“က်လိ…….က်လိ……...က်လိ……..က်လိ”

အသံေတြၾကားေနရၿပီ။ အဲဒါ က်ဳပ္မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ မနက္ခင္းေတးသံေတြ။ မနက္ဆုိ က်ဳပ္အိပ္ရာထေနာက္က်တတ္မွန္းသိလုိ႔ သူတုိ႔အစာ႐ွာထြက္ရင္ က်ဳပ္အိမ္ေ႐ွ႕ကေနျဖတ္ၿပီး ႏႈိးသြားၾကတာ။ က်ဳပ္မွာလည္း သားနဲ႔မယားနဲ႔ တစ္ေန႔႐ွာမွ တစ္ေန႔စားဘဝဆုိေတာ႔လည္း သူမ်ားထက္အစားမ်ားမ်ား ဦးေအာင္စုႏုိင္မွ။

အေတာင္ပံေတြ အေညာင္းဆန္႔လုိက္ၿပီး အေမႊးေတြနည္းနည္းသပ္ရပ္ေအာင္လုပ္လုိက္တယ္။ မေန႔က လက္က်န္အစာေလးေကာက္ဝါးလုိက္ၿပီး အိမ္ေပၚကေန အေတာင္ပံအားကုိးနဲ႔ ခုန္ခ်လုိက္စဥ္မွာပဲ…. အုိး ………. ၾကည္႔စမ္းပါဦးဗ်ာ။ ေကာင္းကင္ႀကီးက အုံ႔မႈိင္းလုိ႔ၿပိဳေတာ႔မယ္႔သေယာင္။ ခုခ်က္ခ်င္းပဲ ငုိခ်ေတာ႔မယ္႔ ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္လုိ။ ခါတုိင္းဆုိ ဒီအခ်ိန္ က်ဳပ္အစာ႐ွာထြက္ရင္ ၾကာၾကာမပ်ံႏုိင္ဘူး။ မိတ္ေဆြ ေနမင္းႀကီးက ကမၻာကုိ သူတစ္ဦးတည္းပုိင္သည္႔အလား အလင္းေတြျဖန္႔ၾကက္ထားလုိက္တာမွ။ ဒီေန႔ေတာ႔ ထူးထူးဆန္းဆန္း ကုိေကာင္းကင္က သူ႔ရဲ႕ တိမ္မည္းလႊာေတြနဲ႔ ရစ္ပတ္လႊမ္းၿခံဳထားေတာ႔ မိတ္ေဆြေနမင္း စိတ္ထင္တုိင္း အစုိးမရႏုိင္႐ွာ။

“ေဟ႔…………ကုိေကာင္းကင္…….ဘာျဖစ္ေနတာလည္းဗ်”
အရင္ဆုံးေတြ႔တဲ႔မိတ္ေဆြႀကီးကုိေကာင္းကင္ကုိလွမ္းႏႈတ္ဆက္လုိက္တယ္။

“ဟင္……….ကုိငွက္ပါလား…….ခုမွလာသကုိး………”

“ေအးဗ်ာ…အိပ္ရာထေနာက္က်ေနလုိ႔ဗ်….။ ခင္ဗ်ား… ဒီေန႔ တစ္ခုခုျဖစ္ေနတယ္ထင္တယ္…….”

“အင္း………က်ဳပ္စိတ္ေတြအုံ႔မႈိင္းေနတယ္………မၾကည္လင္ဘူးဗ်ာ….. ရင္ထဲမွာလည္းတစ္ ဆုိ႔ဆုိ႔ႀကီးနဲ႔……. ငုိလည္းငုိခ်င္တယ္ဗ်ာ………ဟီး……..ဟီး……..ဟီး…………”

ေဟာဗ်ာ….. ေျပာရင္းဆုိရင္း သူ႔မ်က္ရည္ေတြ က်ဳပ္ေပၚလာစင္ပါေလေရာ….။

“ဟာ………ေဟ႔………ေဟ႔…..ကုိေကာင္းကင္……….”

မရေတာ႔…..။ က်ဳပ္ ေခၚသံမၾကားႏုိင္ေအာင္ပင္ သူ႐ွိဳက္ႀကီးတငင္ငုိေနလုိက္တာ က်ဳပ္တစ္ကုိယ္လုံး႐ႊဲ႐ႊဲစုိလုိ႔

နီးရာအပင္ေအာက္ ဝင္ခုိရျပန္တယ္။ သူအငုိတိတ္ေတာ႔မွ အသာေလးလစ္ထြက္ဖုိ႔ေတာင္ပံခတ္ေတာ႔……

“ ေအာင္မယ္ေလး…… ”

စိတ္ထဲက အလန္႔တၾကား ဘုရားတမိသြားတယ္။ က်ဳပ္ အေတာင္ေတြ ႐ုိက္ခ်လုိက္သလုိဗ်ာ….။ တရားခံ႐ွာေတာ႔

ဘယ္သူမ်ားလည္းမွတ္တယ္။ မိတ္ေဆြကုိေလျပည္ႀကီးကုိး……။

“ ခင္ဗ်ားဗ်ာ…….။ အေတာ္ဆုိးတယ္…….။ က်ဳပ္ ကံေကာင္းလုိ႔ မေသတာ…… ” ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ေဒါသနဲ႔ရန္ေထာင္လုိက္ေတာ႔….။

“ ေဆာရီးဗ်ာ…..။ က်ဳပ္ စိတ္ေတြသိပ္တင္းၾကပ္ေနတာ ၾကာၿပီ။ မခံႏုိင္ေတာ႔လုိ႔ နည္းနည္းပါးပါးေလ်ာ႔သြားေအာင္ ခပ္ျပင္းျပင္းေလးမႈတ္ထုတ္လုိက္မိတာပါဗ်ာ…………..”

