Tom Booker သည္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုထဲမွ မြန္တာနာ (Montana) အမည္ရိွေသာ သာယာက်ယ္ျပန္႕လွသည့္ ေနရာေလးတြင္ ေနထိုင္သူျဖစ္ပါသည္။ သူ႕အဖိုးႏွင့္ဖခင္တုိ႕က (သခင္စကား မနာခံဘဲ) ဆိုးသြမ္းေနေသာ ျမင္းမ်ားကုိ လူအမ်ား နားမလည္ႏိုင္ေသာ ေလသံတိုးျငင္းမွ်ွေျပာဆိုရံုျဖင့္ ျမင္းမ်ားကုိ လိမၼာ ယဥ္ေက်းလာေအာင္ ျပဳလုပ္ႏိုင္သူမ်ားအျဖစ္ ထင္ရွားခဲ့သည္။ ထိုသို႕ေသာ ပညာကုိ သားငယ္ျဖစ္သူ Tom ကအျပည့္အ၀ ရရိွခဲ့ကာ ထိုဖက္တြင္ ပါရမီအေတာ္ပင္ထူးခၽြန္ခဲ့ေပသည္။ Tom ၏  အဖိုးႏွင့္ ဖခင္ရိွစဥ္အခ်ိန္ကေတာ့ ေဆာင္းဦးေပါက္ကာလမ်ားသို႕ေရာက္ခ်ိန္တြင္ မိသားစု၀င္အားလံုး ျမင္းကိုယ္စီစီးကာ ေတာထဲသို႕ေပ်ာ္ပဲြစားသြားေလ့ရိွသည္။

ေပ်ာ္ပဲြစားထြက္သည့္အခါတိုင္း လတ္ဆတ္စိမ္းစုိေသာျမက္ခင္းျပင္မ်ားေပၚတြင္ လွဲခ်ရင္း က်ယ္ေျပာလွေသာ အျပာႏုေရာင္ ေကာင္းကင္ျပင္ၾကီးကို ေမာ္ၾကည့္ကာ သာရကာတို႕၏ အသံကုိ နားဆင္ရင္းျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းေသာ မိသားစု၏ အခ်ိန္မ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ေပသည္။

လူၾကီးမိဘမ်ား တိမ္းပါးသြားခ်ိန္တြင္ Tom ၏အကို Frunk က ထိုကဲ့သို႕အခ်ိန္ကာလမ်ိဳးကိုျပန္ရခ်င္သည္ဟု မၾကာခဏေျပာေလ့ရိွသည္။ Tom ကေတာ့ ယခုအခ်ိန္မွာ လက္ရိွအျဖစ္ကို လက္ခံထားဖို႕ကိုသာ အကိုျဖစ္သူအား ေျဖာင္းျဖခဲ့သည္။ မိဘမ်ားရိွစဥ္အခါက Tom အား မိသားစုအားလံုး နားမလည္ႏုိင္ေသာ အခ်က္ရိွခဲ့သည္။ ထိုသည္ကေတာ့ Tom သည္ ျမင္းမ်ားကို ယဥ္ပါးလာေအာင္ ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္ေသာ စြမ္းအင္တမ်ိဳးရိွလ်က္ႏွင့္ အဘယ္ေၾကာင့္မ်ား ထိုအလုပ္ႏွင့္ အသက္ေမြးမွဳမျပဳေလသနည္းဟူ၍ပင္။

အရြယ္ေရာက္လာေသာ Tom တစ္ေယာက္ မိသားစုထင္မွတ္မထားေသာ လုပ္ရပ္တစ္ခုကိုလည္း လုပ္ခဲ့ေသးသည္။ ေအာက္စဖို႕သို႕ ပညာသြားသင္ျပီး ေက်ာင္းပိတ္၍ ျပန္လာေသာအခါတြင္မေတာ့ ေခတ္ေပၚဂီတပညာသင္ေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းသူေလး Rachel ကိုေခၚလာခဲ့ျပီး ခ်စ္စရာ့သားငယ္ Hal ကုိေမြးဖြားခဲ့သည္။ Tom သည္ ဇနီးသည္ႏွင့္ သားငယ္ကုိ အလြန္ခ်စ္ခင္တြယ္တာကာ ခင္ပြန္းေကာင္းပီသခဲ့ေပသည္။ သို႕ေသာ္ ေတာေတာင္သဘာ၀တြင္ျမတ္ႏိုးေနသားက်ေနေသာ Tom ထံပါးတြင္ စာေပ၊ ဂီတ၊ ျမိဳ႕ျပယဥ္ေက်းမွဳတို႕တြင္သာ အသားက်ေပ်ာ္၀င္ေနေသာ Rachel ၾကာရွည္စြာမေပ်ာ္ပိုက္ႏိုင္ေတာ့။ ထို႕ေၾကာင့္ တခုေသာ ေဆာင္းဦးေပါက္အခ်ိန္တြင္ သားကေလးကုိ ယူေဆာင္ေခၚငင္လို႕ Rachel တစ္ေယာက္ သူမ , ေပ်ာ္ေမြ႕ရာျမိဳ႕ျပသို႕သာ ျပန္သြားခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိိန္မွစ၍ Tom သည္ သူတြယ္တာျမတ္ႏိုးရာျမင္းမ်ားကုိ ကူညီကယ္္တင္ေပးေသာ အလုပ္ျဖင့္ ေဆးခန္းဖြင့္ကာ သူ႕ဘ၀ကို ေရွ႕ဆက္လွမ္းခဲ့ေပသည္။

(၂)

ခ်မ္းေအး၍ ဆီးႏွင္း ထူထပ္လွေသာ ေဆာင္းဦးမနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ ဂေရ႕စ္ႏွင့္ သူမ၏ အႏွစ္သက္ဆံုးျမင္းၾကီး Pilgrim ၊ ဂေရ႕စ္၏ သူငယ္ခ်င္း ဂ်ဴဒီ ႏွင့္ သူမ၏ျမင္းၾကီး Gulliver တို႕သည္ ျမစ္တစ္စင္းအေပၚျဖတ္သန္းေနေသာ တံတားေဟာင္းေလးတစ္ခုကို ရွာေဖြဖို႕ရန္ ထြက္လာခဲ့ၾကသည္္။ တံတားေလးကိုေတြ႕ေသာအခါ ဂ်ဴဒီ က၀မ္းသာအားရျဖင့္ သူမ၏ ျမင္းၾကီးႏွင့္အတူ တံတားေပၚသုိ႕ အရင္ဆံုး တက္သြားခဲ့သည္။ ဂေရ႕စ္ကုိလည္း လုိက္ခဲ့ဖုိ႕ရန္လွမ္းေခၚသည္မို႕ဂေရ႕စ္ႏွင့္ Pilgrim လည္းတံတားေပၚတက္ရန္ ၾကိဳးစားခိုက္တြင္ ဂ်ဴဒီ၏ျမင္းၾကီးေျခေခ်ာ္က်သြားသည့္အခ်ိန္ႏွင့္ ၾကံဳလုိက္ရသည္္။ ျမင္းၾကီးျပန္အထတြင္ ဂ်ဴဒီ ၏ေျခေထာက္တစ္ဖက္မွာ ျမင္း၏ ဇက္ၾကိဳးႏွင့္ ျငိပါသြားေသာေၾကာင့္ ေခါင္းႏွင့္ေျမၾကီး ျပင္းထန္စြာ ရိုက္မိျပီး ဂ်ဴဒီ ခမ်ာ မလွဳပ္ႏိုင္ရွာေတာ့ေပ။ ဂေရ႕စ္ႏွင့္သူ႕ျမင္းၾကီးလည္း ဂ်ဴဒီ တို႕ကုိကယ္ဖုိ႕ၾကိဳးစားခဲ့ေသာ္လည္း အခ်ိန္တို႕က ေနာက္က်သြားခဲ့ပါျပီ။

ထို့အခ်ိန္မွာပဲ နီးကပ္က်ယ္ေလာင္လွေသာ ကားဟြန္းသံေၾကာင့္ သက္ရိွ ၄ဦးသားတို႕သည္ အျပင္းအထန္ေၾကာက္ရြ႕ံမွဳမ်ားႏွင့္  ေရွာင္တိမ္းခ်ိန္မရေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားခဲ့ၾကသည္္။ မထင္မွတ္ထားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကေတာ့ မတ္တပ္က မလဲဘဲက်န္ေနေသးတဲ့ Pilgrim ဟာ သူ႕နားကို ဘရိတ္အုပ္ခ်ိန္မရေအာင္ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ ထရပ္ကားရဲ႕ ဦးေခါင္းခန္းကုိ ေရွ႕ေျခ၂ေျခာင္းေျမွာက္ေထာင္လုိ႕ ရန္မူလုိက္တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဂေရ႕စ္လည္း ျမင္းေပၚက ျပဳတ္က်လို႕ ျမစ္ေဘးနား ျပဳတ္က်သြားခဲ့သည္။ ထို႕အတူ Pilgrim လည္း ဂေရ႕စ္နွင့္အတူ ျမစ္ေဘးကုိ ေရာက္သြားခဲ့ေလသည္။

(၃)

နယူးေယာက္ျမိဳ႕မွ ေအာင္ျမင္ေသာ ေရွ႕ေနတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ဂေရ႕စ္ရဲ႕ဖခင္ဟာ ရံုးကျပန္ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ မက္ေဆ့ဂ်္စက္ကေလးမွ မက္ေဆ့ဂ်္မ်ားက ေစာင့္ၾကိဳေနခဲ့ပါသည္။ တစ္ခုက အိမ္ျပန္ေနာက္က်မည္ဟု အေၾကာင္းၾကားထားတဲ့ ဖက္ရွင္မဂၢဇင္းတိုက္မွာ အလုပ္လုပ္ေနသူ ဇနီးသည္ထံမွ၊ ေနာက္မက္ေဆ့ဂ်္တစ္ေစာင္ကေတာ့ သမီးျဖစ္သူ ဂေရ႕စ္ ေဆးရံုသို႕ေရာက္ေနေၾကာင္း Pilgrim ကုိထားရာျမင္းေဇာင္းရိွ အမ်ိဳးသမီးထံမွ အေၾကာင္းၾကားစာ။ ထို႕ေၾကာင့္ ဇနီးျဖစ္သူ အန္န္နီ ကုိခ်က္ျခင္းပင္ဖုန္းဆက္ေခၚျပီး ေဆးရံုသုိ႕သြားခဲ့သည္္။

ဇနီးျဖစ္သူေဆးရံုသို႕ေရာက္လာေသာအခါ ဂေရ႕စ္၏ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ကုိ ေပါင္နားမွစ၍ ျဖတ္ပစ္ရေတာ့မည့္အေၾကာင္းေျပာျပခဲ့ေတာ့ ၀မ္းနည္းေၾကကဲြမွဳလႊမ္းသြားတဲ့ ဇနီးသည္ကုိ ႏွစ္သိမ့္ဖို႕ရာ စကားစရွာမရခဲ့။ ဂေရ႕စ္ေဆးရံုတက္ေနစဥ္ တေလွ်ာက္လည္း ဇနီးေမာင္ႏွံ ၂ဦး တေယာက္တလွည့္ေစာင့္ေပးရင္းႏွင့္ စိုးရိမ္ပူပန္မွဳမ်ားၾကီးစိုးခဲ့ၾကသည္။ Pilgrim ၏ဒဏ္ရာမ်ားကို ၾကည့္ရွဳေပးေနေသာ ဆရာ၀န္က Pilgrim ဟာ ျပင္းထန္တဲ့ ေ၀ဒနာကုိ ခံစားေနရတဲ့အျပင္ ရိုင္းစိုင္းခက္ထန္ေနတာေၾကာင့္ ပစ္သတ္ခြင့္ကုိ ပိုင္ရွင္ (အန္န္နီ) ဆီကေတာင္းေပမယ့္ အန္န္နီ ကခြင့္မျပဳခဲ့ပါ။ သူ႕သမီးနဲ႕ Pilgrim က ခဲြမရေအာင္ ခ်ည္ေႏွာင္ထားသူမ်ားျဖစ္တယ္လုိ႕ သူမယူဆထားလုိ႕ပါပဲ။ ထို႕အတူျမင္းမ်ားကို စိိတ္၀င္စားခ်စ္ခင္တတ္တဲ့ ၀ါသနာကလည္း သမီးျဖစ္သူနဲ႕တူေနတာေၾကာင့္ ကယ္တင္ခ်င္ခဲ့သူပါ။

(၄)

ေဆးရုံက ဆင္းလာတဲ့ ဂေရ႕စ္ရဲ႕ ပထမဆံုးဆႏၵကေတာ့ Pilgrim ကိုေတြ႕လုိမွဳပဲျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဖခင္ျဖစ္သူကုိ ေတာင္းဆိုျပီး မိသားစု ၃ဦးသား Pilgrim ကိုသြားၾကည့္ခ်ိန္မွာေတာ့ Pilgrim အတြက္  ဂေရ႕စ္၏ ၀မ္းနည္းမွဳႏွင့္  စိတ္ထိခိုက္မွဳတို႕ကျပင္းထန္လြန္းလွသည္။ သြား၀ါမ်ားကုိ ေနာက္သို႕လွန္ဆဲြထားသကဲ့သို႕ထင္ရေစေသာအံၾကိတ္မွဳ၊  မ်က္ႏွာတေလွ်က္ ရုပ္ဆိုးေစေသာ အစင္းေၾကာင္း အမာရြတ္ၾကီးႏွင့္ ေျမၾကီးထိေအာင္ ငိုက္စင္းက်ေနေသာ လည္ပင္းတို႕က Pilgrim ၏ စိတ္ဓာတ္က်မွဳႏွင့္ ရွင္သန္မေနခ်င္ေသာစိတ္တုိ႕အား အထင္းသားျပေနခဲ့သည္။

ဂေရ႕စ္မွာလည္း သာမန္ကေလးတစ္ေယာက္ကဲ့သို႕ ျပန္မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့သာ ေျခတဖက္မဲ့ ဘ၀ကုိ အားငယ္စိတ္ပ်က္ကာ မေက်မနပ္ျဖစ္လာခဲ့သည္။ သူမ၏ အေတြးထဲတြင္ ေသဆံုးသြားေသာ သူငယ္ခ်င္း ဂ်ဴဒီႏွင့္ အသက္ရွင္ေနျခင္းအတြက္ မေက်နပ္ရန္လိုကာ ခက္ထန္ ရိုင္းစိုင္းေနေသာ သူမ၏ ျမင္းၾကီး Pilgrim တို႕၏ အျဖစ္ကုိသာျမင္ေယာင္ကာ မေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ခဲ့။

အန္န္နီ တစ္ေယာက္ သမီးျဖစ္သူ၏ စိတ္ခံစားခ်က္ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳမ်ားကုိ ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ေပးနုိင္ရန္အတြက္ သူမလုပ္ႏုိင္မည့္ နည္းလမ္းမ်ားကုိ ရွာေဖြဖတ္ရွဳရင္းျဖင့္ The horse whisperer မ်ားအေၾကာင္းကို သိလာခဲ့ရသည္။ ထို႕ေနာက္မေတာ့ Pilgrim ၏ ေ၀ဒနာမ်ားကုိ ၾကည့္ရွဳေပးေနသည့္ ေဒါက္တာဆီမွ Tom Booker ၏ လိပ္စာကို ရရိွခဲ့သည္။ ပထမဆံုး Tom ကုိ နယူးေယာက္သို႕ဖိတ္ေခၚျပီး Pilgrim ကုိလာေရာက္ၾကည့္ရွဳေစခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ အေျခအေနဆိုးရြားလြန္းကာ ရိုင္းစိိုင္းခက္ထန္လြန္းလွေသာ Pilgrim ေၾကာင့္ ကုသဖို႕ရန္လက္ေလွ်ာ့ကာ ျပန္သြားခဲ့သည္။

သို႕ေသာ္ အန္န္္နီကေတာ့ လက္မေလွ်ာ့ခဲ့။ သူမ၏ သမီးေလး ေပ်ာ္ရႊင္ေစေရးအတြက္ Pilgrim ကုိျပန္ေကာင္းေစလိုသည္။ သည္အတြက္ Tom Booker ဆီသို႕သြားႏိုင္ရန္အတြက္ အစီအစဥ္မ်ားေရးဆဲြေတာ့သည္။ Tom ေနထိုင္ေသာျမိဳ႕ေလးအနီးရိွတည္းခိုခန္းတြင္ ဂေရ႕စ္ႏွင့္သူမအတြက္ အခန္းငွားသည္။ျမိဳ႕ျပင္ရိွျမင္းေဇာင္းတြင္ေတာ့ Pilgrim ကုိထားရန္စီစဥ္ထားသည္။ အားလံုးအဆင္သင့္ျဖစ္ခ်ိန္တြင္ေတာ့ ခင္ပြန္းျဖစ္သူႏွင့္ သမီးျဖစ္သူကိုေျပာျပခဲ့သည္။ သူမ၏ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့သူမ စီစဥ္သမွ်၊ သူမ၏ စကားကို ထို ၂ေယာက္ မလြန္ဆန္ၾက။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေနာက္ဆံုးေတာ့ လက္ခံၾကသည္ပဲျဖစ္သည္ဟု ထင္ထားခဲ့သည္။

