အရင္ကတည္းက ပူပင္တတ္တဲ့ ကၽြန္မတို႔ မိန္းမသားေတြဟာ ခ်စ္သူခင္သူေတြ ေနမေကာင္းျဖစ္တဲ့အခါ ပိုျပီးေတာင္ ပ်ာယာခတ္ေနတတ္ေသးတယ္ မဟုတ္လား။ ကိုယ့္ခ်စ္သူမွာ က်န္းမာေရးနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ လဲြေခ်ာ္တာေလးေတြ ရွိေနတယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား စိတ္ပူလိုက္ၾကမလဲလို႔ ကၽြန္မ ေတြးမိတဲ့အခါ သူတို႔ေတြလည္း ဖတ္မိပါေစလို႔ဆိုတဲ့ ဆႏၵေလးနဲ႔ ခ်ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

အမ်ားဆံုးလဲြေခ်ာ္တတ္တာေလးေတြကေတာ့........

(၁) ဆရာ၀န္နဲ႔ ေတြ႕ရမွာ ၀န္ေလးေနတတ္တာ…

က်ားက်ားလ်ားလ်ား လို႔ပဲ ေျပာမလား ပစ္စလတ္ခတ္ေနတယ္လို႔ပဲေျပာမလား ။ အမ်ဳိးသားေတြဟာ အမ်ဳိးသမီးေတြထက္ကို ဆရာ၀န္ နဲ့ တိုင္ပင္တဲ့ႏႈန္း ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္း နည္းတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အမ်ဳိးသားေတြဟာ အမ်ဳိးသမီးေတြထက္ သက္တမ္းတိုတတ္တာ၊ ကင္ဆာေရာဂါပိုျဖစ္တတ္တာလုိ႔ ဆိုၾကပါတယ္။

(၂) ေဆးစစ္ရမွာေရာ ေဆးစစ္ခ်က္အေျဖေတြကိုေရာ ေၾကာက္ေနတတ္တာ…

ဆရာ၀န္နဲ႔ ျပသမႈႏႈန္း နည္းတာတင္ ဘယ္ကမလဲ။ေဆးစစ္မႈကိုလည္း အမ်ဳိးသားေတြက တတ္နိုင္သမွ် ေရွာင္ရွားတတ္ၾကပါေသးသတဲ့။ အမ်ဳိးသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ပံုမွန္ေဆးစစ္မႈေတြ လုပ္တဲ့အခါ လူလတ္တန္း အရြယ္ေတြ မွာေတာင္ ျဖစ္လာတာ ေတြ႕ရတဲ့ ဆီးက်ိတ္ကင္ဆာေရာဂါ ကို ၾကိဳတင္ျပီးကာကြယ္နိုင္မွာပါ။ ဘယ္ကစလို႔ ေဆးစစ္ရမွန္းမသိရင္ေတာ့ က်န္းမာေရး ဆိုင္ရာ ၀က္ဆိုဒ္ေတြ ဒါမွမဟုတ္ မိသားစု ဆရာ၀န္ ေတြ ကဆင့္ သိနိုင္ပါလိမ့္မယ္။

(၃) အရက္အလြန္အကၽြံ ေသာက္သံုးမိတတ္တာ…

ေရွ႔ေဆာင္ျဖစ္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသားဟာ လူေနမႈစနစ္ေျပာင္းလဲလာတာ၊ လြယ္လင့္တကူရနုိင္တာ စတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြ၊ စိတ္ဖိစီးမႈမ်ားေနတာ စတ့ဲအေၾကာင္းေတြနဲ႔ အရက္ေသစာ အလြန္အကၽြံ ေသာက္သံုးမိတာေၾကာင့္ ဆိုးက်ဳိးေတြကို ပိုလို႔ ခံေနရဆဲပါပဲ။ ေရရွည္က်န္းမာေရး ျပသနာတင္မဟုတ္ပါဘဲ လတ္တေလာေရာဂါ ျဖစ္တဲ့ အ၀လြန္ျခင္းကိုပါ အရက္ေသစာ အလြန္ေသာက္သံးုသူမ်ား ၾကံဳေတြ႕ေနရတာပါ။ အမွန္ေတာ့ လူမႈေရးအရ လူစံုလို႔ ေသာက္တယ္ဆိုေပမယ့္ ညေနေစာင္းတိုင္း သူငယ္ခ်င္းေတြ စံုေနရင္ေတာ့ သိပ္မေကာင္းဘူးမဟုတ္လားဟင္။

(၄)တစ္ကိုယ္ေရ က်န္းမာေရး

တခ်ဳိ႔သုတသနေတြက အမ်ဳိးသားေတြရဲ့ေန႕စဥ္ လုပ္ငန္းေတြကို ေလ့လာတဲ့အခါ ၆၆% ေသာ ပုရိသ ေတြသာ တစ္ေန႔ကို နွစ္ခါ ထက္ပိုျပီး သြားတိုက္တာ ေတြ႕ရပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ တစ္ေန႔ကို နွစ္ခါနဲ႔အထက္ သြားတိုက္ျပီး သြားဆရာ၀န္ နဲ႔လည္း မွန္မွန္ျပပါသတဲ့။ သြားနဲ႔ သြားဖံုးေရာဂါေတြဟာ နွလံုးေရာဂါျဖစ္ပြားမႈ၊ သတိေမ့ေလ်ာ့တတ္တဲ့ေ၀ဒနာေတြကို ပိုမိုျဖစ္ပြားေစျပီး၊ က်ားပီသမႈကိုလည္း ေလ်ာ့နည္းေစတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။

(၅)တိတ္တိတ္ေလး ေပါက္ကဲြတတ္တာ…

အမ်ဳိးသားေတြဟာ သူတို႔ရဲ့ ခံစားခ်က္၊ စိတ္လႈပ္ရွားမႈေတြကို မ်ဳိသိပ္ထားတတ္တာ မ်ားသလို လူတစ္ဖက္သားကို အကူအညီေတာင္းရမွာ တျခားသူရဲ့ ငဲ့ညွာမႈကို ခံရမွာကို ခံျပင္းၾကတတ္တာ ကို တစ္ခါတစ္ေလ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ ဒါေတြ ရဲ ့ အက်ဳိးဆက္ေၾကာင့္ပဲ က်န္းမာေရးနယ္ပယ္မွာ စိတ္က်ေ၀ဒနာျဖစ္ပြားမႈကို ေဖာ္ထုတ္နိုင္မႈဟာ မိန္းကေလးေတြ ထက္ နည္းေနရတာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္နိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိမိကိုယ္ကို ေသေၾကာင္း ၾကံစည္မႈမွာေတာ့ အမ်ဳိးသားမ်ားဟာ ၇၇ % ပိုမ်ားေနတာ ေတြ႕ရျပန္ပါတယ္။ အမ်ဳိးသား တစ္ေယာက္ရဲ့ ေဒါသၾကီးမႈပမာဏဟာ သူရဲ့က်န္းမာေရး ေကာင္းမြန္မႈနဲ႔ တိုက္ရိုက္ဆက္ႏြယ္ေနတာျဖစ္ျပီး ေဒါသအျဖစ္နည္းတဲ့ အမ်ဳိးသားေတြဟာ နွလံုးေရာဂါျဖစ္နိုင္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းမ်ားလာတယ္လို႔ သုေတသီမ်ားက ဆိုထားၾကပါတယ္။

(၆) ေရေႏြးကန္ မွာ ေရခ်ဳိးတတ္တာ…

အမ်ဳိးသား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေရေႏြးေႏြးမွာ စိမ္ခ်ဳိးရတဲ့ အရသာကို အႏွစ္သက္ဆံုးလို႔ ေလ့လာသူမ်ားက ဆိုထားပါတယ္။ ကယ္လီဖိုးနီးယား တကၠသိုလ္ မွ သံုးနွစ္တာ သုေတသန ျပဳလုပ္ခ်က္မ်ားအရ အဲဒီလို ေရေႏြးနဲ႔ ေရစိမ္ခ်ဳိးတာဟာ အမ်ဳိးသားေတြရဲ့ မ်ဳိးေအာင္မႈႏႈန္းကို က်ေစတယ္ ဆိုတာေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒီလိုအက်ဳိးဆက္ေတြကို Jacuzzis သံုးသူေတြနဲ႔ ကြန္ျပဴတာကို အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာသုံးသူေတြမွာလည္း အလားတူေတြ႕ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

(၇)Sun creem လိမ္းဖို႔ အျငင္းအခုန္ လုပ္ေနတတ္တာ…

အေရျပားကင္ဆာဟာ အဂၤလန္မွာ အမ်ားဆံုးျဖစ္တဲ့ ကင္ဆာျဖစ္ျပီး ေလ့လာခ်က္မ်ားအရ အမ်ဳိးသားတစ္ခ်ဳိ႕ဟာ sun cream လိမ္းဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ ျငင္းဆန္ဆဲပဲလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အျပင္ေလာကမွာ ေန႔စဥ္ လႈပ္ရွားသြားလာေနရတဲ့ သူေတြ အေနနဲ႔ သင့္ေတာ္တဲ့ sun cream လိမ္းဖို႔ရယ္ အက်ီလက္ရွည္၀တ္ဖို႔ရယ္ကလဲ အေရးၾကီးတာပဲ မဟုတ္လား။

(၈) သူလည္း က်န္းမာ ကိုယ္လည္း ကာကြယ္နိုင္တာေပါ့

အမ်ဳိးသား သံုးေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ဟာ ေရအိမ္က ထြက္လာတဲ့အခါ လက္မေဆးတတ္ဘူးလုိ႔အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုက ေလ့လာသူေတြက ေတြ႕ရွိၾကတာကုိ ေမတို႔ အံ့ၾသၾကမွာလား။ အဲဒီလိုပါပဲ လန္ဒန္က နာမည္ၾကီးေက်ာင္းတစ္ခုရဲ့ သုေတသနျပဳခ်က္မ်ားအရ လက္ေဆးတဲ့ အမ်ဳိးသားေတြရဲ့ သံုးပံုတစ္ပံုကသာ ဆပ္ျပာသံုးတတ္ပါသတဲ့။ ကာကြယ္ျခင္းဟာ ကုသျခင္းထက္ ထိေရာက္တယ္ဆိုတာ ကို နားလည္ေနျပီးသား ျဖစ္ေနမွာမို႔ သတိထားျပီး လက္ေတြ႕က်င့္သံုးတဲ့အခါ ကိုယ္လည္း က်န္းမာ ကိုယ့္ခ်စ္တဲ့သူေတြကိုလည္း မကူးစက္နိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့။

(၉)ခ်ဳိင့္ဆဲြ ယဥ္ေက်းမႈေတြ ထြန္းကားလာတတ္တာ …

ေျပးေျပးလႊားလႊားေခတ္ၾကီးကိုက ပါဆယ္ယူစားရတဲ့ ေခတ္ပဲေလ။ အမ်ဳိးသားထုရဲ့ ၄၇ % ဟာ ဆိုင္ထမင္းဆိုင္ဟင္းနဲ႔ ခ်ဳိင့္ဆဲြစားတာကိုအနည္းဆံုးတပတ္တခါ ျပဳလုပ္ေလ့ရွိျပီး အမ်ဳိးသမီးထုရဲ့ ၃၅ % ကသာ ခ်ဳိင့္ဆဲြစားတတ္ၾကပါသတဲ့။ ဆိုင္ထမင္းဆိုင္ဟင္းေတြ မွာ ေန႔စဥ္လိုအပ္ခ်က္ထက္ ပိုလြန္တဲ့ ကယ္လိုရီ၊ ဆားဓတ္ေတြပါတာေၾကာင့္ ျဖစ္နိုင္မယ္ဆိုရင္ ဆိုင္ ထမင္းဟင္း ထက္ အိမ္ထမင္းအိမ္ဟင္းကိုသာ စားသံုးဖို႔ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။

မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁ )

၀၀:၀၄ နာရီ၊ မတ္လ ၄ ရက္ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္

ကင္ရွဆာျမိဳ႕

အလယ္ပိုင္း အာဖရိက။

ႏွင္းေငြ႕ေလးေတြ ေ၀သီၿပီး ေအးခ်မ္းလတဲ႔  ေဆာင္းရာသီထဲ ကုိေတာင္ ေရာက္ခဲ႔ျပန္ပါၿပီ။ စာေရးသူေနတဲ႕ ၾသစေၾတးလ်လိုႏိုင္ငံမွာေတာ႕ အစုိးရ ရုံးပိတ္ရက္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ မွာ လူေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက စိတ္ေအးလက္ေအးနဲ႕ ေပ်ာ္ဖို႕ရႊင္ဖို႕ကို ပဲ စိတ္ထဲမွာထည္႕ထားတတ္ၾကပါတယ္။

အလုပ္ပိတ္ရက္ရွည္ရတဲ႔ အခ်ိန္ေတြမွာျဖင္႕ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ ေတြနဲ႕ တကူးတက ကို ခ်ိန္းၿပီး ဆံုေတြ႕ၾက သူေတြလည္း ရွိပါတယ္။  ကြဲကြာေနတဲ႕ မိသားစုေတြ ဆိုရင္ၿဖင္႕လည္း ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရံုးပိတ္ရက္ မွာျပန္လည္ ဆံုေတြ႕ၾကသည္ေပါ႕ ။  ျပန္ဆံုၾကျပန္ေတာ႕လည္း အတူတူ တေပ်ာ္တပါး စားၾကေသာက္ၾကျဖင့္ ပံုမွန္ရက္ေတြ ႏွင့္စာရင္ေတာ႕ သည္ရက္ပိုင္းေတြမွာ  ပိုၿပီး စားမိေသာက္မိ တတ္ ၾကပါသည္။ သည္အေျခအေနမွာ  တစ္ခ်ဳိ႕လည္း စဥ္းစားမိေကာင္းစဥ္းစားမိၾကပါလိမ္႕ မယ္။ မိမိတို႕ သည္ရက္ပိုင္း ပိုစားမိလို႕ တက္လာမယ္႕ အဆီေတြ ေတြကုိ ဘယ္လုိမ်ားေလွ်ာ႕ခ်ၾကမလဲေပါ႕။

သတင္းေကာင္းေလး တစ္ခု ကေတာ႕ ၾသစေၾတးလ် ႏိုင္ငံ မယ္လ္ဘုန္း တကၠသုိလ္ ကသုေတသီ ေတြ က အ၀လြန္တာကို ကုသရာမွာ လုိအပ္တဲ႕ အရးႀကီးတဲ႕ ေတြ႕ရွိခ်က္တစ္ခု ကို ေအာင္ေအာင္ၿမင္ၿမင္ ေတြ႕ရွိခဲ႕တာပါပဲ။  သို႕ေသာ္ျငားလည္း  အလံုးစံု သက္သာ ေပ်ာက္ကင္းေအာင္  ကုသႏိုင္တဲ႕ ေဆးတစ္မ်ိဳးကို ေဖၚထုတ္ႏိုင္ဖို႕ ဆိုတာကေတာ႕ ဆက္လက္သုေသသန ေတြ လုပ္ဖို႕ လိုေနဆဲပါလို႕သူတို႕ ကဆိုပါတယ္။  အ၀လြန္တာတို႕  ကိုယ္အေလးခ်ိန္တက္လာတာတို႕နဲ႕ ပက္သက္လို႕ ေျပာၾကတဲ႕ အခါ မွာ အလြယ္တကူ  အဆီ လို႕ ပဲကၽြန္ေတာ္တို႕ ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ အမွန္တကယ္ကေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ခႏၶာကိုယ္မွာ အဆီႏွစ္မ်ိဳး ရွိပါတယ္။ ပထမတစ္မ်ိဳးကေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အမ်ားစု ရင္းႏွီးတဲ႕ အျဖဴ ေရာင္အဆီတစ္ရႈး (white fat tissue) ေတြ ျဖစ္ၿပီး ဒုတိယ တစ္မ်ိဳးကေတာ႕  အညိဳေရာင္အဆီ တစ္ရႈး (brown fat tissue) ေတြျဖစ္ပါတယ္။  က်စ္လ်စ္ၿပီး အဆီနည္း တယ္ လို႕ထင္ရတဲသူေတြမွာ ေတာင္မွ  အဲ႕သည္အျဖဴေရာင္ အဆီ တစ္ရႈး ေတြဟာ  အညိုေရာင္ အဆီေတြထက္ေတာ႕မ်ားတာ ကိုေတြ႕ရပါတယ္။  ဒါေပမယ့္ Baker IDI Heart and Diabetes Institute)  က ေဆးသုေတသီေတြကေတာ႕  အညိဳေရာင္ အဆီ ( brown fat) ကိုပဲ တစိုက္မတ္မတ္ ေလ႕လာေနႀကပါတယ္။ သည္သုေတသန အဖြဲ႕ မွDr.Carey ဆိုသူကေတာ႕ အညိုေရာင္ အဆီ တစ္ရႈးေတြ ဟာ  အ၀လြန္မႈ႕ကို ကုသရာမွာ အေရးႀကီးတဲ႕ ေနရာကေန ပါ၀င္လာလိမ္႕မယ္  လို႕ အခိုင္အမာပဲ ဆိုပါတယ္။  သည္ တစ္္ရႈးေတြရဲ႕ လုပ္ေဆာင္မႈကေတာ႕ ကယ္လိုရီ ေတြကို ေလာင္ကၽြမး္ဖုိ႕ ၿဖစ္ပါတယ္။   အေကာင္းဆုံးလုပ္ေဆာင္ႏို္္င္တဲ႕ အခ်ိန္မွာ ဆို သူတို႕ရဲ႕ ကယ္လိုေလာင္ကၽြမး္ႏိုင္မႈဟာ အၿခားေသာ ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပို္္င္းေတြရဲ႕ကယ္လိုရီ ေလာကၽြမ္းမႈထက္  မ်ားတယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတဲ႕ အခ်က္ကေတာ႕ သည္အညိဳေရာင္တစ္ရႈးေတြ စတင္ေလာင္ကၽြမး္ၿပီဆိုရင္ အျဖဴေရာင္ တစ္ရႈး ေတြရဲ႕ေလာင္ကၽြမ္းမႈ႕ ကပါေနာက္ဆက္တြဲအၿဖစ္ လုိက္လာလို႕ပါပဲ။  သည္လို ၿဖစ္ရတာကေတာ႕ အညိဳေရာင္ တစ္ရႈး ေတြဟာ သူတို႕ရဲ႕ေလာင္ကၽြမး္ဖုိ႕ အတြက္ လိုအပ္တဲ႕ ေလာင္စာ ကို သူတို႕ ရႏိုင္တဲ႕ ေနရာ အကုန္လံုးကေန ရယူတာေႀကာင္႕ပဲၿဖစ္ပါတယ္။ သည္လို ေလာင္ကၽြမ္းၿခင္းအားၿဖင္႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲ က အဆီ ပမာဏ ကိုေလ်ွာ႕ခ်ေပးႏိုင္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။  ကံမေကာင္းတာကေတာ႕ အ၀လြန္သူေတြမွာေတာ႕ အညိဳေရာင္တစ္ရႈး ရဲ႕လုပ္ေဆာင္မႈ႕ေတြ ဟာ သာမန္ သူေတြ နဲ႕မတူျခားနားတာကိုေတြ႕ရျခင္းပါပဲ။  သာမန္  လူေတြမွာ ဆိုရင္ အေအးဓါတ္ သို႕ အေအးႏွင္႕ ထိေတြ႕ၿခင္းမ်ား ဟာ အညိဳေရာင္တစ္ရႈး ကို အလုပ္လုပ္ေဆာင္ဖုိ႕  တိုက္တြန္းလႈ႕ံေဆာ္ေပးႏိုင္ေပမယ္႕ အ၀လြန္တဲ႕သူေတြမွာေတာ႕သည္လို  လႈ႕ံေဆာ္ေပးႏိုင္မႈ႕ဟာ  ေလ်ာ႕နည္း ေပ်ာက္ဆံုး ေနပါတယ္။

သို႕ေသာ္ အ၀လြန္လာတဲ႕ အခါမွာ အညိဳေရာင္တစ္ရႈး ေတြရဲ႕လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ ပ်က္ဆီးသြားတာလား ။ ဒါမွမဟုတ္ အညိဳေရာင္တစ္ရႈး ေတြရဲ႕လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြက်လာၿခင္းရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ အၿဖစ္ အ၀လြန္ၿခင္း ၿဖစ္ လာရသလား ဆိုတာကေတာ့ ယခု အခ်ိန္အထိ တိတိက်က် မသိေသးတဲ႕ပုစၦာ တစ္ပုဒ္ပါပဲ။  အဲသည္မွာ ေမးစရာ ရွိလာတာ  တစ္ခုကေတာ႕ အညိဳေရာင္တစ္ရႈးေတြ နဲ႕ အ၀လြန္တာကို ကုသရာမွာ ေတြ႕ရွိခဲ့တဲ့ ေမ်ွာ္လင္႕ခ်က္တစ္ခု  မည္သို႕မည္ပံု ဆက္စပ္ေနသလဲဆိုတာပါပဲ။

