစခ်င္တယ္။ေ၀သီ လွတာ သူ သိေစခ်င္တဲ့စိတ္နဲ ့ ဂ်ီေတာ့မွာလည္း  ကိုယ့္ပံုေလးေတြ တင္ ထားမိပါတယ္။ဒါေပမယ္ ့ သံုးလေက်ာ္ခဲ့ေပ မယ္ ့သူ ့ အေကာင့္ ကေတာ့ မီးနီျပီးတိတ္ဆိတ္လွ်က္ ပဲမို ့ ေ၀သီ ့ရင္ထဲ ၀မ္းနည္းအားငယ္သလိုေတာင္ ခံစားရပါတယ္။

ဒီလိုနဲ ့့တေန ့မွာေတာ ့ ေ၀သီ အြန္လိုင္းေရာက္တာနဲ ့သူ ့အေကာင့္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း မီးစိမ္းေနလို ့ အံ ့ၾသ ေနတုန္း မွာပဲသူကေ၀သီ့ကို ေခၚလာပါတယ္။

“ညီမေလးေရ၊  အကိုတစ္ခုေျပာခ်င္လို ့ပါ။”

“ေအာ္--ဟုတ္ကဲ့၊ေျပာပါ ”

“ညီမေလး ခုတင္ထားတဲ ့မဂၤလသုတ္က စာသားမွားေနလို့ပါအမွန္က အေသ၀နာစ ဗာလာနံ ျဖစ္ရမွာ  ”

သူေျပာမွ ေ၀သီ လည္းကိုယ္တင္ထားတဲ ့စာသားကိုျပန္ၾကည့္ေတာ့မွစာလံုးေပါင္းမွားေနတာေတြ ့လို့ျပင္လိုက္ပါတယ္။

“ဟုတ္တယ္၊ ညီမ ေရးတာမွားသြားလို ့၊ေက်းဇူးပါပဲေနာ္ ”

“ရပါတယ္၊ ညီမေလးက မဂၤလသုတ္ က စာသားေတြ တင္ထားတတ္တယ္ေနာ္၊ ”

“ဟုတ္ကဲ ့၊ ေ၀သီ ၾကိဳက္လို့ပါ ”

“ေကာင္းတယ္၊ မဂၤလာတရားနဲ ့အညီ ေနတယ္ဆိုတဲ ့သေဘာေပါ ့၊ ဒီလို ေတြးျပီးဒီလို စာေတြ တင္တတ္တဲ ့မိန္းကေလး ခုေခတ္ မွာရွားသြားျပီ၊ညီမေလးက ဘာသာေရးလည္းကိုင္းရွိဳင္းတယ္လို ့ ၾကားတယ္ ”

ၾကည့္စမ္း၊ သူက ေ၀သီ ့ကိုသာလာစကားမေျပာတာ ေ၀သီ ့အေၾကာင္းသိေနပါလား.. ။ ၾကည့္ရတာ ၀င္ ့၀ါ စနက္ပဲျဖစ္ရမယ္ လို့ေတြးမိပါတယ္။

အဲဒီေန ့ကစလို ့ သူနဲ ့ ေ၀သီ စတင္ ခင္မင္ ရင္းႏွီးလာပါတယ္။ ေ၀သီ အြန္လိုင္းေပၚေရာက္တာနဲ ့  သူ ့အေကာင္ ့ရဲ ့မီးနီေလး က စိမ္းလာျပီးစကားေတြေျပာလာတတ္တာမို ့ရင္ထဲမွာ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းနဲ ့အတူ ထူးဆန္းတဲ ့ခံစားမွဳေလးတစ္ခု ရင္ထဲကို ႏူးညံ ့ သိမ္ေမြ ့စြာ တိုးလာပါတယ္။

တစ္စထက္ တစ္စ မျမင္ရတဲ ့ေႏွာင္ၾကိ္ဳးေလးတစ္မွ်င္ဟာ ေ၀သီတို ့ႏွစ္ေယာက္ကိုရစ္ပတ္လာခဲ့ပါတယ္။

xxxxxxxxxxxxxxx

( ၅ )

သူ က ေ၀သီ ့ထက္ ၉ ႏွစ္ေတာင္ၾကီးတာမို ့ အကိုၾကီးလို ့ေခၚမိတယ္။ ဂ်ီေတာ့ မွာ စာရိုက္ျပီး သူ ေခၚတဲ ့ ညီမေလး ဆိုတဲ ့ အသံ ဟာ တေလာကလံုးမွာ အသာယာဆံုးလို ့ ထင္ပါတယ္။ ေရွးဘ၀ေရစက္ ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးကိုေျပာတာလားပဲ--။ သူစိမ္းေယာက်ၤားေလး ေတြ ဆို သိပ္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးနဲ ့ မခင္တတ္တဲ ့ေ၀သီေလ အကိုၾကီး ကို ေတာ့ အႏွစ္ႏွစ္အလလ  ရင္းႏွီးခဲ ့သူလို သေဘာထား ေနမိတယ္။ တစ္ေန ့တာ ေ၀သီ ့အေၾကာင္းေတြ ၊ ေ၀သီ ခံစားရတာေတြ တိုင္ တည္ေျပာဆိုေနမိတယ္။

ဒါေပမယ္ ့အကိုၾကီး ကေ တာ ့သိပ္ကို လွ်ိဳ ့၀ွက္လြန္းတယ္လို ့ေ၀သီ ထင္ပါတယ္။ခုထိ အကိုၾကီး ဘာအလုပ္လုပ္တယ္၊ ဘယ္ ႏိုင္ငံ ေန တယ္ဆိုတာ တိတိက်က် မသိပါဘူး။ အကုိၾကီး ကိုေမးတိုင္း ေျပာျပလို ့မရလို့ပါ ညီမေလးရယ္--လို ့ပဲျပန္ေျဖတတ္တယ္။ ၀င္ ့၀ါ ကိုေတာင္ သူ ့ေကာင္ေလး က မေျပာျပဘူးတဲ ့--အႏၱရာယ္မ်ားျပီး လူသိခံလို ့မရတဲ ့အလုပ္မို ့ ေျပာလို့မျဖစ္ဘူးတဲ ့။ ဒါေပမယ္ ့ ႏိုင္ငံ အတြက္ လုပ္ေနတာေတာ့အမွန္ပဲတဲ ့--- ခု ေ၀သီတို ့ကို ေျပာျပထားတဲ ့နာမည္ကေတာင္ မွတ္ပံုတင္ထဲက နာမည္မဟုတ္ဘူးတဲ ့--။

ဘယ္လိုလဲ အကိုၾကီးရယ္--ရွင္ဟာ ဘယ္လို လူစားလဲဟင္…။ ကိုယ္ ့ရဲ ့ကိုယ္ပိုင္ဘ၀ ကို အေပ်ာက္ဆံုးခံျပီး လုပ္ေနရသတဲ့ လား…။ အကိုၾကီး နဲ ့ စကားေျပာရင္း ေ၀သီ ခန္ ့မွန္းမိတာကေတာ့ သူေနရတာျမန္မာႏိုင္ငံနဲ ့သိပ္မေ၀းတဲ ့ က်ြန္းဆြယ္ေလးတစ္ခု လို ့ ပဲထင္ရ တယ္။အကိုၾကီးက သိပ္ပါးနပ္ျပီး သတိရွိတယ္။ေ၀သီ က သူ ေနတဲ ့ေနရာ ကိုအခ်ိန္တြက္ၾကည့္ခ်င္လို ့ခု ဘယ္နွနာရီလဲလို ့ အငိုက္ ဖမ္းျပီးေမးတာေတာင္   ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ ကိုပဲေျဖတတ္တယ္။

တစ္ခါတစ္ေလ တစ္ပတ္ေလာက္ေပ်ာက္ေနတတ္ျပီး တစ္ခါတစ္ေလလည္း အြန္လိုင္းမွာ အျမဲရွိေနတတ္တဲ ့ အကိုၾကီး က ဘာေတြ လုပ္ေနလဲ ေ၀သီ မခန္ ့မွန္းတတ္ေတာ့ဘူး။   ေသခ်ာတာတခုကေတာ့ အကိုၾကီး အလုပ္ကခက္ခဲပင္ပန္းတယ္ဆိုတာ ခန္ ့မွန္း မိတယ္။

ေ၀သီ နဲ ့ေတြ ့တဲ့အခ်ိန္  အကိုၾကီးေရ --ဘာစားျပီးျပီ လဲလို ့ေမးလိုက္ရင္ေပါင္မုန္႕၊ ေကာ္ဖီ၊ ၾကက္ဥျပဳတ္၊ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ --ဒါေတြပဲ စားေနတယ္ေျပာပါတယ္။ ထမင္းလည္းတစ္ခါတေလ မွခ်က္စားရတဲ့ပံု ေပၚတဲ ့ အကိုၾကီးကို ေ၀သီ သနားလိုက္တာ။ အိမ္မွာ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ဟင္းေလးေတြ ခ်က္တဲ ့ေန ့ဆို  တကူးတက ဓါတ္ပံုရိုက္ျပီး  ေမးလ္နဲ ့ ပို ့ေပးတတ္တဲ ့ေ၀သီ ့ကို အကိုၾကီးက ရယ္ေမာ သေဘာက်ေန တတ္တယ္။

အကိုၾကီးကိုေလ ေ၀သီ ကိုယ္တိုင္ ခ်က္ေကၽြးခ်င္လိုက္တာ--။

ဘယ္ကမွန္းမသိတဲ ့ သူစိမ္းတစ္ေယာက္အေပၚ ထားမိတဲ ့ေ၀သီ့ သံေယာဇဥ္ေတြဟာ အခ်ိန္ၾကာေလ ပိုတိုးေလ ပါပဲ အကိုၾကီးရယ္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

( ၆ )

ဒီလိုနဲ ့ ေ၀သီ တို ့ခင္လာတာ ၆လ ေလာက္ရွိလာတဲ့အထိ အကိုၾကီးကို မျမင္ဖူးပါဘူး။ တေန ့ေတာ ့ေ၀သီ လည္း အကိုၾကီး ကိုျမင္ဖူးခ်င္တယ္လို ့ေျပာလိုက္တယ္။

“ဘာျဖစ္လို ့ျမင္ဖူးခ်င္ရတာလဲညီမေလးရယ္၊ အကိုၾကီးက ရုပ္ဆိုးပါတယ္”

“ဆိုးဆိုး ဘာျဖစ္လဲ၊ ကိုယ္ ့ အကို ပဲျမင္ဖူးခ်င္တာေပါ ့ ”

“ဒီအတုိင္းပဲ ေျပာစကားေတြကိုပဲပံုေဖာ္ၾကည့္ေနာ္”

“မရဘူး၊ အကိုၾကီးဓါတ္ပံု ပို ့မွာလား ၊မပို့ဘူးလား”

“မျဖစ္လို့ပါ ညီမေလးရယ္”

“ေတာ္ျပီ၊ရတယ္ --ဒီေလာက္ေတာင္ေျပာေနတာေတာင္ မပို ့ေပးရင္လည္းေန ၊ ကိုယ္ ကေတာ့ ကိုယ္ အကိုၾကီး ပံုမို ့ေတာင္းေနတာကို ၊ရတယ္ ၊စိတ္ဓါတ္သိရတယ္ ”

ေ၀သီ လည္းဒီေလာက္ ေတာင္းေနတာေတာင္ မျပဘူးဆိုလို ့ စိတ္တိုတို နဲ ့အကိုၾကီးကို ဘေလာ့လုပ္ထားလိုက္ပါတယ္။ ရွက္ လည္းရွက္ ျပီး ခံျပင္းမိပါတယ္။ေ၀သီ ့ဘ၀မွာ ပထမဆံုး  ရင္းႏွီးပတ္သက္မိတဲ ့ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ ဟာ သာမန္လူေတြလို ဘ၀မ်ိဳး မဟုတ္ပါလား--ဒီလို လူမ်ိဳးကို သံေယာဇဥ္ တြယ္မိတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပဲ အျပစ္တင္မိတယ္။

ေ၀သီ အကိုၾကီးကို္ ဘေလာ ့လုပ္ထားတဲ ့ ၆ ရက္ေျမာက္ေန ့မွာပဲ ေ၀သီ ့ေမးလ္ ထဲကို ဓါတ္ပံုေလးတစ္ပံု ေရာက္လာပါတယ္။

“သိပ္ဆိုးတဲ ့ေကာင္မေလး

ဓါတ္ပံု ပို ့လိုက္တယ္၊ ဘယ္သူ ့မွမျပဘဲ တစ္ေယာက္တည္းၾကည့္

အကိုၾကီး”

အကိုၾကီးရယ္…

ေဒါင္းေလာ့ဆြဲျပီးေပၚလာတဲ ့မ်က္ႏွာတစ္ခုကို ၾကည့္ျပီး ရင္ခုန္ၾကည္ႏူးစြာနဲ ့ေ၀သီ ့မ်က္၀န္းထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြ ၀ိုင္းလာမိတယ္။ ေျဖာင္ ့မတ္ျပီး အမွန္တရားကိုျမတ္ႏိုးတတ္ ပံုေပၚတဲ ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ ့ပံုရိပ္ကို ေ၀သီျမင္ေနရတယ္။ ခပ္သြယ္သြယ္မ်က္ႏွာမွာ ျပတ္ သားတဲ ့ေမးရိုးေတြကခိုင္မာတယ္၊ မ်က္ခံုးထူထူ၊ ႏွာတံေျဖာင္ ့စင္းစင္းနဲ ့ သာမန္ရုပ္ရည္ မွာ ထူးျခားတာက ေတာက္ပစူးရွ တဲ့မ်က္၀န္း ေတြပါ။အကိုၾကီးမ်က္လံုးေတြ က ျပတ္သားတိက်မယ့္ပံုပဲ။

