Showing posts with label စာေပေဆာင္းပါး. Show all posts

ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးနဲ ့ကဗ်ာအေၾကာင္းဆက္စပ္ေဆြးေႏြးျခင္း



အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု အေနာက္ဖက္ျခမ္း၊ ၀ါရွင္တန္ျပည္နယ္ရဲ့ အေရွ ့ပိုင္းမွာတည္ရွိတဲ့ "ကူလီ" အရပ္ဘက္မွာေနထိုင္တဲ့ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္း "ဆမ္" က ၂၀ ရာစုႏွစ္အတြင္း သမၼတေရြးေကာက္ပြဲမဲဆြယ္တဲ့ မိန္ ့ခြန္းေတြေပါင္းစုထားတဲ့ စီဒီတခ်ပ္ကို က်ေနာ့္ကို လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီ စီဒီ ထဲမွာ အေမရိကန္သမၼတေလာင္းအတြက္ ၀င္ေရာက္အေရြးခ်ယ္ခံမယ့္ အလာစကားျပည္နယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ဆာရာ ေပးလင္း က ဂရိေတြးေခၚ ပညာရွင္ႀကီး အရစၥတိုတယ္လ္ အေၾကာင္းေဟာေျပာတာပါလာခဲ့ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ကြယ္လြန္အနိစၥေရာက္ သြားခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံပညာရွင္လို ့ပဲေခၚေခၚ၊ အေတြးအေခၚပညာရွင္လို ့ပဲေခၚေခၚ ေခၚလို ့ရတဲ့ အရစၥတိုတယ္လ္ အေၾကာင္း မဲဆြယ္စဥ္မွာ ထည့္သြင္းေဟာ ေျပာသြားခဲ့တာပါ။
ေက်ာက္ေတာင္ေက်ာက္ကုန္းေတြနဲ ့ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံအေနာက္ဖက္ျခမ္းမွာ ႏိုင္ငံရဲ့ေတာ္လွန္ေရးျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့အတြက္ က်န္ရွိေနတဲ့ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြနဲ ့အမာရြတ္ေတြအေၾကာင္းကို ဂီတသံေတြ၊ ေတးသီခ်င္းေတြအျဖစ္နဲ ့ ဖန္တီးခဲ့တာ ဒီေန ့အထိ က်န္ရွိေနပါေသးတယ္။ အနာ ဂါတ္ကာလမွာ မေမွ်ာ္လင့္တာေတြျဖစ္လာႏိုင္တယ္လို ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ့ ၂၆ ေယာက္ေျမာက္ သမၼတျဖစ္ခဲ့တဲ့ (သား) သီအိုဒို ရုစဗဲ့လ္ Theodore Roosevelt, Jr (တခါတရံ တက္၊ တခါတရံ အလြန္အင္မတန္ ရင္းႏွီးသူေတြက ခ်စ္စႏိုးသေဘာနဲ ့တက္ဒီ လို ့ ေျပာဆိုသံုးႏႈန္းတတ္ပါတယ္။ ဘာသာျပန္သူ ့ျဖည့္စြက္စကား) ကေတာ့ ေထာက္ျပေျပာဆိုခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူ ့ရဲ့ ညီတ၀မ္းကြဲေတာ္စပ္သူ ဖရန္ကလင္ ရုစဗဲ့လ္ ကေတာ့ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံရဲ့ လူေနမႈစနစ္နဲ ့ပါတ္သက္ၿပီး အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ့ စီးပြားပ်က္ကပ္ေၾကာင့္ ေငြေၾကးအင္အားမဲ့သူေတြအတြက္ ဆင္းရဲမြဲေတမႈကပ္ႀကီးနဲ ့ ရင္ဆိုင္ ရႏိုင္တယ္လို ့ ေဟာကိန္းထုတ္ထားခဲ့ဖူးပါတယ္။ အေမရိကန္သမၼတေဟာင္း ေရာ္နယ္ ေရဂင္ ကလည္း D-Day ဒီ ေဒး (လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၉၄၄ ခုႏွစ္ တုန္းက အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ စီးပြားပ်က္ကပ္ေၾကာင့္ မဟာမိတ္တပ္ေတြက ေနာ္မန္ဒီေဒသကို သိမ္းပိုက္ထိမ္းခ်ဳပ္ခဲ့တာကို ေအာက္ေမ့ ေခၚေ၀ၚ ခဲ့တဲ့ေန ့။ ဘာသာျပန္သူ ့ျဖည့္စြက္စကား) ကို အထူးဂရုတစိုက္နဲ ့ အၿမဲသတိရေနၾကဖို ့ အတြက္ထည့္သြင္းေျပာၾကားသြားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလ ၂၂ ရက္ေန ့တကၠဆက္ျပည္နယ္ထဲမွာ အလုပ္ႀကံခံလိုက္ခဲ့ရတဲ့ အေမရိကန္ သမၼတေဟာင္း ဂြ်န္ အက္ဖ္ ကေနဒီ ကလည္း သူ ဘာ အေၾကာင္းပဲေျပာေျပာ ကဗ်ာနဲ ့ႏိႈင္းယွဥ္ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။
"အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ က်ေနာ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္ကို အဓိက ရိုက္ခတ္သြားေစခဲ့တာက ဘာသာစကားကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း အသံုး ျပဳႏိုင္မႈကိစၥပါပဲ။ က်ေနာ့္ဘ၀တခုလံုးကို ေျပာင္းလဲသြားေစခဲ့တာပါ" လို ့ ဒီမိုကရက္ပါတီက အေရြးခံခဲ့ရတဲ့ နယူးေယာက္ၿမိဳ ့ေတာ္ရဲ့ ၅၂ ေယာက္ ေျမာက္ ၿမိဳ ့ေတာ္၀န္ မာရီယို မက္သရူး ကူအိုမို Mario Matthew Cuomo က ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးနဲ ့ပါတ္သက္လို ့ ေျပျပစ္ေခ်ာေမြ ့တာမ်ိဳး ေတာ့ ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္ပါလိမ့္မယ္လို ေျပာဆိုခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကေနဒီက သူယူဆခ်က္ မွန္ကန္တယ္လို ့ေထာက္ခံခဲ့ပါတယ္။ "ႏိုင္ငံေရးသမားေတြဟာ ကဗ်ာအေၾကာင္းသိၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးနဲ ့ပါတ္သက္ရင္ က်ေနာ္ကမၻာ့အေၾကာင္းကို သိတာထက္ ကဗ်ာဆရာေတြကပိုသိၾကပါတယ္။ ကမၻာႀကီး ဟာ ေနထိုင္ဖို ့ေကာင္းလာတာမ်ိဳး ပိုၿပီးျဖစ္ေစခ်င္တာပါ" လို ့ မာရီယို မက္သရူး ကူအိုမို က ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။
ဒီကေန ့ဆိုရင္ လက္ရွိသမၼတ အိုဘားမားဟာ သူ ့သမၼတသက္တမ္းကို ပိုရွည္လာေအာင္ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ သူဟာ စာလည္းေရးတတ္တယ္၊ စကားလည္းေျပာတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ ့အရည္အခ်င္းေတြကို သူ ့"သမၼတ" ဆိုတဲ့ အံဆြဲထဲမွာ အေသပိတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ အိုဘားမား ဟာ ကာရန္ေတြနဲ ့ အလွဆင္ထားေပမယ့္ သိပ္အဓိပၸါယ္မေကာင္းလွတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ ့ေနာက္ သမၼတသက္တမ္းအတြက္ နိမိတ္ျပစကားလံုးေတြနဲ ့ လြန္ခဲ့တဲ့ သီတင္းပါတ္ေတြတုန္းက ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ သီတင္းပါတ္အနည္းငယ္တုန္းက အိုဘားမားဟာ ကဗ်ာေတြေရးဖြဲ ့တဲ့အခါ သံုးႏႈန္းတဲ့ အသံနဲ ့ကာရန္ေတြကို နေဘဆန္ဆန္သံုးၿပီးေျပာဆိုသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈအစီအစဥ္နဲ ့ ပါတ္သက္လို ့ သူ ့ကို သမၼတ ထိုင္ခံုကေန ေဘးကိုဆြဲခ်သြားမလားဆိုတာကေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ၾကရဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
မိန္ ့ခြန္းေျပာခဲ့တဲ့ သမၼတရဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္အေျချပမိန္ ့ခြန္းထဲမွာ သမၼတ အိုဘားမား ဟာ နယ္ဆင္မန္ဒဲလား ေျပာဆိုခဲ့တဲ့ (နယ္ဆင္ မန္ဒဲလား ဟာ  သူသက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္ တခ်ိန္တုန္းက လူထု အားကစားကြင္းထဲမွာ ေျပာဆိုခဲ့တာပါ) အဓိပၸါယ္မ်ိဳးအတိုင္း ထည့္သြင္းေျပာၾကားသြားခဲ့ပါတယ္။ အိုဘားမား ဟာ အေျပာအဆို လိမ္မာပါးနပ္တယ္ဆိုတာကို သက္ေသျပႏိုင္ဖို ့ အဲဒီလို ထည့္သြင္းေျပာၾကားသြားခဲ့တာပါ။ တခၤႏုပၸတၲိညာဏ္ရွိတာကို ထုတ္ျပလိုက္တာပဲျဖစ္ပါတယ္။
အသက္ ၁၉ ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက သမၼတ အိုဘားမား ဟာ အင္မတန္ ေကာင္းမြန္ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ကို ေရးသားခဲ့ၿပီး သူတက္ေရာက္ ပညာသင္ၾကားခဲ့တဲ့ ေကာလိပ္ရဲ့ စာေပမဂၢဇင္းမွာ ပံုႏွိပ္ေဖၚျပခံခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမားတေယာက္အေနနဲ ့ အေမရိကန္ဆီးနိတ္လွြတ္ေတာ္မွာ တာ၀န္ယူေနစဥ္မွာေရာ၊ သမၼတ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနစဥ္မွာပါ အိုဘားမား ဟာ စကားလံုးသုံးႏႈန္းရာမွာ အင္မတန္ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ စကားလံုး ေတြကို ေရြးခ်ယ္သံုးႏႈန္းသြားခဲ့ပါတယ္။ "က်ေနာ့္အထင္ေျပာရရင္ သူ ့စိတ္ထဲမွာ အိုင္းရစ္စိတ္ဓါတ္ရွိေနလို ့ပါပဲ။ လက္နက္ေတြ ဆြဲကိုင္စရာမလိုပဲ၊ အိုင္ယာလန္ေတာ္လွန္ေရး