Dr.Carey တို႕ဟာ  အေအးဓါတ္ မဟုတ္တဲ႕ အၿခားအရာတစ္ခုနဲ႕ အညိဳေရာင္တစ္ရႈးေတြကို ႏိႈးဆြ ေပးတဲ႕ နည္းကို ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ႕တာပါပဲ။ ေဆးတစ္မ်ိဳးမိ်ဳး ကိုအသံုးၿပဳၿပီး အညိဳေရာင္တစ္ရႈး  ကို လႈ႕ံေဆာ္ေပးတာ ဟာ အေကာင္းဆံုးနည္းပါလို႕ သူတို႕ ကဆိုပါတယ္။သူတို႕ စမ္းသပ္တဲ႕ ေဆးတစ္မ်ိဳးဟာ အညိဳေရာင္တစ္ရႈး ေတြကို  လႈံ႕ေဆာ္ေပးတာနဲ႕ တစ္ၿပိဳင္နက္ထဲမွာပဲ အစား စားခ်င္စိတ္ကို ၿဖစ္ေပၚေစတဲ႕ ဦးေႏွာက္ရဲ႕ ညႊႏ္ႀကားမႈ႕တစ္ခ်ိဳ႕ကိုပါ ပိတ္ဆို႕ တားဆီး ေပးမွာၿဖစ္ပါတယ္။

သည္သုေတသန မွာပါတဲ႕ သူေတြကုိ သူတို႕က ephedrine ဆိုတဲ႕ ေဆး တစ္မ်ိဳး ကို ေပးပါတယ္။ ေဘးထြက္ ဆိုးက်ိဳး အေနနဲ႕ကေတာ႕ ႏွလံုးခုန္ႏႈန္းၿမန္တာ ကို ေတြ႕ခဲ႕ရပါတယ္။ သည္လို ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးေတြကို ေတြ႕ခဲ႕ရေပမယ္႕  ဒါဟာ အ၀လြန္မႈ႕ကို ကုသေရးမွာ အေရးႀကီးတဲ႕ ေျခလွမး္တစ္ခု ၿဖစ္တယ္လို႕ဆိုႏိုင္ပါတယ္။   ေဘးထြက္ဆိုး က်ိဳးေတြကို ေလ်ွာ႕ခ် ၿပီိး ေရရွည္ အသံုးၿပဳႏိုင္မယ္႕ေဆးမ်ိဳးကုိ ေဖၚထုတ္နိုင္ၿပီး အဲ႕ဒီေဆးနဲ႕ပဲ   ခႏၶာ ကိုယ္ အေလးခ်ိန္ကို တကယ္ က်ေစမယ္႕ ေဆးတစ္မ်ိဳးေဖၚထုတ္ႏုိင္မယ္႕အေၿခအေနအထိ ေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားသြား မယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။  သည္လို ေဆးမ်ိဳးအျမန္ဆံုေပၚေပါက္လာလိမ္႕ႏိုင္ဖိုု႕ အတြက္ ေဆးသုေတသီမ်ားမွ  ႀကိဳးစားရွာေဖြေနၾကေႀကာင္း  သတင္းေကာင္းပါးလိိုုက္ရပါတယ္။

Reference: ABC news

ရဲ၀င့္ဦး (ဇီ၀ကမၼေဗဒ)

တစ္ေန႔က အိမ္မွာ စီဒီအေဟာင္းပံုထဲက Davinci Code ဇာတ္လမ္းေလး ျပန္ေတြ႕မိတယ္။ အႀကိမ္ႀကိမ္ ၾကည့္ၿပီးသားေပမယ့္ သေဘာက်တာေၾကာင့္ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ၾကည့္လိုက္တာ ညေန သံုးနာရီေက်ာ္သြားပါေရာ။ အဲဒီမွာ ေယ႐ႈခရစ္ေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ လွ်ိဳ႕ဝွက္ ကိစၥေတြကို Code, Cryptogram, Cipher စတဲ့ ဝွက္စာေရးနည္းေတြနဲ႔ ဖြက္ထားတာကို မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီးက လိုက္အေျဖရွာ ေဖာ္ထုတ္ၾကတာပါ။ ဟိုးေရွးေရွးက ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ မရွင္းမရွင္း ကိစၥဆိုေတာ့ မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီးကို ႏႈတ္ပိတ္ဖို႔ လိုက္ၿပီးလုပ္ၾကံတဲ့သူေတြကလည္း အမ်ားသားေပါ့။

အဲဒီကားေလး ၾကည့္ရင္းကေန ျမန္မာေရွးတုန္းက ပေဟဠိတခ်ိဳ႕ကို သြားသတိရမိတယ္။ သူတို႔လည္းပဲ Davinci Code လို အသည္းအသန္ေဖာ္ရတာပါပဲ။ ေခတ္ကာလက ျမန္မာေနာက္ဆံုးမင္းဆက္ရဲ႕ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ကာလ တုန္းကပါ။ မင္းတုန္းမင္းနဲ႔ စၾကာေဒဝီတို႔ အျပန္အလွန္ေပးတဲ့ ဝွက္စာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

မင္းသားထံမွ ေပးေသာ သံေဝဂေတးထပ္

ကပ္ကမာၻဦးအစ၊ အထူးပမွတ္ရာ၊ ျမတ္မ်ိဳးတို႔ သိအပ္ပါသည္၊ နိပါတ္လာစကား၊ ပန္းေသာ္က မုခ္ခံျမင့္သည္၊ ႐ုပ္နံႏွင့္ ကင္းစို႔မမွား၊ ငါဟူသည့္ မာနေတြကို၊ ကြာပေစစိတ္ထား၊ ျမဲစြဲစြာ ထူးျခား၍၊ ဦးတရားရဖယ္၊ ခါဖန္ဖန္ ဓမၼာျပ၊ စြာလွသည့္ ေဒါသေဖ်ာက္ပယ္၊ မိတ္ေကာင္းရ ဂူလယ္မွာ၊ သူေတာ္ႏြယ္လိုျပည့္၊ တကိုယ္ေမြ႕ ဆိတ္ၿငိမ္ရာ၊ မျပတ္က်င့္ခြာ၊ ကိုင္လက္စြဲ က်မ္းေရႊစာကို၊ လမ္းမကြာ ႐ႈစမ္းကြယ့္ေလး။

မင္းတုန္းမင္းသားက အဲလိုေရးေပးေတာ့ စၾကာေဒဝီမင္းသမီးကလည္း ေအာက္ပါအတိုင္း ေတးထပ္ တစ္ပုဒ္ ျပန္ေရးေပးပါသတဲ့။

မင္းသမီးထံမွ ျပန္ေပးေသာ သံေဝဂေတးထပ္

ေနာက္ေနာင္ခါ ပ်က္ျပားရ၊ တက္ႂကြားလွမာန္ကို၊ ပူက်ိဳးနဲ႔ ရန္မခိုေအာင္၊ ပဟန္ဆို ေနာက္ဆံုး၊ ပန္းရင္ကပ္ ရိပ္ႏြမ္းေရာ္ငယ္၊ အိပ္တန္းေတာ္ ဆင္းသက္သည့္ထံုး၊ ေတာ္မခ ေရာ္လ်ေႂကြ၊ ေသာ္ကေငြ ေနာက္ဆံုး၊ သည္ပမာ ကြဲပ်က္ျပဳန္းေနၾက၊ ပြဲတက္တုန္း ေသေၾက၊ ေတာ္ဝင္ေအာင္ ေက်ာ္ဆင္သ၊ ေဇာ္တင္ရ ထူးဂုဏ္ျမင့္ေန၊ လင္သားနဲ႔ ျပံဳးေနစ၊ သံုးေသေၾက ခက္စေတာင္းဟာမို႔၊ မက္မေကာင္း ပစ္ပယ္မွာ၊ ေျခေရာလက္ပါ၊ တက္လွမ္း၍ နန္းအမတာကို၊ ဆန္းမၾကာ မွီခိုဖို႔ေလး။

ငွက္မသိေတာ့ ဆက္ရက္ခ်ိဳးထင္သလိုပါပဲ။ ဒီလို အျပန္အလွန္ေပးၾကတာကို ေသခ်ာမသိရင္ေတာ့ အျပန္အလွန္ ေတးထပ္ေတြ ေရးေပးတယ္လို႔ပဲ ထင္ၾကမွာပါ။ တကယ္က စကားဝွက္နဲ႔ စာေရးတာပါ။ ဒီလိုဆိုေတာ့ Mindone Code, Satkyar Code စသျဖင့္ ေခၚရေတာ့မွာေပါ့။ ဝွက္တာကို ေဖာ္ဖို႔ ရာကေတာ့ Davinci Code ထက္ေတာင္ ႐ႈပ္ပါေသးတယ္ဗ်ာ။ ပထမဆံုး ျမန္မာသမိုင္းေလး နည္းနည္းေလာက္ ျပန္ေႏႊးၾကတာေပါ့။ သမိုင္းသိေတာ့ ဘလိုင္းညႇိေဆာ့ဖို႔ မလိုေတာ့ ပိုစိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာ။

ဟိုး မတိုမရွည္တုန္းကေပါ့ဗ်ာ။

ေရႊဘိုမင္း၊ ကုန္းေဘာင္မင္းလို႔ ေခၚၾကတဲ့ သာယာဝတီမင္းမွာ မိဖုရားေခါင္ႀကီးကေန သားေတာ္ ပုဂံမင္းနဲ႔ သမီးေတာ္ စၾကာေဒဝီတို႔ကို ရပါတယ္။ စၾကာေဒဝီ မင္းသမီးဟာ ပိဋကတ္ေဗဒင္ပညာမွာ တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ တတ္ေျမာက္ကၽြမ္းက်င္႐ံုမက ႐ုပ္ဆင္းသြင္ျပင္ကလည္း နတ္သမီးတမွ် ထူးထူးျခားျခား လွပသတဲ့။ (အရင္ဘဝက နတ္ျပည္မွာ နတ္ျဖစ္ခဲ့ေလသလား မသိ) ဒါေၾကာင့္ မင္းညီမင္းသား အေတာ္မ်ားမ်ားက သေဘာက်က် ႏွစ္သက္ျခင္း ခံရသူပါ။ သူက ဣေႁႏၵသိကၡာကလည္း ႀကီးေတာ့ မင္းညီမင္းသားေတြခမ်ာ ခ်စ္ႀကိဳက္ေၾကာင္းကိုလည္း အသိမေပးရဲၾကျပန္ပါဘူး။

အျခားတစ္ဘက္မွာ သာယာဝတီမင္းဟာ စၾကာေဒဝီရဲ႕ မယ္ေတာ္မိဖုရားေခါင္ႀကီးအျပင္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာမွာ အေဆာင္ရတဲ့ ေျမာက္ေဆာင္ေတာ္ မိဖုရား၊ ေတာင္ေဆာင္ေတာ္ မိဖုရား၊ ေျမာက္ေရႊေရးေဆာင္ မိဖုရား၊ ေတာင္ေရႊေရးေဆာင္ မိဖုရား ဆိုၿပီးေတာ့လည္း မိဖုရားေလးပါး ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒီအထဲက ေတာင္ေရႊေရးေဆာင္ မိဖုရားမွာ သားေတာ္ မင္းတုန္းၿမိဳ႕စားနဲ႔ ကေနာင္ၿမိဳ႕စားဆိုၿပီး သားေတာ္ႏွစ္ပါးရွိေလတယ္။ ခမည္းေတာ္ သာယာဝတီမင္းလြန္ေတာ့ ပုဂံမင္း မင္းတက္ေပမယ့္ တိုင္းေရးျပည္ေရးထက္ အေပ်ာ္အပါးကိုသာ စိတ္ဝင္စားေလေတာ့ သူ႔ႏွမေတာ္ စၾကာေဒဝီ မင္းသမီးက သေဘာမက်ေလဘူး။

အဲလို အခါမွာ မင္းတုန္းစား (ထိုအခ်ိန္က မင္းမျဖစ္ေသး) က အစ္မေတာ္ စၾကာေဒဝီထံ အျမဲဝင္ထြက္ၿပီး တိုင္းေရးျပည္ေရး ေဆြးေႏြးတာေတြ၊ ေဗဒင္ ယၾတာတိုင္ပင္တာေတြ မၾကာခဏလုပ္ေလ့ ရွိသတဲ့။ (တျခားအေၾကာင္းေတြလည္း ပါခ်င္ပါမွာေပါ့...) အဲဒီေတာ့လည္း အိုးခ်င္းထား အိုးခ်င္းၿငိဆိုသလို တစ္ဦးကို တစ္ဦး သံေယာဇဥ္ေတြ ႀကီးလာၾကတာေပါ့ကြယ္။

စၾကာေဒဝီမင္းသမီးကလည္း မင္းတုန္းစားရဲ႕ ဇာတာနဲ႔ သူ႔ေနာင္ေတာ္ ပုဂံမင္းရဲ႕ ဇာတာကို ႏိႈင္းယွဥ္စစ္ေဆးၾကည့္တဲ့အခါမွာ ပုဂံမင္းဟာ မင္းတုန္းစားရဲ႕ ဘုန္းကံကို မယွဥ္သာဘဲ အ႐ံႈးေပးရမယ္ဆိုတာကို သူ႔ပညာနဲ႔ တြက္ခ်က္ၿပီး ျမင္ေလသတဲ့။ ဒီေတာ့ ေရွ႕ေရးကိုေျမာ္ၿပီး မင္းတုန္းစားကို အခြင့္အေရးေပးပါတယ္။ (ေဗဒင္ပညာေလလား မိန္းမမာယာေလလား)

အဲလိုနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ မင္းတုန္းစားက စၾကာေဒဝီရဲ႕ နည္းေပးလမ္းျပ စီစဥ္ၫႊန္ၾကားမႈနဲ႔ပဲ ဓာတ္႐ိုက္ဓာတ္ဆင္ ေဗဒင္ယၾတာေတြ လုပ္ၿပီး ေနာင္ေတာင္ ပုဂံမင္းကို ပုန္ကန္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကေန ေက်းဇူးတရားေတြကို လက္ခံရင္း မင္းတုန္းမင္းဟာ စၾကာေဒဝီမင္းသမီးကို အားကိုးအားထားခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ ဝင္လာေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ မင္းတုန္းၿမိဳ႕စားဘဝတုန္းက လက္ဆက္ထားတဲ့ ခင္သဲဆိုတာက ျမန္ေအာင္ၿမိဳ႕သူႀကီးရဲ႕ သမီးဆိုေတာ့ သာမည အရပ္သူျဖစ္ေနေတာ့ သူ႔ကိုလည္း မိဖုရားေခါင္ ေျမာက္ဖို႔က မျဖစ္ႏိုင္ျပန္ဘူး။

အဲဒီအခါ မင္းတုန္းမင္းမွာ မစြမ္းရင္းကလည္းရွိ၊ ကန္စြန္းခင္းကလည္းၿငိ ဆိုတဲ့ အတိုင္း အစ္မေတာ္ စၾကာေဒဝီ မင္းသမီးကို မိဖုရားေခါင္ႀကီး အပ္ႏွင္းလိုက္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။ (ဟိုကလည္း အေတာ္လွတယ္ဆိုေတာ့...) ဒါေပမဲ့ မိဖုရားေခါင္ေနရာကို အစ္မေတာ္ ယူပါလို႔ ေျပာလိုက္ရင္ျဖင့္ စိတ္မ်ား ဆိုးေတာ္မူမွာလား ေတြးမိတာေၾကာင့္လည္း မေလွ်ာက္ဝံ့ မတင္ဝံ့ ျဖစ္ေနမိတယ္။

ေနာက္မွ အစ္မေတာ္နဲ႔ အတူ အေဆာင္ေတာ္ထဲမွာ စကားထာဝွက္ေလ့ရွိတာကို သတိရၿပီး သူ႔ရဲ႕ အၾကံအစည္ကို အထက္က အတိုင္း တစ္ပါးသူတို႔ ဖတ္မိလည္း တင့္ေစ၊ အစ္မေတာ္လည္း အဓိပၸာယ္သိသြားရင္ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ပါေစ ဆိုၿပီး တစ္ခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္လုပ္လို႔ သံေဝဂ ေတးထပ္ အေနနဲ႔ ေရးပို႔လိုက္ပါေတာ့တယ္။

ကဲ... အဲဒီေတာ့ သံေဝဂေတးထပ္က ဘာေတြမ်ား ထည့္ဝွက္ထားသလဲ ဆိုတာ ၾကည့္ရေအာင္ဗ်ာ။ အဲလို မေဖာ္ခင္မွာ ပေဟဠိဆန္တဲ့ ျမန္မာစာေပ အေရးအသားေတြထဲက “ပိတုန္းပ်ံဝဲ ေရးသားနည္း” ကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

ပိတုန္းပ်ံဝဲေရးနည္း ဟူသည္ ေရးလိုေသာ စာလံုးစုစုေပါင္းသည္ စံုဂဏန္း ျဖစ္ရမည္။ ယင္းစာလံုးစုစုေပါင္းကို (၂) ဂဏန္းျဖင့္ စား၍ ျပတ္ရမည္။ အေျဖာင့္ေရးသားထားေသာ စာတစ္ေၾကာင္းကို ပိတုန္းပ်ံဝဲေရးနည္းျဖင့္ ေရးသားလိုလွ်င္ ေရွးဦးစြာ ပထမဆံုးစာလံုးကို ေရးရမည္။ ထို႔ေနာက္ စာလံုးတစ္လံုးေက်ာ္စီ ေကာက္ယူေရးရမည္။ စာေၾကာင္းဆံုးသြားလွ်င္ ဒုတိယစာလံုးကို ျပန္ေကာက္ၿပီး ထိုမွတစ္ဆင့္ တစ္လံုးေက်ာ္ ျပန္ေကာက္နည္းျဖင့္ ဆက္လက္ေရးသား ရမည္ျဖစ္သည္။

“ျမန္မာစာေပသမိုင္းတြင္ ေမာ္ကြန္းစာေပသည္ အထင္အရွား ရပ္တည္လ်က္ ရွိေနသည္”ဟူေသာ ဝါက်ကို ပိတုန္းပ်ံဝဲနည္းျဖင့္ ေရးသားလွ်င္ “ျမန္စာသတြင္ ကြန္းေပအအ ရပ္လ်က္ေန မာေပမိုင္းေမာ္ စာသည္ထင္ရွား တည္ရွိသည္။” ဟူ၍ ေရးရမည္ျဖစ္သည္။  အကယ္၍ ပိတုန္းပ်ံဝဲေရးနည္းကို မူရင္းအေျဖာင့္ဝါက်သို႔ ျပန္လည္ ေရးလိုလွ်င္ ဦးစြာ စာလံုးမ်ားကို အလယ္မွ ထက္ဝက္ပိုင္းပါ။

ျမန္ စာ သ တြင္ ကြန္း ေပ အ အ ရပ္ လ်က္ ေန

မာ ေပ မိုင္း ေမာ္ စာ သည္ ထင္ ရွား တည္ ရွိ သည္။

ထို႔ေနာက္ အေပၚပိုင္း၏ ပထမစာလံုးကို ဦးစြာယူၿပီးေနာက္၊ ေအာက္ပိုင္းမွ ပထမစာလံုးကို ဆက္ယူ၍ ေရးရမည္။ ဤနည္းျဖင့္ အထက္ႏွင့္ေအာက္ စနစ္တက် အစီအစဥ္အတိုင္း ေကာက္ယူေရးသားမႈ ျပဳရမည္ ျဖစ္၏။

အဲဒါကိုသိသြားရင္ေတာ့ ေတးထပ္ေတြကို ၾကည့္ပါမယ္။ မင္းတုန္းမင္းက ေပးတဲ့ ေတးထပ္မွာ ပါတဲ့ အပိုဒ္ ၁၈ ပိုဒ္ကို တစ္ပိုဒ္စီ ခြဲၿပီး ခ်ေရးလိုက္ရင္ ေအာက္က အတိုင္းေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ကပ္ ကမာၻဦးအစ

အ ထူးပမွတ္ရာ

ျမတ္ မ်ိဳးတို႔ သိအပ္ပါသည္

နိ ပါတ္လာစကား

ပန္း ေသာ္က မုခ္ခံျမင့္သည္

႐ုပ္ နံႏွင့္ ကင္းစို႔မမွား

ငါ ဟူသည့္ မာနေတြကို

ကြာ ပေစစိတ္ထား

ျမဲ စြဲစြာ ထူးျခား၍

ဦး တရားရဖြယ္

ခါ ဖန္ဖန္ ဓမၼာျပ

စြာ လွသည့္ ေဒါသေဖ်ာက္ပယ္

မိတ္ ေကာင္းရ ဂူလယ္မွာ

သူ ေတာ္ႏြယ္လို ျပည့္

တ ကိုယ္ေမြ႕ ဆိတ္ၿငိမ္ရာ

မ ျပတ္က်င့္ခြာ

ကိုင္ လက္စြဲ က်မ္းေရႊစာကို

လမ္း မကြာ ႐ႈစမ္းကြယ့္ေလး

အဲဒီကေန အပိုဒ္တစ္ခုစီရဲ႕ ေရွ႕ဆံုးအလံုးေတြကို ယူလိုက္မယ္ဆိုရင္ “ကပ္ အ ျမတ္ နိ ပန္း ႐ုပ္ ငါ ကြာ ျမဲ ဦး ခါ စြာ မိတ္ သူ တ မ ကိုင္ လမ္း” ဆိုၿပီး ၁၈ လံုးရွိတဲ့ စာေၾကာင္း တစ္ေၾကာင္း ရလာပါမယ္။ အဲဒီစာေၾကာင္းက အထက္မွာ ေျပာျပခဲ့တဲ့ ပိတုန္းပ်ံဝဲေရးနည္းျဖင့္ ေရးထားတာေၾကာင့္ ဝွက္စာကို အဲဒီနည္းနဲ႔ ျပန္ေဖာ္ၿပီး ေကာက္ယူရပါမယ္။