သို႕ေသာ္ ဂေရ႕စ္၏ စိတ္ထဲတြင္ ထိုအျဖစ္အတြက္ အဖုအထစ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ သူမ၏ မိခင္သည္ မိမိကုိ္ယ္ကို ယံုၾကည္လြန္းသည္။ သူမ၏ ႏွစ္သက္ျခင္း မႏွစ္သက္ျခင္း၊ တို႕ကုိ မိခင္ျဖစ္သူ သိသကဲ့သို႕ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ ၀မ္းနည္းမွဳ၊ က်ရွံဳးမွဳ ၊ ေအာင္ျမင္မွဳ ဒါေတြကုိ နားအလည္ဆံုးက သူမ၏ မိခင္သာျဖစ္ခဲ့သည္။  သို႕ေသာ္လည္း သူမတို႕ သားအဖ ၂ဦး၏ ဆႏၵကုိ အရင္ေတာင္းဆိုျခင္း မျပဳဘဲ စီစဥ္ျပီးသည့္ အခါမွသာ လိုက္နာရန္ ေပးသိေစခဲ့ေသာ မိိခင္၏ ယံုၾကည္မွဳလြန္ကဲျခင္းအတြက္ေတာ့ သူမစိတ္ဆိုးမိသည္။ ထိုအခ်ိန္မွ စလုိ႕ သားအမိ ၂ဦး၏ ဆက္ဆံေရးက အဆင္မေျပလွ။

(၅)

(Montana) သို႕ေရာက္၍ Tom ထံသြားကာ Pilgrim ကုိၾကည့္ေပးရန္ေတာင္းဆိုေသာအခါတြင္လည္း ဂေရ႕စ္က စိတ္မ၀င္စားသေယာင္သာ။ အန္န္နီ၏ေတာင္းဆုိမွဳအထပ္ထပ္ေၾကာင့္ Tom ကလက္ခံကာ Pilgrim အေၾကာင္းေဆြးေႏြးရန္ႏွင့္ ပိုင္ရွင္ျဖစ္ေသာ ဂေရ႕စ္က ကူညီရန္ ေတာင္းဆိုေသာအခါတြင္ ဂေရ႕စ္က ခပ္မဆိပ္သာ။ Tom က Pilgrimျပန္ေကာင္းမွာ ေသခ်ာေၾကာင္း အားေပးစကားေျပာသည္တြင္မွ ကူညီရန္သေဘာတူခဲ့သည္။ ထိုမွအစျပဳ၍ Tom က Pilgrim ကို ကုသမွဳမ်ားစတင္ေတာ့သည္။ ရိုင္းစိုင္းခက္ထန္သြားခဲ့ေသာ Pilgrim ၏ အမူအရာမ်ား Tom အေပၚတြင္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေအးေဆးျငိမ္သက္လာခဲ့သည္။ Pilgrim သည္ Tom ၏ ႏွဳတ္မွ ထြက္ေပၚလာေသာ Pilgrim တို႕လိုျမင္းမ်ားသာ နားလည္ႏိုင္ေသာ ေလသံတိုးေလး (Whisper) ျဖင့္ Pilgrim ၏ စိတ္ႏွလံုးကုိ ျငိမ္းေအးေစခဲ့သည္ထင့္။

(၆)

မိန္းမသားခ်ည္းျဖစ္ေသာ သူမတို႕ ၂ဦးအား ေနထိုင္မွဳအဆင္ေျပေစရန္ Tom အိမ္ေထာင္က်စဥ္က ေနထိုင္ခဲ့ေသာ အိမ္ကေလးေတြင္လာေရာက္ေနထိုင္ရန္ Tom ႏွင့္ သူ႕အကိုမိသားစုက ဖိတ္ေခၚခြင့္ျပဳခဲ့ေသာေၾကာင့္ သူမတို႕ ၂ဦးထိုအိမ္ေလးတြင္ ေနျဖစ္ခဲ့သည္။ Montana တြင္ ေနထိုင္စဥ္ကာလအတြင္း Pilgrim ၏ တေန႕တျခားတိုးတက္လာမွဳကို ျမင္ရေသာ ဂေရ႕စ္ .. ေပ်ာ္ရႊင္မွဳမ်ား တစတစ ျပန္လည္ရရိွလာခဲ့သည္။ ထို႕အတူ Tom ၏ တူေလးျဖစ္ေသာ ဂၽြန္ ကလည္း ဂေရ႕စ္ႏွင့္ မတိမ္းမတိမ္းမယိမ္းအရြယ္ေလးမ်ားျဖစ္ေလရာ သူမအဖို႕ သူငယ္ခ်င္းအေဖာ္ျဖစ္ခဲ့သည္ေလ။ အန္န္္နီက Tom ႏွင့္ သူ႕အကိုမိသားစုကို ညစာျဖင့္ တည္ခင္း ဧည့္ခံရန္ စားေသာက္စရာမ်ား ၀ယ္ဖို႕ရန္ ေစ်း၀ယ္ထြက္ခိုက္ ဂေရ႕စ္ႏွင့္ ဂၽြန္တို႕ ၂ဦးက ဂၽြန္ပိုင္ဆိုင္ေသာျမင္းငယ္ကေလႏွင့္ သူတို႕ျမိဳ႕ေလးမွ အတန္ငယ္ေ၀းကြာေသာ အရပ္ရိွ သာယာခ်မ္းေျမ႕ေသာေတာေလးထဲသို႕ထြက္သြားခဲ့သည္။ ထိုေတာထဲမတြင္ေတာ့ Accident အျပီးတြင္ ဘယ္ေတာ့မွျမင္းမစီးေတာ့ဟု ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့ေသာ ဂေရ႕စ္တစ္ေယာက္္ ဂၽြန္၏အကူအညီျဖင့္ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ ျမင္းျပန္စီးျဖစ္သြားသည္ေလ။ သို႕ေသာ္ မိခင္အား စိတ္ခုထားကာ စကားဟဟပင္ မေျပာသည္မွာ ၾကာျပီျဖစ္ေသာ ဂေရ႕စ္က ထိုအေၾကာင္းမ်ားကုိ.မိခင္ျဖစ္သူအား ျပန္မေျပာျပခဲ့ေပ။

(၇)

ေနာက္တေန႕ညစာ စားပြဲတြင္ ဂၽြန္ႏွင့္ ေမာင္ႏွမမ်ား၊ ကေလးသဘာ၀ ေဆာ့ကစား စကားႏိုင္လုၾကရင္း ဂၽြန္႕ညီမေလးတစ္ဦးက ဂၽြန္ႏွင့္ ဂေရ႕စ္တို႕ျမင္းစီးၾကသည့္အေၾကာင္းမ်ားကိုျပန္ေျပာၾကသည္တြင္ အန္န္္နီတစ္ေယာက္ ထိုအေၾကာင္းအရာအတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္မ်ား ပိုသြားခဲ့သည္။ ထိုညတြင္ ရင္ဖိုစိတ္လွဳပ္ရွားစရာလည္း ၾကံဳခဲ့သည္။ မီးပံုေဘးတြင္ ကုိယ္စီကိုယ္ငွ စိတ္၀င္စားရာ ကစားနည္းမ်ားျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စည္ကားေနခိုက္ တြန္ (Tom) က သူ၏ နာမည္အၾကီးဆံုး ကစားနည္းျဖစ္ေသာ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားပူးကာၾကိဳးခ်ည္ေႏွာင္ေသာ ကစားနည္းျဖင့္ ကစားျပကာ၊ သင္ၾကားေပးရင္းျဖင့္  အန္န္နီ႕စိတ္မ်ားကို ေပ်ာ္ရႊင္လွဳပ္ရွားေစခဲ့သည္။ ထိုကစားနည္းျဖင့္တြန္ (Tom) ႏွင့္ အန္န္နီတို႕၏ လက္ကေလးမ်ား တြယ္ယွက္ခ်ည္ေႏွာင္ ကစားခဲ့ၾကသည္။ ကစားနည္းကို အန္န္္နီေလ့က်င့္၍ မတတ္ေျမာက္ေသးေသာ္လည္း Tom ၏ကိုယ္ပြားအမွတ္တရအျဖစ္အက်ီ္အိတ္ေလးထဲအသာထည့္ကာ သိမ္းဆည္းထားခဲ့သည္။

ဧည့္သည္မ်ားျပန္သြားေသာအခါ အိပ္ခ်င္ဟန္ျပဳေနေသာ ဂေရ႕စ္နားအသာကပ္္သြားခဲ့သည္။ ထို႕ေနာက္ ျမင္းစီးသည့္ကိစၥအားေမးျမန္းခဲ့ေသာ္လည္း ဂေရ႕စ္က သူမအား အိပ္ခန္းတြင္းမွ ထြက္သြားဖို႕သာေအာ္ဟစ္ ေမာင္းထုတ္ခဲ့သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ စိတ္ထိခိုက္မွဳႏွင့္ ထြက္ခြာသြားခိုက္ ဂေရ႕စ္ေျပာလိုက္ေသာ စကားတစ္ခြန္းက သူမအား ဂေရ႕စ္ ဆီသို႕ျပန္လွည့္လာေစခဲ့သည္။ သမီးကုိ ဘယ္သူကမွ အလုိမရိွတာ ပစ္ထားလိုက္ပါ ဟူေသာစကားကပင္ သမီးျဖစ္သူအေပၚ မိခင္ေမတၱာကို ပီပီျပင္ျပင္ ယုယစြာမျပသခဲ့ေသာ သူမအတြက္ နင့္သည္းလွေသာ စိတ္မေကာင္းျခင္းကို ျဖစ္ေစခဲ့သည္။ ထို႕ေနာက္ သမီးထံသို႕ ျပန္လွည့္သြားက ေႏြးေထြးေသာေထြးေပြ႕ျခင္းမ်ားျဖင့္ သမီးငယ္အား ႏွစ္သိမ့္ခဲ့သည္။ ထို႕ေနာက္ေတာ့ သားအမိ၂ေယာက္ တေယာက္ကို တေယာက္တင္းၾကပ္စြာ ဖက္တြယ္ကာ အားရေအာင္ ရင္ဖြင့္ငိုေၾကြးအျပီးတြင္ေတာ့ သူမတို႕ ၂ဦးၾကားတြင္ ျပတ္ေတာက္ေနခဲ့ေသာ ၾကိဳးေလး ျပန္ဆက္သြားခဲ့သည္။

(၈)

သမီးကုိ ဖက္ကာ အိပ္ေပ်ာ္သြားေသာ အန္န္နီ ညဥ့္လယ္တြင္ ေရဆာေသာေၾကာင့္ ႏိုးထလာခဲ့သည္။ အိမ္ႏွင့္အတန္ငယ္လွမ္းေသာ ျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ ေလွ်ာက္သြားျပီး ေရေသာက္ႏိုင္ေသာ ေနရာအေရာက္တြင္ေတာ့ လက္ခုပ္ေလးထဲေရထည့္ကာ ေသာက္လိုက္သည္။ ထိုစဥ္သူမအနီးသို႕ လူတစ္ေယာက္ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ထိုသူကေတာ့ တြန္ (Tom) ။

အန္န္နီက သူမႏွင့္ဂေရ႕စ္တို႕ ယခုတည္းခုိေနေသာ အိမ္ေလးအမည္က ဘာေၾကာင့္မ်ား R & B ျဖစ္ေနရပါသနည္းဟုေမးခဲ့သည္။ ထိုအခါ Tom က B ဆိုသည္မွာ Booker ကုိ ကိုယ္စားျပဳေၾကာင္းႏွင့္ R ဆိုသည္မွာ Rachel ကုိ ကုိယ္စားျပဳေၾကာင္း၊ သူတို႕အိမ္ေထာင္ဦးကာလမ်ားမွာ ေနထိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းေျပာျပခဲ့သည္။ အန္န္နီကလည္း သူ႕ဘ၀တစ္စိတ္တေဒသကို ျပန္ေျပာျပခဲ့သည္။ ဂေရ႕စ္အတြက္ ေမြးခ်င္းေမာင္ႏွမ သူမ ေမြးေပးလိုခဲ့ေၾကာင္း၊ ၾကိဳးစားခဲ့ေသာ္လည္း အရာမထင္ခဲ့ေၾကာင္းမ်ားလည္း ေျပာျပခဲ့၏။ ထိုညက လွည့္ဖ်ားခဲ့ေသာ ည၏ လရိပ္ေအာက္တြင္ သူတို႕ ၂ဦးတစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ခ်စ္ေနမိေၾကာင္းကုိ မြတ္သိပ္ေသာအနမ္းတို႕ကို တံု႕ျပန္ဖလွယ္ရင္း ဖြင့္ဟျပျဖစ္ခဲ့သည္။

(၉)

နယူးေယာက္တြင္ က်န္ေနခဲ့ေသာ အန္န္နီ၏ ခင္ပြန္းသည္ ေရာဘတ္ က ေန႕စဥ္ႏွင့္အမွ် ဇနိးႏွင့္သမီးကို လြမ္းဆြတ္တမ္းတ သည္။ ေန႕တစ္ေန႕၏ အားလပ္ခ်ိန္တိုင္းတြင္ သူတို႕ ၂ဦး၏ အသံေလးကို ၾကားရဖို႕သာ ေတာင့္တၾကိဳးပမ္းသည္။ သြားလည္ဖို႕ၾကိဳးပမ္းေသာ္လည္း အလုပ္အလြန္ရွဳပ္ေသာ သူ႕အဖို႕ခက္ခဲလွသည္။ ဒီတစ္ေခါက္တြင္ေတာ့ သြားလည္ဖို႕အခြင့္ရလာျပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဇနိးျဖစ္သူအား လြမ္းဆြတ္တမ္းတ ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ ဖုန္းဆက္ကာ ေျပာခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ အန္န္နီက ေအးစက္စြာ တံု႕ျပန္ခဲ့သည္။ ဖခင္ျဖစ္သူ လာမွာေၾကာင့္ ဂေရ႕စ္က ေပ်ာ္ရႊင္ေနလြန္းသေလာက္ အန္န္နီကေတာ့ အေပ်ာ္မ်ား ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့၏။ Tom ၏ အကုိမိသားစုကလည္း Disney Land သုိ႕သြားမွာေၾကာင့္ တမိသားစုလံုးေပ်ာ္ေနၾကသည္။ အိမ္ ၊ ယာေတာႏွင့္ ေဆးခန္းကို  ထိန္းသိမ္းရင္း က်န္ေနခဲ့မည့္ Tom ႏွင့္  သူ၏ခ်စ္သူ အန္န္နီတို႕ ၂ဦးသာ မေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့။

(၁၀)

ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ေရာဘတ္ေရာက္လာေသာအခါ Tom တို႕အိမ္တြင္ ညစာျဖင့္ တည္ခင္းဧည့္ခံေကၽြးေမြးခဲ့သည္။ ထိုတေခါက္တြင္လည္း Tom က ေရာဘတ္အား ၾကိဳးသြယ္ကစားနည္းျဖင့္ ဧည့္ခံလိုေသာေၾကာင့္ အန္နီ႕ထံမွ ၾကိဳးကုိျပန္ေတာင္းယူခဲ့သည္။ ထိုၾကိဳးေလး၏ ရစ္တြယ္ေႏွာင္ငင္ႏုိင္ေသာ ကစားနည္းကို ခင္ပြန္းျဖစ္သူ သိမည္ကုိ စိုးရိမ္မိတာေၾကာင့္ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ပင္ ၾကိဳးေလးအား ျပန္ေတာင္းယူခဲ့သည္။ Tom က ေရာဘတ္အား ထိုကစားနည္းျဖင့္ ဧည့္မခံခဲ့ေသာ္လည္း သူမထံမွ ၾကိဳးေလးကိုေတာ့ ျပန္သိမ္းယူသြားခဲ့သည္။