အဆံုးအရံႈးမရွိေစရပဲ၊ အိုင္ယာလန္မွာ ႏိုင္ငံသားတေယာက္မွ အက်အဆံုးမရွိေစရေစပဲ ကဗ်ာဆရာတေယာက္က ႀကိဳးစားလုပ္ကိုင္သြားခဲ့တာမ်ိဳးကို က်ေနာ္က ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့တာပါ" လို ့ မာရီယို မက္သရူး ကူအိုမိုက ေျပာဆိုခဲ့ဖူးပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ အားေကာင္းလွတဲ့ သူ ့ရဲ့စကားလံုးေတြကို တလြဲအဓိပၸါယ္ေကာက္ယူၿပီး အိုဘားမား ကို ထိုးႏွက္တိုက္ခိုက္လာၾကပါေတာ့တယ္။ ႀကီးက်ယ္ ခမ္းနားတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ ့ စကားလံုးအသံုးအႏႈန္းေတြဟာ မေကာင္းတဲ့၊ ေခ်းအထပ္ထပ္တက္ေနတဲ့၊ အည့ံစားပစၥည္းေတြကို ကိုယ္စားလွယ္ ေတြက အေရာင္းတြင္က်ယ္ေစဖို ့ မုသားေတြနဲ ့တန္ဆာဆင္ၿပီး ေၾကာ္ျငာေနၾကပါေတာ့တယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလထဲတုန္းက သူ ့ရဲ့ က်မ္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈ အစီအစဥ္ကို ေ၀ဖန္မႈေတြ အမ်ားအျပားရွိလာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကို အိုဘားမားက "ညဥ့္နက္ပိုင္းတီဗီ ေၾကာ္ျငာအစီအစဥ္" တခုလို သေဘာထားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့ ေၾကာ္ျငာေတြက လူေတြကို သူတို ့ထြက္ကုန္ေတြေရာင္းရေစဖို ့ မဟုတ္တန္းတရားေတြေျပာၿပီး အတင္း ျမဴဆြယ္ေနၾကတာလို ့ အိုဘားမားက သေဘာထားေနခဲ့ပါတယ္။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို အၿမဲႏွိမ့္ခ်ၿပီး ေနထိုင္တတ္တဲ့ သူ ့ရဲ့စိတ္ဓါတ္ဟာ အင္မတန္လွပပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကို ေအာက္လွြတ္ေတာ္အမတ္ ဂြ်န္ ဘိန္နာ John Boehner က အိုဘားမား စကားေျပာရင္ ဘာေျပာေျပာ တည့္တည့္မေျပာပဲ၊ ေ၀့လည္ေၾကာင္ပတ္ေျပာတတ္တယ္လို ့ စြပ္စြဲၿပီး သူ ့ကို ဘာ ေျပာေျပာ နာက်ဥ္မႈမရွိပဲ၊ သူ ့ပါးစပ္ကိုလည္း အၿမဲပိတ္ထားတတ္တဲ့သူလို ့ စြပ္စြဲေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။ တကၠဆက္လွြတ္ေတာ္အမတ္ တက္ ခရုဇ္ Ted Cruz က ကေလးပံုျပင္စာအုပ္ "ၾကက္ဥနဲ ့ ၀က္ေပါင္ေျခာက္ Green Eggs and Ham" ထဲက ပံုျပင္နဲ ့ႏိႈင္းယွဥ္ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။ (အဲဒီပံုျပင္ ဟာ ၾကက္ဥနဲ ့ၾကက္ ဘယ္ဟာက အရင္ေပၚလာခဲ့သလဲဆိုသလို မုန့္လံုးစကၱဴကပ္သလို အစရွာလို ့မရတာကို ေရးသားထားတဲ့ ပံုျပင္တပုဒ္ပါ။ ဘာသာျပန္သူ ့မွတ္ခ်က္) ေနာက္ၿပီး "အရာရာကို လိမ္ညာေနခဲ့တဲ့သူ"၊ "အေမရိကန္ရဲ့ ကြန္ဂရက္လွြတ္ေတာ္ထဲမွာ စြပ္စြဲခံခဲ့ရသူနဲ ့ အသံေကာင္း ဟစ္ေနသူ" လို ့ တစိုက္မတ္မတ္ ေျပာဆိုေ၀ဖန္ခံေနခဲ့ရသူပါ။ အဲဒါဟာ အရိုးတခုနဲ ့တခုကို ဆက္ေပးထားတဲ့ ၾကားကာလတခုလိုမ်ိဳးပဲလို ့ Republican ရီပတ္ဘလီကင္ေတြဘက္က ယူဆေနၾကပါတယ္။
အေကာင္းဆံုးသမၼတေတြျဖစ္ၾကတဲ့ ေဂ်ာ့ ၀ါရွင္တန္လို၊ ေအဘရာဟင္ လင္းကြန္းလို သမၼေတြဟာ ကဗ်ာကို ေရးရံုသက္သက္သာမကပဲ အဲဒီ့ ကဗ်ာ ေတြထဲက သံုးထားတဲ့ စကားလံုးေတြရဲ့ စြမ္းအားကိုပါ အမွန္တကယ္နားလည္ၿပီး ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ ကိုင္တြယ္အသံုးျပဳသြားတာေတြကို၊ စကား ေျပာဆိုတဲ့အခါ စကားလံုးေတြကို အမွန္ကန္ဆံုး ေရြးခ်ယ္သံုးသြားတာကို ဒီေန ့အထိ ေတြ ့ျမင္ေနရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တက္ဒီ ရုစဗဲ့လ္ ဆိုရင္ စာေရး ဆရာ အပၸတန္ ဆင္ကလဲယား Upton Sinclair ရဲ့ "ေတာ The Jungle" ဆိုတဲ့ ၀တၴဳစာအုပ္က အၿမဲအကူအညီေတြေပးခဲ့တဲ့အတြက္ သူ့ စားပြဲေပၚမွာ အၿမဲ ေနရာယူထားတယ္လို ့ ေျပာဆိုခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူ သမၼတရာထူး လက္မခံခင္ကဆိုရင္ သူဟာ သူစိတ္၀င္စားတဲ့ သဘာ၀တရားနဲ ့ ပါတ္သက္ၿပီး "သက္ရွိသတၴ၀ါေတြ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ေသဆံုးသြားတယ္ဆိုတာ ၾကားရရင္ က်ေနာ္ဟာ စာေရးဆရာတေယာက္ အသတ္ခံ လိုက္ရသလိုမ်ိဳး ထိခိုက္ခံစားခဲ့ရတာပါ" လို ့ စာေပလက္ရာဖ်က္ဆီးသူေတြဆိုၿပီး ေဆာင္းပါးတပုဒ္ေရးသားခဲ့ဖူးပါတယ္။