အဲဒီအခါမွာ “ကပ္ဦးအခါ၊ ျမတ္စြာနိမိတ္ပန္း၊ သူယုတ္တံငါ၊ မကြာကိုင္ျမဲလမ္း” ဆိုၿပီး ထြက္လာပါမယ္။ (ဒီေနရာမွာ “တငါ = တံငါ၊ သူ႐ုပ္ = သူယုတ္” ဆိုၿပီး အသံထြက္ကို လိုက္ၿပီး ထပ္ေျပာင္းရပါေသးတယ္။ Davinci Code ေလာက္ကေတာ့ သနားတယ္လို႔ပဲ ေျပာခ်င္တယ္။)

အဲဒီအတိုင္းပဲ မင္းသမီး ျပန္ေပးတဲ့ သံေဝဂ စာကို ေဖာ္ၾကည့္ၾကတာေပါ့။

ေနာက္ ေနာင္ခါ ပ်က္ျပားရ

တက္ ႂကြားလွမာန္ကို

ပူ က်ိဳးနဲ႔ ရန္မခိုေအာင္

ပ ဟန္ဆို ေနာက္ဆံုး

ပန္း ရင္ကပ္ ရိပ္ႏြမ္းေရာ္ငယ္

အိပ္ တန္းေတာ္ ဆင္းသက္သည့္ထံုး

ေတာ္ မခ ေရာ္လ်ေႂကြ

ေသာ္ ကေငြ ေနာက္ဆံုး

သည္ ပမာ ကြဲပ်က္ျပဳန္းေနၾက

ပြဲ တက္တုန္း ေသေၾက

ေတာ္ ဝင္ေအာင္ ေက်ာ္ဆင္သ

ေဇာ္ တင္ရ ထူးဂုဏ္ျမင့္ေန

လင္ သားနဲ႔ ျပံဳးေနစ

သံုး ေသေၾက ခက္စေတာင္းဟာမို႔

မက္ မေကာင္း ပစ္ပယ္မွာ

ေျခ ေရာလက္ပါ

တက္ လွမ္း၍ နန္းအမတာကို

ဆန္း မၾကာ မွီခိုဖို႔ေလး။

အထက္က မင္းသားရဲ႕ ေပးစာကို ေဖာ္သလိုမ်ိဳး ေဖာ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ျဖင့္... “ေနာက္ပြဲတက္ေတာ္၊ ပူေဇာ္ပလႅင္ဆန္း၊ သံုးအိပ္မက္ေတာ္၊ ေျခေတာ္တက္သည္ဆန္း” ဆိုၿပီး အေျဖရလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာလည္း (ေျခေသာ္ = ေျခေတာ္ လို႔ အသံထြက္အရ ေျပာင္းယူရပါမယ္)

မင္းတုန္းမင္းသားက... “ကပ္ဦးအခါ၊ ျမတ္စြာနိမိတ္ပန္း၊ သူယုတ္တံငါ၊ မကြာကိုင္ျမဲလမ္း” လို႔ ေမးတာကို စၾကာေဒဝီ မင္းသမီးက... “ေနာက္ပြဲတက္ေတာ္၊ ပူေဇာ္ပလႅင္ဆန္း၊ သံုးအိပ္မက္ေတာ္၊ ေျခေတာ္တက္သည္ဆန္း” လို႔ အေျဖျပန္ေပးပါသတဲ့။ အဲဒါကလည္း သူတို႔ တကယ္ဆိုလိုရင္း မဟုတ္ေသးပါဘူး။ (ဒါေၾကာင့္ ဒါဗင္ခ်ီကို သနားတယ္ ေျပာရတာ) ဒီေတာ့ ဘာေတြေမးလို႔ ဘာေတြ ေျဖၾကသလဲ ထပ္ေတြးၾကည့္ၾကတာေပါ့။

“ကပ္ဦးအခါ ျမတ္စြာ နိမိတ္ပန္း” ဆိုတာက က်မ္းဂန္ေတြထဲက “ကမာၻအျပား မ်ိဳးေျခာက္ပါး” ရွိတဲ့ အထဲမွာ ကပ္ဦးကမာၻတည္းက နိမိတ္ပန္းအျဖစ္ ပြင့္လာတာက ၾကာပန္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကမာၻတစ္ခု ပ်က္စီးသြားၿပီးလို႔ ေနာက္ထပ္ ကမာၻသစ္တစ္ခု ျဖစ္လာတိုင္း ေရ၊ ေျမ၊ ေတာ၊ ေတာင္ေတြနဲ႔အတူ ၾကာပန္းပြင့္ဟာ ကမာၻသစ္ ျဖစ္လာၿပီဆိုတဲ့ နိမိတ္အေနနဲ႔ ပြင့္လာရပါတယ္။ ဒီေတာ့ “ၾကာ” ဆိုတဲ့ စကားလံုး ရလာပါတယ္။

“သူယုတ္တံငါ၊ မကြာကိုင္ျမဲလမ္း” ဆိုတာကို ေဖာ္ၾကည့္ရင္... တံငါသည္ေတြက အျမဲမကြာ ကိုင္ေလ့ရွိတာဟာ... ပိုက္ကြန္ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီကေန... “ပိုက္” ဆိုတဲ့ စကားလံုး ရပါတယ္။

ဒီေတာ့ မင္းတုန္းမင္းသားက စၾကာေဒဝီကို ေပးတဲ့ ဝွက္စာဟာ... “ၾကာပိုက္၊ ႀကိဳက္ပါ” လို႔ ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူလည္း ဒီဘူတာ ဆိုက္တာပါပဲေလ... ဒါဗင္ခ်ီေရ မင္းတို႔လို သမိုင္းေတြ ခ်ီမေနဘူးဟ... တို႔ဘုရင္က ရင္ထဲက စကားပဲ ေျပာတယ္...)

ဒီေလာက္ဆိုရင္ စၾကာေဒဝီက ဘယ္လို ျပန္ေျဖမယ္ဆိုတာ နည္းနည္းေတာ့ ရိပ္မိၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။“ေနာက္ပြဲတက္ေတာ္၊ ပူေဇာ္ပလႅင္ပန္း” ဆိုတာကို ေဖာ္ဖို႔ ေရွးျမန္မာဘုရင္ေတြရဲ႕ ေနရာေတာ္ အသီးသီးကို သိရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ “ေဇတဝန္ေဆာင္၊ ေပါင္းေထာ္ေဆာင္၊ ပရိတ္နာတက္ေဆာင္၊ အေနာက္ပြဲတက္ေဆာင္” ဆိုၿပီး အဆာင္အသီးသီးရွိရာမွာ... ရာဇပလႅင္ဟာ အေနာက္ပြဲတက္ေဆာင္မွာ ရွိပါတယ္။ ရာဇပလႅင္ဥကင္ရဲ႕ လက္ဝဲလက္ယာ ေနရာေတြမွာ ပဒုမၼာၾကာပြင့္ခံၿပီး ထုလုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီကေန “ၾကာ” ဆိုတဲ့ စကားလံုးကိုရပါမယ္။

“သံုးအိပ္မက္ေတာ္၊ ေျခေတာ္တက္သည့္ဆန္း” ဆိုတာကို ေဖာ္ဖို႔အတြက္ေတာ့ ဗုဒၶဝင္ကို သြားရပါမယ္။ ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရား အေလာင္းေတာ္ဟာ ဘုရားအျဖစ္ကို ရခါနီးဆဲဆဲ သကၠရာဇ္ (၁ဝ၃) ခု၊ ကဆုန္ လဆန္း (၁၄) ရက္ အဂၤါေန႔ညမွာ အိပ္မက္ႀကီး ငါးပါးကို ျမင္မက္ပါတယ္။ အဲဒီထဲက တတိယ (သံုးခုေျမာက္) အိပ္မက္ေတာ္က အေရာင္အဆင္း ျဖဴေဖြးေနတဲ့ပိုးေကာင္ေတြဟာ ေျခေတာ္ကေန ဒူးပုဆစ္ထိေအာင္ ထူးထူးဆန္းဆန္း ဖံုးလႊမ္းတက္ေရာက္တယ္ လို႔ ျမင္မက္တာပါ။ အဲဒီေတာ့ “သံုးအိပ္မက္ေတာ္ ေျခေတာ္တက္သည့္ဆန္း” ဆိုတာကေန... “ပိုး” ဆိုတဲ့ စကားလံုး တစ္လံုးရပါမယ္။

ဒီေတာ့ စၾကာေဒဝီမင္းသမီးက မင္းတုန္းမင္းသားကို ျပန္ေရးလိုက္တာက... “ၾကာပိုး၊ ႀကိဳးပါ” လို႔ ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးလို႔ ေရႊဂေဟဆက္ခ်င္ရင္ျဖင့္ ႀကိဳးစားပါ လို႔ အားေပးတိုက္တြန္းတဲ့ အေျဖပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ မင္းတုန္းမင္းသားနဲ႔ စၾကာေဒဝီမင္းသမီးတို႔ ညားသြားၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ မင္းတုန္းဘုရင္ဟာ သူ႔ဆံေတာ္ကို ရွင္းလင္းထံုးေႏွာင္ေပးရတဲ့ တာဝန္ကို အစ္မေတာ္ စၾကာေဒဝီ မိဖုရားက လြဲရင္ တျခားဘယ္သူ႔ကိုမွ ကိုင္ခြင့္မေပးခဲ့ဘူးလို႔လည္း ဆိုပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးနတ္ရြာစံတဲ့အထိ “အစ္မေတာ္” လို႔ ေခၚရင္း စၾကာေဒဝီနဲ႔ ေပါင္းဖက္သြားပါေလသတဲ့။ (မင္းတုန္းဘုရင္ရဲ႕ အျခားေသာကိစၥေတြကိုေတာ့ အျခားေသာ ေနရာမွာပဲ ခဏထားလိုက္ေပါ့ဗ်ာ)

အဆံုးသတ္မေတာ့ နန္းဓေလ့ နန္းဟန္နဲ႔ ေရးေပးလိုက္တဲ့ ဆန္းေပ့ ဆန္းျပန္ဆိုတဲ့ ဝွက္စာႀကီးက သမီးရည္းစားေတြ အျပန္အလွန္ေပးတဲ့ ေမတၱာစာေတြ ျဖစ္ေနတာေပါ့ကြယ္။ ပံုျပင္ေလးက ဒါပါပဲ။

ေမတၱာျဖင့္

ဟန္သစ္ၿငိမ္

..............................................................................

မွီျငမ္း၊ ကိုးကား

• ပေဟဠိဆန္ေသာ ျမန္မာစာေပ အေရးအသား၊ လွျမင့္ (ရန္ကုန္တကၠသိုလ္)။ သူရဇၨမဂၢဇင္း၊ အတြဲ (၁ဝ) အမွတ္ (၉) စက္တင္ဘာ ၂ဝ၁ဝ
• ျမန္မာ့႐ိုးရာ စကားထာမ်ား၊ ၾကည္ဦး

(စာၾကြင္း။ ။ ဒီေဆာင္းပါးသည္ စကားထာ ပေဟဠိ စသည္တို႔အေၾကာင္းကိုသာ အဓိကေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသျဖင့္ သမိုင္း၊ ရာဇဝင္စသည့္ အခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္သည္မ်ားကို မိမိဘာသာ တိုက္ဆိုင္ေလ့လာဖို႔ အၾကံျပဳခ်င္ပါသည္။)

တခ်ဳိ႕ေသာ ကိစၥေတြဟာ ေန႔တိုင္း လုပ္ေနက်အလုပ္ေတြ ျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီအက်င့္ကေလးေတြက ရုပ္ရည္နုပ်ဳိတာကို အဟန္႔အတားျဖစ္ေစမယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုမ်ား ျပင္ဆင္ထားရမလဲဆိုတာ ေတြးမိတဲ့အခါ…

ရုပ္ရွင္ၾကည့္ျခင္းႏွင့္ နုပ်ဳိျခင္းခရီးစဥ္

တေနကုန္တေနခမ္း တီဗီြထိုင္ၾကည့္တတ္ သူေတြဟာ ခါးနာေရာဂါရတတ္တယ္လို႔ အသိမ်ားၾကေပမယ့္ တစ္နာရီၾကာတီဗီြေရွ႔မွာ အခ်ိိန္ျဖဳန္းတုိင္း လူ႔သက္တမ္းရဲ့ ၂၂ မိနစ္ကို တိုေစတယ္ဆိုတဲ့ University of Queensland တကၠသိုလ္ရဲ့ ရွာေဖြေတြ႕ရွိခ်က္ကို လူတိုင္းသိပါရဲ့လား။ အဲဒါအျပင္ တီဗြီၾကည့္ျခင္းဟာ မွတ္ဥာဏ္ခ်ဳိ႕ယြင္းျခင္းေရာဂါတစ္ခုျဖစ္တဲ့ Alzheimer’s disease ေရာဂါကို ျဖစ္ပြားမႈႏႈန္းမ်ားေစတာမို႔ စာဖတ္သူရဲ့ တီဗီြၾကည့္ခ်ိန္ကို ေလွ်ာ့ခ်ဖို႔ အခ်ိန္တန္ျပီဆိုရင္ေရာ…

ပုလင္းလိုက္ေမာ့ေသာက္တဲ့အခါ နွင့္ နုပ်ဳိျခင္းခရီးစဥ္

ေဆးလိပ္ေသာက္တ့ဲသူေတြရဲ့ ပါးစပ္တ၀ိုက္မွာ အေရးအေၾကာင္းမ်ား ထင္တတ္တာကို သတိထားမိပါရဲ့လား။ အေအးေသာက္တဲ့အခါ ပုလင္းလိုက္ေမာ့ေသာက္တာဟာ သိပ္မယဥ္ေက်းတဲ့ ထံုးစံျဖစ္ျပီး ပိုက္နဲ႔စုပ္ေသာက္တာဟာ စတိုင္လည္းက်တယ္ ဆိုနိုင္ေပမယ့္ ပိုက္နဲ႔စုပ္ေသာက္တတ္တာဟာ ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္တဲ့ သူေတြမွာလိုပဲ အေရးအေၾကာင္းေတြ ေပၚလာတတ္တာမို႔  သင့္ရဲ့နုပ်ဳိမႈနဲ႔ အမ်ားၾကီး သက္ဆိုင္ေနမယ္ဆိုရင္ သင္ဘာကို ေရြးခ်ယ္မွာလဲ။ ဖန္ခြက္ကေလးနဲ႔ အျမဲေသာက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ စတိုင္လည္း က်မယ္ လူလည္း နုပ်ဳိေနမယ္ေပါ့။

အျပင္းအထန္ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားမႈနွင့္ နုပ်ဳိျခင္းခရီးစဥ္

ကိုယ္လက္လႈပ္ရွား ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္တာဟာ အဆီက်ေစဖို႔၊ က်န္းမာေရးအတြက္ အေထာက္အကူျဖစ္ေစဖို႔၊ စိတ္လက္ေပါ့ပါးျပီး စိတ္ဖိစီးမႈဒဏ္ကို ကာကြယ္နိုင္ဖို႔ စတဲ့ အေရးပါတဲ့အခ်က္ေတြ ျဖစ္ေပမယ့္ ေလ့က်င့္ခန္းအလြန္အမင္းလုပ္တဲ့သူေတြမွာ အဆစ္ေယာင္ေရာဂါ အဆစ္ေတာင့္တင္းတဲ့ေရာဂါေတြ ျဖစ္တတ္တယ္ဆိုတာကိုပါ သတိထားဖို႔လိုလာပါတယ္။

အဲကြန္းခန္းထဲက ဇိမ္က်က်ဘ၀နွင့္ နုပ်ဳိျခင္းခရီးစဥ္

ေလေအးေပးစက္ကေလးနဲ႔ ရံုးမွာ ေအးေအးလူလူအလုပ္လုပ္ရတဲ့ သူေတြဟာ ေနပူထဲ အလုပ္လုပ္ရတဲ့ သူေတြထက္ အရြယ္တင္တယ္ဆိုတာ လူတိုင္းလက္ခံထားၾကတဲ့အခ်က္ပါ။ တကယ္ေတာ့ ေလေအးေပးစက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အေႏြးဓတ္ကိုေပးတဲ့ ကိရိယာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္အေရျပားကို ေျခာက္ေသြ႔လြယ္ေစတတ္ျပီး အေရးအေၾကာင္းမ်ားစြာကို ပိုမိုျဖစ္ေပၚ ေစတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေရျပားကို သန္႔ရွင္းစိုေျပေအာင္ ထားျခင္းဟာ အေရးၾကီးတဲ့အခ်က္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။

အခန္းထဲမွာ ေရတစ္ခြက္ထားျခင္းဟာ စိုထိုင္းမႈကိုျဖစ္ပြားေစျပီး အခန္းေျခာက္ေသြ႕မႈကို ကာကြယ္ေစပါတယ္။ အရမ္းစြတ္စိုေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အခန္းတြင္းမွာ နံရံကပ္မိႈေတြ ေပါက္နိုင္တဲ့ အႏၱရာယ္ကို ေၾကာက္ရတာမို႔ခ်င့္ခ်ိန္ဖို႔ လိုပါတယ္။ မ်က္နွာနဲ႔ ကိုယ္မွာေတာ့ ခရင္မ္တစ္ခုခု ပံုမွန္လိမ္းျခယ္ထားသင့္တာေပါ့။

ေနေလာင္တဲ့အခါ သၾကားဓတ္ထြက္ျခင္း နွင့္ နုပ်ဳိျခင္းခရီးစဥ္

သၾကားနဲ႔ သၾကားဓတ္ပါတဲ့ အစားအစာေတြဟာ လိပ္တစ္ေကာင္လို ခါးမ်ဳိးျဖစ္လာဖို႔ အေၾကာင္းအရာတစ္ရပ္ပါပဲ။ သၾကားဓတ္ကို အလြန္အမင္းမစားထားတဲ့သူေတြမွာလည္း ေနေလာင္ဒဏ္ကို ခံရတဲ့အခါ၊ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့အခါ သၾကားဓတ္ပမာဏ တက္လာတတ္တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒီအခါ အေရျပားမွာရွိတဲ့ ကိုလက္ဂ်င္ေတြ ပ်က္စီးတာေၾကာင့္ အေရးအေၾကာင္းေတြ ပိုေပၚဖို႔အေၾကာင္းျဖစ္လာတာပဲေပါ့။

အလုပ္ဟူသမွ် ဂုဏ္ရွိစြ နွင့္ နုပ်ဳိျခင္းခရီးစဥ္

အလုပ္လက္မဲ့ျပသနာဟာ စိတ္က်ေရာဂါျဖစ္ေစဖို႔ အဓိက အေၾကာင္းအရင္းေတြထဲက တစ္ခုပါပဲ။ အဲဒီလိုပါပဲ လက္ရွိအလုပ္လုပ္ကိုင္ေနတဲ့သူေတြကလည္း အလုပ္နဲ႕ဘ၀ကို အဆင္ေျပေျပျဖစ္နိုင္ေအာင္ ခ်င့္ခ်ိန္ဖို႔ အေရးၾကီးျပန္ပါတယ္။

အလုပ္ေၾကာင့္ စိတ္ဖိစီးမႈေတြ မ်ားတဲ့အခါ ကိုယ္တြင္းမွာရွိတဲ့ ဆဲလ္ေတြ ပ်က္စီးမႈမ်ားလာတာတင္မက ကိုယ္ပိုုင္အားလပ္ခ်ိန္၊ က်န္းမာမွ်တတဲ့ အစာစားဖို႔နဲ့ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားဖို႔အခ်ိန္ေတြ နည္းလာသလို ႏွလံုးေရာျဖစ္ပြားဖို႔အခြင့္အေရးမ်ားလာတာ ကို ေတြ႕ရမွာပါ။

ဒါေၾကာင့္ တေနကုန္တေနခမ္း အလုပ္လုပ္တာကိုေလွ်ာ့ျပီး ညေနပိုင္းေတြမွာ စေနတနဂၤေႏြပိတ္ရက္ေတြမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၊ မိသားစုေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေတြ႕ဆံုဖို႔ အခ်ိန္ေပးျခင္းဟာ ကိုယ္ေရာစိတ္ကိုပါ နုပ်ဳိေနေစမွာပါ။