အကိုၾကီး၊ ဒါဟာ ေ၀သီ ့ရဲ ့အကိုၾကီးပါလား….။

ေ၀သီ ခ်က္ခ်င္းပဲ အကိုၾကီးကို ဘေလာ့လုပ္ထားတာျပန္ဖြင့္လိုက္ပါတယ္။အကိုၾကီးကလည္း ေ၀သီ ့ကိုေစာင္ ့ေနပံုရတယ္။

“အကိုၾကီးပံု ၾကည့္ျပီးျပီသိလား၊ တို ့အကို က ၾကည့္ေကာင္းသားပဲ--အဟိ ”

“လူဆိုးမေလးေရ၊ ခင္ဗ်ားေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနလို ့သာ ပို ့ရတာ ၊ တကယ္ဆိုအကိုၾကီး ရဲ အလုပ္က  ဒီလိုကိုယ္ ့ ဓါတ္ပံု ကို ပို ့ခ်င္သလို ပို ့ခြင္ ့မ၇ွိဘူး၊ ”

“အာ--ကိုယ့္ပံုကုိယ္ပို ့တာပဲ ၊ ဘာဆိုင္လဲ”

“ညီမေလးမသိလို ့ပါကြယ္၊ အကိုၾကီးတို ့က ကိုယ့္ဘ၀ ကိုယ္မပိုင္ဘူး၊ အားလံုးေပးဆပ္ထားရတဲ ့ဘ၀ပါ။ ဒါေလးေတာ့ မွတ္ထားေနာ္”

“စိတ္ခ်ပါအကိုၾကီး၊ ဒီဓါတ္ပံုကိုေ၀သီ တစ္ေယာက္တည္းၾကည့္မွာပါ၊၀င္ ့၀ါကိုေတာင္မျပပါဘူး။”

“ညီမေလးပံုေလးလည္းပို ့ေပးပါလား၊ အကိုၾကီး သိမ္းထားခ်င္လို ့”

“ဟုတ္၊ ခု ပို ့ေပးမယ္ ေနာ္--ခဏေလး”

ေ၀သီ ခ်က္ခ်င္းပဲ အကိုၾကီးဆီကို ဓါတ္ပံုပို ့ေပးလိုက္ပါတယ္။

“ဟား--ငါ ့ညီမေလးက အေခ်ာေလးပဲ၊ ဆံပင္ရွည္ေလးနဲ ့က်က္သေရရွိလိုက္တာ”

အကိုၾကီးအေျပာေၾကာင္ ့ေ၀သီ ၾကည္ႏူးမိတယ္။ အဲဒီေန ့ကစျပီး ေ၀သီ နဲ ့အကိုၾကီး ဟာ ႏွစ္လတစ္ၾကိမ္ ဓါတ္ပံုေတြ အျပန္ အလွန္ ပို ့ေပးၾကပါတယ္ေ၀သီ ့ပံုေလးေတြကေတာ့  ပိုပို ျပီး လွပျမဴးၾကြလာသေလာက္ အကိုၾကီး က ပင္ပန္းျပီး ပိန္သြားတတ္လို ့့ က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ဖို ့၊ အစားမွန္မွန္ စားဖို ့ ေ၀သီ ့မွာ တတြတ္တြတ္ မွာရပါတယ္။

ခင္မင္ခဲ့တဲ့ သက္တမ္း တစ္ႏွစ္ခြဲ အတြင္းမွာ ဒီတစ္ခါပို ့လိုက္တဲ့ အကိုၾကီးပံုကိုၾကည့္ရတာ က်န္းမာေရးခ်ိဳ ့တဲ ့ေနပံုရပါတယ္။ ဘာေရာဂါ ေတြ ခံစားေနရတာလဲ အကိုၾကီးရယ္၊ 

ေ၀သီသနားလိုက္တာ၊ ဘယ္မွာေနလို ့ဘာေတြလုပ္ေနမွန္းလဲ မသိတဲ ့လူတစ္ေယာက္ ကိုစိတ္ပူ ရတာနဲ ့ေ၀သီ  ့အတြက္ အိပ္မေပ်ာ္တဲ ့ညေတြ မ်ားလာပါတယ္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

( ၇ )

ေ၀သီ ့ဘ၀ ရဲ ့အေျပာင္းအလဲတစ္ခုကေတာ့ ေဖေဖ ရုတ္တရက္ ဆံုးသြားတာကိုၾကံဳလိုက္ရျခင္းပါ။ ခရီးသြားရင္းရုတ္တရက္ ကားေမွာက္ျပီးေဖေဖ ဆံုးသြားေတာ ့ ေ၀သီ နဲ ့ေမေမ တို ့ေျဖမဆည္ႏိုင္ေအာင္ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲခဲ့ရပါတယ္။ ပံုမွန္အတိုင္းသားအမိ ႏွစ္ေယာက္ ေရႊဆိုင္ ထြက္ေနေပမယ္ ့ေဖေဖ ရွိတုန္းကလို မဟုတ္ဘဲေရႊအေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ငန္းက အရင္လို မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။

နဂိုကတည္းက ေဖေဖ့ရဲ႕ ဦးေဆာင္မွဳေနာက္ မွာ ဘ၀ကိုေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းျဖတ္သန္းေနရတဲ ့ေမေမကလည္း တခုခုျဖစ္ရင္ဆံုး သြား တဲ ့ခင္ပြန္းကို တမ္းတျပီး အားငယ္၀မ္းနည္း   ေနတတ္ပါတယ္။

ဒီလိုအေျခအေန မွာ ေ၀သီတို႕ သားအမိရဲ႕ ဘ၀ေလးထဲတိုး၀င္လာတဲ့သူက သတိုးေအာင္ပါ။သတိုးေအာင္ရဲ႕ မိဘေတြကလည္း ရတနာကုန္သည္ေတြမို ေ့မေမ တို ့နဲ ့ရင္းႏွီးပါတယ္။      ေက်ာငး္မွာကတည္းက ေ၀သီ ့ကို ခ်စ္ခြင္ ့ပန္ခဲ့ဖူးတဲ ့သတိုးေအာင္ က ေက်ာင္းျပီး ကတည္းကထက္ထက္ျမက္ျမက္ နဲ ့မိဘ လုပ္ငန္းကို ဦးေဆာင္ေပးေနတာ ေမေမက သိပ္သေဘာက်တာပါ။ သတိုးေအာင္မိဘေတြ ကလည္း ေ၀သီ နဲ့ဆို သေဘာတူတဲ့အေၾကာင္း ေမ့ေမ့ကို ပြင္ ့ပြင္ ့လင္းလင္းေျပာျပီးပါျပီ။ေမေမ ကလည္း သတိုးေအာင္လို အားကိုး ရတဲ ့သူကို သားမက္ေတာ္ခ်င္ပါတယ္။

ခက္တာက ေ၀သီ ့ စိတ္နဲ ့ႏွလံုးသားပါ။ ေက်ာင္းမွာတုန္းက သတိုးေအာင္ကို ျပန္လက္မခံတာက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ပဲ ေပ်ာ္ရြင္ ေနုျပီးအခ်စ္ေရးကို စိတ္မ၀င္စားလို ့ပါ။ ခုက်ေတာ ့ သတိုးေအာင္ကို လက္မခံႏိုင္တာက ေ၀သီ ့ႏွလံုးသားမွာ ေနရာ မရွိေတာ့ လို ့ပါ။

ဟုတ္တယ္-- ခုေလ ေ၀သီ ့ႏွလံုးသားထဲမွာ အကိုၾကီးဆိုတဲ ့ ဘယ္ကမွန္းမသိတဲ ့ လူတစ္ေယာက္က ေနရာအျပည့္ယူထား ပါတယ္။ ခုတေလာအကိုၾကီးကို အြန္လိုင္းမွာ မေတြ ့လို ့ ေမးလ္ပို့ျပီးသတိုးေအာင္ကိုလက္မခံခ်င္လို ့ ေမေမ ့ကိုဘယ္လိုျငင္းရင္ေကာင္း မလဲ ဆိုျပီး ေမးထားေပမယ္ ့အကိုၾကီးဆီက ျပန္စာမလာေသးပါဘူး။ အြန္လိုင္းပဲ မတက္ျဖစ္တာလား၊ တမင္ စာမျပန္ခ်င္လို႔လား အကိုၾကီးေရ--ေမေမ ကလည္း ေ၀သီ မ်က္ႏွာမေကာင္းတာရိပ္မိျပီးေမးလာပါတယ္။

“သမီးေလး--ေနမေကာင္းဘူးလား”

“ေကာင္းပါတယ္ေမေမ ၊ေခါင္းနဲနဲကိုက္ခ်င္သလို ျဖစ္ေနလို ့ပါ”

“ေမေမ ေျပာတဲ ေမာင္သတိုးေအာင္ နဲ ့ကိစၥကိုစဥ္းစားေပးပါဦးလားသမီးရယ္သူက သမီးကိုလည္းေမတၱာရွိေနတယ္၊ မိဘခ်င္း ကလည္း ခင္မင္ျပီးသား--”

“သမီးေလ--သမီး အိမ္ေထာင္မျပဳခ်င္ေသးဘူးေမေမ”

“သမီးအသက္လည္း မငယ္ေတာ့ဘူး ၂၅ ႏွစ္ေက်ာ္ေနျပီေနာ္ --ေနာက္ျပီးသမီးမွာ တိုင္ပင္အေဖာ္ျပဳစရာ ေမာင္ႏွမေတြလဲမ၇ွိဘူး၊ မေျပာေကာင္းေျပာေကာင္း ခုေန ေမေမပါ ရုတ္တရက္ ဆံုးသြားရင္ ေလာကအလယ္ ငါ ့သမီးေလး တစ္ေယာက္တည္းက်န္ခဲ့မွာလည္းေမေမ စိတ္မခ်ဘူးကြယ္”

“ ေမေမရယ္--ဒီလိုမေျပာပါနဲ ့ ”

“မေျပာလို ့မရဘူးသမီး၊ ကံၾကမၼာဆိုတာမျမင္ရဘူးေလ…ကဲ--သမီးက ဒီေလာက္ေတာင္ သတိုးေအာင္ကိုျငင္းေနရတာ --သမီးမွာ ရည္ရြယ္ထားသူ ရွိလို ့လားေျပာ”

“သမီးေလ… သမီး …”

“ေျပာပါသမီးရဲ ့--ဒီေလာကမွာသမီးတိုင္ပင္စရာ ဒီအေမ ပဲရွိတာ-တကယ္လို  ့ငါ ့သမီးေလးမွာခ်စ္ရတဲ ့သူ ရွိေနရင္လည္း ေေမေမ ့ကိုေျပာျပပါ။ေမေမ သေဘာတူ လက္ခံေပးပါ့မယ္၊ပိုက္ဆံခ်မ္းသာတာဆင္းရဲတာလည္းအေရးမၾကီးဘူး-အေရးၾကီးတာက ေမေမတို ့နဲ ့ အတူတူ ေနျပီးသမီးေလးကိုေစာင့္ေရွာက္ေပးမယ့္သူဆိုရပါတယ္”

အကိုၾကီးေရ… ေမေမကေမးေနျပီ--ေ၀သီ ဘယ္လိုေျဖရမွာလဲ

ေ၀သီ ့ခ်စ္သူဟာ ဘယ္မွာေနျပီးဘာလုပ္မွန္းမသိရတဲ ့ကိုယ္ပိုင္ဘ၀ကို ေဖ်ာက္ထားတဲ ့အမည္မသိ သူစိမ္းတစ္ေယာက္ပါလို ့--ေမေမ ့ကို ေ၀သီ ဘယ္လိုေျပာရပါ့မလဲ …

ေမးသမွ် ျပန္မေျဖႏိုင္ဘဲ စိတ္ထိခိုက္ေနပံုရတဲ ့ ့သမီးေလးကို ၾကည့္ရင္းသနားလာလို ့ေမေမ ကဘာမွမေျပာဘဲထြက္သြားတဲ့အခါ ေ၀သီ အကိုၾကီးကို တမ္းတရင္း ရွိဳက္ၾကီးတငင္ ငိုမိပါေတာ့တယ္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

( ၈ )

ဒီ ေန ့ အကိုၾကီးကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ သတိရလာလို ့ေ၀သီ အြန္လိုင္းတက္ခဲ့ေပမယ္ ့ အကိုၾကီးအေကာင္ ့က မီးမလင္းပါ ဘူး။လူပဲမရွိတာလား--တမင္ပုန္းေနတာလား ဟင္…. .ေ၀သီ ေလ အကိုၾကီး ကို ေ၀သီ ့ရင္ထဲက ခံစားေနရတာေတြ ေျပာျပခ်င္လိုက္တာ ရွင္။

အကိုၾကီးေရ --အကိုၾကီးေရ လာခဲ့ပါေနာ္…။စိတ္ထဲကေန တမ္းတတိုင္တည္ေနတုန္းမွာပဲ သူ ့အေကာင္ ့မီးစိမ္းလာပါတယ္။

“ညီမေလးေရ--မေတြ ့ရတာၾကာျပီေနာ္”

“အကိုၾကီး--ေပ်ာက္ေနလိုက္တာ -ေနေရာေကာင္းရဲ ့လားဟင္၊ေ၀သီ စိတ္ပူေနတာ”

“ဟုတ္တယ္ … အကိုၾကီးေနမေကာင္းဘူး ”

“ဟုတ္လား.. ဘာျဖစ္ေနလို့လဲ ၊ ေ၀သီ ဘာကူညီရမလဲ ၊ေျပာပါ”

“ရတယ္ညီမေလး--အကိုၾကီး အတြက္ မပူနဲ ့၊ ခု ညီမေလးကိုေျပာစရာရွိလို ့ခဏ တက္လာတာ”

“ဟုတ္၊ေျပာပါ ”

“ညီမေလး ပို႕လိုက္တဲ႕ေမးလ္ အကိုၾကီးဖတ္ျပီးပါျပီ။သတိုးေအာင္ဟာ ညီမေလးလက္တြဲသင့္တဲ ့အေဖာ္မြန္ေကာင္းပါ ၊လက္ခံလိုက္ေနာ္” 

အို--ေျပာရက္လိုက္တာအကိုၾကီးရယ္--သတိုးေအာင္ကိုလက္ခံရမယ္တဲ့လား

“ဘာလို ့ဒီလိုေျပာတာလဲအကို္ၾကီး၊ ေ၀သီ မွ သူ ့ကိုမခ်စ္တာ။ ေ၀သီ ့မွာေလ--ေ၀သီ ့မွာ ခ်စ္တဲ့သူရွိတယ္” 

ေ၀သီ လည္း အရဲစြန့္ျပီးေျပာလိုက္ေပမယ္ ့…..