အေမရိကန္သမၼတေတြထဲမွာ ဖရန္ကလင္ ရုစဗဲ့လ္ ဟာ ေၾကာက္တတ္သူ၊ ေရာ္နယ္ ေရဂင္ ကေတာ့ သတၴိရွိသူ၊ ဂြ်န္ ကေနဒီ ကေတာ့ စိန္ေခၚရဲသူ ေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ေရာ္နယ္ ေရဂင္ ရဲ့ အေျပာင္ေျမာက္ဆံုးစကားေတြကို စကားလံုးေတြကို ဟန္က်ပန္က်၊ လွလွပပသံုးႏႈန္းတတ္သူ ပက္ဂီ ႏ်ဴးနန္ Peggy Noonan က ေရးသားေပးေနခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ (ပက္ဂီ ႏ်ဴးနန္ က သမၼေလာင္း မစ္ ရြမ္မနီ Mitt Romney ကို အႏိုင္ရသြားေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ေပးခဲ့သူ တေယာက္လဲျဖစ္ပါတယ္) ဒါေပမယ့္ D-Day ဒီ ေဒး အႏွစ္ ၄၀ ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ အခမ္းအနားမွာ "ပြိဳင့္ ဒူ ေဟာ့ တံတားက ကေလးငယ္မ်ား Boys of Pointe du Hoc" လို ့အမည္ေပးထားတဲ့ မိန္ ့ခြန္းကို ျပင္သစ္ႏိုင္ငံေျမာက္ပိုင္းက ေနာ္မန္ဒီ ကမ္းေခ်ရဲ့ ကမ္းရိုးတန္း ေက်ာက္ေဆာင္တခုေပၚမွာ ေဟာေျပာခဲ့တာပါ။ ၁၉၈၆ ခုႏွစ္တုန္းက "ခ်ယ္လင္ဂ်ာ အာကာသ လြန္းပ်ံယာဥ္မွဴး အနိစၥေရာက္သြား တုန္းက ဒီမနက္ပဲ က်ေနာ္တို ့ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ သူ ့မ်က္ႏွာကို ဘုရားသခင္ရဲ့ အလိုေတာ္နဲ ့ ေဟာဒီ့ ကမ႓ာေျမေပၚကေန ဆြဲေခၚသြားတဲ့အတြက္ က်ေနာ္တို ့က သူ ့ ကို ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ဆိုတဲ့ စကားတခြန္းကိုပဲ ေျပာႏိုင္လိုက္ပါေတာ့တယ္" လို ့ ပက္ဂီ ႏ်ဴးနန္ ဟာ သမၼတ ေရာ္နယ္ ေရဂင္ ရဲ့ ေနာက္နားကေန သမၼတၾကားရရံု ေလသံတိုးတိုးေလးနဲ ့ ေျပာဆိုေပးေနခဲ့တာပါ။ အဲဒီစကားေတြကို ကဗ်ာဆရာလည္းျဖစ္၊ ေလယာဥ္မွဴးတဦးလည္း ျဖစ္တဲ့ ဂြ်န္ မဂၢီး John Magee က ရြတ္ဆို ဂုဏ္ျပဳေပးသြားခဲ့တာပါ။
ရစ္ခ်ဒ္ နစ္ဆင္ ရဲ့ အသုဘ အခမ္းအနားမွာေတာ့ ဘယ္ကဗ်ာနဲ ့မွ ဂုဏ္ျပဳခဲ့တာမ်ိဳး မရွိခဲ့ပါဘူး။ သမၼတေဟာင္း ဂ်င္မီ ကာတာ ကေတာ့ အခုဆိုရင္ ကဗ်ာဆရာဆိုတဲ့ စာအုပ္တအုပ္ကို ထုတ္ေ၀ေတာ့မယ္လို ့ ၾကားသိရပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ သူ သမၼတ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္စဥ္က အခ်က္အလက္ေတြ ဘယ္ေလာက္အထိ ပါလာမလဲဆိုတာ အခုထိ မသိရွိရေသးပါဘူး။ သမၼတ တာ၀န္ေတြ ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ ဘုရွ္ မိသားစု (ဘုရွ္ မိသားစုထဲက အေမရိကန္ သမၼတအျဖစ္ ႏွစ္ေယာက္တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရပါတယ္) ေတြမွာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာအတြက္ ကဗ်ာ၊ လကၤာေတြ ထဲက လမ္းညႇြန္ထားတာေတြကို ခံစားနားဆင္ႏိုင္ဖို ့အတြက္ နားရြက္ေတြပါမလာခဲ့တဲ့အတြက္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံအတြက္ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာေတြကို ဖန္တီးမေပးႏိုင္ခဲ့ၾကပါဘူး။ "က်ေနာ့္ ႏႈတ္ခမ္းကထြက္လာတဲ့ အခြန္အခသစ္ေတြ မေကာက္ခံရ" ဆိုတာနဲ ့ "က်ေနာ္ဟာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မွတ္သူ" ဆိုတဲ့ ကက္ပီတိုေမာ္လ္ (အေမရိကန္ကိုအုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ကက္ပီတို ဟီးလ္ ကို ေနာက္ေျပာင္ၿပီး ကက္ပီတို ကုန္တိုက္လို ့ေနာက္ေျပာင္ေခၚေ၀ၚတဲ့ အသံုးအႏႈန္းတခု။ ဘာသာျပန္သူ ့မွတ္ခ်က္) လို ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္မလာႏိုင္ေၾကာင္း