အလြန္အမင္း ဆပ္ျပာသံုးျခင္းနွင့္ နုပ်ဳိျခင္းခရီးစဥ္

အာဖရိကရဲ့ ေတာင္ေပၚ ေဆးရံုတစ္ခုမွာ သင့္က်န္းမာေရးအတြက္ ပထမဆံုးေဆးကေတာ့ ဆပ္ျပာပါလုိ႔ ေရးထားတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ကေလးကို အမွတ္တမဲ့သတိရမိပါတယ္။ ေဆးရံုေရာက္ဖို႔ ေျချခင္ခရီး ကားတတန္ နဲ့ လာရတဲ့ ေပတူးညစ္ပတ္ေနတဲ့ သူေတြကို ကိုယ္လက္သန္႔ရွင္းေရး အရင္လုပ္ေပးတာ ဟာ ေကာင္းတဲ့ အေလ့အက်င့္ျဖစ္တာနဲ႔အတူ ဆပ္ျပာနဲ႔ပါ သန္႔ရွင္းဖို႔ေရးထားတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဆို ဆပ္ျပာတိုက္ျပီးေရခ်ဳိးေလေလ သင့္အေရျပားအတြက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေလေလ လို႔ ဆိုခ်င္လို႔လား။ မဟုတ္ပါဘူး။

အေရျပားဟာ သူ႔ကိုယ္သူ သဘာ၀ဒါဏ္ကို ကာကြယ္ေအာင္လို႔ ထိန္းသိမ္္းထားတာ ရွိပါတယ္။ ဆပ္ျပာ အလြန္အကၽြံ႕သံုးတဲ့အခါ အေပၚယံကာကြယ္ထားတဲ့ အဆီဓတ္ ပ်က္ပ်ယ္သြားျပီး အေရျပားေျခာက္ေသြ႕လာကာ ေနာက္တဲြ အေရျပားေလ်ာ့ရိေလ်ာ့ရဲ ျဖစ္လာတာ ၊ ပါးေရတြန္႔လာတာအထိ ျဖစ္တတ္တာပါပဲ။

ဂီတကို တီးတိုးနားေထာင္ျခင္း နွင့္ နုပ်ဳိျခင္းခရီးစဥ္

ဂီတဟာ ကိုယ္ကိုနုပ်ဳိေစျပီး စိတ္ဖိစီးမႈကို ေလ်ာ့က်ေစပါတယ္။။ ဒါေပမယ့္ သီခ်င္းေတြကို အရမ္းက်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ နားေထာင္တတ္တဲ့သူေတြမွာေတာ့ အရြယ္မတိုင္ခင္ အၾကားအာရံုခ်ဳိ႕တဲ့ တဲ့ ေ၀ဒနာကိုခံစားရမွာပါ။ သင့္ေတာ္တဲ့ အသံ နဲ႔ ဂီတကိုနားဆင္တာဟာ အၾကားအာရံုကိုမထိခိုက္နိုင္ေပမယ့္ မိုက္ခရိုဖုန္းနဲ့ နားေထာင္ျခင္းဟာ  အသံခ်ဲ့စက္နဲ႔ နားေထာင္တာထက္ပိုျပီး အၾကားအာရံုကို ထိခိုက္ေစနိုင္တာမို႔ သီခ်င္းခ်စ္သူေတြ သတိထားနိုင္မယ့္အခ်က္ပဲျဖစ္ပါတယ္။

အိပ္စက္တဲ့ စတိုင္နွင့္ နုပ်ဳိျခင္းခရီးစဥ္

အိပ္စက္ခ်ိန္ေတြမွာ သင္ဟာ တစ္ဘက္တည္းကို ေစာင္းအိပ္တတ္တဲ့သူ ျဖစ္ေနမလား။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ သင့္ရဲ့ပါးျပင္နုနုတစ္ဘက္ဟာ ေခါင္းဦးနဲ႔ အျမဲတေစ ထိေတြ႕ေနမွာမို႔ တျခားတဘက္ထက္စာရင္ ပါးေရတြန္႔ဖို႔ အခြင့္အေရး ပိုမ်ားနိုင္တယ္ဆိုတာပါပဲ။

အဆီဓတ္ေလွ်ာ့ခ်ျခင္း နွင့္ နုပ်ဳိျခင္းခရီးစဥ္

တခ်ဳိ႕သစ္ဖုသစ္ဥနဲ႔ ငါးၾကီးဆီမွာပါတဲ့ omega-3 fatty acids ဟာ မွဲ႔ေျခာက္နဲ႔ အေရးအေၾကာင္းေတြကို ကာကြယ္ျပီး နုပ်ဳိက်န္းမာဖို႔အတြက္ အဟာရတစ္ခုျဖစ္တဲ့အျပင္ ဦးေဏွာက္၊ နွလံုးနဲ႔ လူ႔သက္တမ္းကိုပါ ရွည္ေစဖို႔ အေထာက္အကူျပဳတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုလည္းျဖစ္ပါတယ္။ အဆီေရွာင္တာဟာ ေကာင္းတဲ.အေလ့အထျဖစ္ျပီး နွလံုးနဲ႔ ေသြးတိုးေရာဂါျဖစ္နႈန္းကို က်ေစတာမို႔ အဆီအားလံုးကိုေရွာင္လိုက္တဲ့အခါ အခ်ဳိ႔ေသာအဆီဓတ္ေတြရဲ့ ေကာင္းက်ဳိးကိုပါမခံစားရဘဲျဖစ္တတ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ တခ်ဳိ႕ အက်င့္ကေလးေတြကိုျပန္သံုးသပ္ျပီး နုပ်ဳိျခင္းခရီးစဥ္အတြက္ ဘယ္လိုျပင္ဆင္မယ္ဆိုတာ စဥ္းစားဖို႔ စာဖတ္သူေတြ အခ်ိန္ရပါေစလို႔ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

မြန္းသက္ပန္ (ေဆး -၁)

ခန္႕ညား၀င့္ထယ္ လွတဲ့ တိုင္လံုးၾကီးေတြ နဲ႕ ေရာမဟန္ ေဆာက္လုပ္ထားတဲ့၊ လန္ဒန္ျမိဳ႕ရဲ႕ ကမၻာေက်ာ္ ျပတိုက္ ၾကီး ထဲကို  ၀င္ဖို႕၊  ေလွကားက်ယ္ၾကီး ေတြ ေပၚ အရင္ မတက္နိုင္ေသးပဲ၊ အေရွ႕က ေနျပီး၊ ေမာ့ၾကည့္ေနမိ သည္ ။ ဒီေနရာၾကီး ကို ေရာက္ဖူးခ်င္ ေန ခဲ့တာ ေလ။

ျပတိုက္၊ျပခန္းေတြကို၊ ၾကည့္ခ်င္၊ ၾကည့္တတ္ လာခဲ့သည္မွာ၊ အသက္အရြယ္ေၾကာင့္ခ်ည္း သက္သက္ေတာ့ မျဖစ္နိုင္။ သမိုင္းေတြကို၊ စိတ္၀င္စားလာလို႕လည္း  ၊ ျဖစ္နိုင္သည္။ ေနရာအသစ္ တခုကိုေရာက္ျပီ ဆိုတာနဲ႕၊ အဲဒီ ေဒသ ေနရာအရပ္က ၊ ျပတိုက္ကို၊ သြားၾကည့္ ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္ဖို႕က၊ တာ၀န္ တခုလို ျဖစ္လာသည္။ အဲဒါမွ၊ ဒီေဒသ ၊ ဒီလူေတြရဲ႕ ေနာက္ခံဇစ္ျမစ္ကို သိရွိ နားလည္နိုင္မွာ မဟုတ္လား။

အခု ျဗိတိသွ် ျပတိုက္ၾကီးကေတာ့၊ ဒီေဒသ ဒီနိုင္ငံအတြက္တင္ မဟုတ္ပဲ၊ တကမၻာလံုးက၊ လူသား၀န္းက်င္ သမိုင္းၿဖစ္စဥ္ အေထြေထြကို၊ စုေဆာင္းခင္းက်င္းထားေလတာမို႕၊ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္၀င္စား ရင္ခုန္ဖို႕ ေကာင္းမလဲဆိုတာ၊ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ေပေတာ့။

အသက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္းရွဳလိုက္ရင္း၊ လူေတြနဲ႕ ျပည့္က်ပ္aနတဲ့၊ ၀င္ေပါက္ၾကီးဆီ၊ ေလွခါးထစ္aတြေပၚ၊ ခပ္ျမန္ျမန္တက္လိုက္သည္။ ဟုတ္သည္။ ျမန္မွၿဖစ္မည္။ အၾကာၾကီး မွင္သက္ ေငးေမာေနလို႕ မျဖစ္။ လန္ဒန္ကို ၀င္လည္ခြင့္ရတဲ့၊ အခ်ိန္ေလး တရက္ႏွစ္ရက္ထဲမွာ... လက္ညိဳးထိုးမလြဲ၊  ၾကည့္စရာ ရွူစရာေတြ ၊ သြားစရာလာစရာေတြကို၊ အခ်ိန္ဇယား ဆြဲေတာ့၊ လန္ဒန္ျပတိုက္ၾကီးအတြက္၊ သံုးနာရီေလာက္ပဲ အခ်ိန္ရသည္။ အဲဒီေတာ့ “အိုေက. .အီဂ်စ္နဲ႕အာရွပဲ ၾကည့္ၾကမယ္လို႕..” အခ်ိန္ဇယားကို ထပ္ခ်ံဳ႕ရသည္။ ေနာက္မို႕သာဆို၊  သူတို႕အဆိုအရ ၊ ဒီျပတိုက္မွာ၊ လက္ရာပစၥည္းေပါင္း ၆ သန္းခြဲရွိျပီး၊  တခုကို  စကၠန္႕ ၆၀၊ တမိနစ္ေလးပဲ၊ ၾကည့္ဦးေတာ့၊  မနားတမ္းဆက္တိုက္ ၾကည့္ရင္ေတာင္၊  ၁၂ ႏွစ္ ၾကာသြားနိုင္တယ္တဲ့ ေလ။

အာရွကိုေတာင္၊ အေရွ႕ေတာင္အာရွနဲ႕တင္၊ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ေပးရသည္။ အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာေတာင္၊ျမန္မာပစၥည္းေတြအနားမွ၊ ခြာမရႏုိင္ ။ ၀င္၀င္ခ်င္းမွာကို ထီးထီးမားမား ေတြ႕လိုုက္ရတဲ့၊ ရတနာေတြစီျခယ္ထားတဲ့၊ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ ဗမာ့ဆြမ္းအုပ္ၾကီးနဲ႕တင္၊ ေက်နပ္ ပီတိေတြက၊ တသိမ့္သိမ့္။ ဘာေတြကို သိမ့္ေနမိပါလိမ့္။ တကယ္ဆို ဒီဆြမ္းအုပ္ၾကီးက၊ျမန္မာျပည္က အမ်ိဳးသားျပတိုက္မွာ ရွိေနသင့္တာမဟုတ္လား ဆိုရင္ေတာ့၊ ကိုယ္တိုင္လည္း အေသအခ်ာ ၿငင္းခ်က္မထုတ္နိုင္။ ဒါေတြက စစ္သိမ္း စစ္နိုင္ ပစၥည္းေတြ ။ ရခိုင္က စစ္သိမ္းလာတဲ့၊ မဟာျမတ္မုနိ ဘုရားၾကီးေတာင္၊ မႏၱေလးျမိဳ႕လည္မွာ၊ တင့္တယ္စံပါယ္ ေနသည္မွာ၊ ႏွစ္ေတြကာလေတြ ဘယ္ေလာက္ ၾကာခဲ့ျပီလဲ။ အခု ဒီမွာ လည္း၊   ေလာ့ဒ္ေမာင့္ဘတ္တန္ သာ၊ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ျပန္မေပးခဲ့ရင္၊  သီဟာသန ပလႅင္ၾကီး ဘယ္ေနရာမွာ ရွိေနလိမ့္မလဲလို႕၊ အေတြးပို ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္ လိုက္ေသးသည္။

တေနရာမွာေတာ့၊ လွိဳက္ကနဲ ျဖစ္သြားပံုက၊  ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း တေယာက္ကို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေတြ႕လိုက္ရသလို ။ ေတြ႕လိုက္ရတာက၊ မုန္ဗံုးထဲမွာ ေဘာင္ခတ္ထဲ့ထားတဲ့ ၊ ၀ိုင္း၀ိုင္းစက္စက္ ျမန္မာစာလံုးေလးေတြ ။ ေရးထားတဲ့စာကလည္း၊ ငယ္ငယ္ကတည္းက၊ က်က္မွတ္ ရြတ္ဆို အလြတ္ရလာခဲ့တဲ့၊ ျမန္မာ ေရွးကဗ်ာေလး။ အိႏၵိယရဲ႕ ပင္ရင္းအကၡရာ စာလံုးမ်ားဆိုတဲ့ အုပ္စု ေအာက္မွာ၊ ယွဥ္တြဲၿပီး ျမင္လိုက္ရတဲ့၊ ၀န္း၀န္း ၀ိုင္း၀ိုင္း အခက္အလက္အစံု နဲ႕၊ အေရွ႕တိုင္း အကၡရာေလးေတြ။  ဘင္ဂါလီ၊ တိဗက္၊ တမီးလ္၊ ဆင္ဟာလိ ၊ျမန္မာ။ ေနပါအံုး.. ထိုင္း စာအကၡရာ ေတြလည္း၊ အဲဒီလို ၀န္း၀န္း ၀ိုက္၀ိုက္ ကေလးေတြနဲ႕ ပါဌိပါဥ္သားေတြ သံုးတာပဲ မဟုတ္လား ။ ဘာလို႕ မပါသလဲ မသိ ။ ထားေတာ့။ ကိုယ္ နားလည္တဲ့ ပညာရပ္ေတြ မဟုတ္။

ျမကန္သာ၊ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေတး
ေရ၀င္ေျပးလွည့္၊ ေရေအးၾကည္စြာ
ကန္ပိုင္မာလ်က္၊ ၾကာေပါင္းထံုထံု
ငွက္မ်ိဳးစံုသည္၊ ဘံု၀တိ ံ သာ
နႏၵာေပေလာ၊ တူစြဟုတၱာ။

ကဗ်ာေလးကို၊ ျပန္ရြတ္ဆို ၾကည့္မိသည္။ ရိုးရွင္းသေလာက္ ၊ ခမ္းနားေသာ ေရွးျမန္မာကဗ်ာကေလး။ စပ္တဲ့သူကို၊ အမည္မသိ။ ေခတ္က၊ ၁၁ ရာစု ဆိုေတာ့၊ ပုဂံေခတ္ ထဲ က၊ က်က်န္ခဲ့ေသာ၊ စာတို ကေလး ျဖစ္မည္ေပါ့။ မွန္နန္းရာဇ၀င္ ထဲမွာ ပါတဲ့၊ တူရြင္းေတာင္ေျခ က၊ ျမကန္ ပဲ၊ျဖစ္လိမ့္မည္။ ေဘးက ကပ္ရပ္ အဂၤလိပ္ ဘာသာျပန္ ကေရာ.. ဘယ္သူ ျပန္ဆို ထားသည္ လည္းမသိ။

-Emerald lake-
fed by a mountain stream,
the waters enter running,
and circle cool and clear,
within unbreachable banks,

water lilies are fragrant
and all types of birds abound.
This is so like Nanda
that is in the heavens,
is this perhaps the self-same Nanda lake?

Unknown
11th century

အဂၤလိပ္ ဘာသာျပန္ကေလးကို ဖတ္ေနရင္း၊ အေတြးမွတ္ညဏ္တခ်ိဳ႕၊ျဖတ္ကနဲ လင္းလာသည္။ ဒီအဂၤလိပ္ ဘာသာျပန္ကေလး သည္၊  ျမန္မာျပည္ အိမ္က၊  စာအုပ္စင္ေပၚမွာ ရွိတဲ့၊  စာေရးဆရာၾကီး ဦး၀င္းေဖ(ျမဇင္) ရဲ ‘ ျမကန္သာ’ အဂၤလိပ္ ဘာသာျပန္ ကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္ စာအုပ္ကေလးထဲက၊ မဟုတ္လား။ ၊ ဒါေတြဟာ၊ တကယ္ေတာ့၊  ျမန္မာ ေရွးကဗ်ာ စာေပေတြ ကို၊ ခက္ခက္ခဲခဲ ထဲထဲ၀င္၀င္ ၊ ဘာသာစကား ဆင့္ပြားျပန္ဆိုခဲ့ၾကတဲ့၊ ျမန္မာစာဆိုပညာရွင္ၾကီးေတြရဲ႕၊ နရီ ကာရန္ အသံ ဖလွယ္မူ ဘာသာစကား အလွေတြပဲ ။ ဦးေဖေမာင္တင္၊ ေမာင္ျဖဴး၊ ေမာင္ထင္၊ မင္းသု၀ဏ္၊ ေဇာ္ဂ်ီ က စလို႕ ၊ အခု ဦး၀င္းေဖ တို႕ ပါရဂူ တို႕လို  ဘာသာစကား ကၽြမ္းက်င္ပိုင္နိုင္ တဲ့ စာဆို ပညာသည္ေတြ အထိ ... သူတို႕ေတြ၊ ၀တ္မွံဳ ထံုကူး လက္ဆင့္ကမ္း ခဲ့ ၾကရင္းနွင့္ပင္၊  ရွင္မဟာ ရဌသာရ၊ လက္၀ဲသုႏၵရ၊ နတ္သွ်င္ေနာင္၊ ျမ၀တီဦးစ ၊ မျမကေလး ၊ လွိဳင္ထိပ္ေခါင္တင္ စတဲ့၊ နန္းသံုးေတာ္၀င္ ေရွးျမန္မာ ကဗ်ာ စာဆိုေက်ာ္ ေတြ ရဲ႕ ၊  ျမန္မာ စာလံုး ၀န္း၀န္း ၀ိုင္း၀ိုင္း ေလး ေတြ သည္၊ ဘာသာေဗဒ စည္းေဘာင္ကို လြန္ေျမာက္ နိုင္ခဲ့ ၾကသည္။ တဂိုး လို စာဆိုၾကီးေတြရဲ႕ ဘဂၤါလီ အကၡရာ စာလံုး သြယ္သြယ္ယြန္းယြန္း ေတြ က၊ ျမန္မာအကၡရာစာလံုး ေတြ အျဖစ္၊ ျပည့္ျပည့္ ၀န္း၀န္း ထြန္းလင္း ခဲ့ ရသည္။ လယ္တီဆရာေတာ္ လို၊ ဦးေဖေမာင္တင္ လို ပညာရွိ ေတြ ေၾကာင့္၊ အနတၱလကၡဏာက်မ္း လို မွန္နန္းရာဇ၀င္ လို ၊ ပါဠိ စာေပ ၊ သင္သက္ကရိုက္ အကၡရာ ေတြက ၊ ေရာမအကၡရာ အဂၤလိပ္စာ ေတြ အျဖစ္၊ က်ယ္ျပန္႕ခဲ့ရသည္။

စာေပ အကၡရာ သေကၤတ ေတြ ဆိုတာ၊ အသံ ဘာသာ စကား ထက္ ပိုျပီး ထူးျခားေနတဲ့ အျပင္၊  အျမဲ တြဲလ်က္ လည္း မရွိ နိုင္ဘူး ဆိုတဲ့  အေၾကာင္းရင္း ေတြ ကို၊ ေစ့ငုံေတြးေတာ ေနမိသည္။ အၾကမ္းဖ်င္း အားျဖင့္ေတာ့၊ ယဥ္ေက်းမူ လူ႕သမိုင္း တခု ရဲ႕ အက်ယ္အေျပာ အတိမ္အနက္ ကို ခ်င့္တြက္ ၾကည့္ နိုင္သည္ မဟုတ္လား။ ဒါဆုိရင္ ၊ သမိုင္း ဆိုတာ၊ စာေပပညာရွင္ေတြက ေဖာ္ညႊန္းခဲ့ တာလား.. စစ္ေသနာပတိ ၾကီး ေတြက ပံုေဖာ္ ခဲ့တာလား... ရွင္ဘုရင္ အၾကီးအမွဴး ေတြက ၾကံစည္ ခဲ့တာလား..အနုပညာသည္ ေတြ ၀န္းရံ တည္ေဆာက္ ခဲ့တဲ့ ယဥ္ေက်းမူ ေတြ ပဲ လား...။ ယဥ္ေက်းမူ နဲ႕ သမိုင္း  ဆိုတာ ...ခြဲျခားလို႕ မွ မရတာပဲ။

အဲဒီလို..ယဥ္ေက်းမူ နဲ႕ သမိုင္း ေတြ ဆင့္ေလာင္း ေပါင္းစပ္ ထား တဲ့၊ အမ်ိဳးသားယဥ္ေက်းမူ သမိုင္း ျပတိုက္ၾကီး ေနာက္တခု ကို ၊ မႏွစ္ေႏြ ကပင္၊ ေရာက္ခဲ့ ေသး သည္မဟုတ္လား...။

++++++++

ျပည္လမ္း ေပၚမွာ ရွိတဲ့၊ ျပတိုက္သစ္ ၾကီး ရဲ႕ အေရွ႕က၊ ၀င့္ၾကြားဟန္ပို လွ တဲ့၊ ေယာင္တေစာင္း နဲ႕ အရုပ္ၾကီး သည္၊ ဓါးၾကီးကို ခါးၾကားခ်ိတ္လ်က္...ျမန္မာ့ အမ်ိဳးသား ယဥ္ေက်းမူ ေတြကို ၊ ေစာင့္ေရွာက္ ေန ေလဟန္...။