“ညီမေလးစိတ္ကို အကိုၾကီးနားလည္ပါတယ္။ဒါေပမယ္ ့သိပ္စိတ္ကူးမယဥ္ပါနဲ ့ညီမေလးရယ္၊ လက္ေတြ ့ဘ၀ ကို ျဖတ္သန္း ရင္ဆိုင္ရတဲ့ အခါ စိတ္ကူးေတြ အိပ္မက္ေတြ ကို ေဖ်ာက္ပစ္လိုက္ပါ။  ညီမေလးကို ဒီစကားေျပာခ်င္လို ့အကိုၾကီးေစာင့္ေနတာ၊ အခ်ိန္သိပ္ မရွိ ဘူး၊ အကိုၾကီးတို ့ေနရာေျပာင္းရမယ္။ ပစၥည္းေတြလည္းအကုန္သိမ္းျပီးျပီ၊  ေနာက္ေနရာေရာက္ရင္ အကိုၾကီး အြန္လိုင္းလည္း မတက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး-ဒါေၾကာင္ ့ညီမေလးကို အျပီး အပိုင္ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။”

“ဟင္ --အကိုၾကီး --ဒါဆို ေနာက္ အကိုၾကီးနဲ ့ညီမေလး ဘယ္ေတာ့မွမေတြ ့ရေတာ့ဘူးေပါ ့”

“၀မ္းနည္းပါတယ္ ညီမေလး၊ အကိုၾကီးဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကိုညီမေလးဘ၀တည္းက အျပီးအပိုင္ထုတ္လိုက္ပါေတာ့၊ ညီမေလး ဘ၀ သာယာခ်မ္းေျမ ့ပါေစလို ့ဆုေတာင္းခဲ့ပါတယ္  ၊ အကိုၾကီးသြားျပီေနာ္”

ေျပာေျပာဆိုဆို အကိုၾကီး အေကာင္ ့မီးပိတ္သြားေတာ့ ေ၀သီ ့ရင္ထဲဟာကနဲျဖစ္သြားပါတယ္။

ဒါဟာ တကယ္ပဲလား… အိပ္မက္လား။ ရင္နဲ အမွ်  တြယ္တာ ခ်စ္ခင္လာရတဲ ့သူတစ္ေယာက္ဟာ ခု ေ၀သီ ့ကို တစ္ဘ၀စာ ႏႈတ္ဆက္သြားျပီ ၊ဒါဟာ ျဖစ္သင္ ့လား။

အကိုၾကီးေရ--ေ၀သီ႕ရင္ထဲကခံစားခ်က္ေတြကိုနားေထာင္မေပးေတာ့ဘူးလားဟင္။ ေ၀သီ ့ႏွလံုးသားထဲက ခ်စ္ျခင္းေတြ ကို တစ္စစီ လႊင္ ့ပစ္လိုက္ရမွာလား။ အကိုၾကီးေရာ ေ၀သီ ့ကုိ တယုတယ နဲ  ့ ခင္မင္ အၾကင္နာပိုခဲ့တာပဲမွတ္လား။ ခုမွ ဒီလိုလြယ္လြယ္ ေလးလက္ျပ ႏွဳတ္ဆက္ ထြက္ခြာသြားလို ့ရလား။

အကိုၾကီးသိပ္ရက္စက္တယ္-အကိုၾကီးေရ…..အကိုၾကီးေရ

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

( ၉ )

“ေမေမ --ဘုရားရွိခိုးရင္းဘာလို ့ႏိုေနတာလဲ  ၊ အဲလို ႏိုရဘူး  ၊ တိတ္ တိတ္ ”

သားသားရဲ ့အသံေလးၾကားမွ ေ၀သီတစ္ေယာက္ ပါးျပင္ေပၚကမ်က္ရည္စေတြကိုသုတ္လိုက္ပါတယ္။ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ပဲရွိေသးတဲ ့ သားေလးက သိပ္စကားတတ္ျပီး ခ်စ္စရာေကာင္းလို ့  ေမေမနဲ ့ကိုသတိုးရဲ ့အသည္းေက်ာ္ေလးေပါ ့ ။

“ေမေမ  -- တီတီ၀ါ ေရာက္ေနတယ္ ”

သားေလးေျပာေနတုန္းမွာပဲ ၀င္ ့၀ါ ဘုရားခန္းထဲ၀င္လာပါတယ္။မ်က္ရည္စေတြနဲ ့ေ၀သီ ့ကို စိတ္မေကာင္းသလိုၾကည့္ုရင္း သက္ျပင္းခ်ေနပါတယ္။

“ဒီေန ့အကိုၾကီးဆံုးတာ ၃ ႏွစ္ျပည့္ ေနာ္ ၀င္ ့၀ါ ၊ ငါ သူ ့တြက္ ဘုရားမွာ ဆြမ္းကပ္ျပီး အမွ်ေ၀ေပးေနတာပါ။သူ ေရာက္ရာဘ၀က သာဓုေခၚႏိုင္ေအာင္ပါ။ ေနာက္္ျပီးေနာင္ဘ၀ဆက္တိုင္း  ဒီလို လူမသိ္သူမသိ ေသဆံုးသြားရတဲ ့သူ မျဖစ္ပါေစနဲ့လို ့ ဆုေတာင္း ေပးေန မိတယ္”

“ေအးပါ..သူငယ္ခ်င္းရယ္၊ဒါေပမယ့္သူက ႏိုင္ငံအတြက္ ေပးဆပ္ရင္းသူ ့ဘ၀ကိုစေတးသြားရတာမို ့မြန္ျမတ္ပါတယ္ဟယ္။ သူေကာင္း ရာမြန္ရာ ဘံုဘ၀ ေရာက္မွာပါ ၊နင္သာ နင္ ့မိသားစု ဘ၀ေလးကို သာယာေအာင္တည္ေဆာက္ပါ။ဒါမွ ေရာက္ရာဘ၀ကေန နင့္ကိုၾကည့္ျပီး သူေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္မွာ”

သားသားကိုရင္ခြင္ထဲ ေပြ႕ဖက္ထားရင္း ၀င့္၀ါ အေျပာကို လက္ခံတဲ့အေနနဲ့ျပံဳးျပီးေခါင္းညိတ္လိုက္မိပါတယ္။ေ၀သီရဲ႕ လက္ရွိ မိသားစုဘ၀ေလးကို  ေ၀သီတန္ဖိုးထားပါတယ္။ ကိုသတိုး  စိတ္ခ်မ္းသာေစရမယ္ ့အိမ္ရွင္မေကာင္း တစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေန ပါတယ္။ ဘံုဘ၀တစ္ခုကိုေရာက္ေနမယ္ ့ တစ္ရံတစ္ခါဆီက  ေ၀သီ ့ရဲ ့အကိုၾကီးလည္း  ေ၀သီ ့ရဲ ့သာယာခ်မ္းေျမ ့ေနတဲ ့ဘ၀ေလးကို ျမင္ရင္ေက်နပ္စြာ ၿပဳံးေနလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။

ခံစားနားလည္ႏိုင္ပါေစ

ၾကာျဖဴႏြယ္

“စရိုက္” တဲ့လား။ တီးတိုးေရရြတ္ရင္း မဲ့ျပံဳးတစ္ခ်က္ျပံဳးမိလိုက္သည္။ အကယ္၍မ်ား ထိုစဥ္က အျဖစ္ အပ်က္ကို ျပန္ေရာက္ႏိုင္မည္ဆိုပါစို႕။ ထိုသူ၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုလည္း သိမည္ဆိုပါစို႕။ ေသခ်ာပါသည္။ သူမ ထိုအျပဳအမႈကိုပင္ ထပ္မံ ျပဳလုပ္မိဦးမည္ ျဖစ္သည္။

တအူတံုဆင္း ေမာင္ႏွမရင္း ဆိုသည့္ ေသြးစည္းျခင္းသည္ မည္သည့္အရာႏွင့္မွ် ပ်က္မည္မဟုတ္မွန္း၊ ဖ်က္၍ရမည္ မဟုတ္မွန္း ထိုသူ႕ကို တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ေတြ႕ဆံုကာ အေသအခ်ာ ေျပာျပခ်င္မိပါေသးသည္။

ထိုသူ ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုခဲ့ပံုက မဆန္းလွပါ။ သူမ က သာမန္ ေအးဂ်င့္ကုန္စံုဆိုင္တစ္ခု၏ အေရာင္းဝန္ထမ္း ျဖစ္ျပီး ထိုသူက ဆိုင္ကို အျမဲလာေရာက္ဝယ္ယူေသာ ေဈးဝယ္သူတစ္ဦးအျဖစ္သာ။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အဝယ္ စိတ္လာကာ ဝယ္သည့္အခါတိုင္းလည္း သူမဆီသာ ေရြးခ်ယ္ေမးဝယ္တတ္သည္မို႕ သူမ သတိထားမိခဲ့ျခင္း ပင္။

(၁)

ေဟာ သူလာျပီ။ သူလာျပီဆိုသည္ႏွင့္ တျခား အေရာင္းဝန္ထမ္းအားလံုးသည္ သူမ ကိုသာ ျပံဳးစိစိ ၾကည့္ေနၾကသည္မွာ မုန္းစရာပင္ေကာင္းေတာ့သည္။ တကယ္ဆို သူကလည္း တျခား ဝန္ထမ္းေတြဆီ ေမး မည္မရွိ။ သူမ ဆီသာ အျမဲတမ္းေမးေနသည္။ တကယ္ပါပဲ ဟု စိတ္ထဲမွ မေက်နပ္ေလဟန္ႏွင့္ (တကယ္ေတာ့ ေက်ေက်နပ္နပ္ႏွင့္) ေရရြတ္လိုက္မိသည္။ သို႕ေသာ္ ေျခလွမ္းတို႕ကေတာ့ျဖင့္ သူ႕ဆီသို႕ ေရာက္သြားမိျပီ။

“Mild Seven တစ္ဗူးေပးပါ ငယ္ေလး”

သူမကပင္ မေမးရေသးပဲ ေျပာလိုက္ေသာ သူ႕အား တစ္ခ်က္ျပံဳးျပလိုက္ရင္း စီးကရက္ေကာင္တာသို႕ သြားကာ Mild Seven တစ္ဗူးထုတ္လိုက္၏။ ငယ္ေလး ဟူသည္ ေခၚေဝၚသံကလည္း တကယ္ဆို သူမ က ခြင့္ျပဳခ်က္ မေပးပါပဲႏွင့္ သူ႕ဘာသူ ေခၚေနျခင္းပင္။ ထိုေခၚေဝၚမႈကို သူမ ကလည္း တကူးတက တားျမစ္မေန ခဲ့မိပါ။ သူ႕ထက္ အသက္ငယ္၍ ေခၚတာပဲေလ ဟုသာ ေတြးလိုက္မိရင္း..။ တကယ္ေတာ့ ငယ္ေလး ဟု ေခၚ သည့္ အသံေလးအား ႏွစ္ျခိဳက္မိသည္ကလည္း ပါပါသည္။

ေဆးလိပ္ဗူး ဖိုး ေပးလာသည့္ ပိုက္ဆံသည္ အနည္းငယ္ ထူေနသည္။ သို႕ႏွင့္ ေခါင္းငံု႕ပိုက္ဆံေရၾကည့္ လိုက္စဥ္မွာ ပင္ သူထြက္သြားသည္ကို ေတြ႕ရ၏။ ပိုက္ဆံက ေဆးလိပ္ဗူးဖိုး အတိအက်။ သို႕ေသာ္ ပိုေန သည္ က……….. စာေလးတစ္ေစာင္။

“မ်က္လံုးေရွ႕မွာ ျမင္တိုင္း ၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္ မထင္ပါနဲ႕….သူမ်ားအတြက္ လွလြန္းသူေတြလည္း အမွတ္ တမဲ့ပါပဲ အားလံုးထဲက မင္းက်ေတာ့ ေရ႕..ကိုယ္မ်က္ေတာင္ မခတ္ပဲနဲ႕..တစ္ေနကုန္ထုိင္ျပီး တစ္စိမ့္စိမ့္ၾကည့္ နဖူးက ေျခဖ်ားထိေအာင္ခ်စ္တယ္.. အသညး္ထဲက စြဲညိႈ႕သူရယ္ မ်က္စိေအာက္က ေပ်ာက္မသြားနဲ႕ဦး တစ္ေန ကုန္ထိုင္ျပိးၾကည့္ ဒီမ်က္စိက အသည္းထဲထိ စီးဝင္ ဘယ္ေတာ့ၾကည့္ၾကည့္ခ်စ္မိသူေရ ဒီလိုမ်က္စိေအာက္က ေပ်ာက္မသြားနဲ႕ဦး………….တစ္ေနကုန္ထုိင္ျပီးၾကည့္တစ္စိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနမယ္…တစ္ေနကုန္ၾကည့္ေနဦးမယ္..တစ္စိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနမယ္……တစ္ေနကုန္ထိုင္ျပီးၾကည့္”