ေနာက္တစ္ေန႕နံက္တြင္ ဖခင္ျဖစ္သူေရွ႕တြင္ ျမင္းစီးျပခ်င္လွေသာ ဂေရ႕စ္က ဂၽြန္၏ျမင္းေပၚသို႕ၾကိဳးစားအားတင္းကာတက္ခဲ့ေသာ္လည္းအဆင္မေျပခဲ့။ မသိမသာ ပ်က္စီးေနေသာေျခေထာက္တုေလးတစ္ဖက္က ျမင္းေပၚတက္ဖို႕ၾကိဳးစားတိုင္း  သူမအား နာက်င္ေစျပီး အားငယ္ စိတ္တိုမွဳကို ျဖစ္ေပၚေစသည္။ ဖခင္က သမီးျဖစ္သူအားေပြ႕ခ်ီကာ ေဆးရံုသြားျပေသာအခါတြင္ ဂေရ႕စ္ေျခတုေလးအားမျဖစ္မေနလဲရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိသားစုသံုးဦး နယူးေယာက္ျမိဳ႕သုိ႕ျပန္ကာ ေျခတုလဲလွယ္ရန္အတြက္ေလယာဥ္လက္မွတ္၀ယ္ခဲ့သည္။ သုိ႕ေသာ္ ေလယာဥ္လက္မွတ္က ၂ဦးစာပဲရခဲ့သည္။ သည္ေတာ့ အန္န္နီက သူေနခဲ့ဖို႕ ႏွင့္ သားအဖ ၂ဦးသာ နယူးေယာက္သုိ႕ျပန္ရန္ ေျပာဆိုခဲ့သည္။

ေနာက္ေန႕မ်ားတြင္ေတာ့ သားအဖ ၂ဦးက နယူးေယာက္သို႕ျပန္သကဲ့သို႕ Tom ၏အကိုမိသားစုကလည္း Disney Land သုိ႕သြားရန္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ ျပင္ဆင္ေနၾကသည္။ အစီအစဥ္ကေတာ့ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ Tom ကေဆးခန္းတြင္ အခ်ိန္ျပည့္ထိုင္ရန္ ေဆးခန္းရိွရာျမိဳ႕ေလးသို႕သြားေပလိမ့္မည္။ အန္န္နီ ကေတာ့ အိမ္ေလးမွာ ဂေရ႕စ္ တို႕ျပန္အလာကို ေစာင့္ရင္းက်န္ခဲ့ေပလိမ့္မည္။ Tom တို႕၏ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ Smokyက မနက္တိုင္း Tom တို႕ေမြးျမဴထားေသာ တိရိစၦာန္ေလးမ်ားကုိ အစာေကၽြးရန္ လာေပလိမ့္မည္။

အေတြးမ်ားႏွင့္ အန္န္နီတစ္ေယာက္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္။ မနက္လင္းအားၾကီးခ်ိန္တြင္ သူမတို႕တည္းခိုရာအိ္မ္ေလးသို႕ ကားတစ္စီးထိုးရပ္လာသံၾကားရသည္။ အံ့ၾသ၀မ္းသာမွဳႏွင့္ သူမရင္တုိ႕ သိမ့္သိမ့္ခုန္သြားသည္။

သူ….သူမ်ားလား။

ဤ အခန္းကို ဖတ္ရေသာ အခါတြင္  Tom ကုိ သူ၏ အကိုမိသားစုႏွင့္ ခရီးထြက္ရာကုိ လုိက္သြားေစလိုလွသည္။ သူ႕အားတြယ္ျငိေနေသာ အန္န္နီ အားလည္း မေပါင္းစည္းႏို္င္မယ့္အတူတူ ခ်စ္ေ၀ဒနာမတိုးေစလုိ။ ထို႕အတူ စာဖတ္ရင္း ကၽြန္မေလးစားခဲ့ရေသာ Tom အားလည္း အမွားမက်ဴးလြန္ေစလို။ ၂ဦးထဲသာ က်န္ရိွေနမည့္အျဖစ္က တစ္ဦးကုိ တစ္ဦး ျငိတြယ္ေနၾကသူမ်ားအတြက္ အမွားကို မက်ဴးလြန္မိေအာင္ ထိန္းသိမ္းသည္ ဆုိဦးေတာ့…အာရံုေစစားရာက ဤ၀န္းက်င္တြင္သာ ၀ဲလည္ေနမည္မို႕ သူတို႕စိတ္မ်ားကေတာ့ ေဖာက္ျပန္ေနၾကေပလိမ့္မည္။ ဇနီးျဖစ္သူႏွင့္ ရာသက္ပန္ကြဲကြာထားေသာ Tom အေနႏွင့္ေတာ့ အေၾကာင္းမဟုတ္။ လက္ရိွအိမ္ေထာင္ရွင္ အန္န္နီ  အေနႏွင့္ေတာ့ မိမိအေပၚခ်စ္ခင္လြန္းေသာ ခင္ပြန္းႏွင့္ ဒုကၡိတအျဖစ္ ဘ၀ကုိ နာက်ည္းခ်က္ျပည့္ေနေသာ သမီးတုိ႕ကုိ ငဲ့ညွာသင့္ေပေသးသည္။ သုို႕ေပသည့္ ကၽြန္မဆႏၵမ်ား ျပည့္၀မလာခဲ့ေပ။

တြန္ (Tom) က ကားေပၚမွ ဆင္းလာျပီး သူ႕ေဆးခန္းကို သြားေတာ့မွာျဖစ္လုိ႕ လာႏွဳတ္ဆက္တာျဖစ္ေၾကာင္း၊ တစ္ေယာက္ထဲက်န္ခဲ့ခ်ိန္မွာ ဂရုစိုက္ဖို႕အေၾကာင္း၊ တိရိစၧာန္ေလးမ်ားကုိ အစာေကၽြးရန္ေတာ့ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္လာမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ႏွဳတ္ဆက္ခိုက္ သူတို႕၂ဦးရဲ႕ အၾကည့္တို႕ အခ်ိန္ၾကာၾကာ စံုမိၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ေတာ့ Tom လည္း ရပ္ထားေသာ ကားေပၚတက္၍ ေမာင္းထြက္သြားသည္ကုိ အန္န္နီ က မ်က္စိတဆံုးၾကည့္ရင္းက်န္ခဲ့သည္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစိတ္တပုိင္းေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ခ်သြားမိသည္။ သို႕ေပမယ့္ ကၽြန္မစိတ္ခ်မွဳမ်ားက ၾကာရွည္မခံခဲ့။ ျပန္မလွည့္နဲ႕ Tom လို႕ ကၽြန္မ ဟစ္ေအာ္ တားဆီးလုိက္ခ်င္ေပမယ့္ အထမေျမာက္ခဲ့။ ကားေမာင္းရင္း လမ္းတေလွ်ွာက္ Tom ေတြးသြားခဲ့သည္က အန္န္နီ ႏွင့္ ႏွဳတ္ဆက္လာရက္နဲ႕မ်ား ဘာေၾကာင့္ သူမကုိမေပြ႕ဖက္ ႏွစ္သိမ့္မွဳ မေပးခဲ့မိသနည္းရယ္ဟု။ သူ၏ အေတြးတို႕ကို ထိန္းမရသည့္အဆံုး ကားကုိလာလမ္းအတိုင္း ျပန္လွည့္ခဲ့သည္။ ျပန္လွည့္လာတဲ့သူ႕ကုိ ၾကည့္ရင္း အန္န္နီ ကလည္း ၾကည္ႏူး၀မ္းသာမွဳမ်ားႏွင့္ ေျပးဖက္ၾကိဳဆိုခဲ့သည္။ ထို႕ေနာက္ေတာ့ မရည္ရြယ္ထားပါဘဲ Tom၏ အိမ္တြင္ ၂ေယာက္သား တိုင္းျပည္တစ္ခုကို တည္ေထာင္မိၾကေတာ့သည္။

ထိုအခိုက္ျမင္းမ်ားႏွင့္ တျခားတိရိစၦာန္ေလးေတြကုိ အစာလာေကၽြးသူ Smoky ရဲ႕ ကား၀င္လာသံၾကားေတာ့ Tom က ကဗ်ာကယာ အိမ္ေအာက္ကုိ ဆင္းျပီး ခရီးဦးၾကိဳျပဳခဲ့သည္။ ထိုသူကလည္း အိမ္ေရွ႕မွာ ထုိးရပ္ထားေသာ Tom ႏွင့္ အန္န္နီ တို႕၏ ကားမ်ားကို ၾကည့္ျပီး ဧည့္သည္ အန္န္နီ သူ႕ဌာေနကို မျပန္ေသးဘူးလားလို႕ သိလုိစိတ္ႏွင္႕ ေမးခဲ့သည္္။ Tom က အန္န္နီ မျပန္ေသးေၾကာင္းႏွင့္ သူေဆးခန္းကို မသြားျဖစ္ဘဲ ဒီကိုျပန္လာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းကို မည္သူ႕ကုိမွ် မေျပာဖို႕ တားျမစ္ကတိဆိုခဲ့သည္။

ေနာက္တေန႕မွာေတာ အန္န္နီ ရဲ႕ဆႏၵအရ သူတို႕၂ဦး လွည့္ဖ်ားတတ္ေသာ ညတစ္ညတြင္ ပထမဆံုး အနမ္းခ်င္း ဖလွယ္ခဲ့ဖူးေသာ ေနရာေလးဆီသို႕ ျမင္းစီးထြက္ခြာ သြားခဲ့ၾကသည္္။ တြန္ (Tom) ၏အကုိမိသားစု ခရီးထြက္ေနခဲ့ေသာ ရက္မ်ားက သူတို႕ ၂ဦးကမၻာအတြက္ ေမ့မရႏုိင္တဲ့ ေန႕ေလးမ်ား ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္္။

(၁၁)

Tom ၏အကို မိသားစုႏွင့္ ဂေရ႕စ္ တို႕ သူတို႕ အိမ္ေဂဟာေလးသုုိ႕ျပန္ေရာက္လာေသာ အခ်ိန္တြင္ေတာ့ Pilgrim ကို စတင္စီးနင္းဖို႕ ဂေရ႕စ္ ကုိ Tom ကေတာင္းဆိုခဲ့ပါသည္္။ ဂေရ႕စ္ ၏ စိတ္ရင္း အမွန္ကေတာ့ Pilgrim ကို မစီးလိုေတာ့ပါ။ သုိ႕ေပမယ့္ သူမက Pilgrimႏွင့္ ရင္းႏွီး ကၽြမ္း၀င္မွဳကုိလည္းျပန္လိုခ်င္ေသးသည္ပင္။ ဒါေၾကာင့္ Pilgrim ၏ေက်ာေပၚသို႕တက္ရန္ သူမၾကိဳးစားခဲ့သည္္။ Tom ကလည္း တက္ေရာက္ႏိုင္ဖို႕ ကူညီေပြ႕တင္ေပးခဲ့ပါသည္္။ သို႕ေသာ္ Pilgrim က အနည္းငယ္ ယဥ္ေက်းလာေသာ္ လည္း  Tom ကလြဲလို႕ မည္သူ႕ကိုမွ အကပ္မခံခဲ့သူ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ဂေရ႕စ္ကုိ အတက္မခံဘဲ ခါခ်ဖို႕သာ ၾကိဳးစားေနခဲ့ပါသည္္။

ေနာက္ဆံုးတြင္ တြန္ (Tom) က “ကဲ…ငါက သူ႕ကုိ အႏုနည္း နဲ႕ ယဥ္ေက်းေစခဲ့တယ္ ဒါေပမယ့္ သူက လက္မခံလုိခဲ့ဘူး။ ဒီေတာ့ သူလက္ခံႏိုင္ဖို႕ ေနာက္ဆံုးနည္းကိုပဲ ငါက်င့္သံုးရေတာ့မယ္” လုိ႕ဆိုျပီး သူ၏၀န္ထမ္းတစ္ဦးကုိ ေခၚလိုက္သည္္။ ထို႕ေနာက္ေတာ့ Pilgrim ကုိ လည္စပ္မွ ၾကိဳးခ်ည္လုိက္ျပီး သူေျပးႏိုင္သေလာက္ ေနာက္ပိတ္ဆံုး လံုး၀အေမာ ဆို႕သြားျပီးေျမေပၚကို ေခါင္းငိုက္စိုက္က်သည္ထိေျပးခိုင္းေစေသာ နည္းကို အသံုးျပဳခဲ့သည္္။ ေသအံ့မူးမူးျဖစ္ေအာင္ ေမာလ်ေနတဲ့ Pilgrim ရဲ႕ျဖစ္အင္ကုိ ျမင္ရတဲ့  ဂေရ႕စ္ ႏွင့္ အန္န္နီတို႕ ဟာ Tom ကုိ ရက္စက္လွခ်ည္ရဲ႕ ။ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူတို႕ရဲ႕ျမင္းၾကီးအေပၚ ရက္စက္ရတာလည္းဆိုတဲ့ အၾကည့္မ်ိုဳးနဲ႕ၾကည့္ၾကျပီး စကားတို႕ ဆံြ႕အကုန္သကဲ့သုိ႕ Pilgrim ရဲ႕ျဖစ္အင္ကုိ မျမင္ရက္ မၾကည့္ရက္ေအာင္ပဲျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။

(၁၂)

ေျမျပင္မွာ ဗံုးဗံုးလဲျပီး ေခါင္းစိုက္က်ကာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ေနေသာ Pilgrim ၏ခႏၶာကိုယ္ေပၚကို တက္ေလွ်ာက္ ၊ တက္ထိုင္ေစဖို႕ ဂေရ႕စ္ ကုိ ခိုင္းခဲ့တဲ့အခါမွာေတာ့ သူမရဲ႕ ၀မ္းနည္းမွဳႏွင့္ Pilgrim အေပၚသနားမိေသာ ဂရုဏာေဒါေသာတို႕ဟာ အထြတ္အထိပ္ကိုေရာက္သြားျပီး မလုပ္ႏို္င္ေၾကာင္းျငင္းဆန္ခဲ့သည္္။ Tom က ဂေရ႕စ္ နဲ႕ အန္န္နီ ကိုလံုး၀လွည့္မၾကည့္ဘဲ ခတ္ဆတ္ဆတ္နဲ႕ “ငါတက္လို႕ ေျပာလိုက္ရင္ တက္လုိက္ပါ။ Pilgrim ကုိ  အသက္ရွင္ေနရင္းနဲ႕ ျငိမ္းခ်မ္းမယ့္ လမ္းကို ငါက ေရြးခ်ယ္ခိုင္းေပမယ့္ သူျငင္းဆန္ခဲ့တယ္။ သူဟာ ဘ၀ရဲ႕အဆံုးကို သြားၾကည့္ဖို႕လမ္းကို သူ႕ဖာသာ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီ့ဘ၀ရဲ႕အဆံုးမွာ ဘာေတြရိွသလည္း ဆိုတာကို သူခုသိသြားခဲ့ျပီ။ ဒါေၾကာင့္ သူဟာျငိမ္းခ်မ္းစြာနဲ႕ ခုလက္ရိွဘ၀ကုိျပန္လာဖို႕ ေရြးခ်ယ္လုိက္ျပီ။ သူေရြးခ်ယ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဘ၀ရဲ႕အဆံုးလမ္းဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းသလည္းဆိုတာ သိဖို႕လိုေနေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္တက္ခိုင္းတာ။ ျပီးရင္ ခုလက္ရိွဘ၀ကို အသာတၾကည္ပဲ ျပန္လက္ခံလိမ့္မယ္။”

ေသခ်ာရဲ႕လား ဆိုတဲ့ ဂေရ႕စ္ ရဲ႕အေမးကို သူက ေခါင္းဆတ္အေျဖေပးခဲ့ေတာ့ ဂေရ႕စ္ က အန္န္နီ ႏွင့္ Tom တို႕ကို အားျပဳျပီး ျပိဳလဲက်ေနတဲ့ Pilgrim ရဲ႕ကိုယ္ေပၚကုိ တက္ေလွ်ာက္ခဲ့သည္။ ျပဳသမွ် နဳရေတာ့မယ့္ အေျခအေနမွာ ရိွေနသူ Pilgrim ကေတာ့ ေအာက္မွ နာက်င္စြာ ခံစားေနရံုသာ။ ထို႕ေနာက္ Tom က Pilgrim ကုိ ေရေသာက္ရန္ေနရာရိွေသာ ၀င္းျခံေထာင့္သို႕ ဂေရ႕စ္ ကုိဆဲြေခၚသြားေစခဲ့သည္။ ေရေသာက္ျပီးေနာက္ အေမာေျပသြားေသာ အခါတြင္ေတာ့ Pilgrim အေျပာင္းလဲၾကီးေျပာင္းလဲသြားခဲ့သည္။ သူ၏လက္ရိွဘ၀ကုိျပန္လက္ခံကာ ဂေရ႕စ္အား ျပန္လည္လက္ခံခဲ့သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဂေရ႕စ္ႏွင့္ သူမ၏ ျမင္းၾကီးတို႕သည္ အရင္လို တသားတည္းျပန္ျဖစ္သြားေသာေၾကာင့္ မိသားစု၀င္မ်ား အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရသည္။

(၁၃)