သူကသာ ဓါးၾကီး ခါးၾကားခ်ိတ္ေစာင့္ ေနေပမဲ့..ျပတိုက္ကို လာသူက၊  ေလာေလာဆယ္၊ အ၀င္ေပါက္မွာ..ကိုယ္ တေယာက္ထည္း..။ အထဲမွာေတာ့..မိန္းကေလး တအုပ္ ကို လွမ္းျမင္ လိုက္သည္။ ေျခာက္ေသြ႕ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့..ေႏြေန႕လည္ခင္း တခု ေအာက္မွာ..သက္ေတာင့္ သက္သာ ထိုင္ရင္း စကားေျပာေနၾကတဲ့ အေစာင့္ ၀န္ထမ္း သံုး -ေလးေယာက္ ရဲ႕  ခပ္အုပ္အုပ္ ရီေမာသံက လြဲလို႕ သစ္ရြက္ ေျခာက္သံ ေတြ သာပဲ   ခပ္ရွဲရွဲ ။ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းတာက  အထဲကို ကင္မရာ သယ္ခြင့္မရ ။ ဘာဆို ဘာမွ မသယ္ရ တဲ့ ။ အဲဒီေတာ့လည္း  ၀င္ေၾကး ၅၀၀ က်ပ္ေပးျပီး လက္ဗလာ  မ်က္စိကင္မရာ နဲ႕သာ  ရိုက္ ရ ေတာ့ သည္ ။

၀င္၀င္ခ်င္း အခန္းမွာ၊  မွန္ေဘာင္အသီးအသီး ခတ္ျပီး ခ်ိတ္ဆြဲျပသ ထားတဲ့ ၊ ေခတ္ေႏွာင္း ၊ ေခတ္ေဟာင္း၊ ေခတ္ေပၚ၊ ေခတ္ျပိဳင္ စာေရးဆရာ တခ်ိဳ႕ ရဲ႕ ျမန္မာ စာ လက္ေရးမူ ေတြက၊ ၀န္းပံု ၀ိုက္ပံု အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ဆြဲပံု သတ္ပံု အျခားျခား ။ မွတ္ခ်က္ စာတို ေလး ေတြ တခုစီ နဲ႕။ အဲဒါေတြ အားလံုး ရဲ႕ ၾကားထဲ မွာ၊ ထင္ထင္ရွားရွားၾကီး ရွိေနတဲ့ ၊ ဆရာၾကီး ဦးေဖေမာင္တင္ ရဲ႕ ေၾကးရုပ္တု က၊  ျမန္မာ့စာေပ ကို ၊ ဘာသာေဗဒ အခ်ဳပ္အေႏွာင္က ၊ ေျဖလႊတ္ နိုင္ခဲ့ ျခင္း ရဲ႕ အစ ေပ ပဲ လား ။

အဲဒီအခန္း နဲ႕ ကပ္ရပ္ ၊ ၀ါညိဳညိဳ အလင္းေရာင္ ခပ္မွိန္မွိန္သာ ေပးထားတဲ့  အခန္းၾကီးထဲကို ေရာက္သြားေတာ့၊ ေက်ာထဲမွာ စိမ့္တက္သြား သည္။  နီက်င္က်င္ ဟသၤာျပဒါး ေတြ ေပၚမွာ၊ ေရႊေရာင္ေတြ  လြင့္ပ်ယ္စ ျပဳေနတဲ့  သီဟာသန ပလႅင္ၾကီး က၊ ခန္းလံုးျပည့္ ။ လန္ဒန္ျပတိုက္ၾကီး ဆီ သယ္ယူ သြားျပီး မွ ၊  ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ျပီး ၊ လက္ေဆာင္ ပို႕ေပး ခဲ့တဲ့၊ ဘိလပ္ျပန္ ပလႅင္ၾကီးေလ။ သီေပါဘုရင္ စစ္မရွံဳးခင္က ေတာ့ အာဏာ စက္ ေတြ ထက္ရွ ခဲ့မဲ့ ၊ ထိုင္ခံ ၾကီးေပါ့။   ဒီ ရာဇပလႅင္ၾကီးေပၚကေန   ေတာင္စြယ္ေနကြယ္မွာ သတ္ေစ... လို႕ ၊ အသက္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေသခဲ့ ၾကရ မလဲ ။ ဒီပလႅင္ၾကီးရဲ႕ ေအာက္ကေန ၊  အသနားခံေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတြ ၊  ျပံဳးေပ်ာ္ေက်နပ္ေနမဲ့ ခ်ီးျမွင့္ ေျမွာက္စားမူေတြ ၊ကြယ္၀ွက္ ဖံုးဖိ ျမိဳသိပ္ထားတဲ့ ရြံရွာ စက္ဆုပ္မူေတြ ၊ ေမာ္ဖူးေနတဲ့ အလိမ္အညာ လက္စံုမိုး ေတြကို  ျမင္ေယာင္ ခံစားၾကည့္ ေတာ့.... သမိုင္း ရဲ႕ အရသာ ဆိုတာ  ဒါပဲ ထင္ပါရဲ႕။

ေနအံုး .. အာရံုထဲမွာ စြဲထင္က်န္ ေနခဲ့တဲ့ ၊ ဒီလို ပလႅင္ၾကီး ေနာက္တခု ရွိေသးသည္။ အဲဒီ တရုတ္နိုင္ငံ ပီကင္းျမိဳ႕ေတာ္ က၊ ပလႅင္ၾကီးဆီ ကိုေတာ့၊ လူကိုယ္တိုင္ ေရာက္ခဲ့ ျခင္း မဟုတ္။ ေနာက္ဆံုးဧကရာဇ္ကေလး ပုရီ က၊  အျမင္အာရံုေတြက တဆင့္ ေခၚသြားခဲ့ ျခင္းသာ။ စစ္တင္မက၊ စနစ္ပါ ရွံဳးသြားခဲ့တဲ့၊ တရုတ္ ပေဒသရာဇ္ ေတြရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ဘုရင္ ကေလး ခမ်ာ၊ သူ ထိုင္ဖူး ခဲ့တဲ့၊ ပလႅင္ၾကီးဆီကို၊ စက္ဘီးကေလးစီးျပီး ၊ မၾကခဏ လာၾကည့္ တတ္သည္။ လူလစ္တဲ့ အခ်ိန္  ပလႅင္ၾကီးေပၚကို တက္ ၾကည့္ဖို႕ ၾကိဳးစားေနတုန္း အနားကို ေရာက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားငယ္ေလး တေယာက္ကို ဒါ သူ ငယ္ငယ္က ထိုင္ဖူးတဲ့ ပလႅင္ၾကီး လို႕ ေျပာေတာ့ ယံုၾကည္စရာ ဘယ္မွာ ရွိမလဲ။
ပုရီ အတြက္ေတာ့..သမိုင္းဆိုတာ...မယံုနိုင္စရာ ေလာကဓံ တရားရဲ႕ အလွည့္အေျပာင္းေတြ။

ဒုတိယ ထပ္က   ျမန္မာ့ ဂီတ ပစၥည္းေတြ  တိုင္းရင္းသားရိုးရာ အသံုးအေဆာင္ေတြက  စိတ္၀င္စားစရာ မေကာင္းလွ  ျပခန္း သက္သက္ သာ ၊ ဆန္လွသည္။ လူေျခ လည္း ပုိျပီး တိတ္ဆိတ္ေနသည္။  အခန္း အျပင္ ေထာင့္တေနရာ မွာ  အေရာင္မွိန္မိွန္ ရိုးရိုးအ၀တ္အစား သနပ္ခါးဘဲၾကား နဲ႕  ၀န္ထမ္း အမ်ိဳးသမီး တေယာက္  ေန႕လည္စာ စားျပီးစ ထင္ရဲ႕.... ထမင္းခ်ိဳင့္ေတြကို စီရင္း လက္သုတ္၀တ္ တခ်ိဳ႕ကိုျပတင္းသံဇကာမွာ ေနလွမ္းေနသည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္း  အတြင္းက်က်  ေထာင့္တခု ရဲ႕  ခံုတန္းရွည္တခု ေပၚမွာေတာ့   စြပ္က်ယ္ ၀တ္ထားတဲ့ ၀န္ထမ္း အမ်ိဳးသား တေယာက္ လဲေလွာင္း အိပ္စက္ေနေလရဲ႕။

အသိတေယာက္က  ဓါတ္ေလွခါး မသံုးနဲ႕ လို႕  သတိေပးတာေၾကာင့္  တတိယထပ္ကို တက္ဖို႕ ေလွခါးနား အေရာက္မွာ  နိုင္ငံျခားသား အဖြဲ႕တဖြဲ႕ တက္လာတာကို ျမင္လုိက္သည္။ တခ်ိဳ႕က အနားက သန္႕စင္ခန္းထဲ ကို ၀င္သြားၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ  “နိုင္ငံျခားသားမ်ား အတြက္သာ” ဆိုတဲ့.. သန္႕စင္ခန္း ရဲ႕ ဆိုင္းဘုဒ္ေလး ကို သတိထားလိုက္ မိသည္။

တတိယထပ္ မွာက   နန္းတြင္း အသံုးအေဆာင္  ရတနာ စိန္ၾကဳပ္  ပခ်ဳပ္ အုပ္ခြက္ ေတြ။ ကတၱီပါခင္း မီးထိုး ထားတဲ့ ၊ ျပခန္း ျပတင္းေလး တခု ေပၚက၊ အမ်ိဳးအမည္ မခြဲျခားတတ္တဲ့ ၊ ရတနာစိန္ေက်ာက္ေတြ အျပည့္ နဲ႕ နန္းသံုးပစၥည္း တခု ရဲ႕ ေနာက္မွာ၊ ၀န္ထမ္း တေယာက္ ထင္ပါရဲ႕ ..  မီးၾကိဳးေတြ ေအးေအးလူလူ တေယာက္တည္း ျပင္ေနတာ ေတြ႕ရသည္။ ဒီပစၥည္းေတြ ရဲ႕ လံုျခံဳေရးက ၊ ဒီေလာက္ေတာင္ပဲ စိတ္ခ် လြယ္ကူ စရာ ေကာင္း ေန လို႕လား... ဒါမွ မဟုတ္... စိတ္ခ် လက္ခ် ထားနိုင္တဲ့ ရတနာ စိန္ေက်ာက္ ေတြပဲ မို႕လား   ေတာ့ မသိေလ။

ဧျပီလလယ္ ရဲ႕ ေန႕လည္ ေန အပူရွိန္ က ၊ ျပင္းလွသည္။   စတုတၱထပ္ကို ေရာက္ေတာ့ ေခၽြးစီးေတြ ျပန္လာလို႕ ၊ ေလေအးေပးစက္ၾကီး နားမွာ ခဏ သြားကပ္ေန ရ သည္။ ဒီ အထပ္မွာက ၊ ပန္းခ်ီ လက္ရာေတြ ဆိုေတာ့ ၊ အခ်ိန္ယူျပီး ၾကည့္ ခ်င္သည္။ ဦးဘၾကည္  ဦးေငြကိုင္ က စလို႕   ေခတ္ေပၚ ပန္းခ်ီလက္ရာေတြ အထိ အေတာ္ေတာ့ စံုလွသည္။ အပူ ျပင္းထန္၊ စိုထိုင္းဆ ျမင့္လြန္းတဲ့ ၊ ရန္ကုန္ ရာသီဥတု နဲ႕ ၊ ဒီလို ဒီေလာက္ပဲ ထိန္းသိမ္းထားနိုင္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ၊   ပန္းခ်ီကား ေတြ  ၾကာရွည္ခံပါ့မလား လို႕၊ ပူမိျပန္သည္။

အေပၚဆံုးထပ္ကို ဆက္မတက္ခ်င္ေတာ့။ ေအာက္ထပ္ကိုျပန္ဆင္းလာခဲ့သည္။ ေအာက္ဆံုးထပ္က၊ လက္မူပစၥည္း အေရာင္းဆိုင္ေလးထဲ မွာ၊ ျမန္မာတီးလံုးသံ ေလး ခပ္ျငိမ့္ျငိမ့္ ျပန္႕လြင့္ေနသည္။  အခုန အေပၚထပ္မွာ ျဖတ္ကနဲသာ ျမင္လိုက္ရတဲ့  နိုင္ငံျခားသား ခရီးသြားအုပ္စုက၊ ေဟာဒီ ေအာက္က ဆိုင္မွာ ၊  ပစၥည္းေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္ ေနၾက တာပါလား။ သူတို႕ အတြက္၊ အေပၚထပ္ေတြ မွာ၊ ဘာမွ စိတ္၀င္တစား အခ်ိန္ေပး ၾကည့္ရွဳခ်င္စရာ မေတြ႕ ၾကဘူး ထင္ပါရဲ႕။

++++++

အိတ္ထဲက ၊ ဖံုးျမည္လာေတာ့မွ၊ျပတိုက္ထဲက  ထြက္ဖို႕ အခ်ိန္တန္ ျပီ ဆိုတာကို ၊ သတိ ထားလိုက္မိသည္။ ညေန ၅ နာရီမွာ၊ လန္ဒန္က မိတ္ေဆြ တေယာက္နဲ႕ ျပတိုက္ အထြက္မွာ ဆံုဖို႕ ခ်ိန္းထားသည္။  ေလထုကို ထိန္းညိွ ထားတဲ့ စိမ့္ေအး ေနတဲ့ ျပတိုက္ထဲ မွာ၊ အခုမွ ခ်မ္းဖို႕ သတိရ လာသည္။ ပခံုးေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ အေႏြးထည္ ကို၊ လက္လွ်ိဳ ၀တ္ လိုက္ရင္း ၊ ျမကန္သာ ကဗ်ာ ေလး ကို၊ ဓါတ္ပံု ရိုက္ဖို႕ကို လည္း၊ ကံေကာင္းလို႕ ၊ ခုမွ သတိရ ေတာ့သည္။

လန္ဒန္ျပတိုက္ကျပန္အထြက္၊  အလည္ေခါင္ ခန္းမက်ယ္ၾကီး ထဲ ကို အျဖတ္ မွာ ၊ ဥဒဟို သြားလာေနၾကတဲ့၊ျပတိုက္လာ ဧည့္သည္ ေတြ ၊ ခရီးသြားေတြ ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ ၊ လက္ေဆာင္ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေတြ ၊ နားေနဖို႕ ဆိုဖာ ထိုင္ခံု ေတြ၊  လမ္းညႊန္ ဆိုင္းဘုဒ္ ေတြ ကို ၾကည့္ရင္း၊ က်ား နဲ႕ မ သေကၤတ ေလး ခြဲ ျခားတဲ့ ၊ သန္႕စင္ခန္း သို႕ ဆိုတာ ေလးကို ျမင္မွ ၊ အေပါ့အပါး သြားဖို႕ သတိရ သည္။ က်ား နဲ႕ မ  တင္မက၊ ကိုယ္လက္မသန္စြမ္းသူ ေတြ အတြက္ပါ ၊ သီးသန္႕ျပဳလုပ္ေပးထားတဲ့ သေကၤတ အမွတ္အသားေလးကို ျမင္ေတာ့ ၊ နိုင္ငံျခားသားမ်ား အတြက္သာ ဆိုတဲ့ ျမန္မာျပည္ အမ်ိဳးသားျပတိုက္က ဆိုင္းဘုဒ္ကေလးကို ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္ေယာင္လိုက္မိ ေသးသည္။

အိတ္ထဲက ဖံုးက၊ ထပ္ျမည္လာျပန္ သည္။ အျမန္ ထြက္မွ ျဖစ္ေတာ့မည္။   လန္ဒန္ျပတိုက္ ထဲ ကေရာ၊ ရန္ကုန္ ျပတိုက္ထဲ ကေရာ.. ပီကင္းျပတိုက္ ထဲ ကေရာ... ထြက္မွ ျဖစ္ေတာ့မည္။

ေကသြယ္

၁၇ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၂

( ၂၀၀၉ ခုနွစ္က http://kthwe.blogspot.jp/2009/07/blog-post_21.html တြင္ ေရးခဲ့ေသာ စာကို အနည္းငယ္ ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ ထားျခင္းျဖစ္သည္)

Hippocrates (460 BC - 370 BC)
Hippocrates ဆိုတာ ေရွး ဂရိေခတ္ က သမားေတာ္ၾကီးတစ္ဦးလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ သူ႔ကို အေတာ္မ်ားမ်ား က ေတာ့ အေနာက္တိုင္း ေဆးပညာ ရဲ႕ ဖခင္ၾကီးလို႔ သိၾကပါတယ္။ သူ႔ ေခတ္ သူ႔ အခါ နဲ႔ တြက္ၾကည့္ရင္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္း က သူ႔ အေတြးအေခၚေတြ ဟာ အေတာ္ေလး ေခတ္ေရွ႕ေျပးေနခဲ႔တယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ နတ္ဖုရားေတြ ကို ကိုးကြယ္ ၾကတဲ႔ အဲဒီေခတ္မွာ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ နတ္ဖုရား လုပ္လို႔၊ နတ္ဖုရား စိတ္ဆိုးလို႔ ျဖစ္ေနၾကတဲ႔ အခ်ိန္မွာ သူ က မေၾကာက္မရြံ႕ နဲ႔ ေရာဂါေ၀ဒနာ ေတြ ျဖစ္တာဟာ နတ္ဖုရားေတြ လုပ္လို႔ မဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္ဖို႔ အတြက္ အေျခအေန အေၾကာင္းအရင္း ရွိလုိ႔ လို႔ ထုတ္ေျပာခဲ႔တာပါ။ မေၾကာက္မရြံ႕ လို႔ ဘာလို႔ ေျပာရလဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ထင္ျမင္ခ်က္ ကို ထုတ္ေဖာ္ၿပီး အမ်ားနဲ႔ ဆန္႔က်င္ေျပာဆိုတာ ဟာ ေသဒဏ္ အထိ ျဖစ္သြားႏိုင္လို႔ပါ။ သူ က ဘာေတြ ေျပာခဲ႔လဲ ဆိုေတာ့ လူေတြရဲ႕ ေနထိုင္မႈပံုစံ ၊ အစားအေသာက္ နဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ အေျခအေန ေတြ ဟာ လူေတြရဲ႕ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ က်န္းမာေရး အေပၚလႊမ္းမိုးမႈ ရွိတယ္လို႔ ေျပာခဲ႔ပါတယ္။



Alexander Fleming (1881 - 1955)
Alexander Fleming ကေတာ့ ဇီ၀ေဗဒ နဲ႔ ေဆး၀ါးေဗဒ ပညာရွင္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ သူ႔ကို ပဋိဇီ၀ေဆးတို႔ရဲ႕ ဖခင္ၾကီး လို႔ လဲ တင္စားေခၚေ၀ၚၾကပါတယ္။ သူ က Penicillin ကို ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ႔လို႔ပါ။ အဲဒါ ဟာ မေတာ္တဆ ေတြ႔ရွိမႈ တစ္ခုျဖစ္ခဲ႔ေပမဲ႔ သူရဲ႕ စူးစမ္းေလ႔လာ မႈ ၊ ေစ႔စပ္ မႈ တို႔ နဲ႔ အတူ ၀ီရိယ နဲ႔ ၾကိဳးစားျခင္း တို႔ မပါဘဲေတာ့ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ မွာေတာ့ Fleming, Florey နဲ႔ Chain တို႔ဟာ Penicillin ကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိမႈ နဲ႔ ထုတ္လုပ္ျဖန္႔ျဖဴး ႏိုင္ၿပီး အသက္ေပါင္း မ်ားစြာကို ကယ္တင္ႏိုင္မႈ တို႔ ေၾကာင့္ Nobel Prize for Medicine ကို ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ရရွိခဲ႔သူျဖစ္ပါ တယ္။


Louis Pasteur (1822-1895)
Louis Pasteur ကေတာ့ ျပင္သစ္ ဓါတုေဗဒ နဲ႔ အဏုဇီ၀ ပညာရွင္ တစ္ဦးျဖစ္ၿပီး Dole မွာ ေမြးဖြားခဲ႔ပါတယ္။ သူ႔ ကေတာ့ ကုသမႈထက္စာရင္ ကာကြယ္ တဲ႔ ေနရာမွာ နာမည္ၾကီးခဲ႔တာပါ။ ခုထိ လဲ သူ႔ရဲ႕ နာမည္ကို အစြဲျပဳထားတဲ႔ ပိုးသတ္တဲ႔ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ ရွိေနဆဲပါ။ ဥပမာ ဆိုရရင္ Pasteurized Milk (ပိုးသတ္ထားေသာ ႏြားႏို႔) အဲဒီ လို မ်ဳိး လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ မွာ သူ႔နာမည္ကို ဂုဏ္ျပဳထည့္သြင္း အသံုးျပဳေနဆဲပါ။ သူ႔ ရဲ႕ ကာကြယ္မႈ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ ဟာ ေမြးဖြားၿပီးကာစ မိခင္ ေတြ ရဲ႕ ပိုးမသန္႔လို႔ ေသဆံုးရမႈေတြ ကို လဲ ေလ်ာ့ခ်ေပးႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ ေခြးရူးျပန္ ေရာဂါ (Rabies) နဲ႔ ေဒါင့္သန္း ေရာဂါ (Anthrax) ေတြ အတြက္ ပထမဆံုး ကာကြယ္ေဆးကို လည္း ရွာေဖြ ေတြ႕ရွိခဲ႔သူ ျဖစ္ပါတယ္။
သူ႔ရဲ႕ စမ္းသပ္မႈေတြ ကေန ၿပီးေတာ့ ပိုးမႊားေတြေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ႔ ေရာဂါ အေတာ္မ်ားမ်ားကို သိရွိခဲ႔ၾကပါတယ္။