အင္ ဘယ့္ႏွယ္ ဖိုးကာ သီခ်င္းစာသားကို ျပန္ကူးထားတာ ပါ့လားလို႕ ေတြးမိစဥ္မွာပဲ ေအာက္ေျခနား က စာေၾကာင္းေလးတစ္ေၾကာင္းဆီ မ်က္လံုးက ေရာက္မိသြားသည့္ ခဏ ..။ သူမ ျပံဳးလိုက္မိသလား မေသခ်ာ ပါ..။ ေဟာ ဆိုင္ရွင္ ဦးေလးၾကီးက သူမကို လွမ္းၾကည့္ေနေခ်ျပီ။ ဦးေလးၾကီးတို႕ မျမင္ေအာင္ စာရြက္ကို ကပ်ာ ကယာ သိမ္းလိုက္ရင္း စီးကရက္ဗူးဖိုး သြားေပးလိုက္၏။ လုပ္ေဖၚကိုင္ဘက္ဝန္ထမ္းမ်ားကေတာ့ သူမကို အေၾကာင္း သိဟန္ႏွင့္ မ်က္စပစ္ျပေနသည္။ ထိုစာရြက္ကို ၾကည့္ခ်င္လို႕ ေတာင္းေနၾကသည္မွာလည္း ခဏ ခဏ။ သို႕ေသာ္ သူမ မျပရက္ပါ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ၾကည့္လို႕ မဝေသးဘူးမဟုတ္လား။ ထိုေန႕ တစ္ေန႕ လံုး သူမ၏ စိတ္သည္ အလုပ္ထဲထက္ စာရြက္ေပၚက စာေၾကာင္းေလးတစ္ေၾကာင္းဆီမွာ နစ္ဝင္ေခ်ျပီ။ ထိုစာ ေၾကာင္း ေလးက……..။

“ငယ္ေလးေရ ကုိယ္လည္း အဲ့ဒီလိုပဲ ျဖစ္ေနျပီ ငယ္ေလးေရ ငယ္ေလးကို ခ်စ္တယ္” တဲ့ေလ။ သူ႕လက္ မွတ္ ေလးကလည္း စြဲမက္ဖြယ္ရာ အတြန္႕အတြန္႕ေလးေတြႏွင့္။ ဆိုင္းထိုးရခက္ေသာ နာမည္ကိုမွ သူမို႕ လွ ေအာင္ဆိုင္းထိုးတတ္လြန္းသည္။ သူ႕လတ္မွတ္ဆိုင္းေလးက HTAY တဲ့ေလ။

(၂)

ဟူး….။

သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ ခိုးခ်လိုက္မိသည္။ အေဖ စက္ဘီးလဲ၍ ခါးဆစ္ရိုးဝယ္ စတီးေခ်ာင္းထည့္ဖို႕ ေဆးရံု တက္ေနရတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီ။ အေမကလည္း အေဖ့ကို ျပဳစုဖို႕ဟုဆိုကာ ရံုးႏွင့္ ေဆးရံုသာ ရွိေနရသည္။ ေဆးရံုႏွင့္ အေမ့ရံုးအလုပ္က နီးသည္မဟုတ္လား။ တစ္ပတ္မွ တစ္ခါသာ ျပန္လာကာ အိမ္အတြက္ အသံုး စရိတ္ ကို ေပးတတ္သည္။ ေနာက္ႏွစ္ပတ္ေလာက္ေနလွ်င္ေတာ့ ေဆးရံုမွ ဆင္း၍ ရျပီဟုေျပာသည္။ ထိုေန႕ ရက္ ျမန္ျမန္္ေရာက္ပါေစ ဟုသာ ဆုေတာင္းေနရသည္။ ႏို႕မို႕ ဒီအစ္ကို ကို ၾကာေလၾကာေလ စိတ္အခ်ဥ္ ေပါက္ လြန္းကာ အိမ္မွ ထြက္ေျပးမိေတာ့မည္ ထင္သည္။

ညီမအပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္တည္း ရွိသည္ဟူသည့္ အေတြးႏွင့္ အိမ္ကို ေစာေစာျပန္လာဖို႕ေကာင္းပါ သည္။ ခုေတာ့ ေနလိုက္ရင္ ညဆယ္နာရီ၊ ဆယ့္တစ္နာရီမွ ျပန္လာသည္။ အေမလာလို႕ တိုင္မယ္လုပ္ေတာ့ လည္း သူက ဦးေအာင္တိုင္သည္။ အေမ့သမီးက ထမင္းခ်က္မေကၽြးဘူး ဟူ၍။ တကယ္ဆို ေမာင္ႏွမႏွစ္ ေယာက္ရွိသည္မဟုတ္လား။ သူမ ပန္းကန္ေဆးလွ်င္ သူကေတာ့ ထမင္းခ်က္သင့္သည္။ သို႕ေသာ္ အေမက သူ႕သားေလး တိုင္တာႏွင့္ သူမကို ဆူေတာ့သည္။ ဒါ့ေၾကာင့္မို႕ ဒီအစ္ကို ကို မ်က္မုန္းက်ိဳးေနျခင္းပင္။ အေမႏွင့္ အေဖ့ ခ်စ္ျခင္းကိုခ ံရ၍ အိမ္၏ ဝန္ကို ကူထမ္းေနသလား ဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္။ အလုပ္မရွိအကိုင္မရွိႏွင့္ ဘိလိယက္ခုံမွာ ရွိရင္ရွိ၊ မရွိရင္ ဖဲဝိုင္းႏွင့္ အရက္ဆိုင္တြင္သာ ရွိတတ္သည့္ လူစားမ်ိဳး။

အေဖ့ကိုလည္း အဲ့ဒီ ေမာင္ဗမာစက္ဘီးၾကီးကို မစီးပါႏွင့္ဟု ခဏခဏ ေျပာခဲ့ဖူးသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ အေဖ့မ်က္လံုးက သိပ္မေကာင္းသလို ေတာင္ဒဂံုလမ္းေတြကလည္း ဆိုးလြန္းလွသည္္ မဟုတ္လား။ ခုေတာ့ အေဖ့ရံုးအလုပ္လည္း နားရျပီဟု မေက်မနပ္ ေတြးရင္းနာရီၾကည့္မိေတာ့ ကိုးနာရီခြဲေခ်ျပီ။ စိတ္တို႕က ေတာ္ေတာ္ကို တိုလာေခ်ျပီ။ အိမ္ျပင္သို႕ အနည္းငယ္ ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္မိေတာ့..စုရံုးစုရံုးႏွင့္ ။

“စန္းသီ ေရ..စန္းသီ”

သူမ အမည္ကို ေအာ္ေခၚေနသည့္ သူကို လမ္းမီးတိုင္၏ အကူအညီေၾကာင့္ ျမင္လိုက္ရသည္။ သူမ၏ အစ္ကို ကိုေအာင္သြားထိုင္ေနက် အရက္ဆိုင္ရွင္ ဦးဝၾကီး။ သူမ အိမ္ျပင္သို႕ထြက္ကာ အရိပ္အေယာင္ျပ လိုက္ ေတာ့ ဦးဝၾကီးက“နင့္အစ္ကို ငေအာင္၇ယ္ ဟိုဘက္လမ္းထဲမွာ ရိုက္ပြဲျဖစ္ေနတယ္ ..သြားဆြဲေခ်ဦး”ထို စကား အၾကား လူက ဘယ္လိုျဖစ္သည္မသိ။ အိမ္ထဲမွ တစ္ဟုန္ထိုး ထြက္လိုက္မိေခ်ျပီ။ ထို႕ေနာက္ေတာ့ ဦးဝၾကီး ညႊန္ျပလိုက္ေသာ လမ္းဆီသို႕..။ အိမ္ေနရင္း အားကစားေဘာင္းဘီတိုအပြေလးႏွင့္ ဆိုသည္ကိုလည္း သတိ မထားမိေတာ့။ တီရွပ္အေရာင္က ေဖ်ာ့လြန္းေနသည္ဆိုတာကိုလည္း သတိမမူမိေတာ့။

(၃)

ေဟာ ေတြ႕ပါျပီ။ သူမ၏ အစ္ကို လူဆိုးၾကီး။ လက္ထဲမွ တုတ္ျဖင့္ တစ္ဘက္လူကို ရိုက္ရန္ျပင္ေန သည္။ တစ္ဘက္လူမ်ားကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ သံုးေယာက္။ သို႕ေသာ္ အရက္မူးေနၾကသည္။ ျပန္လွန္ ခုခံရန္ မတတ္စြမ္းႏုိင္သည့္ဟန္။ တဟုန္ထိုးေျပးသြားရင္း ကိုေအာင့္ကို ဖက္ကာ တုတ္ကို ဆြဲလုပစ္လိုက္သည္။

“စန္းသီ နင္ဖယ္စမ္းဟာ မိန္းကေလးက မိန္းကေလးေနရာသြားေနစမ္း ဒီေကာင္ေတြ လူပါးဝလြန္း တယ္ သူတို႕ေၾကာင့္ ကြမ္းတံေတြး ေပသြားတာကို ေတာင္းပန္မယ္ မရွိဘူး.. ”

ပြစိပြစိ ေျပာေနေသာ ကိုေအာင့္အား လက္လႊတ္မေပးရဲပါေခ်။ ေဟာ ဟိုလူမ်ားဘက္မွ ေထာင္ေထာင္ ေမာင္းေမာင္းလူတစ္ေယာက္ ထပ္မံေရာက္ရွိလာျပန္သည္။ ကိုေအာင့္အား တစ္ခ်က္္ ၾကည့္ကာ သူ႕လူမ်ားအား ဆြဲေခၚဖို႕ လုပ္ေနသည္။ ရုတ္တရက္ သူမမွာ ေဆာင့္တြန္းခံလိုက္ရျပီး ကိုေအာင္ သူမ လက္ထဲမွ လြတ္ထြက္ သြား၏။ သူမလည္း ကျပာကယာထလိုက္ရင္း ရိုက္ေတာ့မည့္ ကိုေအာင့္ တုတ္ေရွ႕ ေခါင္းခံေပးလိုက္သည္။ ရိုက္လိုကလည္း ရိုက္ပါေစေတာ့..သူမ်ားရိုက္လို႕ ျပႆနာ ျဖစ္မွာထက္ သူမ ကိုရိုက္လို႕ ေဆးကုရသည္က ပိုလြယ္သည္ မဟုတ္လား…။  တုတ္က ေနရာလြဲသြား၏။

“နင္ဟာ..နင္” ဟု ၾကိတ္မႏုိင္ခဲမရျဖစ္ေနေသာ ကိုေအာင့္အား သူမလည္း ၾကံဳးေအာ္ပစ္လိုက္သည္။

“ဟ ျပႆနာ တက္မွာ နင္တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ဘူး အေဖက ေဆးရံုမွာ ဆိုတာလည္း သတိ ထားဦး”

ထိုစဥ္မွာပင္ သူ႕လူေတြကို ထိန္းသိမ္းျပီးျပီျဖစ္ေသာ ေထာင္ေထာင္ေမါင္းေမါင္းလူလည္း သူမတို႕ အနားသို႕ျပန္ေရာက္လာသည္။ ထို႕ေနာက္“ညီေလးေရ ကိုယ့္ညီေတြကိုယ္စားေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ တကယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္”ခုနက မုန္ယိုေနဟန္တူသည့္ ကိုေအာင္သည္ ထိုေတာင္းပန္စကားသံၾကားလိုက္ရေတာ့ လည္း အတိုင္းသားျငိမ္သက္သြား၏။ ထို႕ေနာက္ သူႏွင့္ ထိုေထာင္ေထာင္ေမါင္းေမါင္းလူတို႕ စကား ေျပာဆို ေနၾက သည္ကို သူမ ေခတၱရပ္ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ အိမ္သို႕ တစ္ပါတည္း ေခၚမွ စိတ္ခ်ရေပမည္။ ႏို႕မို႕ ထပ္မံ ျပႆနာတက္ႏိုင္သည္ မဟုတ္လား။

(၄)

အို..ဒါ သူတို႕ အိမ္နားလား ဟု ေတြးရင္း သူမ မ်က္လံုးအဝိုင္းသား ျဖစ္သြားမိသည္။ ဒါ သူမကို ခ်စ္ပါ တယ္ ဆိုထားသည့္ သူ၏ အိမ္နားလား။ ဒါဆို ေစာနက အျဖစ္အပ်က္ေတြ သူျမင္သြားမွာေပါ့ ဟု ေတြးမိေတာ့ ရွက္ရြံ႕စိတ္က ရင္ထဲဝယ္ လိႈက္တက္လာသည္။ ေစာနက သူမ ေယာက္ယက္ခတ္ေနပံုေတြ သူ ျမင္သြားျပီ ဆိုသည့္ အသိႏွင့္ ထိုေနရာတြင္လည္း ဆက္မေနခ်င္ေတာ့။

“ကိုေအာင္ ငါျပန္ျပီ ..ခ်က္ျခင္းလိုက္လာခဲ့ေနာ္ ဒါမွမဟုတ္ရင္ နက္ျဖန္ အေမလာတဲ့အခါ နင့္ကို တိုင္ ပစ္ မယ္”

ကိုေအာင့္ကို ျခိမ္းေျခာက္ရင္း အိမ္ဘက္သို႕ ျပန္လွည့္ေတာ့ ေျခလွမ္းတို႕က ေလးလံလြန္းလွသည္။ ခုမွ သူမ၏ ေဘာင္းဘီသည္ တိုလြန္းေနမွန္း သတိထားမိသည္။ သူမ၏ အိက်ီ ၤသည္ လက္သုတ္ဝတ္သာသာ ျဖစ္ ေန မွန္း ခုမွ… သတိထားမိေတာ့သည္။ မဝံ႕မရဲျဖစ္စြာ လမ္းကိုသာ ခပ္ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္မိေနေသာ္ျငား သူမအား ေငးၾကည့္ေနေသာ သူ႕မ်က္လံုးမ်ားကို ေမ့မရ။ အိပ္မက္ထဲထိ လိုက္ပါလာမလား ဟုပင္ ေတြးလိုက္မိေသး သည္။ ထိုမ်က္လံုးမ်ားသည္ စိမ္းကားလြန္းလွသည္ မဟုတ္လား။