လာရင္း ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္ေသာ Pilgrim ကုိ ပကတိ အေျခအေနေရာက္ေအာင္ ျပန္လည္ကုသေပးျပီးျဖစ္၍ Pilgrim ၏ အေျခအေနသည္လည္း စိတ္ခ်ရေပျပီ။ သည္ေတာ့ ဂေရ႕စ္ တို႕သားအမိ  ၂ဦးႏွင့္ Pilgrim တို႕ ျပန္ၾကဖို႕သာ ရိွေတာ့သည္။ မိုင္ ၃၀၀၀ ေက်ာ္ေ၀းေသာ ခရီးကို ကားေမာင္း ျပန္ၾကရမည့္ သားအမိ ၂ဦးအတြက္ Tom ၏ အကုိ Frunk မိသားစုက ပါတီညစာစားပဲြေလး လုပ္ေပးခဲ့သည္။ ညစာစားပဲြ အခ်ိန္အတြင္း အန္န္နီက Tom ကုိ ေျပာစရာရိွ၍ ျမင္းေဇာင္း ေနာက္သုိ႕ လာခဲ့ေစခ်င္ေၾကာင္း ေျပာျပီး သူမ၏ ခံစားခ်က္ ႏွင့္ အစီအစဥ္မ်ားကို ရင္ဖြင့္ခဲ့သည္။

“တြန္ (Tom).. ကၽြန္မ Robert (ဂေရ႕စ္ တို႕ အေဖ) ကို ထားခဲ့မယ္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္မ ရွင္နဲ႕ မခဲြခ်င္ဘူးရွင္ရယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မတို႕ လက္ထပ္ျပီး အတူေနၾကစို႕”

ထိုသို႕ ဆိုခဲ့ေသာ စကားကို Tom ကလက္သင့္မခံခဲ့။ နာက်င္ခဲ့ဖူးေသာ ဂေရ႕စ္ ကုိ စာနာရန္လိုအပ္ေၾကာင္း ႏွင့္ ထိုကဲဲ့သို႕မၾကံသင့္ေၾကာင္း ေဖ်ာင္းျဖ ေျပာဆိုခဲ့ေတာ့ အန္န္နီ တစ္ေယာက္ သူ႕ကုိ Tom တကယ္ မခ်စ္ဟု အထင္ေရာက္သြားခဲ့သည္။ Tom မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္လို႕

“ရွင္…ကၽြန္မကုိ တကယ္ပဲခဲြႏိုင္သလား” လို႕ ေမးခ့ဲသည္္။

“ကိုယ္ မင္းကို မခဲြႏိုင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခဲြရမယ္” လို႕ တစ္လံုးခ်င္း ေျပာလိုက္တဲ့ Tom ရဲ႕စကားအဆံုးမွာ ၂ဦးသား တင္းက်ပ္စြာ ဖက္ထားမိျပန္သည္။

“Tom ..ရွင္…Pilgrim ရဲ႕အေၾကာင္းကုိ ေျပာတုန္းက စကားေလးကို မွတ္မိလား၊ သူဟာ ဘ၀ရဲ႕ အဆံုးကို သြားဖို႕ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ အားလံုးကို ေက်ာ္လႊားျပီးခဲ့တဲ့အခါ နာက်င္ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ရဲ႕ အဆံုးကုိစြန္႕လို႕ သူ႕လက္ရိွဘ၀ကုိပဲ လက္ခံလိုက္ဖို႕ ေျပာင္းလည္းခဲ့တယ္လုိ႕ ရွင္ေျပာခဲ့တယ္ေလ။ ”

“Annie တကယ္လို႕ ကိုယ္တို႕ေရြးခ်ယ္လက္ခံလိုက္တဲ့ ဘ၀မွာ နာက်င္စရာေတြ ရိွေနခဲ့ရင္…မင္းအဲ့ဒီ့ဘ၀ကို လက္ခံလိုက္ဖို႕ ရဲ၀ံ့ မုိက္ရူးရဲ ဆန္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာက အဲ့လို နာက်င္ခံစားရမွာ မင္းနဲ႕ငါ မဟုတ္ဘူး။ အျခားသူေတြ။ ဂေရ႕စ္ နဲ႕ ေရာဘတ္”

တြန္ (Tom) စကားအဆံုးမွာေတာ့ အန္န္နီ အရမ္းစိတ္ဆိုးသြားခဲ့သည္။

“ရွင္ ကၽြန္မကို မလိုခ်င္လုိ႕ ေျပာေနခဲ့တာ မဟုတ္လား Tom ” လို႕ ေဒါသတၾကီးနဲ႕ ေျပာဆိုခဲ့တယ္။ Tom ကလည္း “မင္းကုိ ငါဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ မင္းဘယ္ေတာ့မွ သိမွာမဟုတ္ဘူး အန္န္နီ” လို႕ ေျပာျပီးေနာက္မွာ ေဒါသနဲ႕ ၀မ္းနည္းမွဳစြတ္ဖက္တဲ့ အန္န္နီ တစ္ေယာက္ ငိုယိုျပီး ပါတီပဲြကို ျပန္ထြက္ေျပးသြားခဲ့သည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ထိုညစာစားပဲြတြင္ Smoky က Tom ႏွင္ အန္န္နီတို႕ Frunk မိသားစု ခရီးသြားေနစဥ္ အတူရိွေနခဲ့ၾကေၾကာင္း Frunk ၏ ဇနီးကို ျပန္ေျပာျပခဲ့၏္။ အရက္မူးလြန္ေနေသာ Frunk ၏ ဇနီးက Frunk ကုိ ထိုအေၾကာင္းေတြ ျပန္ေျပာခဲ့ရာ၊ ဂေရ႕စ္က ၾကားသြားခဲ့ျပီး ေနာက္ေန႕ မနက္လင္းခ်ိန္တြင္ေတာ့ ဂေရ႕စ္နဲ႕ သူမရဲ႕အခ်စ္ေတာ္ျမင္းၾကီး Pilgrim တို႕ေပ်ာက္ဆံုးေနေၾကာင္း  သူတို႕အားလံုး သိခဲ့ၾကရသည္။

(၁၄)

စုိးရိမ္ ပူေဆြးေနေသာ အန္န္နီကုိ ႏွစ္သိမ့္ျပီး Frunk ႏွင့္ Tom တို႕ညီအကုိ ၂ဦး ဂေရ႕စ္ တို႕ ကုိရွာဖို႕ ေတာထဲကို ထြက္ခဲ့သည္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ရွာျပီးေနာက္မွာ ဂေရ႕စ္ ႏွင့္ Pilgrim တို႕ကုိ ျမင္းရိုင္းတို႕၏အလယ္တြင္ မ်က္စိသူငယ္ေလးေတြႏွင့္ ေတြ႕ခဲ့ရသည္။ အေၾကာက္လြန္ေနရွာကာာ ခုခံဖို႕ မစြမ္းသာတာ ျမင္ရတဲ့အခါမွာေတာ့ Tom ဟာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္္ ခ်လုိက္ျပီး သူတို႕အေပၚက်ေရာက္ေနေသာ ျမင္းရိုင္း၏ ေဒါသကို သူ႕အေပၚအာရံုေျပာင္းသြားေစရန္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ျပီး ဂေရ႕စ္ႏွင့္  Pilgrim တို႕ရဲ႕အသက္ကုိ ကာကြယ္ေပးခဲ့သည္။ အဲ့ဒီ့ခဏအတြင္းမွာပဲ..Tom ဟာ ျမင္းရိုင္းေရွ႕ကုိ မုိက္ရူးရဲစြာပဲ တိုး၀င္သြားခဲ့ျပီး သူ႕ ရင္၀ကို ျမင္းရိုင္း၏ ခြာၾကမ္းေအာက္မွာ အကန္ခံရေစခဲ့ျပီး ေသဆံုးသြားျခင္းဆိုတဲ့ လမ္းကို သူေရြးခ်ယ္သြားခဲ့သည္။

(၁၅)

ဇာတ္သိမ္းပုိင္း

တြန္ (Tom) ေသဆံုးျပီးေနာက္ နယူးေယာက္ျမိဳ႕က ဂေရ႕စ္ တို႕အိမ္ေလးတြင္ ၁ႏွစ္ မျပည့္ခင္ ၃လေစာျပီး အန္န္နီ ကသားေယာက္်ားေလးတစ္ဦး ဖြားျမင္ခဲ့၏။ ေမာင္ေလးတစ္ဦးရလာျခင္းအတြက္ ဂေရ႕စ္ ကေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ေပမယ့္ ကေလးဖခင္ ဘယ္သူဆိုတာကုိ ဂေရ႕စ္ေရာ ေရာဘတ္ပါ သိဖို႕မၾကိဳးစားၾက။ ေရာဘတ္ ကလည္း သူ႕ကေလးျဖစ္သည္ ဟုသာ ယံုၾကည္ခ်င္တာမို႕ ေမးဖို႕ၾကိဳးစားရန္မလိုဟု ခံယူထားခဲ့သည္။

သူမဘ၀ကို ဆက္လက္ရွင္သန္လိုေသးတဲ့ ဂေရ႕စ္ကလည္း Pilgrim လိုသာ က်င့္ေတာ့မည္ဟု ခံယူလုိက္သည္။ ခုဆိုသူမလည္း အရြယ္ေရာက္လာျပီေလ။ ေက်ာင္းျပန္တက္ဖုိ႕ ၾကိဳးစားသည္္။ သူမ ေက်ာင္းစာေတြ လုိက္ႏုိင္ဖုိ႕ ေက်ာင္းေနဖက္ေဟာင္းေတြက ကူညီေပးခဲ့သည္။ စႏၵယားတီး သင္တန္းကိုလည္း အရင္လုိပဲျပန္တက္ခဲ့၏။ အန္န္နီ ေမြးထားတဲ့ သားကေလးဟာ အခ်ိန္မ်ားစြာမွာ သူ႕အေမ သူ႕အတြက္ ႏို႕ဘူးေဖ်ာ္ေနတာေတြ ဟိုသည္သြားတာေတြကုိ မ်က္လံုးေလး ၀ိုင္းစက္လို႕ လိုက္ၾကည့္ေနတတ္ေလ့ရိွသည္။

တခုေသာ နံနက္ခင္းမွာေတာ့ Frank ဆီက စာအိပ္ေလးတစ္ေစာင္ ကို အန္န္နီလက္ခံရရိွခဲ့သည္။ စာအိပ္ေပၚတြင္ Tom လက္ေရႏွင့္ ေရးထားေသာ အန္န္နီ႕ အမည္ေလးပါရိွသည္ ။ အန္န္နီ စိတ္လွဳပ္ရွားစြာျဖင့္ စာအိတ္ေလးကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႕ကုိ ေနာက္မွျပန္ေပးမယ္လုိ႕ဆိုျပီး Tom ျပန္သိမ္းသြားခဲ့တဲ့ သူမ ႏွင့္ Tom ၏လက္တို႕ ခ်ည္ေႏွာင္ဖူးတဲ့ ၾကိဳးကြင္းေလး နဲ႕ စာရြက္ေလးတစ္ရြက္။ စာရြက္ေလးမွာ ေရးထားတာက ”ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး….” တဲ့။

။~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~။

ကၽြန္မ ဤစာအုပ္ေလးကို ဖတ္ခဲ့ဖူးသည္မွာ အခ်ိန္ကာလ အေတာ္ၾကာခဲ့ပါျပီ။ စကားလံုးအားလံုးကို လံုးေစ့ပတ္ေစ့ျပန္မမွတ္မိႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ အျဖစ္အပ်က္တို႕ကေတာ့ ကၽြန္မ မ်က္စိထဲတြင္ ရုပ္ရွင္ အေႏွးျပကြက္အလား။ အိမ္ေထာင္တာ၀န္ ေက်ပြန္ေသာ၊ စိတ္ထားႏူးညံ့ကာ ရိုင္းပင္းကူညီတတ္ေသာ၊ သူတပါးအသက္ကို ကယ္တင္ခဲ့ကာ မိမိကိုယ္ကုိ စြန္႕လႊတ္အနစ္နာခံတတ္ေသာ Tom ကုိ ကၽြန္မေလးးစားမိသည္။ သူသည္ Pilgrim ၏ဘ၀ ဆက္လက္ရွင္သန္ရန္ မွအစျပဳဆက္စပ္၍ ဂေရ႕စ္ကုိပါ ပံုမွန္ဘ၀သို႕ျပန္ေရာက္ေအာင္ ျပန္လည္အသက္သြင္းေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ သူ႕ကိုယ္သူ အဆံုးသတ္မလွပစြာ စြန္႕လႊတ္ျခင္းျဖင့္ မိသားစုသံုးဦးဘ၀ကုိ ပိုေနျမဲက်ားေနျမဲေလးအတိုင္း ထိန္းသိမ္းေပးသြားႏိုင္ခဲ့သည္။ သို႕ႏွင့္ ဤစာအုပ္ေလးပါ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ျပန္လည္ေတြးေတာကာ စာစီမိခ်င္လာသည္။

Pilgrim ၏ အျဖစ္အပ်က္ေလးမွ ကၽြန္မ သင္ခန္းစာယူလိုက္မိသည္က ကၽြန္မတို႕ လူသားမ်ားသည္လည္း တခါတရံ ေသဖူးမွ ဘ၀ရဲ႕ တန္ဖိုးကုိ နားလည္တတ္ခဲ့ၾကသည္။ လြယ္ကူေခ်ာေမြ႕ေနေသာ ဘ၀တြင္ ေနခဲ့ရစဥ္က ဘ၀၏ တန္ဖိုးကုိ နားမလည္ခဲ့။ အရာရာ လိုတ ရေနခဲ့လွ်င္ ရရိွေနေသာ အရာတို႕ကို တန္ဖိုးမထားခ်င္ခဲ့။ လက္လႊတ္ ဆံုးရွံဳးရမည္ ဆိုေသာအခါမွ၊ ပိုင္ဆိုင္ထားရေသာ ဘ၀ကို စြန္႕ရေတာ့မည္ ဆိုေသာအခါမွ အပူတျပင္းႏွင့္ မိမိလက္ရိွဘ၀ ကိုျပန္မက္ေမာတတ္ၾကသည္။

ေၾသာ္ သက္ရိွသတၱ၀ါရယ္လုိ႕ျဖစ္လာမွေတာ့ ပိုးတံုးလံုးလည္း သူ႕ဘ၀ကို ၊ ပုရြက္ဆိတ္၊ တီေကာင္ေလးမ်ားသည္လည္း သူ႕ဘ၀ ကိုျမတ္ႏိုးၾကမည္သာ။ ကၽြန္မတို႕ကုိ ပုရြက္ဆိတ္ေလး တစ္ေကာင္ေလာက္ လာကိုက္လုိက္လုိ႕ ခဏတာ ေဒါသနဲ႕ သူတို႕ကိုေကာက္ယူေျခြမြလိုက္လွ်င္ ဘ၀ၾကီးတစ္ခုလံုး ဆုံုးရွံဳးသြားရေသာ ပုရြက္ငယ္သည္ သူ႕ဘ၀တစ္ခုလံုးအတြက္ မည္မွ်ေတာင္ နာက်င္ ႏွေျမာလုိက္မည္နည္း။ ထို႕အတူ လက္ရိွရရိွေနေသာ ဘ၀ကုိ ဆိုးရြားသည္ဟု တြက္ဆကာ လက္မွိဳင္ခ် မိွဳင္ေတြ ဂ်စ္တို္က္လုိ႕ အရာရာကို အရွံဳးေပး အရဲြ႕တိုက္ေနလို႕ေရာ ကၽြန္မတို႕ ဘ၀ေတြ ေနေပ်ာ္ပါမည္လား။ ျဖစ္လာေသာ ဘ၀ကို သတိၱရိွရိွႏွင့္ ၾကံ႕ခိုင္ ရင္ဆိုင္လက္ခံလိုက္ျပီး အေကာင္းမြန္ဆံုး အသက္ရွင္သြားဖို႕သာ လိုသည္ မဟုတ္ပါလား။