လာျပန္ၿပီ….. ေနာက္တစ္ေယာက္…….။ ဒီေန႔မွ ဘာလုိ႔မ်ား ငုိခ်င္ရတာေတြ၊ တင္းေနရတာေတြနဲ႔ ႀကံဳေနရတာပါလိမ္႔ေနာ္…..။

သူ႔ကုိလည္းအသာေလးၿပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ၿပီးအစာ႐ွာထြက္ခဲ႔ျပန္တယ္။

ေဟာ……. ေတြ႔ၿပီ။ ေ႐ွ႕နားမွာ ဆန္စိေလးေတြ အပုံလုိက္ပါလား။ ေစာနက ငုိတာေတြ၊ တင္းတာေတြနဲ႔ ေတြ႔ၿပီး ခုေတာ႔ ကံေကာင္းၿပီထင္ပါ႔။ ေလာဘစိတ္ေလးနဲ႔ က်ဳပ္ ခပ္ျမန္ျမန္ေလးေတာင္ပံခတ္လုိက္တယ္။

“အမယ္ေလး…..ဘာေတြလဲဗ်……….”

ေစးထန္းထန္းအရာေတြ က်ဳပ္ေျခေထာက္ေပၚလာေပက်ံေတာ႔ အလန္႔တၾကား ေအာ္မိျပန္တယ္။

“ေအာ္……… မိတ္ေဆြႀကီး ကုိငွက္ပါလား…. အေတာ္လန္႔သြားတယ္ထင္ပါ႔……..”
ႏႈတ္ဆက္သံၾကားလုိ႔ ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔မွ က်ဳပ္ မိတ္ေဆြ ကုိေျမႀကီးပါလား။

“ လန္႔တာေပါ႔ဗ်ာ….။ က်ဳပ္ ဆန္ေစ႔ေလးေတြ ေကာက္မလုိ႔ဗ်….။ ေနပါဦး.. ခင္ဗ်ားေပၚက ဘာေတြတုန္း…. ”
က်ဳပ္ေျခေထာက္ေပၚေပက်ံေနတာေတြသုတ္ရင္းစပ္စပ္စုစုေမးလုိက္တယ္။

“ေအာ္….. ဒါေတြလား………။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၆၆ ႏွစ္က က်ဳပ္ သိပ္ခ်စ္ရတဲ႔ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြရဲ႕ ေသြးေတြေလဗ်ာ….။ က်ဳပ္ အမွတ္တရ သိမ္းထားတာဗ်…. ဒီလုိေန႔ေတြေရာက္တုိင္း က်ဳပ္ သတိရလြန္းလုိ႔ ျပန္ျဖန္႔ၾကည္႔မိတာပါဗ်ာ…….။”

ဆုိ႔နင္႔စြာနဲ႔သူေျပာေတာ႔မွ………….။

အလုိ………….။ ဟုတ္ေပသားပဲ……..။ ဒီေန႔……………… ဒီေန႔ဟာ……………………..။ က်ဳပ္……..က်ဳပ္ စိတ္ေတြ…………..စိတ္ေတြ………………..။
“ေဟ႔လူ…….ကုိငွက္……….ေနဦးေလဗ်ာ……အစာေတြေကာက္သြားဦးေလ………ေဟ႔လူ………….”
မၾကားေတာ႔………။ က်ဳပ္ ဘာကုိမွ မၾကားေတာ႔ပါ။ ရင္ထဲမွာ မွတ္မွတ္ရရ သိမ္းထားေသာ၊ ၾကာခဲ႔ၿပီျဖစ္ေသာ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ထဲမွ စာသားတခ်ိဳ႕ခပ္တုိးတုိးေလး……….။

“ ၁၉၄၇ ေျပာင္းၾကြတမလြန္

မ်က္ရည္သြန္လုိ႔ ဘဝင္ညွိဳး

ဇူလုိင္ တစ္ဆယ္႔ကုိး

ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ေက်းဇူး႐ွင္

ျပည္ခ်စ္ တုိ႔ဖခင္”

ျပည္ခ်စ္ တုိ႔ဖခင္………..

ျပည္ခ်စ္ တို႔ဖခင္………..