(၅)

ေစ်းဝယ္ တစ္ေခါက္တစ္ေလမွ်ပင္ ေပၚမလာေတာ့ေသာ သူ႕ကို  သူမ ေမွ်ာ္မိသည္မွာလည္း အခါခါ။ ဟိုတစ္ခ်ိန္ကဆိုလွ်င္ တစ္ေန႕ကို ေျခာက္ေခါက္ထက္မနည္း လာတတ္သည္မလား။ သူေပးထားသည့္ စာေလး သံုးေစာင္ကိုသာ ေငးၾကည့္ေနရင္း သူမအလြမ္းေတြ ေျဖေဖ်ာက္ရသည္။ ပထမဆံုးစာက ဖိုးကာသီခ်င္းကို ကူး ေပး ထားျခင္း။ ဒုတိယစာတစ္ေစာင္ကေတာ့ အေျဖရဖို႕ရာ ေတာင္းဆိုထားျခင္းပင္။ တတိယစာကလည္း တူ တူပင္။ အေျဖရဖို႕ရာ ေတာင္းဆိုထားျခင္းပင္္။ သို႕ေသာ္ ထိုအေျဖကို သူယူရန္ ဆႏၵမရွိေလေတာ့ျပီထင့္။ သူမ၏ ျမင္ကြင္းထဲမွ သူ ေပ်ာက္ကြယ္ဖို႕ ၾကိဳးစားေနေလျပီထင့္။

“အင္ ဘာလဲ မင္းေျပာတာ ဟိုကုန္စံုဆိုင္က ငတိမေလးလား အရပ္၇ွည္ရွည္ ဆံပင္ရွည္ရွည္ မ်က္ႏွာ ဝိုင္းေလးလား”

“ဟုတ္တယ္ သူ႕နာမည္က စန္းသီ တဲ့ေလ”

“အဟား ေဟ့ေရာင္ သြားမလုပ္နဲ႕ကြ ငါသိတယ္ အဲ့ေကာင္မေလးကို ငါ့အစ္ကို ဆို ေတာ္ေတာ္ေၾကြ သြား တာ ဒါေပမယ့္ စရိုက္ေတြကြ စရိုက္ၾကမ္းတယ္ သူ႕စရိုက္ကို ေသခ်ာလည္း ျမင္ျပီးေရာ ငါ့အစ္ကို ခမ်ာ အေျဖေပးမွာစိုးလို႕ တာေမြက အမ်ိဳးဆီ သြားပုန္းေနတဲ့ အျဖစ္ကို ေရာက္ပါေလေရာ”

ၾကားေနရသည့္ စကားသံတို႕အား သူမ ေသခ်ာနားစိုတ္စရာမလိုပါ။ ဒီေၾကးအိုးဆိုင္ေလး၏ တံခါး ေထာင့္ စြန္းတြင္ ထိုင္ေနေသာ သူမအား ျမင္ၾကမည္မဟုတ္ေသာ လူငယ္ေလးႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ စကားကို အထိန္းအကြပ္မရွိ ေျပာေနၾကသည္မွာ တစ္ဆိုင္လံုး ဟိန္းေနသည္မဟုတ္ပါလား။ ဒီၾကားထဲ လူကလည္း ရွင္း ေနသည္။ သူတို႕ဝိုင္းႏွင့္ သူမ သာ ရွိသည္မို႕ ထိုစကားသံတို႕အား ေသခ်ာတိက်စြာ နားဆင္ေနရပါသည္။ ထိုစဥ္တြင္ပင္…။

“ညီမေလး ေၾကးအိုးရျပီ”

ေၾကးအိုးထုပ္ကို ဆြဲကာ ထြက္လာေသာ သူမကိုျမင္လွ်င္ ထိုသေကာင့္သားႏွစ္ေယာက္ မ်က္လံုးျပဴး ၾက ေလ မည္လား။ မဲ့ျပံဳးတစ္ခ်က္သာျပံဳးလိုက္မိရင္း ထိုဝိုင္းဘက္ စိုးစဥ္းမွ်ပင္ ငဲ႕မၾကည့္ပါပဲ ထြက္လာမိပါျပီ။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိျပန္ေမးမိသည္။

ခဏတာ အျမင္ႏွင့္ ေကာက္ခ်က္ခ်သြားသည့္ သူ႕ကုိ၊ ရန္ပြဲကို ျမင္ေတြ႕သြားၿပီး ေနာက္ဆုတ္သြား ေသာ သူ႔ ကုိ သူမ ႏွေျမာတသေနပါသလား ဟုပင္။ ထိုအေျဖကုိ ရုတ္တရက္စဥ္းစားမရ။ သုိ႔ေသာ္ၾကာၾကာ မစဥ္းစားရပါ။ ဤကဲ့သုိ႔ေသာ စရုိက္ျမင္ကြင္းမ်ဳိးကုိ သူျမင္ၿပိီးေနာက္ဆုတ္သြား မည္ ကုိ ႀကဳိသိထားလွ်င္ပင္ ထိုေန႔က ကုိယ့္အစ္ကုိတစ္ေယာက္ကုိကန္႔သတ္နယ္ေျမတစ္ခုအတြင္းသုိ႔ပုိ႔ေဆာင္ေပးႏိုင္မည့္ ေဒါသမ်ဳိးကုိ
လစ္လ်ဴရႈကာ ေနႏုိင္လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ ဤကဲ့သုိ႔ ေသာ ေမာင္နွမသားခ်င္း သံေယာဇဥ္ျဖင့္ ထြက္ေပၚ လာ ေသာ ပူပင္ေသာကမ်ားေၾကာင့္ ဣေႁႏၵပ်က္ေလာက္ေအာင္ ေယာက္ယက္ခတ္မႈကုိစရုိက္ၾကမ္းျခင္း ဟု သတ္ မွတ္ကာ ေရွာင္ရွားသြားသူ သူ႕ကုိေတြ႕လွ်င္ျဖင့္ စကားတစ္ခြန္းေတာ့ ေျပာခြင့္ရခ်င္ပါေသးသည္။ ထုိစကား မွာ မိမိဘဝဝယ္ ဒီလုိုစရုိက္မ်ဳးိရွိခဲ့သည့္အတြက္ ဘယ္ေသာအခါမွ ေနာင္တရမည္ မဟုတ္ေၾကာင္းပင္ ျဖစ္ပါေတာ့ သည္။။

……………

ရည္ေဝ

“No man is island entire of itself;

Every man is a piece of the continent, a part of the main;

If a cold be washed away by the sea, Europe is the less,

As well as if a promontory were,

As well as any manner of thy friends or of thine own were;

Any man’s death diminishes me, because I am involed in mankind.

And therefore never send to know for whom the bell tolls;

It tolls for thee.”

ကိုယ့္စာသင္ခန္းသည္ ကဗ်ာသီခ်င္းသံတုိ႔ျဖင့္ အစဥ္ ညံစီေနတတ္သည္။ ကေလးငယ္တုိ႔ကုိ ကဗ်ာေလးေတြသင္ၾကားေပးရင္း သူတုိ႔ႏွင့္အတူ သီခ်င္းကဗ်ာေတြဆုိေနရျခင္းကုိ ကုိယ္ ႏွစ္ၿခိဳက္ၾကည္ႏူးမိသည္။ ကုိယ့္ေက်ာင္းသားတုိ႔သည္လည္း ဟန္ပန္မူယာ အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ သီခ်င္းကဗ်ာေလးေတြသာ သီဆုိေနရလွ်င္ မ်က္ႏွာေလးေတြ ခ်ိဳရႊင္ေနျပန္သည္။ ၿပံဳးေပ်ာ္ရယ္ေမာေနႏုိင္ၾကသည္။ သီခ်င္းကဗ်ာေတြအေပၚ သူတုိ႔  ႏွစ္လုိခ်စ္မက္ၾကတာ သိရေတာ့ ကုိယ္ အတုိင္းမသိ ၀မ္းသာေက်နပ္ရပါသည္။

သီခ်င္းကဗ်ာကုိ ခ်စ္မက္သူသည္ ႏွလုံးသားႏူးညံ့လွပသူ ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ကုိယ္ရဲရဲ ယုံၾကည္မိပါ၏။

**********

သစ္သီးတန္းမွာ ပန္းသီးအလုံးခပ္ေသးေသး၊ လွလွေလးေတြ အလုံးသုံး၊ေလးဆယ္ ၀ယ္လာမိခဲ့ၿပီ။ တရုတ္ဇီးသီးေတြလည္း ပါေသးသည္။ ဟုိေမး၊ သည္စမ္းျဖင့္ မဆလာအမႈန္႔ တစ္ပုလင္းရေအာင္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေထာင္းထုေဖာ္စပ္လာ ခဲ့ရေသးသည္။ ေက်ာင္းမုန္႔ေစ်းတန္းမွာ အတန္းထဲက မိန္းကေလးသုံး၊ ေလးေယာက္ႏွင့္အတူ ေန႕လည္မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ တစ္ေလွ်ာက္လုံး ထုိင္ေပးခဲ့ရျပန္သည္။ ပန္းသီးေတြ အခြံသင္ၾက၊ ခြဲစိတ္ထုတ္ပုိးေပးရႏွင့္ လက္မလည္ႏုိင္ၾကေသာ္လည္း ေစ်းေရာင္းရေသာ အေတြႀကံဳသစ္မွာ ဆရာ၊ တပည့္ေတြ ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကရသည္။ ဒါေပမယ့္ ျငဴစူေစာင္းငဲ့ မ်က္၀န္းတခ်ိဳ႕ကုိ  မ်က္ႏွာေရွာင္လႊဲထားရေသာ ၀ဋ္ဒုကၡကုိေတာ့ စိတ္ပ်က္စျပဳခဲ့ၿပီ။

တပည့္ေတြက ေရာင္းရသမွ် ေငြးေၾကးတုိ႔ကုိ ေရတြက္ကာ ေငြရင္း၊ ကုန္ပစၥည္းလက္က်န္၊ အသားတင္အျမတ္ေငြတုိ႔ကုိ တြက္ခ်က္ အလုပ္ရွဳပ္ေနၾကကာ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးၾကြ ေနၾကျပန္ၿမဲ။ သူတုိ႔ ေပ်ာ္ေတာ့ ကုိယ္လည္း ၾကည္ႏူးေက်နပ္သည္။ ကုိယ့္ကေလးေတြ လုပ္အားတန္ဘုိးကုိ နားလည္လာၾကမည္။  ကုိယ္တုိင္ရွာၾကည့္ေတာ့ ေငြးေၾကးဆုိတာ ထင္သေလာက္ ရွာေဖြရမလြယ္ကူလွတာ သူတုိ႔သိၾကမည္။ လုိအပ္ေတာင့္တသမွ် မညည္းမျငဴ ရွာေဖြျဖည့္ဆည္းေပးၾကေသာ အမိ၊ အဖတုိ႔၏ ေက်းဇူးတရားကုိလည္း အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္လွ်င္ ေျပာျပရဦးမည္။

ေနာက္တစ္ေန႔အတြက္ သစ္သီးျပန္၀ယ္ရန္ ေငြအရင္းကုိ ဖယ္ခ်န္ေစလုိက္သည္။ စားပြဲေပၚရွိ တုိက္အိမ္ပုံသ႑ာန္ စုဗူးစိမ္းစိမ္းေလးထဲသုိ႔ အျမတ္ေငြတခ်ိဳ႕ကုိ ထည့္ေစရသည္။ တစ္ေယာက္က စုဘူးထဲ အေခါက္လုိက္၀င္သြားေသာ ေငြအခ်ိဳ႕ကုိ ေနေရာင္မွာေထာင္ကာ အရိပ္ကုိၾကည့္ရင္း ေက်နပ္ေန၏။ သူက အတန္းဘက္သုိ႔ လွည့္ကာ စုဘူးကေလးကုိကုိင္ေျမွာက္လွ်က္ ခေလာက္ဆန္္ျပျပန္လွ်င္ အတန္းသားအားလုံးက ၀မ္းေျမာက္အူျမဴးစြာ လက္ခုတ္၀ုိင္းတီးၾကျပန္၏။

ေအာက္တုိဘာလလယ္၊ ပထမႏွစ္၀က္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္နီးမွ စုဗူးေဖာက္ၾကမည္ဟု ဆရာတပည့္ေတြ သေဘာတူညီထားခဲ့ၿပီးၿပီ။ အတန္းတြင္း ပညာရည္ခၽြန္ဆုေပးပြဲကေလးကုိ အျမတ္ေငြထဲကပဲ သုံးခ်င္သည္။ ၿပီး.. ပုံျပင္စာအုပ္တခ်ိဳ႕ႏွင့္ စာေစာင္၊ မဂဇင္းအေဟာင္းတခ်ိဳ႕လည္း သူတုိ႔အတြက္ ၀ယ္ေပးခ်င္ေသးသည္။ ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ အတန္းပုိင္ စာၾကည့္တုိက္ကေလး ရွိလာေစခ်င္သည္။ တျခားအတန္းမ်ားက အတုခုိးၿပီး လုိက္လုပ္လာၾကလွ်င္ အတန္းတုိင္းမွာ စာၾကည့္တုိက္ငယ္ ကုိယ္စီရွိလာၾကလိမ့္မည္။ သူ႔အတန္း၊ ကုိယ္အတန္း စာအုပ္အလဲအလွယ္ျပဳၾကရင္း  အခ်င္းခ်င္း ရင္းႏွီးခ်စ္ၾကည္၊ စည္းလုံးလာၾကသည့္အခါ စာၾကည့္တုိက္ငယ္ေလးေတြစုစည္းမိၿပီး ေက်ာင္းစာၾကည့္တုိက္ႀကီး ျဖစ္လာႏုိ္င္ေတာ့မည္။