Sir Archibald McIndoe (1900-1960)
Sir Archibald McIndoe ဟာ New Zealand က ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၃၈ မွာ သူ ဟာ Consultant Plastic Surgeon တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ႔ပါပီ။ ဒုတိယ ကမာၻစစ္ အတြင္း မွာ သူ ဟာ ေလယာဥ္မွဴးေတြ ကို သူတတ္ထားတဲ႔ ပညာနဲ႔ ကုသေပးႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ ေလယာဥ္မွဴးေတြ ဟာ တစ္ဖက္ရန္သူ နဲ႔ တိုက္ခိုက္စဥ္ အတြင္း ေလယာဥ္ ပ်က္စီး မီးေလာင္မႈေတြ နဲ႔ အတူ ဒဏ္ရာမ်ားစြာ ၊ အထူးသျဖင့္ မီးေလာင္ ဒဏ္ရာေတြ နဲ႔ပါ။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ မီးေလာင္ခံထားရတာေတြကို ျပန္လည္ျပဳျပင္ေပးဖို႔ ခြဲစိတ္မႈ ဟာ အစပ်ဳိးစပဲရွိပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ႔ သူ ၾကိဳးစားၿပီး ကုသႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္ မွာ သူဟာ UK မွာရွိတဲ႔ Plastic Surgeon ၄ ေယာက္ထဲ က ၁ ဦး ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။


Sigmund Freud (1856-1939)
Sigmund Freud ကေတာ့ Austria က ဦးေဏွာက္ နဲ႔ အာရံုေၾကာ အဖူးကု တစ္ဦးပါ။ သူ႔ကို စိတ္ေရာဂါခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာမႈ မွာ ဖခင္ၾကီး အေနနဲ႔ သိၾကပါတယ္။ Hysteria လူနာမ်ားစြာ ကုိ ကုသေပးခဲ႔ပါတယ္။ သူဟာ စိတ္ပညာ ကို မ်ားစြာ အေထာက္အကူေပးခဲ႔ၿပီး ၊ စိတ္ေရာဂါကုသျခင္း ကို ပိုမို ေကာင္းမြန္ ေအာင္လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။
ခုခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔ရဲ႕ သီအိုရီ ေတြဟာ စိတ္ေရာဂါ ကုရံုတင္ မဟုတ္ေတာ့ ပဲ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ အသံုးခ်ေနၾကတဲ႔ အထိ လူသိမ်ား ထင္ရွားလာပါပီ။ အဲဒီလိုပဲ သူ႔ရဲ႕ ကုထံုးေတြ ဟာ လဲ စိတ္ေရာဂါ ကုသမႈ မွာ မ်ားစြာေသာ အကူအညီ ေပးေနခဲ႔ပါတယ္။

Marie Curie (1867-1934)
Marie Curie ကေတာ့ Poland က သိပၸံပညာရွင္ တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ သူမ ဟာ ေရဒီယုိ သတၱိၾကြ ပစၥည္း ေတြ ကို စမ္းသပ္မႈေတြ ျပဳလုပ္ခဲ႔ၿပီးေတာ့ '' ေရဒီယို သတၱိၾကြ မႈ'' (Radioactivity) ဆိုတဲ႔ စကားလံုးကို စတင္အသံုးျပဳခဲ႔သူပါ။ သူမ ရဲ႕ ခင္ပြန္း ဟာလဲ သိပၸံပညာရွင္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ သူမ ကို ကူညီေဖးမခဲ႔ပါတယ္။ ၁၉၀၃ ခုႏွစ္မွာ ဇနီးေမာင္ႏွံ ၂ ေယာက္လံုး Nobel Prize ကို "Radiation Phenomenon" (ဓါတ္ေရာင္ျခည္ ျဖာထြက္မႈ) အတြက္ ရရွိခဲ႔ပါတယ္။ Curie ဟာ Radium & Polonium တို႔ကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ႔ၿပီး ၁၉၁၁ မွာ အဲလို ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ႔တဲ႔ ျဒပ္စင္ေတြ နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ Nobel Prize for Chemistry ကို ေနာက္ထပ္တစ္ၾကိမ္ ရရွိခဲ႔ ျပန္ပါတယ္။

James Blundell (1791 - 1878)
Blundell က ေတာ့ ျဗိတိန္ က သားဖြားဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သားဖြားမိခင္ ေတြဟာ ေမြးဖြားစဥ္ အခ်ိန္မွာ အေသအေပ်ာက္ အင္မတန္ မ်ားေနပါတယ္။ သူက ဘာကို သတိျပဳမိလဲ ဆိုေတာ့ မိခင္ေတြ ဟာ ကေလးေမြးဖြားစဥ္မွာ ေသြးေတြ အမ်ားၾကီးထြက္တယ္။ အဲလို ထြက္ရင္း နဲ႔ ေသဆံုးမႈေတြ မ်ားလာတာကို သတိထားမိတယ္။ အဲဒီမွာ သူက တျခားလူတစ္ေယာက္ ရဲ႕ေသြးကို ျပန္သြင္းေပးႏိုင္ခဲ႔ရင္ အစားျပန္ေပးႏိုင္ခဲ႔ရင္ ေသဆံုးမႈ က်သြားမလား ဆိုၿပီး ေတြးမိ လို႔ စမ္းသပ္ခဲ႔တယ္။ အဲလို စမ္းသပ္ရင္းနဲ႔ တစ္ေယာက္ ဆီက ေန ေနာက္တစ္ေယာက္ ဆီကို အႏၱရာယ္ကင္းကင္း ေသြးသြင္းကုသ မႈကို စတင္ႏိုင္လာတယ္။ ဒီအတြက္ လိုအပ္တဲ႔ ပစၥည္းကိရိယာေတြကို လဲ သူပဲ တီထြင္ခဲ႔ၿပီး သူတီထြင္ခဲ႔တဲ႔ ထဲက တခ်ဳိ႕ပံုစံ ပစၥည္းေလးေတြ ကို ခုထိ သံုးေနၾကတုန္း ျဖစ္ပါတယ္။

Joseph Lister (1827-1912)
Joseph Lister ဆိုတာ ၿဗိတိန္ က ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္ ပေရာ္ဖက္ဆာ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ကို Asepsis (ေရာဂါပိုးကင္းစင္မႈ) အတြက္ စတင္ ေတြ႔ရွိသူ အျဖစ္ သိၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေတာ့ လူေတြဟာ အဏုဇီ၀ ပိုးမႊားေတြ အေၾကာင္း ေသခ်ာမသိၾကေသးပါဘူး။ အဲလိုပဲ အဲဒီ လို သတၱ၀ါေလးေတြ ကေန လူေတြ ဖ်ားတာ နာတာ ၊ ေရာဂါျဖစ္တာ ေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ကူးစက္တတ္တယ္ ဆိုတာေတြလဲ မသိၾကေသးဘူး။ Lister က သိလိုက္တာက လူအမ်ားစု ဟာ ခြဲစိတ္မႈ ၿပီးဆံုး ေအာင္ျမင္ ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ "Ward Fever" လို႔ ေခၚတဲ႔ ေဆးရံု မွာ ရတဲ႔ ေရာဂါ နဲ႔ ကြယ္လြန္ ကုန္ၾကတာကို သတိထားမိတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ခြဲစိတ္ၿပီးေနာက္ပိုင္း Infection ရတဲ႔ ႏႈန္း ဟာ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အရမ္းကို မ်ားျပားေနခဲ႔တယ္။
သူ က သူ႔ရဲ႕ လက္ေအာက္ က ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္ေတြ ကို ခြဲစိတ္မႈ မျပဳခင္မွာ ေသခ်ာ လက္ေဆးေၾကာ ဖို႔ အတြက္ တြန္းအားေပးတယ္။ အဲဒါတင္မကဘူး သန္႔ရွင္းတဲ႔ လက္အိတ္ေတြ ကိုလဲ ၀တ္ဖို႔ စီမံခဲ႔တယ္။ သူ႔ရဲ႕ ခြဲစိတ္ကိရိယာေတြ ကိုလဲ သန္႔ရွင္းဖို႔ အထူးဂရုစိုက္ခဲ႔တယ္။ ခြဲစိတ္မႈ နဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ ခြဲစိတ္ခန္း နဲ႔ ပစၥည္းေတြ အားလံုး ရဲ႕ သန္႔ရွင္းေရးကို အထူးဂရုစိုက္ခဲ႔တယ္။ အနာနဲ႔ အနာပတ္တီး လဲ တာကိုလဲ သန္႔ရွင္းမႈ ရွိဖို႔ အထူး ဂရုစိုက္ခဲ႔တယ္။ အဲဒီလို ျပဳလုပ္လိုက္တာနဲ႔ ေရာဂါျဖစ္မႈ ၊ ခြဲစိတ္ၿပီး ေသဆံုးႏႈန္းေတြ ဟာ မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ က်ဆင္းခဲ႔တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ Lister က သူ႔ရဲ႕ နည္းလမ္းေတြကို အားလံုး အသံုးျပဳႏိုင္ေအာင္ ျဖန္႔ေ၀ခဲ႔တယ္။

Joseph Murray (Born 1919)
Joseph Murray က Plastic Surgeon ပါ။ သူ က အေရျပားအစားထိုးျခင္း နည္းပညာ ကို အသံုးျပဳၿပီး ဒဏ္ရာရ ေနတဲ႔ တစ္သွ်ဴးေတြ ကို ျပဳျပင္တယ္။ အဲ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ သူက အဲဒီ လို ခြဲစိတ္ ျပဳျပင္ခဲ႔တဲ႔ တစ္သွ်ဴးေတြ ကို ခႏၶာကိုယ္ က ျပန္လည္ တြန္းလွန္ တိုက္ထုတ္ တာကို လဲ စိတ္၀င္တစား သုေတသန ျပဳေနတာျဖစ္တယ္။

၁၉၄၅ မွာ "Richard Herrick" ဆိုတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ဟာ ေက်ာက္ကပ္ အသစ္တစ္လံုး လိုအပ္တဲ႔အထိ အေျခအေန ဆိုးခဲ႔တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ သူ႔အတြက္ သူ႔ရဲ႕ အမႊာ ညီ ျဖစ္တဲ႔ Ronald က ေနၿပီးေတာ့ ေက်ာက္ကပ္ ကိုလွဴဒါန္းတယ္ သူတို႔ ၂ ေယာက္ ရဲ႕ တစ္သွ်ဴး အမ်ဳိးအစားေတြ က လံုး၀ နီးပါး ထပ္တူက်ေနတာေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္ ခုခံတိုက္ထုတ္မႈ စနစ္ ကို ေရွာင္ကြင္း ႏိုင္ခဲ႔တယ္။ Murry နဲ႔ သူ႔ အဖြဲ႕သားေတြ ဟာ ဒီ အမႊာ ညီအစ္ကို ၂ ေယာက္ ကို ေအာင္ျမင္စြာခြဲစိတ္ကုသေပးႏိုင္ခဲ႔ၿပီးေတာ့ အဲဒီ ခြဲစိတ္မႈ ဟာ ကမာၻေပၚမွာ လူတစ္ေယာက္ ကေန တစ္ေယာက္ဆီကို ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္း အစားထိုး ကုသမႈ ပထမဆံုး ေအာင္ျမင္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
၁၉၉၀ မွာ Murry ဟာ E. Donnall Thomas နဲ႔ အတူ ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္း အစားထိုးကုသမႈ အတြက္ Nobel Prize ကို ထိုက္တန္ စြာ ရရွိခဲ႔ပါတယ္။

ေဒါက္တာ ဇီ၀က (ေဆးေလာက)

Photo ;  like stars on earth Movice

ကမၻာေျမအတြက္ ေနရာမ်ိဳးစံုကေန ၾကယ္ကေလးေတြ  သူ႔ ေနရာနဲ႔သူ လင္းလက္ေနၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ့ သဘာ၀အတိုင္း ေတာက္ပႏိုင္ၾကေပမဲ့၊ တစ္ခ်ိဳ႔ၾကယ္ကေလးေတြကေတာ့ အမ်ားသူငွာလို လွပစြာ မေတာက္ပႏိုင္ဘဲ …
တစ္စံုတစ္ခုေသာ အေၾကာင္းတစံုတရာေၾကာင့္ ေမွးမွိန္ ေနခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီၾကယ္ေလးေတြထဲက ၾကယ္ေလးတစ္ပြင့္ အေၾကာင္းေပါ့။

သားသား နာမယ္က အီရွန္ပါ။ အျပည့္အစံုေတာ့ အီရွန္ အ၀ါစသီ ေပါ့။ သားရဲ႕ အသက္က (၈) ႏွစ္ပါ။ သားမွာ စီးပြားေရးအရ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ ေဖေဖရယ္၊ သားကို အရမ္းခ်စ္တဲ့ ေမေမရယ္၊ အရမ္း ထူးခြ်န္တဲ့ အကိုတစ္ေယာက္ရယ္ရွိတယ္။ သားက အိႏၵိယႏိုင္ငံ ျပည္နယ္တစ္ခုရဲ႕ အေျခခံပညာသင္ေက်ာင္းမွာ တတိယတန္း (Third Grade)  မွာ ပညာသင္ေနပါတယ္။ မိသားစုထဲမွာေတာ့ သားက သိုးမည္းတစ္ေကာင္ပါ။  အားလံုးက သတ္မွတ္ထားတာက အက်င့္မေကာင္းဘူး။ အရွက္မရွိတဲ့ ကေလး တဲ့။ ပါတ္၀န္းက်င္က သားကိုသတ္မွတ္တဲ့ ပညတ္ခ်က္ေတြေပါ့။

လစဥ္ စာေမးပြဲေတြက်တယ္။ အိမ္နီးခ်င္းကေလးေတြနဲ႔ ရန္ျဖစ္တယ္။ အိမ္စာေတြ ၿပီးေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ သားရဲ႕ ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြ အားလံုးမွာ မွင္နီရာေတြ အျပည့္နဲ႔။ ဘာေတြပဲ သင္သင္ သား ဘာမွ မမွတ္မိဘူး။ သား မလုပ္ႏိုင္တာကို ေန႔စဥ္လုပ္ေနရတယ္။ ၾကာလာေတာ့ အဲဒီအရာေတြကို သား မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ခြင့္တိုင္စာ အတုကို ကိုကို ကို ေရးခိုင္းၿပီး ေက်ာင္းလစ္တတ္လာတယ္။

လစဥ္ ပညာေရး တိုးတတ္မႈ႔ မွတ္တမ္းေတြ အိမ္က မသိေအာင္ျဖဲစုတ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီလို လုပ္ခဲ့တာေတြအတြက္ ေဖေဖ နဲ႔ ေမေမဟာ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီး၊ အတန္းပိုင္ဆရာမေတြနဲ႔ ေက်ာင္းမွာ လာေတြ႔ရတယ္။ သားမွာ ျပစ္ခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီးေပါ့။ သူတို႔က ေျပာၾကတယ္။ သားက ပံုမွန္ထက္ ဥာဏ္ရည္နိမ့္တယ္။ ဥာဏ္ရည္ မမွီဘူး။ လိုက္ မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ အဲဒီအတြက္ ဒီ တစ္ႏွစ္ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး ဒီႏွစ္မွာ ဆက္က်ေနဦးမယ္ဆိုရင္ ေက်ာင္းထုတ္ပစ္ရေတာ့မယ္တဲ့ေလ။

စိတ္ဆိုး ေဒါသထြက္ေနတဲ့ ေဖေဖဟာ ပညာေရး ႏွစ္လယ္ေလာက္မွာပဲ သားကို … သားတို႔ အိမ္နဲ႔ ေ၀းတဲ့ … ပုဂၢလိက ေဘာ္ဒါေဆာင္တစ္ခုမွာ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား သြားထားဖို႔ စီစဥ္ေတာ့တယ္။ သား .. မသြားခ်င္ဘူး။ သား အိမ္နဲ႔ ဘယ္လို လုပ္ခြဲႏိုင္မွာလည္း။ သား အတြက္ စိတ္ထိခိုက္ေၾကကြဲစရာေန႔ရက္ေတြပါပဲ။ သားကို အိမ္နဲ႔ အေ၀းႀကီးမွာ ထားၿပီး သူတို႔ျပန္သြားၾကတယ္။ တင္းၾကပ္တဲ့ အေဆာင္စည္းကမ္းေတြနဲ႔ အိမ္ကိုလြမ္းတဲ့စိတ္ၾကားမွာ သားအတြက္ အားကိုးစရာမရွိ၊ ေျခာက္ျခားစိတ္ေတြနဲ႔ အားငယ္ခဲ့ရပါတယ္။ ညအိပ္ခ်ိန္တိုင္း တိတ္တခိုး ငိုေၾကြးေနခဲ့ရတဲ့ သား အျဖစ္ကို ဘယ္သူမွ သိႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ သားကို သူတို႔ ပစ္ထားခဲ့ၾကတယ္။

ဒီ ေက်ာင္းမွာလည္း .. သား ဘာမွ လိုက္မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ တျခားသူေတြ အတြက္ လြယ္တဲ့ အရာေတြက သားအတြက္က်မွ ဘာလုိ႔ ခက္ခဲေနရတာလည္း။ သခ်ၤာ၊ အဂၤလိပ္၊ ဟင္ဒီ စာေပ ဆရာေတြ ရဲ႕ အပစ္ေပးျခင္းကို အခ်ိန္တိုင္း ခံေနရတာပါပဲ။ စိတ္ပ်က္အားငယ္ျခင္းေတြကို အေဖာ္လုပ္ရင္းနဲ႔ ၾကာလာေတာ့ ကိုယ့္ ကို ကိုယ္ သိမ္ငယ္လာေတာ့တယ္။ သား .. ဒီ ကမၻာႀကီးနဲ႔ … လူေတြနဲ႔ အေ၀းဆံုးကို ထြက္သြားခ်င္လာမိတယ္။ သား .. အသက္ဆက္ မရွင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။

__________ +++ ___________

Namaste ! (မဂၤလာပါ) က်ေနာ္ နာမယ္က ရွန္ကာ နိကြမ္ဘ္ ပါ။ က်ေနာ္က “Tulips” ဆိုၿပီး အမည္ရတဲ့ ေက်ာင္းေလးမွာ ကိုယ္လက္ အဂၤါခ်ိဳ႕တဲ့ေနတဲ့ကေလးေတြ၊ ေမြးစထဲက ဥာဏ္ရည္နိမ့္က်ေနတဲ့ ကေလးေတြကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္တဲ့ ေစတနာ ၀န္ထမ္း အလုပ္ လုပ္ပါတယ္။ တေန႔ေတာ့ အဆင့္ျမင့္ Private ေဘာ္ဒါ တစ္ခုမွာ ကေလးေတြကို အႏုပညာနဲ႔ ပါတ္သတ္တဲ့ ဘာသာရပ္ တစ္ခုကို သင္ၾကားေပးဖို႔ ကမ္းလွမ္းခံရပါတယ္။ အဲဒီေက်ာင္း ပညာေရး ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က ကေလးေတြဟာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ရမယ္။ ေအာင္ျမင္ရမယ္။ အနာဂါတ္ကို စိန္ေခၚႏိုင္ရမယ္တဲ့။ အဲဒီရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ကေလးေတြရဲ႕ ပညာေရးကို စနစ္တက်ပံုသြင္း ပ်ိဳးေထာင္ေပးၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ စိတ္ထဲက ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ကိုယ္ပိုင္ဆႏၵေတြဟာ အဲဒီပံုသြင္းမႈ႔ေတြေအာက္မွာ ငုပ္လွ်ိဳးကြယ္ေပ်ာက္ခဲ့ရတယ္ေပါ့။ Obedient, Discipline စတဲ့ အရာေတြနဲ႔ ကေလးေတြရဲ႕ ပညာေရးကို တင္းၾကပ္စြာ ေဘာင္ခတ္ထားၾကတယ္ေလ။

က်ေနာ္ စာသင္ရတဲ့ အခန္းထဲက ကေလးေတြက ထက္ျမက္ၾကပါတယ္။ အဲဒီ ကေလးေတြထဲကမွ ထူးထူးျခားျခား အီရွန္ လို႔ ေခၚတဲ့ ကေလးေလး တစ္ေယာက္ကို က်ေနာ္ သတိျပဳမိတယ္။ သူဟာ တျခားကေလးေတြနဲ႔ မတူဘူး။ စာသင္ခန္းထဲမွာ အၿမဲလိုလို ေခါင္းငံု႕ထားတတ္ၿပီး၊ တျခား ဆရာေတြ အခ်ိန္ေတြမွာလည္း အၿမဲလိုလို အပစ္ေပးခံရတာ က်ေနာ္ သတိထားမိတယ္။ ဒီကေလးရဲ႕ အေၾကာင္းကို က်ေနာ္စိတ္၀င္စားမိတယ္။ သူ႔ ရဲ႕ မ်က္၀န္းထဲမွာ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္ေတြ၊ ၀မ္းနည္း အားငယ္ရိပ္ေတြ၊ နိမ့္က် သိမ္ငယ္မႈ႔ေတြက အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ ဖိစီးေနရာယူထားတယ္။ သူ႔ကို ၾကည့္ရင္း ငယ္ဘ၀က က်ေနာ့္ ပံုရိပ္ေတြကိုျပန္ျမင္ေနရသလို ခံစားရတယ္။ အဲဒီကေလးရဲ႕သိမ္ငယ္စိတ္ေတြကို က်ေနာ္ ဘယ္လို ေဖ်ာက္ေပးႏိုင္မလည္း၊ သူ႔ရဲ႕ စိတ္ဒါဏ္ရာေတြကို က်ေနာ္ ဘယ္လိုကုေပးႏိုင္မလည္း၊ သူ႔ ရဲ႕ အရည္အေသြး၊ အစြမ္းအစေတြကို က်ေနာ္ဘယ္လို ေဖာ္ထုတ္ေပးႏိုင္မလည္း ….