အလုိ………………. က်ဳပ္ မ်က္ဝန္းမွာ မ်က္ရည္မုိးေတြ သြန္းၿဖိဳးေနပါေပါ႔လား……………………..။

( ၂ဝ၁၃၊ ဇူလုိင္ ၁၉ တြင္ က်ေရာက္မည္႔ ၆၆ ႏွစ္ေျမာက္အာဇာနည္ေန႔ အမွတ္တရ)

ဂၽြန္မုိး

10-7-2013 (2:15 PM)

ကၽြန္မစာမဖတ္ျဖစ္တဲ့ အခါမ်ိဳးေတြ စာေပေဟာေျပာပဲြေခြေတြ နားေထာင္ျဖစ္တယ္။ နားေထာင္ရင္းနဲ ့ ဒီအေၾကာင္းအရာေလးေတာ့ သူမ်ားေတြကို ျပန္မွ်ေ၀ခ်င္တယ္ဆိုတဲ ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳး ျဖစ္လာတဲ့အခါ ပို ့စ္တစ္ပုဒ္ေရးဖို ့ အေၾကာင္းဖန္လာတယ္ေပါ့။

အဲဒီေတာ့ တစ္ခ်ိဳ ့ စာေပေဟာေျပာပဲြေခြ နားေထာင္ၿပီးတဲ့သူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ စာအုပ္ဖတ္ၿပီးတဲ့သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ဟာ… တုိ ့သိၿပီးသားေတြပါ..ဒီစာေရးသူက သူမ်ားေျပာတာေတြကို ပဲ ျပန္ျပန္ေျပာျပေနတာပဲလုိ ့ အထင္မေရာက္ၾကဖို ့ ကၽြန္မက ပထမဦးစြာ ေမတၱာရပ္ခံခ်င္ပါတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ ့ေတြ ဖတ္ၿပီးေကာင္း ဖတ္ၿပီးမယ္၊ နားေထာင္ၿပီးေကာင္း ၿပီးမယ္။ သို ့ေသာ္ နားမေထာင္ရေသးတဲ ့ သူမ်ား မဖတ္ရေသးတဲ့ သူမ်ား အတြက္ ကၽြန္မရဲ  ့ မွ်ေ၀ေပးတဲ ့ ပို ့စ္ေလးကို ဖတ္ၿပီး တစ္စံုတစ္ခု ရသြားေစခ်င္တဲ့ ေစတနာအရင္းခံနဲ ့ ျပန္လည္မွ်ေ၀ျခင္းဆိုတာကို နားလည္ ေပးေစခ်င္ပါတယ္။

ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္မေျပာခ်င္တာက ခ်စ္တဲ ့ ညီမေလးေတြ ေမာင္ေလးေတြ အစ္ကိုေတြ အစ္မေတြ ကို အရွိကို အရွိအတုိင္းလက္ခံဖို ့။ ဆရာက ဘယ္လုိေျပာလဲဆုိရင္ ‘’မင္းလက္ခံလုိက္စမ္းပါ’’ တဲ့။

ကဲ….. ကၽြန္မတို ့ ဘာကို အရွိအရွိအတုိင္းလက္ခံၾကရမွာလဲ????? စဥ္းစားရေအာင္ေနာ္။

ခုေခတ္ ေရပန္းအစားဆံုးက ဘာလဲ။ မိန္းကေလးပဲျဖစ္ေစ..ေယာက္်ားေလးပဲျဖစ္ေစ… ဘာျဖစ္ခ်င္ ၾကလဲ။

ရုပ္ေခ်ာခ်င္ၾကတယ္။ လွခ်င္ၾကတယ္။ စမတ္က်ခ်င္ၾကတယ္။

ဒါဆိုရင္ တကယ္လို ့မ်ား အေမေမြးကတည္းက ရုပ္ကလည္း မေခ်ာမလွပါဘူး၊ စမတ္လည္း မက်ပါဘူး ဆုိရင္ ဒီလူေတြ ဘာေတြလုပ္မလဲ။

‘’လက္ခံလုိက္စမ္းပါ’’ ။ အရွိအရွိအတုိင္း ရိုးသားစြာ လက္ခံလုိက္ၾကစမ္းပါ။

ကၽြန္္မဒီလုိေတြေျပာလို ့ ရိုင္းတယ္လုိ ့ မထင္ပါနဲ ့ေနာ္။ ကၽြန္မလည္း ဆရာ ့ရဲ  ့အာေဘာ္ကို နားေထာင္ၿပီး အားပါလာေတာ့ အားရပါးရ ျပန္ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္တာနဲ ့ အေရးအသားေတြမ်ား ရင့္သီးသလုိျဖစ္သြားခဲ့ရင္ ခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးၾကပါလုိ ့ ထပ္မံေတာင္းပန္ပါတယ္။

ကၽြန္မလည္း ေတာင္းပန္တာေတြ သိပ္မ်ားေနၿပီထင္တယ္ေနာ္။ ထားပါေတာ့.. ဆက္ၾကရေအာင္ေနာ္။

ခုေခတ္ တုိ ့လူငယ္ေတြ စိတ္မေကာင္းအျဖစ္ဆံုးဟာ ရုပ္ဆိုးျခင္းပါ။ ဒါေပမဲ ့ ဒါဟာ ေရြးခ်ယ္ခြင္ ့ရွိလို ့လား။ ျပန္စဥ္းစားေနာ္။ ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိေသာ္လည္း ျပဳျပင္လုိ ့ ရတယ္လုိ ့ ေခတ္အျမင္နဲ ့ ျပန္ေဆြးေႏြးေကာင္း ေဆြးေႏြးႏုိင္ပါတယ္။