စိတ္ကူးတစ္ယဥ္ယဥ္ႏွင့္ ျပ႒ာန္းစာအုပ္ဖြင့္ေစလွ်င္ တက္ၾကြေမွ်ာ္လင့္တတ္သူတုိ႔က စာအုပ္မ်ားကုိ တဖ်တ္ဖ်တ္လွန္ေလွာေနၾကၿပီ။

“ဒီေန႔ ဆရာမေပးတဲ့ သခ်ၤာ ငါးပုဒ္ကုိ အမွားမရွိပဲ အရင္ဆုံးလာျပႏုိင္တဲ့ အုပ္စုကုိ နက္ျဖန္ သစ္သီးတန္းကုိ ေစ်း၀ယ္ထြက္ရင္ ေခၚမယ္”

ေဟးခနဲ သံၿပိဳင္ျပဳၾကကာ အလုအယက္၊ သူ႔ထက္ငါ သခ်ၤာပုစာၦေတြကုိ ကုန္းတြက္ေနၾကျပန္သည္။

**********

“ဆရာမ ေလာဘ အနႏၱေတြ…”

မၾကားတၾကား ကြယ္ရာေျပာစကားေပမယ့္ အကင္းပါေသာနားက ၾကားျဖစ္ေအာင္ ၾကားမိေသးသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဖက္ၿပိဳင္ေျပာလုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္းေတာ့ အသိတရားက ဟန္႔တားေနျပန္သည္။ ဥာဏ္သမာဓိလည္း မခုိင္တည္လွေတာ့ တႏုံ႔ႏုံံေတြးလွ်က္ စိတ္မေကာင္းေတာ့ ျဖစ္ရေသးသည္ပင္။

တကယ္ဆုိ ကုိယ့္သားသမီးအပါအ၀င္ အတန္း၏ အက်ိဳးအတြက္ သမီးတုိ႔၏ဆရာမက ေစတနာသက္သက္ျဖင့္ ျပဳမူေနတာဟု သူမ သိနားလည္ေပးသင့္ပါသည္။ ေက်ာင္းေစ်းသည္အျဖစ္ သူမ ရပ္တည္ခဲ့ေသာ ကာလတစ္ေလွ်ာက္လုံး ကုိယ့္ႏွင့္လည္း အတန္အသင့္ေတာ့ ရင္းႏွီးေနခဲ့ဖူးသည္ပင္။ ကေလး၏ ပညာေရးကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္လုိ႔လည္း ၀င္ထြက္ဆက္ဆံဖူးေနသည္ မဟုတ္လား။ ၿပီး ေက်ာင္းသား ေလးရာနီးပါးရွိေသာ ဒီမုန္႔ေစ်းတန္းကေလးမွာ ကုိယ့္တုိ႔ သစ္သီးေစ်းဗန္းကေလး တစ္ဗန္းတေလ တုိးလာရုံႏွင့္ သူတုိ႔ ေရာင္းအားက ထူးျခားသိသာစြာ ထုိးစုိက္က်ဆင္းသြားရမည္ မထင္။ သမုဒၵရာေရပါ အစ္မႀကီးရယ္ဟုေတာ့ ျပန္ေျပာခ်င္မိေသးသည္။

“ေျပာလည္း ေျပာပါေစဟယ္။ တတ္ႏုိင္ဘူး။ အိမ္က ေက်းဇူးရွင္က ဒီႏွစ္ ဆယ္တန္းတက္ရၿပီေလ။ ေဘာ္ဒါ မပုိ႔ရေကာင္းလားဆုိၿပီး ဂဂ်ီဂေဂ်ာင္က်ေနလုိ႔ မနည္း ေခ်ာ့ေမာ့ေျဖာင္းဖ်ေျပာၿပီး အခ်ိန္ပုိင္း က်ဴရွင္ ပုိ႔ေပးထားရတာ။ စားစရာ မရွိတာ ေနာက္၊ သူ႕က်ဴရွင္လခ မွန္မွန္မေပးႏုိင္လုိ႔ ဆႏၵျပၿပီး ထင္ရာစုိင္းမွာ ပူေနရတာ”

အစ္မႀကီး ေဒၚသင္းသင္းၿမိဳင္က ကုိယ္တုိ႔ထက္ လုပ္သက္ အပုံႀကီး ဦးေသးသည္။ သားအႀကီးတစ္ေယာက္၊ သူ႕ေအာက္မွာ ညီမငယ္ႏွစ္ေယာက္။ အားလုံး ေက်ာင္းသားခ်ည္းမုိ႔ အိမ္ စားရိတ္က မသက္သာလွ။ ခင္ပြန္းသည္ကလည္း ရုိးေအးသည့္ ၀န္းထမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနျပန္သည္။ မုိးလင္းကတည္းက က်ဴရွင္သင္ရင္း မ်က္ႏွာသစ္ကာ ေက်ာင္းခ်ိန္အမီ မုန္႔ထုတ္တစ္ဖက္၊ ျခင္းတစ္ဖက္ႏွင့္ ေက်ာင္းတက္ရသူ ျဖစ္သည္။ ညေနေက်ာင္းဆင္းလွ်င္ စာသင္၀ုိင္းသုိ႔ ၀င္ျပန္ကာ ညရွစ္နာရီခြဲေလမွ အိမ္ျပန္ေရာက္ႏုိင္ေတာ့သည္။

အစ္မႀကီး၏ အာလူးေၾကာ္ထုတ္၊ ဇီးစပ္ထုတ္၊ ေနၾကာေစ့၊ ပီေက၊ သၾကားလုံး စသည့္ ေထြေထြရာရာ၊ သြားရည္စာေလးေတြက ဘယ္ေလာက္မွ အျမတ္မ်ားမ်ား မက်န္တတ္ပါ။ သုိ႔ေပမယ့္ စာနာတတ္ေသာ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုက ဆရာမကုိသာ အားေပးၾကသည္။ မ်ားမ်ားေရာင္းရေတာ့လည္း အျမတ္ကေလး ၿမိဳးမ်က္သည္ ဆုိပါစုိ႔။ သုိ႔ေပမယ့္ အရပ္ထဲမွ ၀င္လာေရာင္းၾကေသာ ေက်ာင္းေစ်းသည္မ်ားက မသိမသာ ျငဴစူေစာင္းေျမာင္းၾကသည္ႏွင့္ ကာမိမည္ မထင္ပါ။

ကုိယ့္ေက်ာင္းသူမ၏ မိခင္ကေတာ့ သူတကာထက္ ထူးကဲစြာလန္ေနသည္ ထင္မိ၏။ က်ိဳးေၾကာင္းသင့္ ေျပာခ်င္မိခဲ့ေပမယ့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ အထူးသတိထားေနပါသည္။ ကုိယ့္ တပည့္မ၏ မ်က္ႏွာကုိလည္း ေထာက္ထားရပါမည္။ မိဘႏွင့္ ဆရာၾကားမွာ စကားေျခတင္ဆုိရလွ်င္ ကေလးလည္း ၾကားက အေနရခက္ရွာမည္ ထင္၏။ ကုိယ့္ကေလးေတြ၏ စိတ္မွာ နာက်င္အရိပ္ထင္မည့္ အေၾကာင္းကိစၥတုိင္းကုိေတာ့ ကုိယ္ အထူးသတိထား ေရွာင္ၾကဥ္လုိပါသည္။

***********

အတန္းတြင္းမွာ ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူခ်င္း ျငင္းခုန္ေအာ္ဟစ္၊ စကားမ်ားရန္ျဖစ္ၾကျခင္းသည္ ကုိယ္တုိ႔ မူလတန္းေက်ာင္းကေလးေတြမွာ အဆန္းတၾကယ္ မဟုတ္ပါ။ သုိ႔ေသာ္ ကေလးငယ္ေတြ အခ်င္းခ်င္း သင့္ျမတ္စည္းလုံးၾကဖုိ႔ ကုိယ္ အခါအခြင့္သင့္တုိင္း ဆုိဆုံးမမႈ မေလ်ာ့ခဲ့။ သူတုိ႔၏ တစ္ဦးခ်င္းစိတ္အေျခအေန၊ ခံစားခ်က္ႏွင့္ အက်င့္စရုိက္မ်ားကုိသာမက မိခင္၊ ဖခင္တုိ႔၏ ေနာက္ခံပတ္ပတ္၀န္းက်င္ကုိပါ ကုိယ္က ရတတ္သမွ် စပ္စုတတ္ေသးသူ ျဖစ္ပါသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ မသင့္မျမတ္၊ အသိလြဲ၊ ခံစားခ်က္လြန္ကဲကာ ရန္လုိခ်င္ေသာ ကေလးငယ္ေတြကုိ အထူး ဂရုျပဳပါသည္။ စာသင္ခ်ိန္ျပင္ပမွာ သီးသန္႔ေတြ႕ဆုံခြင့္ကုိ သူတုိ႔ေလးေတြ မရိပ္မိေအာင္ ဖန္တီးယူကာ စည္းရုံးဆြဲေဆာင္ တည့္မတ္ႏုိင္ဖုိ႔ ကုိယ္ အၿမဲႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္ပင္။

ေနရည္လင္းသည္ စူးစြာေသာ မိခင္ႏွင့္ ျခားနားလွစြာ ရန္လုိတတ္သူကေလး လုံး၀ မဟုတ္ခဲ့ပါ။ ေက်ာင္းစာမွာ ေတာ္ထူးထက္ျမက္သလုိ အတန္းတြင္း တာ၀န္ေပးအပ္မႈတုိင္းတြင္လည္း တက္ၾကြ ႏုိးၾကားသူေလးပင္။ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးမွာ ပါးနပ္ခ်က္ခ်ာသေလာက္ မိဘအေပၚမွာလည္း လိမၼာ၊ သိတတ္လွသည္ ထင္မိ၏။

သူ႔မိခင္၏ ေက်ာင္းမုန္႔ေစ်းတန္း ဆုိင္ခင္းရာမွာ ကူညီေနတတ္ၿမဲ။ မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းလွ်င္ အေမ့ထံ တန္းမတ္စြာသြားကာ ေစ်းေရာင္းကူေလ့ၿမဲ။ ကုိယ္တုိ႔ အတန္းသားေတြ အလွည့္က်တာ၀န္ျဖင့္ ေက်ာင္းေစ်းေရာင္းေသာအခါ …

“သမီးက ေမေမ့ကုိ သြားကူရဦးမွာ မဟုတ္လား။ အလွည့္ ယူ မေနနဲ႔ေတာ့ေလ။ ေမေမ့ဆုိင္မွာ ေစ်း၀ယ္ပါးခ်ိန္က်မွ ခဏေလာက္ ျပန္လာၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေန…”

ေနရည္လင္း၏ စိတ္မွာခ်န္ထားခံရသူအျဖစ္ မခံစားရေစဖုိ႔ အျငင္သာဆုံး ေျပာခဲ့ဖူးတာျဖစ္သည္။ 

သုိ႔ေပမယ့္…

“တာ၀န္က်တဲ့ေန႔က တစ္ပါတ္မွ တစ္ရက္ေလာက္ပဲဟာ။ သမီးလည္း ေစ်းကူေရာင္းခ်င္တယ္။ တာ၀န္မယူရတဲ့ေန႔ေတြမွာ ေမေမ့ဆီ သြားကူလုိ႔ ရေနတာပဲ”

“သမီးေမေမ့ကုိ ေမးပါဦး”

ေမေမက ခြင့္ေပးလုိက္ၿပီတဲ့။ သုိ႔ေပမယ့္ ခုေတာ့ ေနရည္လင္းႏွင့္ သူ႕ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအၾကား စိတ္၀မ္းကြဲျပားကာ ျငင္းခုန္ရန္ျဖစ္ၾကရၿပီ။

**********

မမၿပံဳးသာ ၀င္မပါလွ်င္ ထုိအမိ်ဳးသမီး ဒီမွ်ႏွင့္ ေက်နပ္ေျပေအးေပးလိမ့္မည္ မထင္။

“အစ္မ အတြက္ေတာ့ ကုိယ့္သားသမီးနဲ႔ သူမ်ားသားသမီး ခြဲျခားေနလုိ႔ ျဖစ္တာေပါ့။ ကၽြန္မအတြက္က အားလုံးဟာ ကၽြန္မတပည့္ေတြခ်ည္းပဲ။ ဘယ္သူမွန္မွန္၊ ဘယ္သူမွားမွား ၊ ကၽြန္မအတန္းထဲမွာ ျဖစ္တဲ့ကိစၥကုိ ကၽြန္မ ဘာသာ ဆုံးျဖတ္မယ္”

ဆရာမႀကီး ရုံးခန္းေရာက္ရုံႏွင့္ ကုိယ့္သားသမီးဘက္က အသာစီးရေတာ့မည္ဟုမ်ား ထုိအမ်ိဳးသမီး မ်က္ေစ့မွိတ္ ေတြးေနေသးသလားမသိ။

“သူတုိ႔က အမ်ား၊ ကၽြန္မ သမီးက တစ္ေယာက္တည္း”

“ကေလးက ကေလးပါပဲ အစ္မရဲ႕။ အခ်ိန္တန္ ေမ့သြားမွာပဲ။ ျပန္တည့္မွာပဲ”

စကားေတြ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေနဆဲ မမၿပံဳးေရာက္လာေလကာ…

“ကဲ.. အခု ရွင့္ကေလးက ထိပ္ေပါက္၊ ေခါင္းကြဲျဖစ္သြားလုိ႔လား။ ဘယ္ေနရာမွာ ေသြးထြက္ သံယုိျဖစ္သြားလဲ… ေျပာ။ ေဆးဖုိး ကၽြန္မ စုိက္ေပးမယ္”