ၿခိမ္းေျခာက္ ေျပာဆိုေနရံုနဲ ့ ဘာတခုမွ ေျပာင္းလဲလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ကြယ္လြန္အနိစၥေရာက္သြားခဲ့တဲ့ ေတာင္အာဖရိကရဲ့ သမၼတ နယ္ဆင္ မန္ဒဲလား ရဲ့ စကားလံုးေတြကို ေခတၲငွားရမ္း အသံုးျပဳရမယ္ဆိုရင္ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြနဲ ့ သူတို ့ရဲ ့ မိဘေတြ၊ ခရစ္ယာန္ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြဟာ ဆယ္စုႏွစ္ေတြနဲ ့ခ်ီၿပီး ႀကိဳးစားခဲ့ၾကပါ တယ္။ သူတို ့ရည္မွန္ထားတာေတြ အခုထက္ထိ ေအာင္ျမင္မလာၾကေသးပါဘူး။ "ေမတၲာ" ဟာ "မလိုမုန္းတီးမႈ" ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုမိုခိုင္မာ သလို "ဆံုးရံႈးမႈကို ႀက့ံႀကံ့ခံရင္ဆိုင္ႏိုင္မႈ" ဟာ "ေက်ာ္လွြားေအာင္ျမင္ႏိုင္မႈ" ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုမိုခက္ခဲပါတယ္။ အဲသလိုမ်ိဳးပဲ အေျပာလြယ္ သေလာက္အလုပ္လုပ္ဖို ့ ကသိပ္ခက္ခဲပါတယ္။ သမၼတ တေယာက္အေနနဲ ့ သူ ့သက္တမ္းေလးႏွစ္မွာ တႏွစ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ၿပီးလို ့ ေနာက္ထပ္ သံုးႏွစ္ပဲက်န္ေတာ့တယ္ ဆိုတာနဲ ့ မိန္ ့ခြန္းေတြေျပာဆိုတဲ့အခါ အရင္တုန္းကလို ဆြဲေဆာင္မႈက သိပ္မရွိေတာ့ပဲ အားေလ်ာ့လာတတ္ပါတယ္။
ေမာင္ေဖသက္နီ
တီမိုသီ အဲဂဲန္ Timothy Egan ေရးသားၿပီး ေမာင္ေဖသက္နီ ဘာသာျပန္ပါတယ္
(ေဆာင္းပါးေရးသားသူ တီမိုသီ အဲဂဲန္ Timothy Egan ဟာ နယူးေယာက္တိုင္းသတင္းစာမွာ ၁၈ ႏွစ္အလုပ္လုပ္ကိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါမတိုင္ခင္က သူဟာ "အေနာက္ေျမာက္ပစၥိဖိတ္ သတင္းဌာန" မွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူ ့အေၾကာင္းကို "အခက္ခဲ ဆံုး ဒတ္စ္ကာလ" Dust Bowl,The Worst Hard Time လို ့ အမည္ေပးထားတဲ့ စာအုပ္ကို ေရးသားထုတ္ေ၀ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့စာအုပ္ကို နယူးေယာက္တိုင္းသတင္းစာႀကီးက အေရာင္းရဆံုးစာအုပ္လို ့ ေရးသားခဲ့ပါတယ္)

အက္ပီဂရမ္ကဗ်ာ -Epigram


အက္ပီဂရမ္ကဗ်ာ (Epigram)
အက္ပီဂရမ္ ကဗ်ာေတြက တိုတယ္။ အားပါတယ္။ ပံုမွန္အားျဖင့္ ကာရံပါတယ္။ အဆံုးသတ္မေတာ့ သေရာ္ထားတဲ့ စာေၾကာင္းေတြနဲ႕ ပိတ္ေလ့႐ွိတယ္။ အေတြးတစ္ခု(ဝါ) အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကိုပဲ အေျခခံထားတယ္။ ဒီစကားလံုး Epigram ဟာ ဂရိေဝါဟာရ "Epigraphein" ကလာၿပီး ထြင္းစာလံုး ေရးသားျခင္း လို႕ အဓိပၸါယ္႐ွိတယ္။
ဒါဟာ ေ႐ွးေဟာင္းဂရိ ေက်ာက္တံုး အမွတ္တရေနရာေတြမွာ ေဆာက္ထြင္းေရးသားမႈနဲ႕ ဆက္စပ္ေနတယ္။ အက္ပီဂရမ္ေတြရဲ႕ ပထမရာစုဟာ ေရာမကဗ်ာဆရာႀကီး မာ႐ွယ္ (Roman Poet Martial) က တဆင့္ ေမာ္ဒန္အက္ပီဂရမ္ရယ္လို႕ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အက္ပီဂရမ္ေတြဟာ ေျခာက္ရာစု နဲ႕ ခုနစ္ရာစုေတြမွာ ပိုၿပီး ထင္႐ွားလာတယ္။ ဂၽြန္ဒုန္း (John Donne)၊ ေရာဘတ္ဟားရစ္ (Robert Herrick)၊ ဘင္ဂၽြန္ဆင္၊ အလက္ဇႏၵားပုတ္ (Alexander Pope)၊ ဘိုင္႐ြန္၊ ကိုးလားရစ္ (Samuel Taylor Coleridge) တို႕ေရးၿပီး ျပင္သစ္ေတြထဲက ေဘာ္လတဲလ္ယား(Voltaire) တို႕ ေရးခဲ့တယ္။ ကိုးလားရစ္ရဲ႕ အက္ပီဂရမ္ေလး တစ္ပုဒ္ကို ၾကည့္ပါ။

What is an Epigram? A dwarfish whole,
Its body brevity and wit its soul
အက္ပီဂရမ္ ဆိုတာ ဘာလဲ ? ေသးေသးငယ္ငယ္ အေပါက္ေလးတစ္ေပါက္ေပါ့
သူ႕ရဲ႕ ခႏၶာက အက်ဥ္းခ်ံဳ႕ထားၿပီး ထူးျခားတဲ့ ဝိဥာဥ္႐ွိရဲ႕။
ကိုးလားရစ္ရဲ႕ အက္ပီဂရမ္ ေနာက္ထပ္တစ္ပုဒ္ကို ဒီလိုေရးျပန္တယ္။
Sir, I admit your general rule,
That every poet is fool,
But you yourself may serve to show it,
That every fool is not a poet.