သို ့ေသာ္ ဒီျပဳျပင္တဲ ့ ကိစၥနဲ ့ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္မတို ့ ေဆြးေႏြးလုိက္မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မမွ်ေ၀ခ်င္တဲ ့ ဆရာ ့ရဲ ့ အုိင္ဒီယာ၊ ဆရာ့ရဲ ့ ေစတနာကို ျပည့္၀ေအာင္၊ ထိေရာက္ေအာင္ မေျပာႏုိင္ပဲနဲ ့ ေသြဖယ္သြားႏုိင္တာေၾကာင္ ့ ျပဳျပင္လုိ ့ရတဲ ့ကိစၥကို ဒီမွာပဲ ခဏရပ္ၿပီး ဆက္ေျပာပါရေစေနာ္။

ဟုတ္ၿပီ။ ေရြးခ်ယ္ခြင့္နဲ ့ ပတ္သက္လုိ ့ ဆက္ေျပာမယ္ဆိုရင္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ လက္ဘက္ရည္လား ေကာ္ဖီလား ေရြးခ်ယ္ႏုိင္တယ္။ အ၀တ္အစားေတြ ၀ယ္ရင္ ကုိယ္ၾကိဳက္တာကို ေရြးခ်ယ္၀ယ္ႏုိင္တယ္။

ဒီလုိ ပဲ ရုပ္၀တၳဳပစၥည္းေတြ ေရြးခ်ယ္၀ယ္ယူႏုိင္တယ္။

သို ့ေသာ္ ကၽြန္မတို ့အေဖ၊အေမကို ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိသလား။ မရွိပါဘူး။ အေဖက မ်က္ေပါက္က်ဥ္းက်ဥ္း အသားမဲမဲျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ အေမက အသားျဖဴတယ္ ၾကည္တယ္ စင္တယ္။ 

အဲဒါေတြကို ေရြးခ်ယ္လုိ ့မရပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ ‘’လက္ခံလိုက္စမ္းပါ’’

ကိုယ့္ရုပ္ဆိုးတာကို ေတြးၿပီး အားငယ္ေနမွာစိုးလုိ ့ လက္ခံလိုက္ပါ။ ကုိယ့္မွာ ကုိယ္ေရြးခ်ယ္ခြင့္ မရွိတာကို လက္ခံလုိက္စမ္းပါ တဲ ့။

ဆက္ေျပာရေအာင္ေနာ္။ ရုပ္ေခ်ာတဲ့ သူနဲ ့ ရုပ္ဆိုးတဲ့သူကို ယွဥ္ၿပီး ေျပာမယ္ဆိုရင္ ရုပ္ဆုိးတဲ့ ကေလးရဲ  ့ စိတ္ထဲမွာ ေလာကၾကီးကငါ့ကို မပ်ဴငွာဘူး။ ေလာကၾကီးက ငါ့ကို မေခၚရင္ ေလာကၾကီးက ေခၚခ်င္လာေအာင္ လုပ္ရမယ္ဆိုၿပီး ဗဟုသုတရွိလာအာင္၊ ကိုယ့္ကိုကုိယ္အစြမ္းရွိလာေအာင္ ၾကိဳးစားလာၾကတယ္။

ရုပ္ေခ်ာတဲ့သူကို ေလာကၾကီးက ပ်ဴပ်ဴငွာငွာနဲ ့ ရင္ခြင္ထဲသြင္းလိုက္ေတာ့ ရုပ္ေခ်ာတဲ့ ကေလးက ေလာကၾကီးရဲ  ့ မ်က္ႏွာကို မျမင္လုိက္၇ဘူး။ ရုပ္ဆိုးတဲ ့ ကေလးက ေလာကၾကီးက သူ ့ကို လက္မခံေတာ့ သူကေလာကၾကီးနဲ ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေနရေတာ့ ေလာကၾကီးရဲ ့မ်က္နွာကို

 ေသေသခ်ာခ်ာ ျမင္လုိက္ရတယ္။ ေလာကၾကီးရဲ ့ မ်က္ႏွာကို ေသေသခ်ာခ်ာျမင္လုိက္ရတဲ့အခါၾကေတာ့ ေလာကၾကီးကၾကိဳက္တတ္တာဘာလဲဆိုတာ သိၿပီး သူက ၾကိဳးစားခြင့္ရွိသြားတယ္။