Tom ေသဆံုးသြားခဲ့တဲ့အခန္းမွာေတာ့ သူ႕အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မွဳကို ထိန္းမရႏိုင္ခဲ့။ သည္စာအုပ္ကို ဖတ္ေနေသာ တေလွ်ာက္လံုး ဇနီးနဲ႕သားအေပၚ အလြန္အမင္းခ်စ္ခင္ကာ အတူေနခဲ့စဥ္တေလွ်ာက္ ေယာက္်ားေကာင္းပီသခဲ့ေသာ Tom အားကၽြန္မေလးစားခဲ့သည္။ အန္န္နီက စိတ္ရဲ႕အလုိကို လိုက္မိေသာ ေၾကာင့္ သူမအေပၚတသက္လံုးေကာင္းကာ အရိပ္ၾကည့္ျမတ္ႏိုးခဲ့ေသာ ခင္ပြန္းသည္ႏွင့္ စိတ္ဒဏ္ရာ ရေနရွာေသာ သမီးငယ္ကို ပစ္ကာ Tom ႏွင့္ လက္ထပ္လုိေၾကာင္းေျပာစဥ္အခါက ျမန္မာအျမင္ႏွင့္ ၾကည့္ကာ ကၽြန္မစိတ္ကြက္ခဲ့သည္။ ဤအေတြးမ်ိဳးကုိ လက္ရိွအိမ္ေထာင္ရွင္က ေတြးသင့္ပါသည္လား။ အဆင္မေျပေသာ အိမ္ေထာင္ေရးမို႕ ၂ဦးသေဘာတူ ကဲြကြာထားၾကျပီးသားဆိုလွ်င္လည္း ရိွေစေတာ့။ ခုေတာ့ သူ႕အေပၚသိပ္ေကာင္း ျပီး ခ်စ္လြန္းတဲ့ ခင္ပြန္းသည္ကုိမွ စိတ္ခံစားမွဳတစ္ခုအတြက္ ပစ္ပယ္ဖို႕ရာ စဥ္းစားေလျခင္းရယ္လို႕။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မေလးစားရေသာ Tom ကလက္သင့္ခံျခင္းမရိွခဲ့။ သူတို႕ ၂ဦးေပ်ာ္ရႊင္ဖို႕ရန္ တျခားလူေတြ နာက်င္၀မ္းနည္းရမည့္လမ္းကို ေရြးခ်ယ္ခြင့္မေပးခဲ့။ တျခားလူမ်ားအတြက္ သူတစ္ဦးထဲ နာက်င္ရမည့္လမ္းကိုသာ သူေရြးခ်ယ္သြားခဲ့သည္။ ဤသုိ႕ သံုးသပ္ခ်က္ ခ်မိေတာ့ Tom ၏ စိတ္ႏွင့္ သြားတူေနေသာ ကၽြန္မစိတ္ကုိ ကၽြန္မ လြတ္ေျမာက္ခြင့္ ေပးလုိက္ခ်င္သည္။

ကၽြန္မ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္သူမ်ား သံေယာဇဥ္ၾကီးသူမ်ား၏ စိတ္အလိုက် စိတ္ခ်မ္းသာေစဖို႕၊ ႏွစ္သက္ရာလမ္း၊ ေရြးခ်ယ္ႏုိင္ေစဖုိ႕ ၊ တနည္းအားျဖင့္ သူတို႕ မနာက်င္ရေစဖို႕၊ အၾကိမ္မ်ားစြာ အေၾကာင္းအရာ မ်ားစြာမွာ ကၽြန္မ၏ ခံယူခ်က္ ခံစားခ်က္ အားလံုးကုိ ေနာက္ဆုတ္ေပးခဲ့သည္။ ကၽြန္မသာ စြန္႕လႊတ္ေပးခဲ့သည္။ ထိုသို႕ေနာက္ဆုတ္ စြန္႕လႊတ္ဖို႕ ခက္ခဲစြာ ၾကိဳးစားေနတဲ့ အခ်ိန္ အပိုင္းအျခားအတြင္းမွာ ကၽြန္မ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ နာက်င္ခံစားရသည္လည္း ကၽြန္မသည္သာ အသိဆံုးျဖစ္သည္။

ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကမည္ျဖစ္ေသာ ကၽြန္မသံေယာဇဥ္ၾကီးသူမ်ားႏွင့္ သူတို႕ေရြးခ်ယ္ခဲ့ေသာ လမ္းမ်ား၊ အေၾကာင္းအရာမ်ား၊ ပတ္သက္မွဳ မ်ားက ကၽြန္မ ခံစားခ်က္ကို နားလည္မည္မထင္။ သိၾကလိမ့္မည္ မထင္။ သူတို႕၏ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳမ်ားကုိ ေအာင္ျမင္မွဳမ်ားျဖင့္ တြဲယွက္ စားသံုးၾကမည္သာ။

တြန္ (Tom) ၏ စိတ္ဓာတ္ကို ကၽြန္မ ေလးစားအေလးျပဳမိ၏။ သူတပါး ေပ်ာ္ရႊင္ေစဖို႕ ကိုယ့္ဖက္က စြန္႕လႊတ္လိုက္ရတိုင္း ခံစားရေသာ နာက်င္ဆို႕နင့္မွဳကို ေနာေက်စြာ သိေနသူမို႕ ကၽြန္မ Tom ကုိသနားမိသည္။ သို႕ေပမယ့္ အဆံုးစြန္ေသာ နာက်င္စြန္႕လႊတ္ျခင္းျဖင့္ ေပးဆပ္သြားေသာ Tom ၏ ၀ိဥာဥ္ေတာ့ မပူးကပ္လိုေပ။

စာအုပ္ေလးကို ဖတ္ခဲ့စဥ္ တုန္းကေတာ့ အဂၤလန္ႏုိင္ငံသား စာေရးဆရာက သူ၏ဇာတ္လမ္းဇာတ္ေကာင္မ်ား ပီျပင္ေစရန္အတြက္ သူကိုယ္တိုင္ နယူးေယာက္ျမိဳ႕သို႕သြားေရာက္ေနထိုင္ကာ ေရးသားခဲ့ေသာ The Horse Whisperer ကုိဖတ္ရွဳရန္ေကာင္းေသာ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္အျဖစ္သာ သေဘာထား၍ ဖတ္ရွဳခဲ့ဖူးသည္။ ခုဤစာကုိ ေရးမိေသာ အခ်ိန္တြင္ေတာ့ Tom Booker သည္ မွတ္ခ်က္မ်ား ျဖစ္ေပၚေစရန္အတြက္ ကၽြန္မကုိ အေတြးယဥ္ေၾကာတြင္ စီးေျမာသြားေစခဲ့ပါသည္။

(ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းျဖစ္ေစရန္ဆီေလ်ာ္ေအာင္ေရးသားရာတြင္ ဘာသာျပန္လဲြမွားမွဳ ႏွင့္ လိုအပ္ခ်က္မ်ား ရိွပါက ခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးေစလုိပါသည္။)

ၾကည္ျဖဴပိုင္

၁၆- ၆- ၂၀၁၃

မနက္ ၁နာရီ ၁၂ မိနစ္

ဂႏၱဝင္ဝတၴဳေတြဆိုတာ လူေတြက ဖတ္ဖူးရံုသာ ႀကိဳးစားၾကၿပီး ေနာက္တစ္ေခါက္လွန္မၾကည္႔ခ်င္တဲ႔ စာအုပ္ေတြလုိ႔ သေရာ္စာေရးၾကသလုိပဲ ရွည္လ်ားေထြျပားတဲ႔ ဂႏၱဝင္ဝတၴဳေတြကို ေဝရာမႏၱိဆိုကာ ေဝးရကေရွာင္ၾကဥ္သူမွာ ကၽြန္မ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔ စာေရးသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ သမိုင္းေပးတာဝန္ျဖစ္ေသာ ဂႏၱဝင္ဝတၴဳေတြကို မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင္႔ကာနမ္းျဖစ္စဥ္အရ စာအုပ္ပံုထဲ ေခါင္းစိုက္ရင္း ေဂ်ာ႔အိုဝဲလ္ (George Orwell )ရဲ႕ တိရစၦာန္ေမြးျမဴေရးၿခံ (Animal Farm) စာအုပ္ပါးပါးလွပ္လွပ္ကို ဝမ္းသာေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေရြးခ်ယ္ခဲ႔ပါတယ္။ ဝတၱဳလတ္ျဖစ္တဲ႔ ဒီစာအုပ္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြဟာ တိရစၦာန္ေတြျဖစ္လုိ႔ ကေလးစာအုပ္လုိ႔ပင္ သတ္မွတ္ေလ႔ရွိေပမယ္႔ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးအေၾကာင္းအရာ မဟုတ္ခဲ႔တာမုိ႔ ဖတ္ၿပီးေနာက္မွာ မသက္မသာခံစားခ်က္နဲ႔ ကၽြန္မ က်န္ရစ္ခဲ႔ပါတယ္။

ဇာတ္လမ္းအစမွာ ေျမႀကီးရွင္ေမြးျမဴေရးၿခံက တိရစၦာန္ေတြဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ပိုင္ရွင္ မစ္စတာဂ်ဳန္းစ္(Mr Jones)ရဲ႕ ႏွိပ္စက္ညွဥ္းပန္းမႈနဲ႔ လ်စ္လ်ဴရႈျခင္းကို ခံေနရပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာ ဆုတံဆိပ္ရ ဗိုလ္ဗႈးေဟာင္း ေတာဝက္ထီးက တိရစၦာန္ေတြကို တင္းကုတ္ႀကီးထဲမွာ စုစည္းေစခဲ႔ပါတယ္။ သူက လူေတြရဲ႕ ဖိႏွိပ္၊ထိန္းခ်ဳပ္မႈမရွိဘဲ တိရစၦာန္အားလံုးဟာ အတူတကြေနရမယ္။ တိရစၱာန္အားလံုးအလုပ္ႀကိဳးစားၿပီး နိဗၺာန္ကို တည္ေဆာက္ရမယ္လို႔ မိန္႔ခြန္းေျပာၿပီးေတာ႔ သူ႔အိပ္မက္ကို စာသားမ်ားနဲ႔ ပံုေဖာ္ထားတဲ႔ ‘အဂၤလန္ရဲ႕ တိရစၦာန္ႀကီးမ်ား’သီခ်င္းကို သင္ၾကားေပးခဲ႔ပါတယ္။

သူေသၿပီး သံုးရက္အၾကာ တစ္ခုေသာညနက္မွာ တိရစၦာန္ေတြဟာ အာဏာဖီဆန္ၿပီး သူတုိ႔ရဲ႕ပိုင္ရွင္ကို အၿပီးအျပတ္ဖယ္ရွား တိုက္ထုတ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ သူတုိ႔က ေျမႀကီးရွင္ေမြးျမဴေရးၿခံကို တိရစၦာန္ေမြးျမဴေရးၿခံလို႔ အမည္ေျပာင္းလုိက္ၿပီး ဗိုလ္မႈးေဟာင္းရဲ႕အိပ္မက္ကို စြမ္းေဆာင္ဖန္တီးခဲ႔ၾကပါတယ္။ ဝက္ပ်ိဳသံုးေကာင္ စႏိုးေဘာလ္၊ နပိုလီယန္နဲ႔ စကြိရယ္လာ ( Snowball, Napoleon and Squealer) တို႔ကတိရစၦာန္ဝါဒစနစ္ကို တီထြင္ခဲ႔ၾကပါတယ္။

ဇာတ္ေကာင္ေတြအေၾကာင္းေျပာရမယ္ဆိုရင္ နပိုလီယန္ဟာ အံ႔ၾသစရာအေကာင္းဆံုးဝက္ျဖစ္ကာ လံုးလံုးလ်ားလ်ားကိုု အက်င္႔ပ်က္တဲ႔ အခြင္႔အေရးရွာ ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္သူျဖစ္ပါတယ္။ တိရစၦာန္ေမြးျမဴေရးၿခံရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရးစတင္ခ်ိန္ကစၿပီး အေတြးအျမင္ကအစ ေသြးထြက္သံယိုပုန္ကုန္မႈအဆံုး ကူညီေဆာင္ရြက္ခဲ႔သူ မဟုတ္ပါဘူး။ေျပာင္းလဲခ်ိန္မွာ သူဟာ တိရစၦာန္ေမြးျမဴေရးၿခံရဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈကို အေရးမထားဘဲ သူ႔ကိုယ္က်ိဳးတိုးတက္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနခဲ႔သူသာျဖစ္ပါတယ္။ လုိအပ္ခ်ိန္တုိင္းမွာ သူလုပ္ခဲ႔တဲ႔ တစ္ခုတည္းေသာ ေဆာင္ရြက္မႈက ေခြးသားေပါက္တစ္စုက ေလ႔က်င္႔ပိ်ဳးေထာင္ခဲ႔ျခင္းပါ။ ဒါေပမယ္႔ သူဟာ ေခြးေတြရဲ႕အက်ိဳးအတြက္ သင္ၾကားေပးျခင္းမဟုတ္ဘဲ သူ႔အက်ိဳးအတြက္သာ အသံုးခ်ခဲ႔တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေခြးေတြဟာ သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္စစ္တပ္၊ ရဲတပ္ဖြဲ႔ရယ္ေပါ့။

ေတာ္လွန္ေရးၿပီးေနာက္မွာ တိရစၦာန္ေမြးျမဴေရးၿခံကို ေခါင္းေဆာင္တဲ႔ စႏိုးေဘာလ္ဟာ နပိုလီယန္ရဲ႕ ေကာက္က်စ္ျခင္းခံခဲ႔ရတဲ႔ ဝက္ျဖစ္ပါတယ္။ စႏုိးေဘာလ္ဟာ ဥာဏ္ပညာရွိသလို သနားၾကင္နာတတ္ၿပီး အေျပာအေဟာေကာင္းကာ တိရစၦာန္ေမြးျမဴေရးၿခံရဲ႕ လြတ္ေျမာက္ေရးနဲ႔ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးကို ဦးေဆာင္ခဲ႔ေပမယ္႔ နပိုလီယက္ထက္စာရင္ စဥ္းလဲမႈနည္းသလုိ ပါးနပ္မႈလည္းေလ်ာ႔ရဲခဲ႔လုိ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ နပိုလီယန္ရဲ႕ တစ္ဖက္လွည္႔သတ္ျဖတ္ေခ်မႈန္းျခင္း ခံလုိက္ရသူျဖစ္ပါတယ္။

စကြိရယ္လာဆိုတဲ႔ ဝက္ကေတာ႔ နပိုလီယန္ရဲ႕လက္စြဲေတာ္ျဖစ္ကာ တိရစၦာန္ေတြအၾကားမွာ အမွားဝါဒျဖန္႔သူ ျဖစ္ပါတယ္။ စကြိယ္ရယ္လာဟာ တိရစၦာန္ေမြးျမဴေရးၿခံရဲ႕ အရင္းအျမစ္ေတြေပၚ ဝက္ေတြက လက္ဝါးႀကီးအုပ္မႈကို လိမ္လည္ရွင္းလင္းခ်က္ထုတ္တယ္ ။ အာဏာပိုင္ဝက္ေတြဟာ သူတုိ႔ရဲ႕အာဏာကိုထိန္းသိမ္းဖို႔  တိရစၱာန္ထုကို ႀကိဳးကိုင္ျခယ္လွယ္ဖုိ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ဆင္ေျခေတြရယ္ေလ။

အုပ္ခ်ဳပ္ခံလူတန္းစားဖက္မွာဆိုရင္ လွည္းဆြဲတဲ႔ျမင္း(boxer)နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါတယ္။ သူ႔မွာ အံ႔မခန္းစြမ္းအင္ရွိၿပီး တိရစၦာန္ေမြးျမဴေရးၿခံရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားနဲ႔ ေလရဟတ္တည္ေဆာက္မႈမွာ အဓိကေနရာက ပါဝင္ခဲ႔သူျဖစ္တယ္။  တိရစၦာန္ေမြးျမဴေရးၿခံအတြက္ သူ႔ဘဝကို စူးစိုက္ႏွစ္ျမွပ္ထားတဲ႔ သစၥာရွိေနာက္လုိက္ျဖစ္ပါတယ္။  လွ်င္လွ်င္ျမန္ျမန္ကူညီတတ္ေပမယ္႔ ႏုံ႕ေႏွးတဲ႔ဥာဏ္ရွိတဲ႔သူဟာ ဘဝတူတိရစၦာန္ေတြကို အေလးထားေပမယ္႔ လြတ္လပ္စြာေတြးေခၚႏုိင္စြမ္း နည္းပါးသူျဖစ္ပါတယ္။

သူ႔အခ်ိန္စြမ္းအားေတြကို ဒီေတာ္လွန္ေရး၊ လယ္ယာဖြံ႕ၿဖိဳးစည္ပင္ေရး၊ ေလရဟတ္ဖန္တီးျခင္းမွာ ကူညီေဆာင္ရြက္ခဲ႔ၿပီး ‘ငါ ပိုၿပီး အလုပ္ႀကိဳးစားမယ္။’ ‘I will work harder’ ဆိုတဲ႔ ကိုယ္ပိုင္နီတိကို ခ်မွတ္ခဲ႔ပါတယ္။ သူက ဝက္ေတြအေပၚ အလြန္ရုိးသားစြာ ယံုၾကည္ထားၿပီး နပိုလီယန္က အၿမဲမွန္တယ္လုိ႔ စိတ္သေဘာထားသူလည္း ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူထိခုိက္ဒဏ္ရာရတဲ႔အခါ နပိုလီယန္က သူ႔ကို သားသတ္ရံုထံ ေရာင္းစားခံခဲ႔ၿပီး တျခားတိရစၦာန္ေတြကိုေတာ႔ သူဟာ ေဆးရံုမွာေကာင္းစြာကုသခံရၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းစြာေသဆံုးခဲ႔တယ္လုိ႔ စကြိရယ္လာက မဟုတ္သတင္းလႊင္႔ခဲ႔ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ တျခားတိရစၦာန္ေတြကို လိမ္လည္အုပ္ခ်ဳပ္သူဝက္ေတြဟာ ေတာ္လွန္ေရးကာလက ခ်မွတ္ခဲ႔တဲ႔ ေဆာင္ပိုဒ္ေတြကို တျဖည္းျဖည္းလိုရာဆြဲကာ မမွန္မကန္ေျပာဆိုလာၾကၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာေတာ႔ စိတ္ႀကိဳက္ျပင္ဆင္လာၾကပါတယ္။  အဆိုးရြားဆံုးမွာ ‘တိရစၦာန္အားလံုးဟာ ညီမွ်တယ္’ (all animals are equal.) ဆိုတဲ႔ ေဆာင္ပိုဒ္ကို ‘တိရစၦာန္အားလံုးဟာ ညီမွ်တယ္ ။ ဒါေပမယ္႔ တိရစၦာန္အခ်ိဳ႕ဟာ တျခားတိရစၦာန္ေတြထက္ ပိုၿပီး သာတူညီမွ် ျဖစ္တယ္’ (all animals are equal, but some animals are more equal than others.) လုိ႔ျပင္ဆင္ခဲ႔ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အဆံုးသတ္ကေတာ႔ ဝက္ေတြဟာ လူေတြကို အတုခိုးျပဳမူဆက္ဆံရံုသာမက တိရစၦာန္ေမြးျမဴေရးၿခံကိုလည္းေျမႀကီးရွင္ေမြးျမဴေရးၿခံဆိုတဲ႔ အမည္ေျပာင္းလဲၿပီး လူေတြနဲ႔ လက္ဝါးခ်င္းရိုက္ကာ တိရစၦာန္မ်ားကို ႏွိပ္ကြပ္လွည္႔စားကာ စိုးမိုးေနပါေတာ႔တယ္။