သူ႔ရဲ႕ မွတ္စုစာအုပ္ေတြကို က်ေနာ္ အေသးစိတ္ေလ့လာပါတယ္။ အဲဒါတင္ မကပါဘူး။ သူ႔ မိသားစုအိမ္ကို က်ေနာ္ လိုက္သြားၿပီး သူ ေက်ာင္းတတ္တုန္းက မွတ္စုေတြ၊ သူ ဆြဲခဲ့တဲ့ပန္းခ်ီကားေတြကို ေလ့လာၾကည့္ေတာ့ .. ဒီ ကေလးဟာ ပါရမီရွိတဲ့ ဥာဏ္ရည္မီတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ဆိုတာ က်ေနာ္သိခဲ့ရတယ္။ သူဆြဲထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြဟာ သူ႔ အသက္အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ ထူးခြ်န္လြန္းပါတယ္။ သူ႔ စိတ္ခံစားမႈ႔ေတြကို ဆြဲထားတဲ့ သူ႔ မိသားစု ပံုရိပ္ေလး ကို ၾကည့္ရင္း က်ေနာ္ နာက်င္ရပါတယ္။ သူဆြဲထားတဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ပံုေတြဟာ ေဘာင္အျပင္ဘက္ ထြက္ေတြးနည္း(out of the box thinking) နဲ႔ ပံုေဖာ္ထားတာေတြေတာင္ ရွိပါတယ္။

သူဟာ ေျပာမရ၊ ဆိုမရ၊ စာ လိုက္မလုပ္တဲ့၊ လူၾကီးေတြစကားနားမေထာင္ တဲ့ ကေလးတ့ဲ။ ဘာလို႔ ဒီလို ျဖစ္ေနရတာလည္း။  သူ႔ အေဖကေတာ့ ေျပာပါတယ္ ဒါဟာ အက်င့္မေကာင္းတဲ့ ေရာဂါေပါ့တဲ့။ က်ေနာ္ နားလည္ လိုက္ပါၿပီ။ ဒါဟာ ကေလးရဲ႕ မေကာင္းတဲ့ ဗီဇတစ္ခု မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို။ က်ေနာ္ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဒါေတြက ေရာဂါ မဟုတ္ဘူး။ ေရာဂါ လကၡဏာေတြပါ။ သူ႔မွာ တကယ္ျဖစ္ေနတာက …

သူ႔ကို က်ေနာ္ တို႔ ဒီအတိုင္း ပစ္ထားမယ္ဆိုရင္ တန္ဖိုးရွိတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကို က်ေနာ္တို႔ ဆံုးရႈံးရပါေတာ့မယ္။ က်ေနာ္ ဒီကေလးကို ကုစားေပးႏိုင္မလား။ သူ႔ ကို အဲဒီလို ကုသေပးႏိုင္ဖို႔ အခ်ိန္မီေသးလား။ က်ေနာ္ အစြမ္းကုန္ ၾကိဳးစားၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။အဲဒီလိုဆံုးျဖတ္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ က်ေနာ္ဟာ ….

__________ +++ ___________

Like Stars on Earth (Taree Zameen Par) ဆိုတဲ့ အိႏၵိယရုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားရဲ႕ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ (၂) ေနရာက ေန ေရးသားလိုက္တာပါ။ (၂၀၀၇) ခုႏွစ္ထဲက ထြက္ခဲ့တဲ့ ဒီ ရုပ္ရွင္ကို ဘာလို႔ ေစာေစာက မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တာပါလိမ့္လို႔ ေတြးမိတယ္။ Bollywood ရုပ္ရွင္ေတြဟာ ဟိုးအရင္က သစၥာရွင္ ေျမြမင္းသမီး၊ ႏို႔ေၾကြး၊ ဆင္လိမၼာ ၊ သွ်ီ၀၊ မဟာ ပိႏၷဲ စတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ေပၚထြက္လာၿပီး အခုေနာက္ပိုင္းမွာ အေနာက္ဥေရာပ နဲ႔ အေမရိက ႏိုင္ငံေတြမွာ အရိုက္မ်ားတဲ့ ဗလေတာင့္ေတာင့္ မင္းသား၊ ေဘာ္ဒီလွလွမင္းသမီး၊ လူၾကမ္းတစ္အုပ္နဲ႔ ဖိုက္တင္ခန္းေတြထဲက မူကြဲထြက္လာတဲ့ ဇာတ္ကြက္မ်ိဳး 3 idiots နဲ႔ ဒီ ဇာတ္လမ္းေလးပဲ ၾကည့္ဖူးပါတယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းထဲကို Aamir Khan က ရိုက္ကူးခဲ့ၿပီး ဆရာျဖစ္သူ Nikumh အျဖစ္ သူ ကိုယ္တိုင္ပဲ သရုပ္ေဆာင္ထားပါတယ္။ Aamir Khan ဆိုတာ 3 Idiots ထဲက Genius ေက်ာင္းသား Rancho  ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ အားလံုး မ်က္စိထဲ ျမင္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။

ကိုယ္ သေဘာက်တာ တစ္ခုၾကည့္ရလို႔ အျခားသူေတြလည္း ေသခ်ာေပါက္ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္လိမ့္မယ္ အထင္နဲ႔ ညႊန္းတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီဇာတ္လမ္းကေတာ့ ၾကည့္တဲ့သူတိုင္း ႀကိဳက္ႏွစ္သက္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။ မိဘ နဲ႔ သားသမီးၾကား ယွက္ႏြယ္မႈ႔၊ ဆရာ နဲ႔ တပည့္ၾကား သံေယာဇဥ္ေတြ နဲ႔ ျပည့္၀တဲ့ ဖန္တီးမႈ႔ေကာင္းတစ္ခုကို ပရိသတ္ထံ ခ်ျပႏိုင္ခဲ့တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။  ၿပီးေတာ့ သားသမီးေတြရဲ႕ ဘ၀ ကို မိဘေတြ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြနဲ႔ပဲ တည္ေဆာက္ေတာ့မွာလား၊ သားသမီးကို ခ်စ္တဲ့ မိဘေတြရဲ႕ အခ်စ္နဲ႔ ဂရုစိုက္မႈ႔ (Caring) ဆိုတာ ကေလးေတြအတြက္ တခါတရံ ဖိစီးေလးလံေစတတ္တဲ့ အရာမ်ိဳးေတြလား၊ အဲဒီအရာေတြေၾကာင့္ပဲ ကေလးေတြရဲ႕ ငယ္ဘ၀ အိပ္မက္ (Childhood Dreams) ေတြဟာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားႏိုင္သလား၊ ဆရာေတြျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ တပည့္ေတြ ရဲ႕ ပညာေရးက ဘယ္လိုမ်ိဳးလည္း စတဲ့ ေမးခြန္းေလးေတြ ျဖစ္ေပၚလာေစပါတယ္။

ဒါရိုက္တာ Aamir Khan ရဲ႕ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ ဖန္တီးမႈ႔ တစ္ခုအျဖစ္ ရႈ႕ျမင္ပါတယ္။ စကားမေျပာဘဲ မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲ နဲ႔ သရုပ္ေဆာင္တဲ့ အခန္းေတြ၊ ၀မ္းနည္းစိတ္နဲ႔ ႏွႈတ္ခမ္းကို တင္းတင္းေစ့ၿပီး မ်က္ရည္ေတြ တေပါက္ေပါက္ က်ေနတဲ့ ကေလး တစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ရင္း ရင္ထဲမွာ သနား ဂရုဏာသက္တဲ့ စိတ္နဲ႔ မ်က္ရစ္ရည္၀ဲလာရတဲ့ ဇတ္ကြက္ေတြ၊  ကေလးေတြကို နာက်င္ေအာင္ ရိုက္ႏွက္စရာ မလိုဘူး၊ ေဆာလမြန္ကြ်န္းက သစ္ပင္ေတြကို လူေတြ က်ိန္စာ တိုက္သလို ပါးစပ္က နစ္နစ္နာနာ ဆဲလိုက္ရုံနဲ႔ သူတို႔ ဘ၀ အညြန္႔တံုးသြားႏိုင္ပါတယ္ လို႔ ေျပာတဲ့မွတ္ခ်က္ေတြ၊  ငါတို႔ သားသမီးေတြကို ေတာ္ေစ တတ္ေစခ်င္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔က ၿပိဳင္ျမင္းေတြ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ Dialogue ေတြ … ဒါေတြ အားလံုးက ၾကည့္သူေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ စြဲထင္ေနေစမွာပါ။

က်ေနာ္တို႔ေတြအားလံုးဟာ တစ္ခ်ိန္မွာ သားသမီးေလးေတြရဲ႕ လက္ဦးဆရာ ျဖစ္လာမွာ အမွန္ပါပဲ။ အဲဒီလို အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ သားသမီးေတြကို ကိုယ္ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အတိုင္း ပံုသြင္းမွာလား၊ ကုိယ့္ဆႏၵေတြအတိုင္း သူတို႔ျဖစ္မလာခဲ့တာနဲ႔ သူတို႔ အေပၚ မေကာင္းဆိုး၀ါး (Demon) တစ္ေယာက္လို သတ္မွတ္ ဆက္ဆံေတာ့မွာလား၊ သူတို႔ လိုအပ္တာ ျဖည့္ဆီးေပးေနရုံနဲ႔ စစ္မွန္တဲ့ ဂရုစိုက္မႈ႔လို႔ ေခၚႏိုင္သလား၊  မိဘေတြရဲ႕ အခ်စ္ နဲ႔ စစ္မွန္တဲ့ ဂရုစိုက္မႈ႔ (Real care) ဆိုတာဘာလည္း .. အဲဒီ အေတြးစေတြရဲ႕ အေျဖတစ္ခ်ိဳ႕ကို Like Stars on Earth ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ေလးကို ၾကည့္ရင္း ဆင့္ပြားခံစားၾကည့္ေစခ်င္ေၾကာင္းပါခင္ဗ်ာ … ။

၀ဏၰသန္းထြန္း

A hungry man is an angry man.

(English Proverb)

ဒီေခါင္းစဥ္ ေပးကတည္းက အစားအေသာက္အေၾကာင္း ေရးေတာ့မယ္ဆိုတာ ရိပ္မိေလာက္ပါရဲ႕။ ဟုတ္ပါတယ္။ အစားအေသာက္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ၾကားဖူးနားဝ ေထြလီကာလီေလးေတြအေၾကာင္း ေျပာခ်င္လို႔ပါ။ ဟင္းခ်က္နည္းေတာ့ မေျပာျပႏိုင္ပါဘူး။ (ကိုယ္တိုင္လည္း ဘာဆိုဘာမွ မခ်က္တတ္လို႔ပါ)

ျမန္မာစကားမွာ “အစား” ဆိုၿပီး ရွိသလို “အစာ” ဆိုၿပီးလည္း ရွိပါတယ္။ ႏွစ္ခုလံုးကို တြဲၿပီး “အစားအစာ” လို႔လည္း သံုးတတ္ပါေသးတယ္။ အစားအစာကို ေတာင့္တငတ္မြတ္တာကိုက် “ဆာသည္” လို႔ ဆိုျပန္တယ္။ ဒီေတာ့... “အစာကိုဆာသည္” လို႔ ဆိုရမွာေပါ့။ အဂၤလိပ္လိုက်ေတာ့ Hungry, Starve စသည္ျဖင့္ သံုးၾကျပန္တယ္။

“Hunger is the best appetite ၊ ဆာေလာင္ျခင္းဟာ အေကာင္းဆံုးေသာ စားခ်င္စိတ္ပါပဲ” ဆိုတဲ့ စကားရွိတယ္။ အဲဒါဟာ အထိုက္အေလ်ာက္ေတာ့ မွန္မယ္လို႔ထင္တယ္။ “One man’s meat is another man’s poison ၊ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အစာဟာ တစ္ေယာက္အတြက္ အဆိပ္ပါ” ဆိုတဲ့ စကားလည္းရွိတယ္။ ဟုတ္ေလာက္ပါတယ္။ ျမန္မာေတြစားေလ့ရွိတဲ့ ဒညင္းသီး၊ ငါးပိ စတာေတြကို အေနာက္တိုင္းက လူေတြက အနံ႔ရ႐ံုနဲ႔တင္ ထြက္ေျပးၾကတာ ေတြ႕ဖူးပါတယ္။ အဲလိုပါပဲ အေနာက္တိုင္းက ခမ္းခမ္းနားနားပါတီေတြမွာ အမဲသားအစိမ္းေတြကို ဒီတိုင္းခ်ည္း အစိမ္းခ်ေကၽြးတာမ်ိဳး ၾကံဳဖူးပါတယ္။ လွီးလိုက္ရင္ေတာင္ ေသြးေတြက စီးက်လာေသးတဲ့ အသားေတြကို ဘယ္လိုႀကိဳက္တာလဲမသိဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ျမင္႐ံုနဲ႔တင္လန္႔တာမို႔ အဲဒီစားပြဲနားကေန ခပ္ခြာခြာေလး ေနခဲ့ပါတယ္။

အဲဒါနဲ႔ စကားစပ္လို႔ အဂၤလိပ္စာသင္တုန္းက မွတ္သားဖူးတဲ့ ဟင္းခ်က္တဲ့ အဆင့္ေတြကို သတိရမိပါတယ္။

Raw > Rare > Medium Rare > Medium > Medium Well Done > Well Done > Overcooked/ Overdone

အထက္ကအဆင့္ေတြအတိုင္းပါပဲ။ အစိမ္းကေန ေနာက္ဆံုး တူးျခစ္သြားတဲ့အထိေပါ့။ ခုနကေျပာတဲ့ ပါတီက အသားတံုးႀကီးကေတာ့ Raw သို႔မဟုတ္ Rare အဆင့္ေလာက္ပဲ ခ်က္ထားပံု ရမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

လူေတြဟာ အေတာ္ေလးကို တီထြင္ဖန္တီးႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့လူေတြပါ။ အသား၊ ငါး စတာေတြကို ဒီတိုင္း အစိမ္းမစားေတာ့ပဲ နည္းလမ္းအဖံုဖံုနဲ႔ ျပင္ဆင္ၿပီး စားသံုးပါတယ္။ ခ်က္တယ္၊ ျပဳတ္တယ္၊ ေၾကာ္တယ္၊ ေပါင္းတယ္၊ ဖုတ္တယ္၊ ကင္တယ္ စသည္ျဖင့္ စံုလို႔ပါပဲ။ ခုေနာက္ပိုင္းမွာ မိုက္ခ႐ိုေဝ့ဖ္စက္ေတြနဲ႔လည္း ခ်က္ျပဳတ္ၿပီး စားျပန္ေသးတယ္။ အသီးအရြက္ေတြက်ေတာ့ ဒီတိုင္းစားလို႔ တမ်ိဳး၊ သုပ္စားလို႔တဖံု၊ အခ်ဥ္ေဖာက္လို႔ တသြယ္ နည္းလမ္းအစံုအလင္နဲ႔ကို စားသံုးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း လူေတြဟာ တိရစၧာန္ေတြရဲ႕ အထက္မွာ ရွိေနတာျဖစ္ပါတယ္။ (ေနာင္အနာဂတ္မွာ ခုမေပၚဖူးေသးတဲ့ ဘယ္လိုနည္းေတြနဲ႔ ခ်က္ၾကမယ္ မသိပါဘူး)

အထက္တန္းတုန္းက ဇီဝေဗဒဘာသာမွာ Feeding Behavior ဆိုတဲ့ စားေသာက္ပံု နည္းလမ္းကိုလိုက္ၿပီး သက္ရွိသတၱဝါေတြကို အမ်ိဳးအစားခြဲတာ သင္ရဖူးပါတယ္။

• Carnivore = အသားစား သတၱဝါ
• Herbivore = အရြက္စား သတၱဝါ
• Omnivore = အစံုစားသတၱဝါ
• Fungivore = မိႈစသည္စား သတၱဝါ
• Bacterivore = ဘက္တီးရီယားစား သတၱဝါ

စသည္ျဖင့္ ၾကားဖူးၾကမွာပါ။ လူအမ်ားစုကိုေတာ့ အစံုစားသတၱဝါ Omnivore အျဖစ္သတ္မွတ္ပါတယ္။ Vegetarian ဆိုတဲ့ သက္သက္လြတ္စားတဲ့သူေတြကေတာ့ Herbivore အုပ္စုထဲထည့္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

လူေတြ အစံုစားတာက အေတာ္ေလးကို စံုတာပါ။ တေလာက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေမးလ္ကေန ပို႔လိုက္တာမွာ ဝတ္စံုျဖဴေတြနဲ႔ လူသားစားတဲ့ ထိုင္း (ယိုးဒယား) ႏိုင္ငံက အဖြဲ႕တစ္ခုအေၾကာင္းကို ဖတ္ရပါတယ္။ (အရသာ ဘယ္လိုေနတယ္ ဆိုတာေတာ့ သူတို႔ေတြ ေမးၾကည့္မွပဲ သိမွာ) ထိုင္ဝမ္၊ ေဟာင္ေကာင္ စတဲ့ႏိုင္ငံေတြမွာ ၾကက္အေကာင္ေပါက္ေလးေတြပါတဲ့ ဥေတြကို ခ်က္ၿပီးစားတာ သတင္းေတြမွာ ေတြ႕ဖူးပါတယ္။ ဥကို ခြဲလိုက္တာမွာ အေမႊးေတြေတာင္ ရွိေသးတဲ့ အဲဒီၾကက္အေသေလးေတြကို ဘယ္လိုအရသာ၊ ဘယ္လိုအေတြးေတြနဲ႔ ခံစားၿပီး စားသလဲေတာ့ မသိပါဘူး။ (အားရွိတယ္လို႔ေတာ့ ဆိုၾကတာပဲ)

တ႐ုတ္အိုလံပစ္ ၿပိဳင္ပြဲတုန္းက စားေသာက္တန္းေတြမွာ ပုရစ္ေက်ာ္၊ ပိုးေကာင္ေက်ာ္ေတြသာမက၊ ကင္းၿမီးေကာက္ေတြ၊ ပင့္ကူေက်ာ္ေတြပါ ေတြ႕ရပါတယ္။ ကမာၻဒီးယားႏိုင္ငံမွာလည္း ပင့္ကူေက်ာ္ေတြ ေရာင္းတာ ေတြ႕ဖူးပါတယ္။ စားတဲ့သူေတြေတာ့ ဘယ္လို သတၱိေတြနဲ႔ စားၾကတယ္ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျမင္ယံုနဲ႔တင္ ေက်ာခ်မ္းမိပါတယ္ဗ်ာ။

ဗီယက္နမ္၊ တ႐ုတ္ေတြက ေခြးသားခ်က္စားတတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေအးတဲ့ေဒသေတြမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ငယ္ငယ္က အဖိုးစာဖိုမွဴးႀကီးက ဘံုေက်ာင္းက အလကားယူလာလို႔ စားဖူးပါတယ္။ စားေကာင္းသားဗ်။ ပူေတာ့အေတာ္ပူတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေအးတဲ့ရာသီဥတုေတြမွာ စားတာျဖစ္မယ္။ အရသာကေတာ့ ဝက္သားနဲ႔ သိပ္မကြာလွပါဘူး။

ဝက္သားဆိုလို႔ ျမန္မာေတြ ေျပာေျပာေနတဲ့ စာခ်ိဳးေလးေတြကို သတိရမိတယ္... “အသားမွာ ဝက္၊ အသီးမွာ သရက္၊ အရြက္မွာ လက္ဖက္” ဆိုတာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က... “အေသာက္မွာ အရက္” ဆိုတာပါ ထည့္လို႔ ေျပာပါတယ္။ “ျမန္မာစာအဖြဲ႕က လက္ခံရင္ ထည့္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ” လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျပာဖူးတယ္။