ရုပ္ဆိုးတဲ့ ကေလးက ေလာကၾကီးထဲကို ၀င္ခြင့္မရေတာ့ ငါဘာရွာရရင္ေကာင္းမလဲ။ ေလာကကို စဲြေဆာင္ႏုိင္တဲ့သေဘာ ၾကိဳးစားမယ္။ ပညာသေဘာ၊ ေတြးေခၚမွုသေဘာေတြနဲ ့ ေလာကရင္ခြင္ထဲကို အမွတ္မထင္ သခၤါရသိပ္ဆန္တဲ့ ခ်က္ျခင္းေပ်ာက္ပ်က္မဲ့ သေဘာနဲ ့မဟုတ္ပဲ ေလာကကို အကူအညီေပးႏုိင္မဲ့၊ ေလာကကို ပံ့ပိုးႏုိင္မယ့္သေဘာနဲ႕ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းေလာကရဲ ့ရင္ခြင္ထဲကို ေရာက္လာတယ္။

သူမွာရွိတဲ့ ပင္ကိုယ္အရည္အခ်င္းေတြ တက္တက္လာၿပီး ေလာကၾကီးကလည္း သူ ့ကို လက္ခံလာတယ္။

သူကိုယ္တုိင္လည္း စကားေျပာေကာင္းလာတယ္။ အေတြးအေခၚ ဗဟုသုတ ရွိလာတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို အေထာက္အပံ ့ေပးလာႏုိင္တယ္။

ေကာင္းၿပီ… အေပၚယံ ရုပ္ဆိုးျခင္းနဲ ့ ဥာဏ္ပညာဖြံ ့ျဖိဳးမွုရွိျခင္းကို တစ္ခ်က္ေလာက္ လွည့္ၾကည့္ လိုက္ရေအာင္ေနာ္။

ျပင္ပရုပ္သ႑န္လွေအာင္ၾကိဳးစားလုိက္ၾကတာ။ ေမြးကတည္းက ေသသည္အထိသံုးေနရတဲ ့ ဦးေႏွာက္ ဖြံ ့ျဖိဳမွုအတြက္ မၾကိဳးစားၾကဘူး။ အသိဥာဏ္ပညာထက္ ရုပ္လွတာကိုပဲ မက္ေမာၾကတယ္။

ဥပမာေလးေပးရေအာင္ေနာ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ရုပ္မလွပါဘူး။ ေလးစားမွုနဲ ့ၾကည့္ေန လုိ ့ ၾကည့္ေကာင္းေနတာပါ။

ကမၻာနဲ ့ ခ်ီၿပီး ထပ္ၾကည့္ရေအာင္ေနာ္။ ဒါေပမဲ့ သမၼတ လင္ကြန္း၊ ေဂ်ာ့္ရွ္၀ါရွင္တန္ သူတုိ ့ကို လူသိမ်ားတယ္။ သူတို ့ ရုပ္ေခ်ာလို ့လား။ မေခ်ာပါဘူး။

ေလာကၾကီးမွာ ေအာင္ျမင္ခ်င္ရင္ အ၇ွိကို အရွိအတုိင္းလက္ခံၿပီး ၾကိဳးစားပါတဲ့။ ေက်ာင္းမေနႏုိင္ဘူးလား ဆင္းရဲလား ေက်ာင္းမထားႏုိင္ဘူးလား လက္ခံလုိက္ပါ။ သူမ်ားေတာ့ ေက်ာင္းေနႏုိင္တယ္။ ငါေတာ့ ေက်ာင္းမေနႏုိင္ဘူးဆိုၿပီး ၀မ္းနည္းမေနပါနဲ ့။ ပကတိအေျခအေနကို လက္ခံလိုက္ပါတဲ့။ ညံ ့ရင္ ညံ ့တာကို လက္ခံၿပီးမွ ေတာ္ေအာင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ။ ပညာမတတ္ဘူးလက္ခံလုိက္ပါ။ ဘယ္လုိတတ္ေအာင္ ဆက္လုပ္မလဲ။

ေနာက္ဥပမာတစ္ခုထပ္ေပးရေအာင္ေနာ္။

သစ္သားေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းေပၚကို သံခၽြန္၇ိုက္ထည့္ၾကည့္လုိက္ပါ။ သံခၽြန္ကသစ္သားထက္မာေတာ့ သံခၽြန္ေနဖို ့ကို သစ္သားက ေနရာဖယ္ေပးရတယ္။

ဆင္းရဲတာကို လက္ခံၿပီးမွ ခ်မ္းသာေအာင္ ဘယ္လုိၾကိဳးစားမလဲ။ ေလာကၾကီးမွာ ကိုယ့္ကုိကုိယ္ခိုင္းပါ။ မခို္င္းရင္ သူမ်ားက ကိုယ့္ကိုခိုင္းသြားလိမ့္မယ္။ သူမ်ားည့ံ ရင္ ည့ံတာကို မျမင္ပါနဲ ့ တဲ ့။ ကိုယ္ညံ ့တာကို ျပင္လုိက္ပါ။ သတၱိနည္းတဲ့သူကို ေလာကၾကီးက မလုိပါဘူး။ ကုိယ့္ကိုကိုယ္မၾကည့္၀ံ့တဲ့သူ မျဖစ္ပါေစနဲ ့တဲ ့။