အမွန္အတိုင္းဝန္ခံရင္ စာအုပ္ဖတ္အၿပီးေနာက္ေၾကာင္းကို စံုစမ္းခဲ႔ရာမွ စာအုပ္ရဲ႕ရည္ရြယ္ရင္းဟာ ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စုအေၾကာင္း၊ အာဏာရွင္ဂ်ိဳးဆက္ဖ္ စတာလင္ (Joseph Stalin) ရဲ႕အာဏာရမႈတုိ႔ကို  ပံုခိုင္းေရးဖြဲ႔ထားတဲ႔အေၾကာင္းကို ကၽြန္မ သိခဲ႔တာျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုဗီယက္ႏုိင္ငံရဲ႕ ပညာတတ္လူတန္းစားလုိပဲ ဝက္ေတြဟာ သူတုိ႔ကိုယ္သူတုိ႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းသစ္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားအျဖစ္ တည္ေထာင္ခဲ႔ေၾကာင္းမ်ားကိုလည္း ေလ႔လာခြင္႔ရခဲ႔ပါတယ္။

စတာလင္ရဲ႕ ဖိႏွိပ္ညွဥ္းပန္းေသာ စည္းမ်ဥ္းနဲ႔ ရုရွေတာ္လွန္ေရးက ခ်မွတ္ခဲ႔တဲ႔ အေျခခံစည္းမ်ဥ္းမ်ားကို ေနာက္ဆံုးမွာ စြန္႔ပစ္လုိက္ျခင္းဟာ ဝက္ေတြက အၾကမ္းဖက္ေသာ အစိုးရအျဖစ္ေျပာင္းလဲသြားပံုနဲ႔ သူတုိ႔မူလဆန္႔က်င္ခဲ႔ေသာ ဖိႏွိပ္သူလူေတြရဲ႕ အျပဳအမူ၊စရိုက္တုိ႔ကို အတုခိုးပံုတို႔ႏွင္႔ ထပ္တူလုိ႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ရိုးေျဖာင္႔ေတာ္ေသာဝက္ စႏိုးေဘာလ္နဲ႔ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲေသာဝက္ နပိုလီယန္ၾကားက ၿပိဳင္ဆိုင္မႈမွာ Leon Trotsky နဲ႔ စတာလင္တို႔အၾကား ၿပိဳင္ဆိုင္အာဏာလုမႈကို ရည္ညႊန္းတယ္လုိ႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ဗိုလ္မႈးေဟာင္းေတာဝက္ထီးကို ကြန္ျမဴနစ္အေတြးအေခၚပညာရွင္ ဂ်ာမာန္လူမ်ိဳး ကားမာ႔စ္(Karl Marx)နဲ႔ ရုရွေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္ လီနင္(Lenin) တုိ႔ကို ေပါင္းစပ္ပံုခိုင္းႏိုင္တယ္လုိ႔ ဆိုပါတယ္။

လြတ္လပ္လာတဲ႔ ေျမႀကီးရွင္ေမြးျမဴေရးၿခံံရဲ႕ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈေတြဟာ  ကြန္ျမဴနစ္ပါတီအုပ္ခ်ဳပ္တဲ႔ ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စုကို သေကၤတျပဳသရုပ္ေဖာ္ထားတယ္လုိ႔ ဆိုေပမယ္႔ ကၽြန္မဖတ္စဥ္အခါမွာေတာ႔ျမန္မာႏုိင္ငံကိုျမင္ေယာင္ေနခဲ႔မိပါတယ္။ ဒီတိရစၦာန္ေမြးျမဴေရးၿခံဟာ ႏိုင္ငံတစ္ခုရဲ႕ အတြင္းပိုင္းတည္ေဆာက္မႈစနစ္လုိမ်ိဳး ဖြဲ႔စည္းထားၿပီး အစိုးရ ႏွင္႔ လွည္႔ဖ်ားထားတဲ႔သတင္းမ်ား (ဝက္မ်ား) ၊ ရဲ(သို႔)စစ္တပ္လက္နက္ကိုင္မ်ား (ေခြးမ်ား) နဲ႔ အလုပ္လုပ္သူ အေျခခံလူတန္းစားျပည္သူမ်ား (တျခားတိရစၦာန္မ်ား) ပါဝင္ၾကတယ္ မဟုတ္ပါလား။

လူမႈအဖြဲ႕အစည္းအားလံုး အရင္းရွင္စနစ္၊ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္၊ ဖက္ဆစ္စနစ္၊ ကြန္ျမဴနစ္စနစ္အားလံုးကို ကိုယ္စားျပဳတယ္ဆိုတဲ႔စာအုပ္ကို ကၽြန္မကျမန္မာျပည္နဲ႔ႏွိဳင္းယွဥ္ျမင္မိတာ အမွားမရွိဘူးထင္ရဲ႕။ ကိုလိုနီကၽြန္ျပဳျခင္းခံခဲ႔ရေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံနဲ႔ မတရားအုပ္ခ်ဳပ္ခံခဲ႔ရေသာ တိရစၦာန္ၿခံ၊ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တုိ္က္ပြဲဝင္ခဲ႔ပံုဟာ တိရစၦာန္ေတြရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရး၊ လြတ္လပ္ေရးရခဲ႔ပံုက တိရစၦာန္ေတြရဲ႕ ေအာင္ပြဲ၊ မတရားလုပ္ႀကံခံလိုက္ရတဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက စႏုိးေဘာလ္၊ ေနာက္စစ္တပ္ရဲ႕ အႀကီးအကဲေတြက အာဏာသိမ္းကာ လက္ဆင္႔ကမ္းအာဏာရွင္စနစ္က ဝက္ေတြရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္မႈစနစ္မ်ိဳး၊ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ေတာ္လွန္ခဲ႔တဲ႔ လူေတြနဲ႔ ေပါင္းသင္းကာ အခြင္႔ထူးခံရင္း ျပည္သူေတြကို လွည္႔ဖ်ားအုပ္ခ်ဳပ္ပံုေတြ…၊ ရိုးလြန္းေတာ႔လည္း ဆန္းေနတဲ႔ ဇာတ္ေကာင္ေတြနဲ႔ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ေလာကဓမၼတာအေၾကာင္းအရာေတြဟာ  မွန္လြန္းလို႔လည္း ထိရွေစပါတယ္။  စာေရးဆရာေတြဟာ ကမၻာေပၚမွာ အမွန္ကန္ဆံုးေရွ႕ျဖစ္ေဟာဆရာေတြ ျဖစ္မယ္ထင္ရဲ႕။

ဒါေပမယ္႔ ‘တိရစၦာန္ေတြဟာ ညီမွ်တယ္။ ဒါေပမယ္႔ တိရစၦာန္အခ်ိဳ႕ဟာ တျခားတိရစၦာန္ေတြထက္ ပိုၿပီး သာတူညီမွ် ျဖစ္တယ္။’ (all animals are equal, but some animals are more equal than others.) ဆိုတဲ႔ ေဆာင္ပုိဒ္ဟာ ရုတ္တရက္ၾကည္႔ရင္ ရယ္စရာျဖစ္သလို သေရာ္စရာေကာင္းေပမယ္႔ ခံစားရသူေတြေတာ႔ မရယ္ေမာႏုိင္ပါဘူး။ အထူးသျဖင္႔  ညီမွ်မႈကို မရရွိဖူးတဲ႔သူအတြက္ ဟာသ မဟုတ္ပါဘူး။ တရားမွ်တလြတ္လပ္ျခင္းနဲ႔မေသြဆိုတဲ႔ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းထဲက စာသားက တကယ္မွန္ရဲ႕လား။ ဘယ္သူေတြက ဘယ္သူေတြထက္ ပိုညီမွ်သလဲလို႔ ကၽြန္မဆက္ေတြးေနမိပါတယ္။  ေသခ်ာတာက ဒီစာအုပ္ကို ေနာက္တစ္ေခါက္ဖတ္ဖို႔ ကၽြန္မ သတၱိေမြးရေတာ႔မွာပါ။ ဘာအခ်က္ေတြ တို္က္ဆိုင္ေနဦးမွာလဲလုိ႔ မစူးစမ္းခ်င္ေတာ႔ပါဘူး။ ။

မယ္႔ကိုး

Dangerous Liaisons ဆိုတဲ႔ ရုပ္ရွင္ကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကည္႔ဖူးၾကပါလိမ့္မယ္။ ျပင္သစ္စာေရးဆရာႀကီး Pierre Choderlos de Laclos ရဲ ႔ ၁၇၈၂ တုန္းက ေရးခဲ႔တဲ႔ Les Liaisons dangereuses ၀တၳဳရွည္ႀကီးကို ရုပ္ရွင္ျပန္ရိုက္ထားတာပါ။ ဒီ၀တၳဳကို adaptation အမ်ိဳးမ်ိဳး ဘာသာစကားအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ တိုင္းျပည္မ်ိဳးစုံ ယဥ္ေက်းမႈ မ်ိဳးစုံက ျပန္ရိုက္ထားတာပါ။

ပထမဆုံး ၾကည္႔ျဖစ္တဲ႔ adaptation ကေတာ႔ Stephen Frears ဒါရိုက္တာလုပ္တဲ႔ Dangerous Liaisons (၁၉၈၈) ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုရုပ္ရွင္ကို ၾကည္႔စဥ္က အေၾကာင္းအရာတစ္ခုလုံးကို ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးပဲ နားလည္ခဲ႔တယ္။ မသင့္ေတာ္တဲ႔ အခန္းေတြေရာက္တိုင္း တီဗြီက အေမွာင္ခ်ခံထိတာနဲ႔၊ အသံတိုးခံထိတာနဲ႔ ေနာက္ဆုံးေတာ႔ "အခန္းထဲသြား စာဖတ္ေတာ႔" ဆိုတဲ႔ ဆုံးမသံနဲ႔အတူ.. ရုပ္ရွင္ကို ဘာမွန္းကို မသိခဲ႔ရပါဘူး။

http://www.wallarc.com/wallpaper/view/101498

အရြယ္ေရာက္လာေတာ႔ အဲဒီရုပ္ရွင္ကို တစ္ေခါက္ကေန ႏွစ္ေခါက္၊ ႏွစ္ေခါက္ကေန သုံးေခါက္ ထပ္ထပ္ၾကည္႔မိတယ္။ အဲဒီအခါမွာလည္း လူေတြရဲ႕ အက်င့္ဆိုးေတြ၊ ယုတ္မာတတ္မႈေတြ နဲ႔ အခ်စ္ကို မီးလို ကစားတတ္မႈေတြကိုပဲ ခံစားေနခဲ႔မိတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ Roger Kumble ရဲ႕ Cruel Intentions ဆိုၿပီး ၁၉၉၉ မွာ ေနာက္ရုပ္ရွင္ ထပ္ထြက္လာျပန္တယ္။ ဒီရုပ္ရွင္ကေတာ႔ ေခတ္သစ္နယူးေယာက္ၿမိဳ႕ႀကီးရဲ႕ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း မွာ အေျခခံထားတာျဖစ္တယ္။ လူဆိုးမင္းသမီး "ကက္သရင္း" ေနရာမွာ သရုပ္ေဆာင္တဲ႔ Sarah Michelle Gellar ဟာ အျခားရုပ္ရွင္ေတြမွာ မေကာင္းဆိုး၀ါးေတြကို ႏွိမ္နင္းသူ၊ လူဆိုးေတြကို ႏွိမ္နင္းသူ အေနနဲ႔ ေတာက္ေလ်ာက္သရုပ္ေဆာင္ခဲ႔တာ ျဖစ္တယ္။ ဒီလိုအညီွအေဟာက္ကားမ်ိဳးမွာ လူဆိုးမင္းသမီးေနရာမွာ သရုပ္ေဆာင္တယ္ဆိုေတာ႔ စာနယ္ဇင္းေတြကပါ သူမကို အင္တာဗ်ဴးခဲ႔ၾကေသးတယ္။

Cruel Intentions ကိုၾကည္႔ေတာ႔လည္း ဇာတ္၀င္သီခ်င္းနဲ႔ေနာက္ဆုံးခန္းေလာက္သာ အနည္းငယ္ လႈပ္ရွားေစခဲ႔တယ္။ တစ္ေက်ာင္းလုံးက ေလးစားယုံၾကည္ အထင္ႀကီးအတုယူရတဲ႔ ကက္သရင္းဟာ မာသာေမရီ စိတ္ပုတီးကို လက္က ဘယ္တုန္းကမွ ခ်ခဲ႔တာ မဟုတ္ဘူး။ သူမရဲ႕ အတြင္းသရုပ္မွန္ကိုေတာ႔ သူမရဲ႕ အေဖတူအေမကြဲ ေမာင္ျဖစ္သူ "စဗာစတီယန္" ကသာ သိခဲ႔တယ္။ သူမဟာ ရိုးသားျဖဴစင္တဲ႔ အတန္းေဖာ္ မိန္းကေလးေတြကို ရည္းစားထားတတ္ၿပီး စိတ္ေလေအာင္ လုပ္ရုံမက၊ ပ်က္စီးေအာင္လည္း ဖ်က္ဆီးတတ္ေသးတယ္။ သူမ လက္က မခ်တဲ႔ စိတ္ပုတီးအံ၀ွက္ထဲမွာ ကိုကင္းအမႈန္႔ေတြထည္႔ထားတယ္ဆိုတာလည္း လူေတြက မသိခဲ႔ဘူး။

အဲဒီရုပ္ရွင္ေတြၾကည္႔ၿပီး လူေတြရဲ႕ အနက္ေမွာင္ဆုံး အပိုင္းေတြကိုပဲ ျမင္ေနခဲ႔တယ္။ သိဂၤါရ ရသကို ဘယ္လိုမွ မခံစားရေသးဘူး။  လူေတြရဲ႕ သေဘာ၀ကိုက အေကာင္းထက္ အဆိုးကို ပိုလိုလား တတ္ၾကတယ္။ အဆိုးကို ပိုၾကားခ်င္တယ္၊ အဲသလို အဆိုးေတြၾကားထဲကေနမွ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္တို႔ ေမတၱာတရားတို႔႔ ဆိုတာေတြကိုလည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္ၾကေသးတယ္။ ဒီရုပ္ရွင္ေတြထဲက မင္းသားေတြဟာလည္း ဘယ္ေလာက္ပဲ ေပြခဲ႔ရႈပ္ခဲ႔ေပမယ္႔ ေနာက္ဆုံးေတာ႔ ကိုယ္တစ္ကယ္ခ်စ္တဲ႔ သူကို ေတြ႔သြားတယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာ ပုံေဖာ္ထားၾကတယ္။

တစ္ရက္မွာေတာ႔ Dangerous Liaisons ေနာက္ထပ္တစ္ကားကို ၾကည္႔မိျပန္တယ္။  ဒီကားကေတာ႔ ၁၉၃၀ ရွန္ဟိုင္းၿမိဳ႔ႀကီးကို ေနာက္ခံထားၿပီး ဇာတ္အိမ္တည္ထားတာ ျဖစ္တယ္။ Crouching Tiger, Hidden Dragon (2000) နဲ႔ Memoirs of a Geisha (2005) ရုပ္ရွင္ေတြမွာ သရုပ္ေဆာင္ခဲ႔တဲ႔ တရုတ္မင္းသမီး Zhang Ziyi နဲ႔ ေတာင္ကိုရီးယားမင္းသား  Jang Dong-Gun တို႔ တြဲဖက္ သရုပ္ေဆာင္ထားတာျဖစ္တယ္။ Zhang Ziyi သရုပ္ေဆာင္တဲ႔ ကားေတြၾကည္မိတိုင္း စာတစ္ပုဒ္ထြက္ထြက္လာတတ္တာကို ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ သတိထားမိတယ္။ သူမရဲ႕သရုပ္ေဆာင္မႈဟာ ပီျပင္လြန္းတယ္။ သူမဟာ   Memoirs of a Geisha အၿပီးမွာ ကိုယ္႔ရဲ႕ “ရုပ္ရွင္လက္မွတ္ေလး ႏွစ္ေစာင္” ကိုလည္း အသစ္တဖန္ မန္းမႈတ္အသက္သြင္းေပးႏိုင္ခဲ႔တဲ႔ မင္းသမီးတစ္ဦးျဖစ္တယ္။