ကိုယ့္ဆရာေရ ၊ ကိုယ့္လူရဲ႕ ေယဘုယ်စည္းမ်ဥ္းကိုေတာ့ က်ဳပ္ျဖင့္ ေထာက္ခံပါရဲ႕
ဘာတဲ့….. ကဗ်ာဆရာတိုင္းဟာ အ႐ူးေတြျဖစ္တယ္ဆိုတာ
သို႕ေပမယ့္ ကိုယ့္ဆရာကိုယ္၌ကေတာ့ တစ္ခုကို သက္ေသျပဖို႕ႀကိဳးစားပါဦး
အဲဒါက ….. အ႐ူးတိုင္းကဗ်ာဆရာေတြ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုပ။
ကိုးလားရစ္ရဲ႕ အက္ပီဂရမ္ကို ၾကည့္ရင္ သေရာ္ထားတယ္။ ကဗ်ာဟာ တိုတယ္။ ဒါေပမယ့္ အျမင္က စူး႐ွတယ္။ "အလွည့္" ဟာ တိုလြန္းတဲ့ ကဗ်ာရဲ႕ ဆန္႕က်င္ဘက္ဝါက်နဲ႕ မထင္ထားတဲ့ ႐ႈေထာင့္ဆီကို သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆီမွာပဲ ကဗ်ာဆရာေတြကို လူေတြက ေလွာင္တာမဟုတ္ဘူး။ သူတို႕ဆီမွာလည္း ဒါမ်ိဳး႐ွိတယ္။ မင္းတို႕ ကဗ်ာဆရာေတြကေတာ့ ….ဘာဘာညာညာ ေျပာတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီး။ ႐ူးေနသလို ဒါမွမဟုတ္ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္လို႕ ပတ္ဝန္းက်င္က ေျပာမယ္။ ကိုးလားရစ္ဟာ ပတ္ဝန္းက်င္ကေျပာတဲ့ ကဗ်ာဆရာတုိင္း ငေၾကာင္ေတြဆိုတာကို မျငင္းခဲ့ဘူး။ အိုေက။ ဒါဆို အဲဒီငေၾကာင္တိုင္း ကဗ်ာေရးလို႕ ရသလား။ ကဗ်ာေရးႏိုင္သလား။ ေရးလို႕မရတဲ့အေၾကာင္းကို က်ဳပ္ေတာ့ သက္ေသမျပေတာ့ဘူး။ ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္သာ သက္ေသျပေပေတာ့လို႕ ဆိုတယ္။ အႏုပညာ႐ွင္နဲ႕ အရပ္ဖက္လူသားေတြနဲ႕ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္မႈကို ကိုးလားရစ္က ေလာဂ်စ္ အက္ပီဂရမ္တစ္ခု တည္ေဆာက္ျပတယ္။ စ ကတည္းက ဒီအဆိုဟာ အဓိပၸါယ္မဲ့ အဆို (meaningless) မဟုတ္ဘူး။ မမွန္ကန္တဲ့အဆို (untruth) ျဖစ္ေနတယ္။ မွန္ကန္မႈကို တိုင္းတာျပဖို႕ ခိုင္မာတဲ့ အေၾကာင္းတရားမ႐ွိဘူး။ ဒီေနရာမွာ ႀကံဳလို႕ေျပာရရင္ ကိုးလားရစ္ဟာ ဒီလို ေလာဂ်စ္မ်ိဳးကို တည္ေဆာက္ျပလို႕ ကၽြန္ေတာ္ဝမ္းသာတယ္။ အႏုပညာသမားဟာ နာမည္မႀကီးခဲ့ရင္ ပတ္ဝန္းက်င္႐ိုက္ခတ္မႈ ကို အမ်ားဆံုး ခံရ႐ွာတဲ့သူကိုး။ အႏုပညာကို တစိုက္မတ္မတ္လုပ္ခဲ့လို႕ ရတဲ့ အက်ိဳးက ဘာလဲ။ ကဗ်ာဟာ ကမၻာႀကီးကို ေျပာင္းလဲႏိုင္ပါသလား။ ကဗ်ာစာအုပ္တစ္အုပ္ရဲ႕ေစ်းက ႏိုင္ငံေရးစာအုပ္ေစ်းနဲ႕ အတူတူပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးဟာ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာထက္ နည္းေနဆဲပဲ။ ကဗ်ာသမားေတြဟာ ကဗ်ာကိုေရးရင္း ဘာသာေဗဒအေဆာက္အဦးထဲကို ဝင္ဖို႕ႀကိဳးစားတယ္။ ဘာသာေဗဒကို ဦးဆံုးျမည္းခြင့္ရတာ ကဗ်ာဆရာပဲ။ "linguistic" ဆီက လူသားနဲ႕ ဘာသာစကား ထိပ္တိုက္ျဖစ္မႈကို လူေတြ သတိထားလာတယ္။ အေတြးအေခၚ႐ႈေထာင့္ဟာ သခၤ်ာအေျခခံကေန ဘာသာစကားနဲ႕ ဘာသာေဗဒ ဘက္ကိုေ႐ြ႕သြားတယ္။ ဒါရီရာ၊ ဖူကိုး၊ ခ႐ုမ္းစကီး တို႕ဟာ သခၤ်ာပညာ႐ွင္ေတြ မဟုတ္ဘူး။ဒါေပမယ့္ သူတို႕အေတြးအေခၚေတြဟာ ေ႐ွ႕ေရာက္လာတယ္။ ကမၻာ့ဘာသာစကား၊ ကမၻာ့သဒၵါ (Universal Language and Grammar) စကားလံုးေတြ ေပၚလာတယ္။ ခင္ဗ်ားဟာ တစ္ေန႕ေနလို႕ သခၤ်ာတစ္ပုဒ္ကို မတြက္ဘဲ ေနလို႕ရတယ္။ စကားမေျပာဘဲ၊ စာမေရးဘဲ၊ အမိန္႕မေပးဘဲ ေနလို႕မရဘူး။ ဘဒၵကမၻာရဲ႕ ျဖစ္ပ်က္မႈေတြရဲ႕ အစဟာ ဘာသာစကားပဲ။ လူေတြဟာ ဘာသာစကားနဲ႕စဥ္းစားတယ္။ လႈံ႕ေဆာ္တယ္၊ စည္း႐ံုးတယ္၊ မွတ္တမ္းေတြ ေရးတယ္၊ အေတြးအေခၚေတြကို တည္ေဆာက္တယ္။ ဘာသာစကားနဲ႕ ေႀကာ္ျငာတယ္။ လူသားေတြဟာ မထင္မွတ္ဘဲ ဘာသာစကားရဲ႕ ခိုင္းေစမႈကို ခံလိုက္ရတယ္။ အဲဒီလူသားေတြကပဲ ဘာသာစကားနဲ႕ ေဆာ့ကစားေနတဲ့ ကဗ်ာဆရာေတြကို အ႐ူးေတြလို႕ေျပာတာ အံ့ၾသဖို႕လည္းေကာင္းတယ္။ စက္ဘီးနင္းေနသူက  ေလယာဥ္ပ်ံေမာင္းတဲ့သူကို က်ိန္ဆဲတာပဲ။ ဒါေတြထားေတာ့။ ကိုးလရစ္ကို ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ က်ိဳးပဲ့သြားသည္ထိ ေကြးညြတ္ဂုဏ္ျပဳပစ္ဖို႕ အသင့္ပါပဲ။ ေနာက္ထပ္ အက္ပီဂရမ္တစ္ပုဒ္ကို ျပရရင္ေတာ့ "ေအးစက္မႈၿဖိဳဖ်က္ျခင္း" "Ice Breaking" ဆိုတဲ့ကဗ်ာ။ နာမည္ႀကီး အက္ပီဂရမ္ တစ္ပုဒ္ပါ။ ေရးသူက ေအာ့ဒန္နက္႐ွ္ (Ogdan Nash) ပါ။
Candy
Is dandy
But liquor
Is quicker
(သၾကားလံုး ကန္ဒီ
ကေတာ့ ေကာင္းပါတယ္
ဒါေပမယ့္ ဗ်စ္ရည္
ကေတာ့ ပိုၿပီးျမန္ပါ့ဗ်ာ။) လို႕ေရးတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ခပ္စိမ္းစိမ္း ေအးစက္စက္ အေနအထားကို ၿဖိဳဖ်က္ဖို႕ ဗ်စ္ရည္က အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ သမိုင္းဆရာႀကီး ဒ႐ိုင္ဆင္ (J.G. Droysen) အမည္ေပးခဲ့တဲ့ ဟယ္လန္နစ္စတစ္ေခတ္ (Hellenistic Period) လို႕ေခၚတဲ့ အလက္ဇႏၵားဘုရင္ နယ္ခ်ဲ႕တဲ့ေခတ္မွာ ဂရိေတြၾသဇာအာဏာ အာ႐ွနဲ႕ ဥေရာပဆီကို ပ်ံ႕ႏွံ႕တဲ့ အခ်ိန္မွာ "အက္ပီဂရမ္" ေတြ ပိုေရးခဲ့တယ္ လို႕ဆိုတယ္။ အဲဒီ ဟယ္လန္နစ္စတစ္ေခတ္ဟာ ေရာမေတြ ဂရိကို ေအာင္ႏိုင္တဲ့ ၁၄၆ ဘီစီ မွာ ၿပီးတယ္။ ဂရိယဥ္ေက်းမႈ ထြန္းကားခ်ိန္မွာေတာ့  ဆိုင္ပိုဆီယမ္ (symposium) ဓေလ့ ဆိုတာ႐ွိခဲ့တယ္။ ဆိုင္ပိုဆီယမ္ ဆိုတာ ဂရိဘာသာနဲ႕ အတူတူေသာက္စို႕ (to drink together) လို႕ ေခၚတဲ့ ေသေသာက္ပါတီ ဓေလ့တစ္ခုပဲ။ သူေကာင္းမ်ိဳးဝင္ေတြဟာ အဲဒီေသေသာက္ပြဲမွာ စကားေျပာမယ္၊ ျငင္းမယ္၊ လူသစ္ေတြကို မိတ္ဆက္ေပးမယ္။ ပါတီတစ္ခု က်င္းပတဲ့ ဓေလ့ေပါ့။ မၾကာခဏ လုပ္တယ္ဆိုပဲ။ ကဗ်ာေတြဘာေတြလဲ ႐ြတ္တယ္။ စစ္ပြဲေအာင္ႏိုင္ရင္လည္း လုပ္ေလ့႐ွိတယ္ ဆိုပဲ။ အဲဒီမွာ ႐ြတ္ေလ့႐ွိတဲ့ အက္ပီဂရမ္ေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ (to drink and live for today because life is short) "ဒီေန႕ေတာ့ တစ္ဝေသာက္၊ ေပ်ာ္ေအာင္ေန၊ ဘဝဆိုတာ တိုတယ္" ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြ မ်ားတယ္။ မူရင္း ဂရိ အက္ပီဂရမ္ ေတြဟာ ႐ိုး႐ွင္းၿပီး "အလွည့္" (punchline and satirical twist) မပါဘူး။ လက္တင္ကဗ်ာဆရာ မာ႐ွယ္ဟာ သူ႕ေခတ္ၿပိဳင္ ဂရိေတြျဖစ္တဲ့ လူဆဲလီးယပ္(Lucillius) နဲ႕ နီကားခ်ီးယ္ပ္(Nicarchus) တို႕ဆီက ေကာ္ပီလုပ္ရင္း ေရာမ႐ိုးရာ ေျခာက္မီတာ အသြားနဲ႕ သေရာ္ဟန္ကို ဖန္တီးခဲ့တယ္လို႕ ဆိုတယ္။ မာ႐ွယ္ရဲ႕ အက္ပီဂရမ္ နည္းစနစ္ဟာ (His technique relies heavily on the satirical poem with a joke in the last line) သူ႕ရဲ႕ နည္းစနစ္ဟာ သေရာ္ဟန္ကဗ်ာေပၚတြင္ လံုးလံုးမွီခို၍ ေနာက္ဆံုးအေၾကာင္းတြင္ ဟာသ (သို႕) ပ်က္ရယ္ျပဳမႈ ပါဝင္သည္ လို႕ ပညာ႐ွင္ေတြ သံုးသပ္တယ္။မာ႐ွယ္ ဘယ္လိုေရးခဲ့သလဲ …..