ေနာက္တစ္နည္းကေတာ့ အစားထိုးေအာင္ျမင္မွုပါတဲ့။ ရုပ္ဆိုးတဲ့သူက ဇာတ္လုိက္မင္းသား ျဖစ္ခ်င္လုိ ့မရသလိုပဲ။ တကယ္လုိ ့ ကၽြန္မတို ့ဟာ တစ္စံုတစ္ခုေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ မေအာင္ျမင္ႏုိင္ဘူးဆိုရင္ အစားထုိးေအာင္ျမင္မွု ရေအာင္ၾကိဳးစားပါလို ့ ဆရာက ေျပာသြားတယ္။

မင္းဟာအသံမေကာင္းလုိ ့ အဆိုေတာ္မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆိုရင္ အေကာင္းဆံုး ဂီတဆရာတစ္ေယာက္၊ သီခ်င္းေရးဆရာေတာ့ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ႏုိင္ပါတယ္။

ဒီလိုပဲ အဂၤုလိမာလ ကို အားလံုးၾကားဖူးမွာပါ။ သူ ့ကိုဆိုရင္ လူေတြက လက္ညိွုးေတြ လုိက္ျဖတ္ ေနတဲ့သူဆိုၿပီး အညိွဳးၾကီးလို ့ ေတြ ့တာနဲ ့ ၀ိုင္းၿပီး တုတ္နဲ့ဓားေတြနဲ ့ပစ္ ၾကတယ္။ အဲလိုျဖစ္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက သူ ့ကို ကိုယ္၀န္ေဆာင္မိခင္ေတြ မီးဖြားရင္ ေမြးရဖြားရလြယ္ကူေစတဲ့ ပရိတ္ကို ရြတ္ဖတ္ခိုင္းလိုက္ေတာ့ ေနာက္ေနာင္မွာ ဂါထာရဲ ့ အစြမ္းနဲ ့  အဂၤုလိမာလသုတ္ရယ္လုိ ့ လူေတြကို အက်ိဳးျပဳေပးၿပီး အစားထိုးေအာင္ျမင္သြားတာေပါ့။

အဲဒီေတာ့ အဓိကက တကယ္လုပ္ခ်င္ဖုိ ့ပဲလုိတယ္။ တကယ္လုပ္ခ်င္ရင္ တကယ္ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

မင္းတုန္းမင္းၾကီးလက္ထက္တုန္းက ေယာအတြင္း၀န္ ဦးဖိုးလိွုင္ကို မင္းတုန္းမင္းၾကီးက ဒီလုိေမးတာေပါ့။

‘’ ဟဲ့..ဖိုးလိွုင္…မရွိတာထက္ မသိတာခက္တယ္လုိ ့စကားရွိတယ္ဟဲ့…၊ မသိတာထက္ ခက္တယ္ဆိုတဲ့ စကားေရာရိွသလား’’ ဆိုေတာ့

‘’ရွိပါတယ္ဘုရား…. မသိတာထက္… ခက္တာက…မလုပ္တာပါဘုရား….’’ တဲ့

‘’ ဖိုးလိုွင္ ဘာေၾကာင့္ မလုပ္တာက ပိုခက္သလဲ’’ ဆိုေတာ့ ‘’မရွိတာက ရွိေအာင္ လုပ္ရင္ ရွိပါတယ္ဘုရား’’

‘’မသိတာကလည္း.. သိေအာင္ လုပ္ရင္ ..သိပါတယ္ဘုရား…’’

‘’ မလုပ္တာကေတာ့ ဘာမွကို မျဖစ္နုိင္ေတာ့ပါဘူးဘုရား….’’’တဲ ့

ရုပ္ဘယ္ေလာက္ေခ်ာေခ်ာ၊ ေငြေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိရွိ၊ ဘာမွ မလုပ္ရင္ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။

ကဲ.. ဟုတ္ၿပီ။ ရုပ္ဆိုးတဲ့ ကေလးေတြကို အားေပးသလို၊ ရုပ္ေခ်ာတဲ့ကေလးကိုလည္း သတိေပးခ်င္ပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္လက္ထက္ကေပါ့၊  မဟာဒုတ္ ဆင္းရဲလြန္းလုိ ့ ငါးၾကင္းေလးနဲ ့ ဆြမ္းကပ္ခဲ့ရတယ္။ ဒီအက်ိဳးေလးကျပန္ေပးေတာ့ ေနာင္ဘ၀ သူေဌးမၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ ့ ကေလးအျဖစ္၀င္စားပါေလေရာ။ ဒီလုိနဲ ့ သူေဌးသားေမာင္ပဏၰိေလးက ရဟန္း၀တ္ခ်င္တယ္လို ့ မိဘေတြကို ပူဆာေတာ့ သူေဌးၾကီးလင္မယားက ကဲ ၀တ္ခ်င္လည္း ခတၱခဏေတာ့ ၀တ္ပါေစလုိ ့ ခြင့္ျပဳသတဲ့။ ဒီလိုနဲ ့ ေမာင္္ပဏၰိေလး က မိဘေတြ ခြင့္ျပဳသေရြ ့ သကၤန္း၀တ္ရဟန္းျပဳၿပီး အခ်ိန္တန္ လူထြက္မယ္ဆိုၿပီး ေရွ  ့က ရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ၾကီး (ဥပဇၹါန္ဆရာၾကီး)က  သကၤန္းၾကီးတလြင့္လြင့္ နဲ ့ ေနာက္ကေန ရွင္ပဏၰိေလးကိုရင္ေလး က သကၤန္းေလး မနုိင့္တႏုိင္နဲ ့ ေနာက္ကလုိက္အလာ လယ္ကြင္းေလး ျဖတ္ၿပီးအလာ ကိုရင္ေလးက ကိုယ္ေတာ္ၾကီးကို ေမးပါေလေရာ..