Dangerous Liaisons (2012) မွာေတာ႔ "ဖန္ယု" တစ္ျဖစ္လဲ "ဇီယီ" ဟာ အျခား Dangerous Liaisons adaptations ေတြထဲက မင္းသမီးေတြလိုပဲ သိမ္ေမြ႔တယ္ၿပီး အခ်စ္ကို တန္ဘိုးထားသူ ျဖစ္တယ္။ အလြန္ခ်မ္းသာတဲ႔ စီးပြားေရးရွင္ "ရီဖန္း" တစ္ျဖစ္လဲ "ဂန္း" ကေတာ႔ ထုံးစံအတိုင္း ျမာေပြသူေနရာမွာ သရုပ္ေဆာင္တယ္။

ထင္မထားပါပဲနဲ႔ ဒီ တရုတ္/ကိုရီးယားဗားရွင္း Dangerous Liaisons (2012) ဟာ စဖြင့္ကတည္းက ဖမ္းစားထားလိုက္ၿပီ။ "ရီဖန္း"ဟာ သူ႔ရဲ႕ ခမ္းနားႀကီးက်ယ္လွတဲ႔ အိမ္ႀကီးထဲက သူ႔အခန္းမွာ ရွိေနတုန္း အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က မေျပာမဆို ၀င္လာတယ္။ အံ႔ၾသမွင္တက္သြားတဲ႔ "ရီဖန္း" ဟာ ဝင္လာတဲ႔အမ်ိဳးသမီးကို "မင္းနဲ႔ငါ ဒီေန႔ခ်ိန္းထားလို႔လား" လို႔ ေမးတယ္။ ၀င္လာတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးဟာ "ရီဖန္း" အိပ္ခန္းထဲက ၀တ္လစ္စလစ္နဲ႔ အျခားမိန္းမတစ္ေယာက္ကို လွမ္းျမင္လိုက္ေတာ႔တာပဲ။ သူမဟာ "ရီဖန္း" ကို ေဒါသမ်က္လုံးေတြနဲ႔ လွမ္းၾကည္႔ၿပီး "မင္းရဲ႕ ဘ၀မွာ ငါတစ္ေယာက္တည္းပဲ ရွိတာပါဆို" လို႔ ေမးေတာ႔ "ရီဖန္း" ဟာ မထီတရီနဲ႔ ဘာမွ မတုံ႔ျပန္ခဲ႔ဘူး။

“ကဲ... ဒါဆိုလည္း မိတ္ဆက္ေပးပါဦး” ဆိုေတာ႔ "ရီဖန္း" ဟာ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ကို ျဖစ္သလို မိတ္ဆက္ေပးလိုက္တယ္။ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ဟာ အခ်စ္အတြက္ စစ္ပြဲႏႊဲမတတ္ ျဖစ္လာေတာ႔ "ရီဖန္း" ဟာ အခန္းထဲကေန အိမ္ေရွ႕ခန္းကို သုတ္ေခ်တင္ ထြက္သြားေတာ႔တယ္။

အိမ္ေရွ႕ခန္းေရာက္ေတာ႔ ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ေနတဲ႔ အခန္းႀကီးရဲ႕ျပဴတင္းေပါက္နားမွာ လွပေခ်ာေမာတဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္က အျပင္ကိုေငးရင္း ရပ္ေနတာကို ေတ႔ြလိုက္တယ္။ "ရီဖန္း" ဟာ မိန္းကေလးနားကို တိုးကပ္သြားၿပီး မိန္းကေလးပါးကို ပိုင္စိုးပိုင္နင္းကိုင္လိုက္ၿပီး ...
“မင္းက .......... လားဟင္၊ မင္းနဲ႔ငါ ဒီေန႔ေတြ႔ဖို႔ ခ်ိန္းထားတာလား” လို႔ ေမးတယ္။ မိန္းကေလးက ရုတ္တရက္ ပါးကိုင္ခံလိုက္ရလို႔ အရမ္းရွက္ရြံ႕ေၾကာက္လန္႔သြားၿပီး ေနာက္ကို ေျခလွမ္းဆုတ္သြားတယ္။ ဘယ္ေန႔ဘယ္ရက္မွာ ဘယ္မိန္းမနဲ႔ ခ်ိန္းထားမွန္းေတာင္ မမွတ္မိႏိုင္ေလာက္ေတာ႔တဲ႔ ျမာေပြတဲ႔ ေယာကၤ်ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ သရုပ္ကို ပီျပင္ေအာင္ သရုပ္ေဆာင္ျပသြားတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ "ရီဖန္း"ရဲ႕ အဖြားျဖစ္သူက ဝင္လာၿပီး “ဒါဟာ မင္းအစ္မ ႏွစ္ဝမ္းကြဲေတာ္သူ မုဆိုးမေလး “ဖန္ယု” ပဲ။ ေယာကၤ်ားေကာင္းပီသသူတို႔ဟာ အေနအထိုင္လည္း ဆင္ျခင္တတ္ရမယ္” လို႔ ဆိုလိုက္တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ အခ်စ္အတြက္စစ္ပြဲျဖစ္ေနတဲ႔ အိပ္ခန္းထဲက မိန္းမႏွစ္ေယာက္ဟာ အျပင္ကို စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးထြက္လာလိုက္တာ တစ္ေယာက္ဟာဆိုရင္ အိပ္ရာခင္းနဲ႔ေတာင္ ကိုယ္ကို ပတ္ထားရတဲ႔အျဖစ္။ အခန္းေပါက္မွာ ရုတ္ရုတ္သဲသဲေတြျဖစ္ေနေသးတယ္။ အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာ လူေတြကို ျမင္မွ အခန္းထဲကို ျပန္ဝင္သြားၾကေတာ႔တယ္။ အဲဒီအျဖစ္ေတြကို မုဆိုးမေလး "ဖန္ယု" ဟာ အံ႔ၾသမွင္တက္စြာ ေငးၾကည္႔ေနခဲ႔တယ္။ "ရီဖန္း" က "ဖန္ယု"ကို ကိုယ္ကိုင္းလို႔ အရိုေသေပးၿပီး “ရွက္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ” လို႔ ခပ္တိုးတိုးေျပာကာ အိမ္ေရွ႕ခန္းကေန ထြက္သြားေတာ႔တယ္။

ဒါတင္ပဲလားဆိုေတာ႔ မဟုတ္ေသးဘူး။ "ရီဖန္း" နဲ႔ မရွင္းမရွင္းျဖစ္ေနတဲ႔ ဘဏ္သူေဌးမ “မိုး” ဆိုတာလည္း ရွိေသးတယ္။ "ရီဖန္း" ဟာ မိန္းမေတြရဲ႕ အသည္းႏွလုံးနဲ႔ ကစားေနခ်ိန္မွာ ဘဏ္သူေဌးမ “မိုး”ကလည္း "ရီဖန္း" ကို ကစားေနတာျဖစ္တယ္။ "ရီဖန္း" ဘယ္ေလာက္ပဲ ေပြရႈပ္ေသာ္လည္း “မိုး” ကေတာ႔ "ရီဖန္း" ကို ေက်ာ႔ကြင္းထဲကို မဆင္းေသးဘူး။ ဘဏ္သူေဌးမ “မိုး”ဟာ စီးပြားေရးရွင္ႀကီးတစ္ဦးျဖစ္တဲ႔ “ဇူဟန္” ရဲ႕ အခ်စ္ေဟာင္းလည္း ျဖစ္ခဲ႔ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ “ဇူဟန္”ဟာ “မိုး”ကို ပစ္ၿပီး ဆယ္ေက်ာ္သက္ရြယ္ အပ်ိဳစင္ေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ႔ “ေဘးေဘး” နဲ႔ ေစ႔စပ္လိုက္တယ္။ ဒါကို မခံႏိုင္တဲ႔ “မိုး” ဟာ “ဇူဟန္”ကို လက္စားေခ်ခ်င္ေနတယ္။

ဒီေနရာမွာ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အေမွာင္ဆုံးေနရာကို ေရာက္လာေတာ႔တာပါပဲ..။

မူရင္းျပင္သစ္စာေရးဆရာႀကီးဟာ ဘူဇြာလူတန္းစားက ဆင္းသက္လာတယ္လို႔ ဖတ္ဖူးတယ္။ သူဟာ ဘူဇြာလူတန္းစားအလႊာကို စိတ္ပ်က္ၿငီးေငြ႔ေနပုံရတယ္။ အဲဒီအလႊာကို သာသာထိုးထိုးေလး ေရးခ်င္ေနခဲ႔ေလသလားလို႔လည္း အဲဒီေနရာအေရာက္မွာ ေတြးလိုက္မိေသးတယ္။ ဒီရုပ္ရွင္ဟာ ၁၉၃၀ ရွန္ဟိုင္းၿမိဳ႔ႀကီးထဲက အထက္တန္းလႊာထဲက အရႈပ္ေတာ္ပုံအခ်ိဳ႕ကို မီးေမာင္းထိုးျပထားတယ္။

“ဇူဟန္”ရဲ႕ စြန္႔ပစ္သြားမႈကို ခံလိုက္ရတဲ႔ ဘဏ္သူေဌးမ “မိုး” ဟာ “ဇူဟန္”ရဲ႕ဇနီးေလာင္း “ေဘးေဘး” ကို ဖ်က္ဆီးဖို႔ "ရီဖန္း" ကို ေတာင္းဆိုေတာ႔တယ္။ 
“ရွင္ ကၽြန္မကို တစ္ကယ္လိုခ်င္တယ္ဆိုရင္ “ေဘးေဘး” ကို ပန္းဦးေျခြေပးပါ” လို႔ ေျပာတယ္။

အပ်ိဳစင္ “ေဘးေဘး” သာ ပန္းဦးေၾကြသြားမယ္ဆိုရင္ စီးပြားေရးပညာရွင္ “ဇူဟန္”တစ္ေယာက္ေတာ႔ သူတို႔ လူကုံထန္ေလာကမွာ ေကာင္းေကာင္းႀကီး အရွက္ကြဲေတာ႔မွာျဖစ္တယ္။

"ရီဖန္း" ကေတာ႔ ေခ်ာေမာလွပရုံမက အိေျႏၵႀကီးလွတဲ႔ အစ္မဝမ္းကြဲေတာ္သူ မုတ္ဆိုးမေလး “ဖန္ယု” ကိုပဲ လက္တည္႔စမ္းခ်င္ေနတယ္။ “ဖန္ယု” ကလည္း "ရီဖန္း" အေၾကာင္းကို သိေနေတာ႔ အနားကပ္ မခံဘူး။

သူေဌးမ “မိုး” ကလည္း “ဇူဟန္” ကို လက္စားေခ်မွကို ျဖစ္မယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္နဲ႔ အျခားနည္းလမ္းေတြ ရွာေတာ႔တယ္။ အပ်ိဳစင္ “ေဘးေဘး”ရဲ႕ မိခင္ႀကီးကို အတင္းဝင္ေရာတယ္၊ သူတို႔မိသားစုရဲ႕ ယုံၾကည္မႈကို ယူတယ္။ “ေဘးေဘး” က ပန္းခ်ီဆြဲတာ ဝါသနာပါေတာ႔ ပန္းခ်ီေက်ာင္းက ဆရာေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ရင္းႏွီးေအာင္ အိမ္ေခၚပန္းခ်ီသင္ခုိင္းတယ္။ ပန္းခ်ီဆရာေလးနဲ႔ ရင္းႏွီးေအာင္ ေလွာ္ေပးတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အိုးခ်င္းထားအိုးခ်င္းထိၿပီး “ေဘးေဘး” နဲ႔ ပန္းခ်ီဆရာေလးတို႔ သံေယာဇဥ္တြယ္မိၾကေတာ႔တယ္။ မိဘေတြက ေစ႔စပ္ထားၿပီးသားလူလည္း ရွိတဲ႔အျပင္ အဆင့္တန္းခ်င္းမတူလို႔ ခြဲတယ္။ “ေဘးေဘး” အသည္းကြဲတယ္။ "ရီဖန္း" က အသည္းကြဲေနတဲ႔“ေဘးေဘး” ကို ႏွစ္သိမ္႔တယ္။ ႏွစ္သိမ္႔တာလြန္ၿပီး မွ်ာေပြသူ "ရီဖန္း" နဲ႔ အပ်ိဳစင္ “ေဘးေဘး” က်ဴးလြန္မိၾကတယ္။

အဲသလို စိတ္ပ်က္ရြံ႕ရွာ ေၾကာက္ရြံ႕စရာေကာင္းတဲ႔ အခ်စ္နဲ႔တဏွာကစားပြဲထဲမွာ အခ်စ္စစ္ဆိုတာ ရွိႏိုင္ေသးတာကို မူရင္းစာေရးသူကေကာ၊ ဒါရိုက္တာကေကာ၊ သရုပ္ေဆာင္ေတြကပါ ေပၚေအာင္ေဖာ္ေဆာင္သြားႏိုင္ခဲ႔တယ္။

မုဆိုးမေလး “ဖန္ယု”ဟာ "ရီဖန္း" ကိုေရွာင္ေနေပမယ္႔ "ရီဖန္း" ကေတာ႔ ဆုံဖို႔ကို အၿမဲႀကိဳးစားေနခဲ႔တယ္။ “ဖန္ယု” အခန္းထဲမွာ မီးလုံးအကၽြမ္းေတြ သြားလဲထားၿပီး မီးလုံးအသစ္ျပန္လဲေပးတာမ်ိဳးေတြ၊ “ဖန္ယု” မျငင္းႏိုင္ေအာင္ ႏွစ္ေယာက္လုံးရဲ႕ အေဒၚေတာ္သူကိုေခၚၿပီး ေအာ္ပရာပြဲ သြားၾကည္႔တာမ်ိဳး၊ စတဲ႔လုပ္ရပ္ေတြနဲ႔ နီးစပ္ေအာင္ အၿမဲႀကိဳးစားတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာလည္း “မိုး”ဟာ "ရီဖန္း"နဲ႔ အေလာင္းစားတစ္ခုလုပ္ျပန္တယ္။ မုတ္ဆိုးမေလး “ဖန္ယု” အခ်စ္ကိုရေအာင္ လုပ္ႏိုင္ရင္ "ရီဖန္း"ကို သူနဲ႔ေပ်ာ္ပါးခြင့္ေပးမယ္ဆိုတဲ႔ အေလာင္းကစား။

“ဖန္ယု” ကေတာ႔ သူ႔ဟာသူ စာဖတ္လိုက္၊ ကေလးစာအုပ္ေလးေတြ ေရးလိုက္နဲ႔ ဘဝကို ေအးေဆးစြာျဖတ္သန္းေနတယ္။ ဆုံးပါးသြားၿပီျဖစ္တဲ႔ သူ႔ခင္ပြန္းသည္ ေပးခဲ႔ဖူးတဲ႔ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ကိုလည္း လက္က မခ်ဘူး။ တစ္ေန႔ေတာ႔ ေရကူးကန္နားမွာ ေရထဲ ေျခေထာက္ေလးခ်ၿပီး စာဖတ္ေနတဲ႔ “ဖန္ယု” နားကို "ရီဖန္း" ကေရာက္လာၿပီး အရင္ေယာကၤ်ားေပးထားခဲ႔တဲ႔ စာအုပ္ကို ဆြဲယူၿပီး ေရထဲပစ္ခ်လိုက္တယ္။ ၿပီီးေတာ႔ “အတိတ္ထဲမွာပဲ အိပ္ေမာက်မေနပါနဲ႔ေတာ႔” “မင္းအရင္ေယာကၤ်ားလိုပဲ မင္းကိုငါ နားလည္ႏိုင္ပါတယ္... မင္းကသာ အဲဒီအခြင့္ကို ေပးမယ္ဆိုရင္ေပါ႔” ဆိုတဲ႔ စကားေတြကို ေျပာတယ္။