ေနာက္ထပ္ သတိရမိတာက “ပုစြန္အေကြး၊ ငါးအေႏြး” ဆိုတာပါ။ ဟင္းခ်က္တဲ့အခါ ပုစြန္က ေကြးသြားရင္ က်က္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ၿပီး၊ ငါးကေတာ့ ေႏြးရင္ က်က္တယ္လို႔ သတ္မွတ္တာကို ဆိုလိုတာပါ။ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဆရာသမားတစ္ေယာက္က... “ဂဏန္း မ်က္ျပဴးေၾကာင္” လို႔ထပ္တိုးၿပီး ေျပာပါတယ္။ ဂဏန္းကိုခ်က္လို႔ မ်က္စိျပဴးလာရင္ က်က္ၿပီဆိုပဲ။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး။ “ဂဏန္းနီေရာင္ေျပး” လို႔လည္း ၾကားဖူးတယ္။ (အိမ္ရွင္မေတြ၊ အိမ္ရွင္မ အေလာင္းအလ်ာေလးေတြက ပိုသိမွာပါ။)

နိပါတ္ေတာ္ ထဲမွာေတာ့ အစားအေသာက္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးထင္ရွားတာက ေဝသႏၲရာ ဇာတ္ေတာ္ထဲက ဇူစကာပုဏၰားပါ။ “လွဴတာအကုန္စား၊ ဇူစကာပုဏၰား” လို႔ေတာင္ေျပာစမတ္တြင္ရေလာက္ေအာင္ အစားေသာင္းက်န္းတဲ့သူပါ။ အစားေၾကာင့္ပဲ ဒုကၡေရာက္သြားရသူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း “အစားမေတာ္တစ္လုတ္” ... “တန္ေဆး လြန္ေဘး” စသည္ျဖင့္ ဆိုၾကတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ “အဆီစားလို႔ အသားမျဖစ္” ဆိုတဲ့ စကားလည္းရွိတယ္။ ဟန္သစ္ၿငိမ္တို႔လို ဝါးျခမ္းျပားကိုယ္ခႏၶာေတြကို ေျပာတာပါ။ အဆီေတြ စားေပမဲ့လည္း အသားမျဖစ္တာမ်ိဳးေပါ့ဗ်ာ။

အစားရဲ႕ ဆိုးက်ိဳးေတြရွိေပမယ့္ အစားကို မစားဘဲေနလို႔လည္း ျဖစ္မွ မျဖစ္ႏိုင္တာပါပဲ။ “ဆာေလာင္မႈဆိုတာ ကုလို႔မဆံုးတဲ့ ေရာဂါပါပဲ” လို႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးက ဆိုပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ေန႔တိုင္း ဆာေလာင္မႈကို ကုေနရတာဟာျဖင့္ ေမြးကတည္းပါပဲ။ “အစာလည္းေဆး၊ ေဆးလည္းအစာ” ဆိုတဲ့စကားလည္း ရွိပါေသးတယ္။ “ကံ၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အဟာရ” ဆိုတဲ့ စကားမွာပါတဲ့ အဟာရ ဆိုတာကလည္း အစားအစာကို ဆိုလိုတာပါပဲ။ “အစားကို ကုန္ေအာင္စား၊ စကားကို ကုန္ေအာင္မေျပာနဲ႔” ဆိုတဲ့ စကားကေတာ့ အစားဘက္ကို ေထာက္ခံတဲ့ စကားပါပဲ။ (ငတ္ႀကီးက်သူမ်ား လက္ခုပ္တီးပါ)

အစားအေသာက္အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိတဲ့၊ အရသာကို ေကာင္းေကာင္းနားလည္တဲ့ အစားဘုရင္ေတြကို Gourmet လို႔ အဂၤလိပ္လို ေခၚပါတယ္။ အသံထြက္က (ဂူအာေမး) လို႔ ထြက္ရပါတယ္။ ျပင္သစ္စကားလံုးျဖစ္တာေၾကာင့္ Buffet (ဘူေဖး) Parquet (ပါေကး) အဲဒါမ်ိဳးေတြလိုပဲ အသံထြက္ရပါတယ္။ ကမာၻေက်ာ္ အစားအေသာက္ကုမၸဏီေတြ၊ ဘီယာ၊ အေအးကုမၸဏီေတြမွာ အဲလိုလူေတြ ရွိပါတယ္။ အစားအေသာက္အသစ္ေတြ စမ္းသပ္ထုတ္လုပ္ၿပီးတဲ့အခါ အဲဒီလူေတြက အရင္ဆံုး ျမည္းစမ္းၿပီး ေကာင္းမေကာင္း မွတ္ခ်က္ေပးရသတဲ့။

ေနာက္ထပ္ ေဝါဟာရတစ္ခုက Glutton ဆိုတာပါ။ အစားေသာင္းက်န္းတဲ့သူ၊ အစားခ်န္ပီယံေတြကို ေခၚတာပါ။ ျမန္မာလို “အငတ္ႀကီးေတြ” ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီလို အငတ္ေတြအတြက္ World Glutton Contest ဆိုၿပီး ကမာၻ႕ အစားၿပိဳင္ပြဲႀကီးကို ႏွစ္စဥ္က်င္းပတာ တီဗီြအစီအစဥ္ေတြမွာ ေတြ႕ဖူးပါတယ္။ ဘီယာေသာက္ၿပိဳင္ပြဲေတြကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာမွာ မၾကာခဏက်င္းပေနၾကပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရႊႏိုင္ငံရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ စားစရာကေတာ့ အမ်ားသိၿပီးသားျဖစ္တဲ့ မုန္႔ဟင္းခါပါ။ အဲဒါကို ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္က ဘာအဓိပၸာယ္လဲလို႔ ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ ဦးေႏွာက္စားသြားပါတယ္။ တိုက္႐ိုက္ျပန္မယ္ဆိုရင္... A snack with bitter curry လို႔ ျပန္ရမွာေပါ့။ သူ႔ကိုေတာ့ “No meaning, Just the name” လို႔ပဲ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ထိုင္း (ယိုးဒယား) ႏိုင္ငံကို ေရာက္ေတာ့ သူတို႔မွာ မုန္႔ဟင္းခါလိုမ်ိဳး ရွိပါတယ္။  “ခႏုမ္က်င္း” လို႔ ေခၚပါတယ္။ သူတို႔မွာက ဟင္းရည္က သံုးေလးမ်ိဳး ရႏိုင္ပါတယ္။ ငါးနဲ႔၊ ဝက္သားနဲ႔၊ အသားလံုးနဲ႔ စသည္ျဖင့္ ရွိပါတယ္။ “ခႏုမ္” ဆိုတာ မုန္႔လို႔ ဆိုလိုၿပီး “က်င္း” ဆိုတာက တ႐ုတ္ျပည္ကို ဆိုလိုတာပါ။ တ႐ုတ္ျပည္က လာတဲ့ မုန္႔လို႔ ဆိုလိုတာပါ။

တစ္ရက္ ထိုင္းေတြ၊ ကေမာၻဒီးယားေတြနဲ႔ အဲဒီ ခႏုမ္က်င္းကို သြားစားပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ “ကႀကီးေကာင္” လို႔ ေခၚတဲ့ ကေမာၻဒီးယားက တကယ္တမ္းဆို အဲဒီစားစရာဟာ သူတို႔ ႏိုင္ငံက စတင္ခဲ့တာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ “ခႏုမ္က်င္း” လို႔ ေခၚတာဟာ သဘာဝမက်ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ သူက... “ခႏုမ္ခမာ” လို႔ ေခၚခ်င္ပံု ရပါတယ္။ (ခမာဆိုတာ ကေမာၻဒီးယား လူမ်ိဳးကို ေခၚတာပါ)

စကားစပ္လို႔ ေျပာရရင္ အဲဒီ ကႀကီးေတြဟာ အစားအေသာက္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အေတာ့္ကို ဇီဇာေၾကာင္ ေသြးႀကီးတဲ့သူေတြပါ။ ယိုးဒယားဆိုင္ေတြမွာ ဘာသြားစားစား အဲဒီအစားအစာဟာျဖင့္ သူတို႔ဆီမွာ ရွိေၾကာင္း သူတို႔ ႏိုင္ငံကဟာက အရသာ ပိုေကာင္းေၾကာင္း အျမဲလိုလို ေျပာပါတယ္။ ၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း နားၾကားျပင္းကတ္လွတာေၾကာင့္ “အဲဒါဆိုရင္လည္း ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္က်ရင္ မင္းႏိုင္ငံမွာ သြားျပန္စားေခ်ကြာ။ ဒီက မေကာင္းတဲ့ဟာေတြ စားမေနနဲ႔ကြာ” လို႔ ဘုေတာဖူးပါတယ္။

တကယ္တမ္းေျပာရင္ ယိုးဒယား မုန္႔ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာလည္း ရွိပါတယ္။ တစ္ခုထူးျခားတာက သူတို႔ မုန္႔ေတြက ပိုခ်ိဳၿပီး အႏုပညာပိုဆန္သလို အမ်ိဳးအစားလည္း စံုပါတယ္။ သူတို႔ေတြ “ကုလားမဲ” လို႔ ေခၚတဲ့ မုန္႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက “မုန္႔ကုလားမဲ” နဲ႔ အတူတူပါပဲ။ မတူတာက သူတို႔က သၾကားလံုးေတြအရြယ္ အတံုးေလးေတြ လုပ္ၿပီး ပလတ္စတစ္နဲ႔ ထုပ္ၿပီးေရာင္းတာပါ။ အေရာင္ကလည္း အမဲေရာင္ တစ္ခုတည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အနီ၊ အဝါ၊ အစိမ္း စသည္ျဖင့္ အရသာကို လိုက္ၿပီး ကြာပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံက အေရွ႕နဲ႔ အေနာက္မွာ ကုလားနဲ႔ တ႐ုတ္ႏွစ္ႏိုင္ငံက ညႇပ္ထားေလေတာ့ စားစရာေတြကလည္း သူတို႔ေတြဆီက အေတာ္ေလးကို ျဖတ္ေက်ာ္ေရာက္ရွိပါတယ္။ “အီၾကာေကြး” ဆိုတဲ့ တ႐ုတ္စားစရာက မေကြးဘဲ ေျဖာင့္ေနပါတယ္။ “တိုရွည္” (ျမန္မာအေတြးနဲ႔ ကတ္သီးကတ္သတ္ျပန္ရင္ Short and Long ေပါ့) ဆိုတဲ့့ ကုလားစာက အျပားႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ “ပူရီ” ဆိုတဲ့ စားစရာက ျမန္မာလိုဆိုရင္ ေရခဲေရသည္ကိုပဲ ဂုဏ္ျပဳထားသလားထင္ရပါတယ္။ (ပူတဲ့အခါ ေရာင္းအားေကာင္းလို႔ ေရခဲေရသည္ေတြ ရယ္ၾကတယ္ေလဗ်ာ။)

ရွိပါေသးတယ္ “နံျပား” တဲ့။ ဘိုလို ျပန္လိုက္ရင္ျဖင့္ “Stinky Plate” ဆိုၿပီး ျဖစ္ေတာ့မယ္။ “ဒန္ေပါက္” ဆိုတာကလည္း ဘယ္က ဆင္းသက္လာလို႔ ဘယ္သူေပးခဲ့တဲ့ နာမည္မွန္းမသိပါဘူး။ ကုလားေတြက “Biryani” လို႔ ေခၚတာပါ။ အရင္တုန္းက ျမန္မာျပည္မွာ စေရာင္းတဲ့ ကုလားေတြက ဒန္အိုးအေပါက္နဲ႔ ခ်က္ခဲ့လို႔ ျဖစ္မွာပဲလို႔ ကိုယ့္ဘာသာ အတင္းမွတ္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္။ တခါ တ႐ုတ္ျပည္မွာ မရွိတဲ့ ျမန္မာတ႐ုတ္စာ “ေၾကးအိုး” ဆိုတာ။ သူလည္း ကုလားေတြက ဒန္အိုးနဲ႔ ခ်က္တယ္ဆိုေတာ့ ငါတို႔လည္း ေၾကးအိုးနဲ႔ ခ်က္ေရာင္းရေအာင္ဆိုၿပီး ထြင္လိုက္တာလား မသိဘူး။

ဘုရားပြဲေစ်းေတြမွာ ေရာင္းတတ္တဲ့ “မုန္႔ေလေပြ” ဆိုတဲ့ မုန္႔က နာမည္ၾကမ္းသေလာက္ မုန္႔က ေလထိမခံတဲ့ မုန္႔ပါ။ “မုန္႔လင္မယား” ဆိုတာ ရွိပါတယ္။ အဲဒါကို ငံုးဥထည့္ၿပီး လုပ္တဲ့အခါက်ေတာ့ တစ္ျခမ္းတည္း လုပ္ပါတယ္။ အဲဒါကိုေတာ့ “မုန္႔တစ္ခုလပ္” တို႔ “မုန္႔တစ္လင္ကြာ” တို႔ စသျဖင့္ မေခၚၾကျပန္ပါဘူး။ ဦးေႏွာက္နဲ႔ တူတဲ့ မုန္႔ကိုက်ေတာ့ “မုန္႔ဦးေႏွာက္”... ၾကာေစ့နဲ႔ တူတဲ့ မုန္႔ကိုက်ေတာ့ “မုန္႔ၾကာေစ့”... ေနာက္... “မုန္႔လိပ္ျပာ” ... “မုန္႔လက္ညႇိဳး” ... “လမုန္႔” စသည္ျဖင့္ ဆင္တူရာပံုစံကို စြဲၿပီး ေပးတာမ်ိဳးလည္း ရွိျပန္တယ္။

“ေပါင္မုန္႔” ဆိုတာဟာလည္း ကိုယ္အဂၤါထဲက “ေပါင္” နဲ႔ ဆင္လို႔ ေပါင္မုန္႔လို႔မ်ား ေပးသလား မသိပါဘူး။ ေကာ္ရည္ကို ျပန္႔ေအာင္ လုပ္ရတဲ့ အဖတ္ေတြနဲ႔ လိပ္ၿပီး ေၾကာ္တဲ့စားစရာကို “ေကာ္ျပန္႔လိပ္ေၾကာ္” လို႔ ေခၚပါတယ္။ ဖတ္ဖူးတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရွိတယ္ ႀကီးပြားေရး မဂၢဇင္းမွာ ပါတယ္ထင္တာပါပဲ။ ဘယ္သူေရးတယ္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ကဗ်ာက တိုတိုေလးပါ။ ေခါင္းစဥ္က “ဝက္အူေခ်ာင္း” တဲ့။

“ဝက္အူေခ်ာင္း”

အကာကို ေခၚသလား

အစာကို ေခၚသလား

စားေနရင္းနဲ႔ စဥ္းစား

တစ္ခုခုေတာ့မွား။

သူ႔ကဗ်ာ ဖတ္ၿပီးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္လည္း စဥ္းစားမိတယ္။ တကယ္က ဆိတ္အူထဲမွာ ဝက္သားေတြ သြတ္ထည့္ထားတာကို ဝက္အူေခ်ာင္းလို႔ ေခၚတယ္ဆိုတာ။ ငါးအူေခ်ာင္း၊ ၾကက္အူေခ်ာင္း စတာေတြလည္း ဒီတိုင္းပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ အတင္းေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္။ “ဝက္အူေခ်ာင္း” ဆိုတာဟာ... “ဝက္သားသြတ္ထားေသာ ဆိတ္အူေခ်ာင္း” ဆိုတာကို ေခၚရတာ ရွည္လို႔ ျဖတ္ၿပီး ေခၚလိုက္တာ ျဖစ္မယ္လို႔။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး။

“စားရကံၾကံဳလို႔ မုတ္ဆိတ္ပ်ားဆြဲ”... “စားရမွာကလည္း သဲတရွပ္ရွပ္၊ ပစ္ရမွာကလည္း အဆီတဝင္းဝင္း” ဆိုတဲ့ စကားေတြကို ၾကားဖူးၾကမွာပါ။ “စားရဝမ္းသာ၊ ေစပါဝမ္းနည္း” ဆိုတဲ့ ဆို႐ိုးစကားလည္းရွိပါတယ္။ အစားအေသာက္မ်ား စားရသည့္အခါ ဝမ္းသာၿပီး၊ အလုပ္လုပ္ရန္ခိုင္းေစပါေသာအခါ ဝမ္းနည္းေသာသူမ်ားကို ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ “မစားရအေညႇာ္ခံ” ... “မစားရ ဝခမန္း”... “မစားရက္ေလာက္တက္” ... “မစားရသည့္အမဲ သဲႏွင့္ပက္”... “မစားရတပူပူ စားရတဆူဆူ” စတဲ့ အစားနဲ႔ မကင္းတဲ့ စကားပံုေတြကလည္း ျမန္မာမႈနယ္ပယ္မွာ အမ်ားအျပား တြင္က်ယ္လို႔ ေနပါတယ္။

“ထမင္းအသက္ ခုနစ္ရက္၊ ေရအသက္ တစ္မနက္” ဆိုေသာ စကားကလည္း အစားအေသာက္၏ အေရးပါပံုကို ေဖာ္ျပေနျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ားႀကီးစားလိုေသာသူကို နည္းနည္းပဲ ေကၽြးေသာအခါမွာ... “ဆင့္ပါးစပ္ ႏွမ္းပက္သလိုပဲ” ဟု ေျပာတတ္ၾကျပန္သည္။ အစားအေသာက္ေၾကာင့္ မလႊဲသာဘဲ လုပ္ရသည္ကို... “ငါ့ဝမ္းပူဆာ မေနသာလို႔ လုပ္ရျပန္ၿပီ” လို႔လည္း ေျပာတတ္ၾကျပန္သည္။

အဂၤလိပ္စာအုပ္တစ္အုပ္မွာ ဖတ္ဖူးတာေလး ျပန္မွ်ခ်င္ပါတယ္။

There is no nut in doughnut.

There is no ham in hamburger.

There is no dog in hotdog.

There is no sand in sandwich.

Ham ဆိုတာ ဝက္ေပါင္ေျခာက္ကို ေခၚတာပါ။ ဟိုေရွးတုန္းကေတာ့ ဝက္ေပါင္ေခ်ာက္နဲ႔ လုပ္ခဲ့လို႔ ေခၚတာ မဟုတ္ပါဘူး။ Hamburger ဆိုတဲ့ စားစရာဟာ Germany ႏိုင္ငံ Hamburg ၿမိဳ႕ကေန ပထမဆံုး လုပ္ေရာင္းခဲ့လို႔ေခၚတာပါတဲ့။

အစားအေသာက္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ သမိုင္းမွာ ရာဇဝင္တြင္တဲ့သူက သူ႔သခင္ ငါးစီးရွင္ေက်ာ္စြာက ခိုင္းလို႔ စစ္ကိုင္းမင္း အသခၤယာေစာယြမ္းကို လုပ္ၾကံဖို႔သြားတဲ့ ငခင္ညိဳပါ။ ေတာထဲမွာ သံုးရက္ပုန္းေနရတာေၾကာင့္ ထမင္းငတ္လို႔ နန္းေတာ္ထဲက ေရႊစေလာင္းနဲ႔ နတ္တင္ထားတာကို စားလိုက္တဲ့ျဖစ္ရပ္ကို သိၿပီးျဖစ္မွာပါ။ ထမင္းစားၿပီးကာမွ ထမင္းရွင္ကို သတ္လွ်င္ အလြန္ပင္ အျပစ္ႀကီးလတၱံ႕ဆိုၿပီး စစ္ကိုင္းမင္းကို မသတ္ဘဲ ဓားႀကီးသာ ျပန္ယူလာတဲ့ ျဖစ္အင္ပါ။ ငါးစီးရွင္ေက်ာ္စြာကလည္း “ထမင္းရွင္ကို ဒီေလာက္ေတာင္မွတ္ရင္ျဖင့္ ငါ့လိုသခင္ရဲ႕ ေက်းဇူးဆိုလွ်င္ ဆိုဖြယ္ရာမရွိ” ဆိုၿပီး ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူသတဲ့။

သူတို႔အေတြးနဲ႔ သူတို႔ေတာ့ ဟုတ္ေနတာပါပဲ။ သူ႔ဘာသာ ငတ္ႀကီးက်လို႔ ထမင္းစားၿပီးကာမွ ဘုရင္ခိုင္းတဲ့ အလုပ္ကို မလုပ္ဘဲ ဓားႀကီးယူၿပီး ျပန္လာတဲ့သူကို ဘုရင္ကလည္း ခြင့္လႊတ္သတဲ့ဗ်ာ။ တျခားအခိုင္းအေစေတြပါ လိုက္လုပ္ကုန္မွျဖင့္ မခက္ေခ်ဘူးလား။ (ကၽြန္ေတာ့္အေတြးပါ)

ခုေလာက္ဆိုရင္ျဖင့္ “စားၾကမယ္ေဟ့ေကာင္းေကာင္း” အစီအစဥ္ေလးကို အဆံုးသတ္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ပါၿပီမို႔ ဒီတင္ပဲ ရပ္နားခြင့္ျပဳပါရွင္... အဲ... ဗ်ာ။ တကယ္လို႔ အစားေကာင္း အေသာက္ေကာင္းေလးမ်ား အလွဴဒါန ျပဳခ်င္သူမ်ားရွိပါလွ်င္ ေစတနာေရွ႕ထား သတင္းေကာင္းေလးမ်ား ပါးၾကပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံ လိုပါသည္ခင္ဗ်ား။

ေမတၱာျဖင့္

ဟန္သစ္ၿငိမ္