ဆုိရုံႏွင့္ ကိစၥၿပီးျပတ္သြားေတာ့သည္မွာ အံ့ၾသစရာ။ ေက်ာင္းဆရာမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာတစ္ခုတည္းနဲ႔ မတည္ေဆာက္ႏုိင္ေသာ ၾသဇာကုိ ေငြရွင္ဆုိေသာ အခြင့္အာဏာႏွင့္ ျဖည့္ေပါင္းကာ မမၿပံဳးက လွပစြာ လွစ္ျပခဲ့သြားခဲ့ေလတာ။ ကိုယ္ မရွဳမလွ ၿပိဳကြဲတုန္လႈပ္မိေတာ့သည္။

မမၿပံဳးသည္လည္း ကုိယ္တုိ႔ေက်ာင္းက ကုိယ္တုိ႔၏ စီနီယာဆရာမ တစ္ေယာက္ပါပင္။ အစ္မႀကီး ေဒၚသင္းသင္းၿမိဳင္တုိ႔ထက္ေတာ့ လုပ္သက္ႏုေသးသည္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မမၿပံဳးက အားလုံးေသာ ဆရာမေတြထက္ ၿပိဳးပ်က္လင္းလက္သည္။ ေက်ာင္းကို္လာလွ်င္ ဆုိင္ကယ္ကုိယ္တုိင္ေမာင္းသည္။ စာအုပ္ႏွင့္ ေဘာလ္ပန္၊ ခဲတံ၊ ခဲဖ်က္စေသာ စာေရးကိရိယာေလးေတြ အိတ္ၾကြတ္တစ္လုံးပါလာတတ္သူ ျဖစ္သည္။ အေမအုိႀကီးရွိသူမုိ႔  အေမ့မုန္႔ဖုိးဟု အေၾကာင္းျပ၏။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ခရီးတစ္ခုက ျပန္လာလုိ႔၊ အညာက ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔ ပါလာလုိ႔ စေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ သုိးေမြးၿခံဳထည္၊ မာဖလာ၊ အညာေစာင္၊ သနပ္ခါးတုံး စသည္တုိ႔ကုိ အခါအားေလ်ာ္စြာ ေရာင္းလာတတ္ေသးသည္။ သြားတုိက္ေဆး၊ ဆပ္ျပာမွအစ မိတ္ကပ္၊ ႏႈတ္ခမ္းနီ၊ လက္သည္းဆုိးေဆး စေသာ အလွကုန္မ်ားလည္း သူ႔ ယူလာေပးေသာၾကာင့္သာ ျမင္ေတြ႕ဖူးရသည္။ ၿပီး… အရပ္ထဲမွာ ခင္ပြန္းသည္၏ အမည္ျဖင့္ လုိင္စင္ရ အေပါင္ဆုိင္ဖြင့္ထားသူမုိ႔ အေရးအေၾကာင္းရွိလွ်င္ အားကုိးတုိင္တည္ရာလည္း ျဖစ္ေလသည္။

ေက်ာင္းပတ္၀န္းက်င္ ရပ္ကြက္ေတြကလည္း မမၿပံဳးကုိေတာ့ ကၽြမ္း၀င္ခ်စ္ခင္ဟန္ရွိၾကကာ ေလးစားမႈ မေလ်ာ့။ ဘယ္သူမွလည္း ကင္းကင္းကြာကြာ မေနႏုိင္ၾကဘူး ထင္ပါသည္။

ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးကေတာ့ မမၿပံဳး၏ လုပ္ငန္းစီးပြားကိစၥေထြရာတုိ႔ေၾကာင့္ ေက်ာင္း၏ တာ၀န္၀တၱရားမ်ား ပ်က္ကြက္ဖူးေပါင္းမ်ားလွၿပီမုိ႔  ခဏ..ခဏ သတိေပးေနရရင္း စိတ္ပ်က္လွၿပီထင့္။

“က်ဳပ္သာ ရွင့္ေနရာမွာဆုိ အလုပ္ကထြက္ၿပီ”

သူ႕အား ဆရာမႀကီးမၾကည္ျဖဴႏုိင္ေတာ့တာ ရိပ္မိေနေသာ မမၿပံဳးကလည္း တကယ္ပင္ အလုပ္မွ ထြက္သြားခဲ့ေတာ့သည္။

************

“ၿပံဳးတုိ႔မ်ား ေက်ာင္းကုိ သံေယာဇဥ္ ႀကီးလုိက္တာဟယ္”

အစ္မႀကီး ေဒၚသင္းသင္းၿမိဳင္က ညည္းညည္းညဴညဴျပဳေနရင္း ၿပံဳးမဲ့မဲ့ကေလး အေငၚတူးသည္။ 

ၿပီး.. ေရွ႕စကားႏွင့္ ေနာက္စကား မညီစြာ…

“သိပ္ ရက္စက္တာပဲ”

..ဆုိရင္း ၿငိမ္ေငးသြားျပန္ေတာ့သည္။ 

အစ္မႀကီးေဒၚသင္းသင္းၿမိဳင္တင္မဟုတ္။ ေက်ာင္းမုန္႔စားတန္းက ေက်ာင္းေစ်းသည္အားလုံး အငုိက္မိ၊ အရွဳိက္ထိကုန္ၾကလွ်က္ ေခါင္းခ်င္းရုိက္ကုန္ၿပီ။ မေက်မနပ္ ပြစိ၊ပြစိ ပြက္ေလာညံၾကၿပီ။

“ဆရာမႀကီးနဲ႔ သြားေတြ႕ၾကည့္ၾကမလား”

ေျပာသူကုိယ္တုိင္က ကုိယ့္စကားကုိယ္ အတိအက် လုိက္နာႏုိင္မည့္သူ မဟုတ္။ က်န္အားလုံးကလည္း ကြယ္ရာေထာက္ရာမွာသာ စကားေဟာင္ဖြာတတ္ၾကရုံ ရွိၿပီး ဆုိေရးရွိလွ်င္ေတာ့ ေနာက္တြန္႔ေလ့ၿမဲသာ မဟုတ္လား။

ဆရာမႀကီးက သူတုိ႔အားလုံးကုိ ေစာစီးစြာ အသိေပးေၾကာ္ျငာခဲ့ၿပီးသား ျဖစ္သည္။ ဒီစာသင္ႏွစ္မွာ ဆုိင္ခန္းေလးေတြကုိ  သန္႔ရွင္းေသသပ္ေအာင္ ျပင္ဆင္ရမည္တဲ့။ အမုိးအကာျပဳျပင္သည္သာမက မိမိဆုိင္ေရွ႕မွာ ေရမ၀ပ္ေစရေအာင္ ေျမဖုိ႔ၾကဖုိ႔လည္း ေဆာ္ၾသခဲ့ေသးသည္။ အမႈိက္သရုိက္ကင္းစင္ေအာင္ ဂရုျပဳၾကဖုိ႔လည္းပါသည္။ အစားအေသာက္မ်ား သန္႔ရွင္းရမည္၊ လတ္ဆတ္ရမည္။ ယင္မနားေစရေအာင္ အဖုံးအကာ ရွိရမည္ ဆုိတာေတြလည္း အထပ္ထပ္ မွာၾကားခဲ့ေသးသည္။ ေျပာသမွ် ေခါင္းညိတ္ၿပီးသည္ႏွင့္ ေမ့ပစ္လုိက္ၾကသလားေတာင္ မသိ။ ဆုိင္ခန္းငယ္ေလးေတြက အစဥ္အၿမဲ ဖရုိဖရဲ။ လဲၿပိဳလု မတတ္ေပ။ ျပင္ဆင္စားရိတ္ မတတ္ႏုိင္ၾကတာလည္း တစ္ေၾကာင္းျဖစ္မည္။ ေက်ာင္းၿခံ၀န္းအတြင္းမွာ မိမိတုိ႔၏ စုတ္ခ်ာခ်ာ ဆုိင္ခန္းငယ္မ်ားက အျမင္မတင့္တယ္၊ က်န္းမာေရးႏွင့္လည္း  မေလ်ာ္ညီဟု မသိတတ္ၾကတာလည္း ပါမည္။ ထုံးစံအတုိင္း  ၿပီးၿပီးေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္သြားမည္ဟု အခါမ်ားစြာကႏွယ္ အရုိးစြဲကာ ေလ်ာ့ေပါ့ ေတြးထင္ထားခဲ့သည္ ထင္ပါသည္။ ခုေတာ့ ဆရာမႀကီး၏ ရာဇမာန္ရွျခင္းကုိ ခံၾကရၿပီ။

သူတုိ႔ မင္းမူေနက်ေနရာမွာ မမၿပံဳး၏ ေသသပ္လွပေသာ ခ်စ္စဖြယ္ ဆုိင္ကေလးက သားနားသပ္ရပ္လွသည္။ အစားအေသာက္ အမည္စုံတုိ႔လည္း ဖြယ္ရာသည္။ အမ်ိဳးစားတူရာအလုိက္ ေစ်းဗန္းေလးေတြ စီစီညီညီမုိ႔ စနစ္က်လွေတာ့သည္။ ေက်ာင္းသားငယ္မ်ား ထုိင္နားစားေသာက္ရန္ ခ်စ္စဖြယ္ ထုိင္ခုံငယ္ေလးေတြပင္ ပါလုိက္ေသးသည္။ ေန႔စဥ္ ေကာက္ခံေနရေသာ ေစ်းေကာက္အတြက္ မမၿပံဳးက စာသင္ႏွစ္ ၿပီးဆုံးခ်ိန္အထိ တြက္ခ်က္ကာ ႀကိဳတင္ေပးေခ်ထားႏွင့္ခဲ့ၿပီမုိ႔ ေက်ာင္း၏ အေထြေထြ၊ အေသးသုံးစားရိတ္မ်ားအတြက္ ဆုတ္ဆုတ္ခဲခဲ သုံးႏုိင္ေတာ့မည္။ ကန္ထရုိက္သေဘာမ်ိဳးလည္း သက္ေရာက္ေနမည္ ထင္သည္။ ေက်ာင္းၿခံ၀န္းအတြင္း မမၿပံဳး တစ္ဦးတည္းကလြဲလွ်င္ ဘယ္သူမွ ေစ်းမေရာင္းၾကရေတာ့ၿပီတဲ့။ ေကာင္းေလစြ။

=======

ကုိယ္တုိ႔၏ အတန္းတြင္း ၀င္ေငြတုိးေရးလႈပ္ရွားမႈေလး ခါးပုိင္းျပတ္ခဲ့ရတာ မမၿပံဳးေၾကာင့္ဟု ကုိယ္က စြတ္စြဲခ်င္ေသးသည္။ ေငြသာရမည္ဆုိလွ်င္ နတ္ေနကုိင္းပင္ မခ်န္တတ္ေသာ မမၿပံဳးေပပဲ။

“ရွင္တုိ႔ေက်ာင္းကေလးလည္း က်ဳပ္ ဆုိင္ေလးေၾကာင့္ ဘယ္ေလာက္လွပသြားလဲ ကဲ”

လွဖုိ႔မလုိ၊ ၀မ္း၀ဖုိ႔သာ အဓိကျဖစ္ေနရေသာ ဘ၀မ်ားစြာတုိ႔ကေတာ့ ဟုိေျပး၊ သည္လႊား ဂ်င္ေျခလည္ေနရျပန္တာ မမၿပံဳး စာနာၾကည့္တတ္ပါရဲ႕လား။ ေက်ာင္းေစ်းတန္းေလးမွာ အိေျႏၵရရ ေစ်းေရာင္းလာခဲ့ရသူတုိ႔ ဟုိလမ္းထိပ္မွာ၊ ဒီေစ်းထိပ္မွာ ဂဏွာမၿငိမ္ႏုိင္ၾကေသး။ ေနရာ အေျခတက် မျဖစ္ႏုိင္ၾကေသး။ ၀င္ေငြ ပုံမွန္မရႏုိင္ေသးေသာ္လည္း ၀မ္းေတာ့ ျဖည့္ရဦးမည္မုိ႔ မမၿပံဳး၏ အေပါင္ဆုိင္ဆီ ၀င္ခ်ည္ထြက္ခ်ည္ျပဳၾကရျပန္ၿပီ။

“ေမေမကေတာ့ ဆရာမ ေဒၚ ၿပံဳးၿပံဳးျမင့္ကုိ ေမတၱာပုိ႔လုိက္၊ ငုိလုိက္ပဲ”

ေနရည္လင္းက သူ႔မိခင္အေၾကာင္း ျပန္ေျပာလာေတာ့ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရျပန္သည္။

“တျဖည္းျဖည္းေတာ့ ျပန္ အဆင္ေျပမွာေပါ့ သမီးရယ္”

ကိုယ္တုိင္ ယုံၾကည္ဖုိ႔ ခက္ခဲေနေသာ ႏွစ္သိမ့္စကားကုိ ဆုိေနရတာ ခါးသီးလွသည္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေလာက္ ေျပာတတ္ရုံသာ ကုိယ္တတ္ႏုိင္ခဲ့သည္။ ေနရည္လင္းကေတာ့ ကုိယ့္ထက္ စြမ္းႏုိင္ခဲ့သည္ပင္။

*******

သူ႕လြယ္အိတ္ကေလး ခပ္ေသးေသးမွ ေက်ာပုိးအိတ္ႏြမ္းႏြမ္းႀကီး ျဖစ္လာတာ သတိျပဳမိခဲ့ေသာ္လည္း ကုိယ္ အမွတ္မဲ့ေနခဲ့မိသည္။

“ဆရာမ ပန္းသီးစားခ်င္ရင္ ေနရည္လင္းဆီမွာ ၀ယ္လုိ႔ရတယ္”

တုိးတုိးတိတ္တိတ္ ေျပာလာၾကသည့္တုိင္ ကုိယ္ ထခုန္မိမတတ္ လန္႔ျဖတ္သြားရေတာ့သည္။

“ေနရည္.. သမီး ဘာေတြ လုပ္ေနတာလဲ”