"Mentula tam magna est quantus tibi, Papyle, nasus
ut possis , quotiens arrigis, olfacere"  အဓိပၸါယ္က နည္းနည္း ညစ္ညမ္းပါတယ္။
"ပါပလီ, မင္းရဲ႕ လိင္အဂၤါဟာ မင့္ႏွာေခါင္းေလာက္႐ွိေတာ့ အလြယ္တကူ အနံ႕ခံလို႕ရတာေပါ့ေလ" လို႕ အဓိပၸါယ္႐ွိတယ္။ အဂၤလိပ္စာေပထဲမွာ သတိထားမိေလာက္တဲ့ အက္ပီဂရမ္ေတြ ႐ွိတယ္။ ဥပမာ ႐ွိတ္စပီးယားရဲ႕ ဆြန္းနက္အမွတ္ (၇၆)ဟာ အေတာ္ေလးေကာင္းတဲ့ အက္ပီဂရမ္ ျဖစ္တယ္။ အမ္မလီဒစ္ဆင္ရဲ႕ ကဗ်ာအမွတ္ "၁၅၃၄" ဟာလည္း ေကာင္းတယ္ဆိုပဲ။
"Little strokes
Fell great oaks"
"ေသးငယ္ေသာ ျဖတ္ခ်က္မ်ားက သစ္ခ်ပင္ႀကီးမ်ားကို လဲၿပိဳေစ၏" ဆိုတာ ဘင္ဂ်မင္ဖရန္ကလင္ ေရးခဲ့တာ။ တခ်ိဳ႕ေသာ အက္ပီဂရမ္ေတြဟာ စကားပံုလို ျဖစ္သြားတယ္။ ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္ရာကေန အမွန္တရားဘက္ ခ်ဥ္းကပ္သြားေတာ့ အဆိုအမိန္႕ဆန္ဆန္လည္း ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါက ေရးတဲ့သူရဲ႕ ဒႆန နဲ႕ Statement ေပၚ မူတည္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္တဲ့ အက္ပီ တစ္ပုဒ္႐ွိတယ္။ ေရးတဲ့သူက အလက္ဇႏၵားပုတ္ "Alexander Pope"။ ပေဒသရာဇ္စနစ္ကို သေရာ္ထားတာပါ။
I am his Highness dog at Kew
Pray tell me, sir, whose dog are you
"ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးဟာ "Kew" နန္းေတာ္က အ႐ွင့္ေခြးတစ္ေကာင္ပါ
ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးအား မိန္႕ၾကားေတာ္မူပါ အ႐ွင္၊ အ႐ွင္က မည္သူ၏ေခြး ျဖစ္ပါသနည္း" တဲ့
Kew ဆိုတဲ့ စကားလံုးပါေတာ့ သူေျပာခ်င္တာက အဂၤလိပ္ေတာ္ဝင္ေတြကိုပဲ။ "Kew" ဟာ ၿဗိတိသွ် ေတာ္ဝင္နန္းပါ။ Kew ဥယ်ာဥ္မွာ႐ွိၿပီး သိမ္းျမစ္ နဖူးေပၚမွာ ႐ွိပါတယ္။ ေနာက္တစ္ပုဒ္က ေအာ္စကားဝိုင္းေရးတာ။ "ထိမ္းသိမ္းရမယ့္ အရာကလြဲၿပီး က်န္တာအကုန္လံုး ထိန္းႏိုင္တယ္" ဆိုတဲ့ ေအာ္စကာဝိုင္းရဲ႕ အက္ပီဂရမ္ "I can resist everything except temptation" ဟာ ေၾကာ္ၾကားတယ္။ အက္ဇရာေပါင္း နဲ႕ ဝီလီယံဘတ္တလာယိစ္(တ) တို႕လည္း ဒါမ်ိဳးေတြေရးတယ္။ ထင္႐ွားတဲ့     အက္ပီဂရမ္ေတြ ကေတာ့
-       Underwoods by Robert Lousis Stevenson
-       The Stalin Epigram by Osip Mandelstam
-       Epigram on Rough woods by Robert Burns
-       On my First Son by Ben Jonson          တို႕ ျဖစ္တယ္။
Ref: Poet.org (Poetic Forms & Techniques)

ေဇာ္ေဇာ္ထြန္း