ဒီလိုစကားေတြဟာ ကိုယ္ခ်စ္ေနသူတစ္ဦးက ေျပာလာတယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ၾကည္ႏူးရင္ခုန္စရာျဖစ္ႏိုင္ေပမယ္႔၊ ကိုယ္မႏွစ္သက္သူ၊ အထူးသျဖင့္ မိန္းမတိုင္းကို လြယ္လြယ္ခံစားတတ္တဲ႔ ေယာကၤ်ားတစ္ေယာက္က လာေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ လက္ကိုအားပါးတရလႊဲၿပီး ရိုက္ပစ္ခ်င္စရာေကာင္းတဲ႔ စကားေတြပါပဲ။

"ရီဖန္း" ဟာ “ဖန္ယု”ကို ခ်စ္သသဝဏ္လႊာေတြ ေရးတယ္။ ေရးတဲ႔အခ်ိန္ကလည္း မိန္းမတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ရွိေနတဲ႔အခ်ိန္ျဖစ္ၿပီး၊ ေရးတဲ႔ေနရာကလည္း အဲဒီမိန္းမေတြရဲ႕ ဝတ္လစ္စလစ္ေက်ာျပင္ကို စားပြဲလုပ္ေရးတဲ႔ “ဖန္ယု”အတြက္ ခ်စ္သဝဏ္လႊာေတြရယ္ပါ။

တစ္ေန႔ေတာ႔ “ဖန္ယု” အိပ္ခန္းေပါက္ဝထိသြားၿပီး အဲဒီရည္းစားစာကို ေပးတယ္။ “ဖန္ယု” က စာကို ဆြဲဆုတ္ၿပီး ရွက္တာေကာ၊ မခံႏိုင္တာေကာ၊ အျခားေဝခြဲမရတဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြေကာ ေပါင္းၿပီး မ်က္ရည္ေတြ က်လာတယ္။ "ရီဖန္း" ကလည္း “ဖန္ယု” မ်က္လုံးထဲကို စိုက္ၾကည္႔ၿပီး မ်က္ရည္ေတြဝိုင္းေနတဲ႔ မ်က္လုံးေတြနဲ႔ “ဖန္ယု” ကို ခ်စ္တယ္ လို႔ေျပာတယ္။ "ရီဖန္း" ရဲ႕ မ်က္လုံးေတြဟာ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ ျပည္႔ေနၿပီး မ်က္သားေတြေတာင္ ရဲတက္ေနတယ္။ "ရီဖန္း" ဟာ “ဖန္ယု” ကို ၾကည္႔ၿပီး ခ်စ္တယ္ လို႔ေျပာၿပီး ခ်ာကနဲလွည္႔ထြက္သြားတယ္။ ေကာ္ရစ္ဒါခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္ေတာ႔ ႏႈတ္ခမ္းကိုတြန္႔ၿပီး ၿပဳံးလိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ႔ “ဖန္ယု” မျမင္ႏိုင္ေလာက္ခ်ိန္မွာ မ်က္ရည္ကို လက္မနဲ႔ သုတ္ယူၾကည္႔ၿပီး “ဟက္” ကနဲ တစ္ခ်က္ရယ္လိုက္တယ္။

တစ္ေန႔မွာေတာ႔ "ရီဖန္း"ဟာ “ဖန္ယု” အခန္းထဲဝင္ၿပီး ေရးလက္စ ကေလးကဗ်ာစာရြက္ေတြကို ဝင္ေမႊတယ္။ ေမႊရင္းနဲ႔ အံဆြဲေလးထဲက ဆြဲဆုတ္ခံထိခဲ႔ဖူးတဲ႔ သူ႔ရဲ႕စာေတြကို သြားေတြ႔လိုက္တယ္။ “ဖန္ယု”ဟာ သူ႔ခ်စ္သဝဏ္လႊာေတြကို ဆြဲဆုတ္ထားေပမယ္႔ အပိုင္းေလးေတြအေနနဲ႔ ယုယုယယ သိမ္းထားတာကိုပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အခန္းဝကိုေရာက္ေနတဲ႔ “ဖန္ယု” က ျမင္သြားၿပီး ရွက္လြန္းလို႔ အိမ္ေနာက္ဘက္က ပန္းေတြစိုက္တဲ႔မွန္လုံအိမ္ႀကီးထဲ ထြက္ေျပးသြားတယ္။ "ရီဖန္း" က လွစ္ကနဲထြက္ေျပးသြားတဲ႔ “ဖန္ယု” ကို ျမင္ၿပီး ပန္းအိမ္ႀကီးဆီ လိုက္သြားတယ္။ ပန္းအိမ္ႀကီးထဲမွာ "ရီဖန္း" နဲ႔ “ဖန္ယု” ဟာ ထုတ္ဆီးတိုးသလို ျဖစ္ေနတယ္။

အဲဒီေနရာမွာ “ဖန္ယု” ဟာ ပဲထုတ္ၿပီး ဟန္ေဆာင္မူျပေနတယ္ဆိုတာထက္ "ရီဖန္း" လို ျမာေပြတဲ႔ ေယာကၤ်ားတစ္ေယာက္ေရွ႕မွာ မိမိလိုအိေျႏၵထိမ္္းေနတဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ သိကၡာေတြ က်သြားရမႈ၊ မာနေတြကို ပူေဇာ္လိုက္ရမႈ၊ မခ်စ္သင့္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိလိုက္လို႔ အရႈံးတစ္ခုနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရလို႔ ထြက္ေျပးေနျခင္းပဲ ျဖစ္တယ္။

ဒါေပမယ္႔ "ရီဖန္း" ဟာ “ဖန္ယု” ကို တံခါးဝနားမွာ မိသြားတယ္။ “ဖန္ယု” ဟာ နံရံကိုမွီၿပီး မ်က္စိစုံမွိတ္လို႔ တုန္ယင္ေနတယ္။ "ရီဖန္း" ဟာ “ဖန္ယု” ကို ျမတ္ႏိုးစြာ ငုံ႔ၾကည္႔ေနတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေတြက နီးကပ္စြာ တည္ရွိေနတယ္။ “ဖန္ယု” ႏႈတ္ခမ္းေတြဟာ မာနေတြကို တလႊာစီေခၽြခ်လို႔ "ရီဖန္း" ႏႈတ္ခမ္းကို ေမွ်ာ္လင့္စြာနဲ႔ ပြင့္အာလာတယ္။ ဒါေပမယ္႔ မာနတရားနဲ႔ အခ်စ္ရဲ႕ယွဥ္ၿပိဳင္မႈ၊ သိကၡာနဲ႔ ေမတၱာယွဥ္ထိုးမႈေၾကာင့္ သူမရဲ႕မ်က္ေတာင္စြန္းမွာ မ်က္ရည္ေတြ ခုိတြယ္ေနတယ္။ အဲဒီမွာ... "ရီဖန္း" ဟာ “ဖန္ယု” ကို မနမ္းေတာ႔ဘဲ ခ်ာကနဲလွည္႔ထြက္သြားေတာ႔တယ္။ အဲဒီမွာ “ဖန္ယု” ဟာ ေခါင္းေမာ႔မ်က္စိမွိတ္ထားရင္း  မ်က္ရည္ေတြ တလေဟာက်လာေတာ႔တယ္။

http://www.aceshowbiz.com/still/00008474/dangerous-liaisons03.html

"ရီဖန္း" ဟာ ဘဏ္တိုက္သူေဌးမ “မိုး” ဆီသြားၿပီး “ဖန္ယု” အေၾကာင္းေတြ သြားေျပာတယ္။ "ရီဖန္း" ဟာ  “ဖန္ယု” ကို တစ္ကယ္ျမတ္ႏိုးေနၿပီဆိုတာကို မိန္းမလည္ “မိုး” က ရိပ္မိလိုက္ေတာ႔ သူ႔ရဲ႕ ကစားနည္းကို အကြက္ေျပာင္းလိုက္တယ္။

“ဖန္ယု” ကေတာ႔  "ရီဖန္း" နဲ႔ေဝးရာကို ထြက္သြားခဲ႔ၿပီ။ "ရီဖန္း" က “ဖန္ယု” တစ္ေယာက္တည္း ေနေနတဲ႔ တိုက္ခန္းက်ဥ္းေလးဆီကို လိုက္သြားတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္မိသြားၾကတယ္။ "ရီဖန္း"

အခ်စ္ကို စစ္မွန္တယ္လို႔ ထင္ေနတဲ႔ “ဖန္ယု”  ဟာ "ရီဖန္း" အေပၚမွာ ၾကင္နာယုယတယ္။ ထမင္းစားပြဲျပင္ၿပီး "ရီဖန္း"အလာကို အၿမဲေမွ်ာ္ေလ႔ရွိတယ္။ “ဖန္ယု”  ဟာ "ရီဖန္း" အခ်စ္ကို ရၿပီမို႔ မိန္းမလည္  “မိုး” ဆီမွာ အေလာင္းစားေၾကြး သြားေတာင္းတယ္။ မိန္းမလည္  “မိုး”က “ဖန္ယု”  ကို တဆင့္ၿပီးတဆင့္ ထပ္ေတာင္းဆိုတယ္။ “ဖန္ယု”   ကို အသဲခြဲဖို႔။

အတိုခ်ဳပ္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ “ဖန္ယု”   ကို "ရီဖန္း" က ရက္ရက္စက္စက္ ျဖတ္ပစ္လိုက္တယ္။ မင္းဟာ ငါတို႔ရဲ႕ “ဂိမ္းထဲက သားေကာင္ေလး တစ္ေကာင္ပဲ” လို႔ ေျပာတယ္။

ဒါေပမယ္႔  "ရီဖန္း" နဲ႔ “မိုး” အဆင္မေျပဘူး။

“ေယာကၤ်ားဆိုတာ မိန္းမေတြကို အၿမဲႀကိဳးဆြဲခ်င္ေနတာ မဟုတ္လား၊ ဒီေတာ႔ မိန္းမေပါင္းမ်ားစြာကို ႀကိဳးဆြဲေနတဲ႔ ေယာကၤ်ားတစ္ေယာက္ကို ငါကလည္း ႀကိဳးဆြဲခ်င္သေလာက္ ဆြဲေနတာ” လို႔ တစ္စုံတစ္ရာကို နာနာက်င္က်င္နဲ႔ လည္ပင္းေၾကာေတြေထာင္ေလာက္ေအာင္ ဘဏ္သူေဌးမ မိန္းမလည္ “မိုး” က ေအာ္ဟစ္ၿပီး ေျပာေနခဲ႔တယ္။

"ရီဖန္း" နဲ႔ “မိုး”ဟာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ကို တဏွာမ်က္လုံး၊ အမုန္းမ်က္ႏွာေတြနဲ႔ ၾကည္႔ေနၾကတာ ရုပ္ရွင္ၾကည္႔သူမွာ ၾကက္သီးဖ်န္းဖ်န္း ထစဖြယ္ပါ။

"ရီဖန္း" ဟာ “ဖန္ယု” ရွိရာကို ျပန္လာခဲ႔တယ္။ ႏွင္းစက္ေတြက်ေနတဲ႔ လမ္းေပၚမွာ “ဖန္ယု” ရွိရာကို ေလွ်ာက္ေနတုန္း “ေဘးေဘး” ကို တစ္ကယ္ခ်စ္တဲ႔ ပန္းခ်ီဆရာေလးဟာ “ေဘးေဘး”ကို ဖ်က္ဆီးလိုက္တဲ႔ "ရီဖန္း"ကို ေသနတ္နဲ႔ လွမ္းပစ္လိုက္ေတာ႔တယ္။ ေသနတ္ဒဏ္ရာႀကီးနဲ႔ "ရီဖန္း" ဟာ “ဖန္ယု” ရွိရာကို မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ျပန္ခဲ႔တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာလည္း  “ဖန္ယု”   ဟာ သူမရဲ႕ လက္ေကာက္ဝတ္ေပၚက ေသြးေၾကာေပၚမွာ သင္တုန္းဓားသြားေလးကို ခပ္ဖြဖြေလး တင္ထားေနခဲ႔ၿပီ...။

ေနာက္ဆုံးေတာ႔.. ႏွင္းပြင့္ေတြေၾကြက်ေနတဲ႔ ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီးေအာက္မွာ... “ဖန္ယု” နဲ႔ “ရီဖန္း” အတူတူရွိေနခဲ႔ၾကတယ္။ “ရီဖန္း” ဟာ “ဖန္ယု” ရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲကေန မ်က္ရည္ေတြစီးက်ေနတဲ႔ “ဖန္ယု” မ်က္ႏွာကို တစိမ့္စိမ့္ေငးၾကည္႔ေနခဲ႔တယ္။

“ငါ... မင္းနဲ႔ပဲ သိပ္ေပ်ာ္ခဲ႔တာ၊ ဒါကို သိပ္ေနာက္က်မွ သိခဲ႔ရတာပါ” လို႔ ရီဖန္းက ဆိုတယ္။

ရုပ္ရွင္ရီျဗဴးေတြရဲ႕ သေဘာသဘာဝက ခေရေစ႔တြင္းက် မေရးရဘူးဆိုတဲ႔ စာေပစည္းမ်ဥ္းက ရွိေနေလေတာ႔၊ ရုပ္ရွင္ေတြကို ဘယ္ေတာ႔မွ ရီျဗဴးမေရးျဖစ္၊ ရုပ္ရွင္ခံစားခ်က္အေနနဲ႔သာ ေရးေနမိတယ္။ ရုပ္ရွင္နဲ႔ ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ေတြ အေပၚမွာ ရွိတဲ႔ခံစားတတ္မႈေတြကလည္း မွန္ကူကြက္ေတြလို အေရာင္စုံတတ္ၾကေသးတယ္ မဟုတ္ပါလား။

Zhang Ziyi သရုပ္ေဆာင္တဲ႔ ကားေတြၾကည္မိတိုင္း စာတစ္ပုဒ္ထြက္ထြက္လာတတ္တာကေတာ႔ ေသခ်ာပါတယ္။ သူမဟာ  Crouching Tiger, Hidden Dragon (2000) နဲ႔ အေနာက္ကမၻာရဲ႕ စိတ္ဝင္စားမႈကို ရရွိၿပီးေတာ႔ ေဟာလီးဝုဒ္မွ ကမ္းလမ္းမႈေတြ အမ်ားႀကီးကို ရခဲ႔တယ္လို႔လည္း သိရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ရုပ္ရွင္ရိုက္ရရင္ၿပီးေရာ၊ နာမယ္ႀကီးရင္ ၿပီးေရာဆုိတဲ႔ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ကမ္းလွမ္းလာသမွ် ရုပ္ရွင္ေတြကို လက္မခံဘူးဆိုတဲ႔ ေလးစားေလာက္တဲ႔ စိတ္ဓာတ္ရွိတဲ႔ မင္းသမီးမို႔လည္း ပိုလို႔ခ်စ္ခင္မိေတာ႔တယ္။ ေဟာလီးဝုဒ္ရုပ္ရွင္ေတြမွာ အာရွမင္းသားနဲ႔ မင္းသမီးေတြကို ဓားစာခံ (victim) ေနရာမွာ အသုံးခ်ရိုက္ၾကတာ မ်ားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဟာလီးဝုဒ္ရုပ္ရွင္ကမ္းလွမ္းမႈေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ သုံးသပ္ၿပီးမွ လက္ခံတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ Jang Dong Gun ဟာလည္း ကိုရီးယားမင္းသားျဖစ္တဲ႔ အတြက္ ဇာတ္ဝင္တရုတ္စကားေတြအတြက္ ညစဥ္ကို မိုးလင္းေပါက္ က်က္မွတ္သင္ယူခဲ႔တယ္လို႔  သိရပါတယ္။

ဒီရုပ္ရွင္အၿပီးမွာေတာ႔.....

အခ်စ္ဆိုတာ.. ဒီလိုပဲလား၊ တစ္ကယ္ကို ေပ်ာ္ခဲ႔မွ အခ်စ္ကို စစ္တယ္လို႔ ထင္ၾကတာလား၊ အခ်စ္စစ္တို႔ဟာ မေျဖာင့္ျဖဴးဘူးလို႔လည္း ဆိုတတ္ၾကေသးတာ။ မဆုံႏိုင္ေတာ႔ဘူးလို႔ ထင္ေတာ႔မွလည္း တစ္ကယ္ကို ေပ်ာ္ခဲ႔တယ္လို႔ ထင္တတ္ၾကတာလား၊ စစ္မွန္တဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း ဟုတ္-မဟုတ္ ကို ဘယ္လိုသိႏိုင္မလဲ၊ အခ်စ္ဟာ မီးလား၊ တဏွာရမက္ကေကာ အခ်စ္ရဲ႕ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးလား ဒီမီးမွာ လူေတြဘယ္ေလာက္ က်ဆုံးေလာင္ကၽြမ္းခဲ႔ရၿပီလည္းဆိုတဲ႔ အေတြးေတြနဲ႔ တရစ္ဝဲဝဲ က်န္ခဲ႔ပါေတာ႔တယ္။

ေရႊေဒါင္းေတာင္ဖြင့္ပြဲ အမွတ္တရ...

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္...

အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕

June 8, 2013