သူ႕ စြမ္းေဆာင္ခ်က္ကုိ လူမိခံလုိက္ရၿပီမုိ႔ သူမကေလး ထိတ္လန္႔ေနရွာသည္။ 

ငုိမဲ့မဲ့ကေလး ျဖစ္ေနျပန္ေသးသည္မုိ႔ တုိးတုိးႀကိတ္ႀကိတ္ ေခ်ာ့ေမာ့ရျပန္သည္။

“…… ညက ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ ရန္ျဖစ္ၾကတယ္။ ေဖေဖ အလုပ္ကျပန္လာေတာ့ ေမေမက ထမင္းခ်န္မထားလုိ႔ တဲ့”

သူမိခင္ႏွင့္ ေခၚေတြ႕မိျပန္ေလမွ ပုိလုိ႔ စိတ္ေလေထြးျပား ရေတာ့တာ ျဖစ္သည္။

“အရပ္ထဲမွာလည္း ေခ်းငွားဖုိ႔ လူကုန္ေနၿပီ ဆရာမေရ။ ဘယ္သူကမွ အေၾကြး မေပးခ်င္ၾကေတာ့ဘူး။ ေစ်းထြက္ေရာင္းေတာ့လည္း တစ္ရက္ကြက္လုံးက မိန္းမေတြအားလုံး ေစ်းေရာင္းထြက္ေနၾကေတာ့ ၀ယ္မယ့္သူကုိ မရွိေတာ့ဘူး။ ေရာင္းရတာကနည္းနည္း၊ အေၾကြးက်တာက မ်ားမ်ားမုိ႔ အရင္းက တစ္ရင္းၿပီး တစ္ရင္း…ျပဳတ္ၿပီးရင္း ျပဳတ္ ျဖစ္ေနၿပီ”

“မမၿပံဳးသိရင္ ဒီအရင္းပါ ျပဳတ္ဦးမွာ”

မ်က္ရည္ေတြစီးက်လာကာ ႏွပ္တစ္ခ်က္ ညွစ္လုိက္ျပန္ရင္း ငုံသံဗလုံးဗေထြးႏွင့္ ဆက္ေျပာေနျပန္သည္။

“သူတုိ႔အေဖ ညက ပုိက္ဆံနည္းနည္းရလာလုိ႔သာ ဒီနံနက္ ထမင္းခ်က္ရတာပါ ဆရာမရယ္။ ဒါေပမယ့္ ညေန အထိ ေတာ့ ဘယ္လုိလုပ္ ေလာက္ပါ့မလဲ …။ ကၽြန္မလည္း စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ပုိက္ဆံ အလုံအေလာက္မပါရင္ ေန႔လည္က် ျပန္မလာနဲ႔လုိ႔ ေျပာလႊတ္လုိက္တယ္”

“………..”

“သူ႔ အလုပ္ကလည္း ဒီရက္ေတြထဲ မေကာင္းဘူးတဲ့။ လူေတြကလည္း ဆုိကၠားမစီးေတာ့ပဲ ကုန္းေၾကာင္းပဲ ေလွ်ာက္ေနၾကသလား မသိပါဘူး။ ရသေလာက္ပုိ႔ေပးလုိက္မယ္။ အိမ္ ျပန္မလာေတာ့ဘူးဆုိၿပီး ထြက္ခတ္ ခတ္သြားလုိ႔ ပုိက္ဆံပုိ႔ေပးရင္ ရၿပီ။ တစ္သက္လုံး ျပန္မလာခ်င္လည္း ေနလုိ႔ ျပန္ေအာ္ပစ္လုိက္တယ္”

“…… ဒီနံနက္ေတာ့ ေစ်းမေရာင္းလုိ႔လည္း မျဖစ္ေသးဘူးဆုိၿပီး နံနက္အေစာႀကီး သစ္သီးတန္းမွာ ေခါက္ျပန္ေပးနဲ႔ ယူလာတာ။ သမီးက ေက်ာင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိေရာင္းရင္ အေၾကြးမက်ဘူး ဆုိၿပီး ခြဲယူသြားမယ္ ေျပာေတာ့ ကၽြန္မလည္း ထည့္ေပးလုိက္မိေတာ့တာ…”

************

ဆရာမႀကီး ဆူႀကိမ္းတာ ခံႏုိင္ေသာ္လည္း မမၿပံဳးက မ်က္ႏွာထားခ်ီကာ ခပ္တင္းတင္းၾကည့္လာတာကုိေတာ့ အူယားလွသည္။

“ရွင္ ေရာင္းခုိင္းထားတာလုိ႔ ကေလးက ေျပာေနပါလား”

ျပင္ဆင္လာခဲ့သည့္အတုိင္း ေခါင္းညိတ္ျပမိေတာ့ ဆရာမႀကီးပါ ရွဴးရွဴးရွားရွား ျဖစ္သြားသည္။ မမၿပံဳးလည္း မၿပံဳးႏုိင္ရွာပဲ မ်က္ေထာင့္နီႀကီးႏွင့္ ျပဴးၾကည့္ေနေလသည္။ ခုလုိ အေရးႀကံဳလာလွ်င္ ထုိအတုိင္းေျပာရန္ ေနရည္လင္းအား ႀကိဳႀကိဳတင္တင္ ေသခ်ာသင္ထားခဲ့မိလုိ႔ ေတာ္ေတာ့သည္။

“ရွင္က ကၽြန္မ လက္နဲ႔ ေရးထားတာကို ေျခနဲ႔ ဖ်က္တာေပါ့ေလ”

ဆရာမႀကီးအား အရုိေသတန္ရာေတာ့ မေရာက္ခ်င္ပါ။ ေတာင္းပန္ရေတာ့မည္။

“ကၽြန္မက ကေလးေတြကုိ အတန္းတြင္းဆုေပးပြဲလုပ္ဖုိ႔ ေသခ်ာ ကတိေပးၿပီးသားမုိ႔ပါ ဆရာမႀကီး။ ကေလးေတြကုိ ကတိ မပ်က္ခ်င္ဘူး”

“အဲဒါနဲ႕ ခုလုိ လုပ္တာ ဘာဆုိင္လုိ႔လဲ”

“လုိတဲ့ေငြကုိ ကၽြန္မ စုိက္မထုတ္ႏုိင္ဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ ႏွစ္စကတည္းက ေငြစုေနခဲ့တာပါ”

မမၿပံဳးမ်က္ႏွာ မဲ့ျပေလသည္။ ကုိယ္ မမၿပံဳးထံ ထီမထင္ စုိက္ၾကည့္ပစ္လုိက္ကာ…

“မမၿပံဳးနဲ႔ ဆရာမႀကီးတုိ႔ အစီအစဥ္ေၾကာင့္ ကၽြန္မတုိ႔ အားလုံး ကေမာက္ကမ ျဖစ္ခဲ့ရတာ”

ဆရာမႀကီး ေရွ႕မွာသာ မဟုတ္လွ်င္ မမၿပံဳးတစ္ေယာက္ ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္ေနေပေတာ့မည္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္အေပၚ မမၿပံဳး၏ ေက်းဇူးတရား တစုိးတစ္ေစ့မွ် မရွိခဲ့စဖူး။ မႈစရာမလုိဟု စိတ္ပုိင္းျဖတ္ထားမိၿပီ။

“ေက်ာင္းေစ်းသည္ေတြလည္း စားက်က္ေပ်ာက္ၿပီး အကုန္ဒုကၡေရာက္ေနၿပီ ဆရာမႀကီး။ အရင္းျပဳတ္တဲ့သူနဲ႔၊ အေၾကြးတက္တဲ့သူနဲ႔။ ထမင္းေတာင္ နပ္ေက်ာ္စားေနရတဲ့သူေတြ ရွိေနၿပီတဲ့။ ဆရာမႀကီးေရာ..၊ မမၿပံဳးေရာ.. ျပန္စဥ္းစားေပးပါဦး။ ကၽြန္မ… ကၽြန္မ သူတုိ႔ကုိယ္စားေတာင္ပန္တာပါ”

ဆရာမႀကီးကေတာ့ ေတြေတြေ၀ေ၀ ၿငိမ္ေငးသြားေတာ့ၿပီ။ မမၿပံဳးကေတာ့ ေျခသံျပင္းျပင္းႏွင့္ ခ်ာခနဲ ေနာက္လွည့္ထြက္ခြာသြားေတာ့သည္။

***********

“ဘယ္သူမွ ကၽြန္းကေလးလုိ ထီးတည္းေနလုိ႔ မရဘူး၊

လူတုိင္းဟာ တိုက္ႀကီးတစ္တုိက္ရဲ႕ တစ္ဖဲ့၊ ျပည္မႀကီးတစ္ခုရဲ႕ တစ္ပိုင္းတစ္စပဲ၊

ဥေရာပတုိက္ႀကီး ေလ်ာ့နည္းသြားရင္လည္း သင္ ေလ်ာ့နည္းတာပဲ။

သင့္မိတ္ေဆြ ေျမတစ္ကြက္ ေလ်ာ့နည္းသြားေတာ့လည္း သင္ေလ်ာ့နည္းတာပဲ။

သင္ဟာလည္း လူသားထဲကလူမို႔ အားလံုးနဲ႕ပတ္သက္ေနတာပဲ။

ဒီေတာ့ လြမ္းသူ႕ေခါင္းေလာင္း ထုိးသံၾကားရင္

ဘယ္သူ႔အတြက္လဲလုိ႔ မေမးနဲ႔၊

သင့္အတြက္

ထိုးတဲ့ ေခါင္းေလာင္းသာလွ်င္ ျဖစ္တယ္”

ဂၽြန္ဒြန္း (၁၅၇၃ - ၁၆၃၁)

ထုိကဗ်ာ၏ အဓိပၸါယ္ကုိ စတုတၳတန္းအရြယ္၊ အကေလးငယ္တုိ႔ ခံစားနားလည္ႏုိင္ေစရန္လည္း ကုိယ္ အတတ္ႏုိင္ဆုံးႀကိဳးစားကာ ရွင္းလင္းသင္ျပခဲ့ပါသည္။ သူတုိ႔၏ အသိႏုႏုေလးေတြမွာ စြဲၿမဲေနေစရန္လည္း နံရံမွာေရးကပ္ထားကာ စာသင္ခန္းသုိ႔အ၀င္၊ သင္ခန္းစာတစ္ခု မစတင္မီ ရြတ္ဆုိေစခဲ့သည္မွာ ေန႔စဥ္အေလ့တစ္ခု ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ သူတုိ႔ေလးေတြ ခုေနခါမွာ ကဗ်ာ၏ အဓိပၸါယ္ကုိ နားမလည္ႏုိင္ၾကေသးလည္းပဲ အားေတာ့ မေလ်ာ့ပါ။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ လူႀကီးတစ္ေယာက္အျဖစ္ လူ႕ေလာကအလယ္မွာ တြင္က်ယ္၀င္ဆန္႕လာသည့္အခါ ထုိကဗ်ာကေလးကုိ မေမ့ေသးဘူးဆုိလွ်င္ ကဗ်ာ၏ အနက္အဓိပၸါယ္ကုိလည္း သူတုိ႔ ဆင္ျခင္ဆပြားတတ္လာၾကလိမ့္မည္ဟု ကုိယ္ ယုံၾကည္ပါသည္။ သူတုိ႔ေလးေတြ  လူ႕ေလာကသုိ႔ တုိးအ၀င္မွာ တစ္ကုိယ္ေကာင္းစိတ္ကင္းေသာ၊ လူသားအခ်င္းခ်င္း ေထာက္ထားစာနာ ညွာတာတတ္သူ၊ ေဖးမကူညီတတ္သူ ၊ စင္စစ္လူပီသသူေလးေတြ ျဖစ္လာၾကေစဖုိ႔ ျပင္းျပင္းျပျပ ေတာင့္တ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္ပါသည္။

*********

“အစ္မႀကီးကုိ သူ႔ဆုိင္မွာပဲ ေစ်းဗန္းတစ္ေနရာစာေလာက္ ေပးဖုိ႔ ၿပံဳးကုိ ကူေျပာေပးပါဦးကြယ္”

အစ္မႀကီး ေဒၚသင္းသင္းၿမိဳင္ကလည္း မ်က္ရည္ တစမ္းစမ္းမုိ႔ အိမ္ေရွ႕ပူ၊ အိမ္ေနာက္မခ်မ္းသာရျပန္။

ေနရည္လင္းကလည္း…

“အရင္ယူထားတဲ့ အေၾကြးေတြ မေက်ေတာ့ ေမေမ့ကုိ ေနာက္ထပ္ အသီးေရာင္းမေပးေတာ့ဘူးတဲ့။ သစ္သီးတန္းတစ္တန္းလုံးက  ေၾကျငာလုိက္ၿပီ”

သူ႔ မိခင္ကလည္း ခြင့္စာတစ္ရြက္ စားပြဲေပၚလာတင္ကာ…

“သူတုိ႔ အေဖလည္း တကယ္ကုိ အိမ္ ျပန္မကပ္ခ်င္ေတာ့ဘူးဆရာမေရ..။ သူ႕အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ေရႊတူးတဲ့ေနာက္ ပါသြားေလရဲ႕။ သမီးက တစ္ဖက္တစ္လက္ ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္ရေနေတာ့  သူ႕ကုိ ေက်ာင္းထုတ္လုိက္ရ ေကာင္းမလားလုိ႔။ အဲဒါ…”

အလန္႔တၾကား၊ ဆုံးျဖတ္မႏုိင္ ရွိေနစဥ္…

“ရွင္ ဆုေပးပြဲအတြက္ ေငြဘယ္ေလာက္ သုံးမွာလဲ။ ကုန္က်စားရိတ္အားလုံးကုိ ကၽြန္မ လွဴမယ္”

…တဲ့။ မမၿပံဳးက ခပ္ႀကိတ္ႀကိတ္ဆုိလာျပန္ေသာ္ နားထဲမွာ ေခါင္းေလာင္းသံေတြ ဟိန္းညံေနေတာ့သည္။        ။

သတုိး