‘’ ကိုေတာ္ၾကီးဘုရား လမ္းက ေရေျမာင္းေတြက ဘာလုပ္တာလဲ ဘုရား..’’ဒီေတာ့ ကုိယ္ေတာ္ၾကီးက

‘’ေရဆင္းေကာင္းေအာင္ ေျမာင္းေဖာက္ေပးတာေပါ့ ကိုရင္ေလးရဲ  ့’’ ဆိုေတာ့

‘’ေရေျမာင္းမွာ စိတ္ရွိလား ဘုရား..’’ တဲ့

‘’ ဘယ္ရွိမလဲ ကုိယ္ေတာ္ေလးရဲ  ့’’ ဆိုေတာ့

‘’ စိတ္မရွိတဲ ့ေရေတာင္မွ ေျမာင္းသြယ္လုိ ့ လုိရာ ေရာက္ႏုိင္ေသးရင္ စိတ္ရွိတဲ့ငါက ဘာလုိ ့ တမဂ္တဖိုရ္ ကို မေရာက္ႏုိင္ရမွာလဲ’’ လို ့ ေတြးသတဲ ့။

ဒီလုိနဲ ့ ခရီးဆက္လာလိုက္တာ လမ္းမွာ မုဆိုးၾကီးတစ္ေယာက္က မွ်ားကို မီးေပးေျဖာင့္ေနတာေပါ့။ ဒါကိုျမင္ေတာ့ ကိုရင္ေလးက

‘’အရွင္ဘုရား.. အရွင္ဘုရား.. မုဆိုၾကီးက ဘာလုပ္ေနတာလဲ ဘုရား…..’’ လို ့ ေမးျပန္ေရာ

ဒီေတာ့ ရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ၾကီးက ‘’ ေကာက္ေနတဲ ့ မွ်ားကို မီးေပးေျဖာင့္ေနတာေပါ့ကြယ္’’ လို ့ ဆိုေတာ့

‘’မွ်ားမွာစိတ္ရွိသလားဘုရား..’

‘’ ဘယ္ရွိမလဲ ကို္ေတာ္ေလးရဲ  ့’’ ဆိုေတာ့

‘’ စိတ္မရွိတဲ ့မွ်ားေတာင္မွ မီးေပးေျဖာင့္ႏုိင္ေသးရင္ စိတ္ရွိတဲ့ငါက ဘာလုိ ့ တမဂ္တဖိုရ္ ကို မေရာက္ႏုိင္ရမွာလဲ’’ လို ့ ထပ္ေတြးသတဲ ့။

ဒီလိုနဲ ့ ခရီးဆက္ လူတစ္ေယာက္က သစ္တုံးကို ဓါးမနဲ ့ ေရြေနတာကို ျမင္ျပန္ေတာ့ ထပ္ေမးတာေပါ့။

‘’ဘာလုပ္ေနတာလဲ ဘုရား’’ ‘’သစ္တံုးက ေကာက္လုိ ့ ေျဖာင့္သြားေအာင္ေရြတာေပါ့ကြယ္’’ ဆိုေတာ့

‘’ သစ္တံုးမွာ စိတ္ရွိလား ဘုရား…’’

‘’မရွိဘူးကြယ့္’’

‘’စိတ္မရွိတဲ ့ သစ္တံုးေတာင္မွ ေျဖာင့္သြားေအာင္ ေရြႏုိင္ေသးရင္ စိတ္ရွိတဲ့ငါက ဘာလုိ ့ တမဂ္တဖိုရ္ ကို မေရာက္ႏုိင္ရမွာလဲ’’ ဆိုၿပီး အရွင္ဘုရား

‘’ တပည့္ေတာ္ စိတ္ရွိတယ္ဘုရား၊ တပည္႔ေတာ္ ေက်ာင္းျပန္ပါရေစဘုရား၊ တမဂ္တဖိုရ္ ရပါရေစဘုရား’’

လို ့ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းျပန္ပို ့။

သူ ့အတြက္ လိုအပ္တဲ ့တရားေပး။ ကိုယ့္စိတ္ကို ဂရုစို္က္။ ဘယ္မွ မေရာက္ေစနဲ ့ ကုိယ္ေတာ္ၾကီး ဆြမ္းခံၾကြဦးမဟဲ႔ ဆိုေတာ့ အရွင္ဘုရား ဆြမ္းခံၾကြသြားရင္ ငါးၾကင္းသားေလးပါေအာင္ ဆြမ္းခံခဲ့ပါဘုရား။

ဆိုေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ ငါးၾကင္းသားဆီ စိတ္မေရာက္ပါနဲ႔။ ရထားတဲ ့ ကမၼဌာန္းတရားမွာ စိတ္ကိုထားပါလုိ ့ မွာလို ့မွာၿပီးဆြမ္းခံၾကြသြားတာေပါ့။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က အာရံုခံလုိက္ေတာ့ ကုိယ္ေတာ္ေလး ေသာတပတၱိမဂ္၊ ဒကရာကာမိမဂ္၊ အနာကါမိမဂ္ေရာက္လို ့ အရဟတမဂ္ဆိုက္ေတာ့မဲ့ ဆဲဆဲဆဲေလးမွာ ခ်ိဳးခ်ိဳးခၽြတ္ခၽြတ္အသံၾကားရင္ အာရံုပ်က္ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး ရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ၾကီးဆြမ္းခံၿပီး ျပန္ၾကြလာမဲ့ အခ်ိန္ ေက်ာင္းပရ၀ဏ္၀ကေန ၾကိဳေစာင့္ႏွင့္ၿပီး ရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ၾကီး နဲ ့ တရားတစ္ထံုးတစ္ဖဲြ ့ေဆြးေႏြးလည္း ၿပီးေရာ ရွင္ပဏၰိကိုရင္ေလးလည္း အရဟတမဂ္ဆိုက္သြားေရာေပါ့။

အဲဒါေၾကာင့္ ‘’ စိတ္မရွိတဲ ့ေရေတာင္မွ ေျမာင္းသြယ္လုိ ့ လုိရာ ေရာက္ႏုိင္ေသးရင္ စိတ္ရွိတဲ့ ငါက ဘာလုိ ့ တမဂ္တဖိုရ္ ကို မေရာက္ႏုိင္ရမွာလဲ’’ လို ့ ေတြးတဲ ့  ရွင္ပဏၰိရဲ ့ စိတ္ကို နမူနာယူၿပီး ေလာကၾကီးကို ၇င္ဆုိင္လုိက္ၾကပါ။

အရွိကိုအရွိအတုိင္း လက္ခံၿပီး၊ ေလာကႀကီးကို မနာၾကည္းပဲ။ ကုိယ့္ဘ၀ကိုယ္မေက်မနပ္မျဖစ္ပဲ၊ ေနာက္တဆင့္တက္ကာ ၾကိဳးစားၿပီး ေလာကၾကီးကို အႏုိင္ယူလိုက္ၾကပါ။

မႏွင္းဆီ

ရာသီစာ ဆိုတာ ရာသီအလိုက္ ပထ၀ီ၊ အာေဘာ၊ ေတေဇာ၊ ၀ါေယာ စတဲ့ ဓါတ္ႀကီး(၄)ပါးႏွင့္ တည့္သင့္ေလ်ာက္ ပတ္ေအာင္ က်န္းမာေရးႏွင့္ညီညြတ္ေစၿပီး အသက္ရွည္ေစသည့္  စားေသာက္ရသည့္ အစားအေသာက္မ်ိဳးပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာ လူမ်ိဳးတိုင္းရဲ႕ အာသီတကလည္း ရာသီအလိုက္ ရာသီစာ မ်ားကို သံုးေဆာင္ရမွသာ အာသာေျပ က်န္းမာေနၾကသည္လုိ႔ ဆိုခ်င္ပါသည္ ။ ရာသီစာ မစားလိုက္ရသည့္ အခါမ်ိဳးမွာ ေနထိုင္ မေကာင္း ခ်င္သလိုလို ဟာတာတာျဖင့္ တစ္ခုခုလိုအပ္ေနသည့္ ခံစားခ်က္ႏွင့္ ေနထိုင္မေကာင္းခ်င္ေတာင္ ျဖစ္ခ်င္မိပါသည္။ ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားရဲ႕ ရိုးရာပြဲေတာ္မ်ားကလည္း ရာသီအလိုက္ ဆင္ယင္က်င္းပေလ့ရွိၾကၿပီး ရာသီအလိုက္ ဆင္ႏႊဲရတဲ့ ရာသီစာ ပြဲေတာ္မ်ား၌ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲျခင္း မရွိခဲ့ပါလွ်င္မူ “ခ်ဥ္ျခင္းတက္” အာသီသရွိသည့္ ဆႏၵတစ္ခု ကေတာ့ ရင္တြင္းခိုေအာင္းသြားမည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ပါသည္ ။

ဒီလို ရာသီစာ ပြဲေတာ္မ်ားအနက္မွ မည္သည့္ေနရာေဒသ မွာမဆို ေရာက္ရွိေနၾကတဲ့ ျမန္မာတိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳး အားလံုး ပါ၀င္ဆင္ႏႊြဲၾကတဲ့ ျမန္မာ့ရိုးရာသႀကၤန္ပြဲေတာ္ဟာဆိုရင္ တမူထူးျခားတဲ့ ႏွစ္ေဟာင္းမွ ႏွစ္သစ္သို႔ ကူးေျပာင္းသည့္ ျမန္မာႏွစ္ကူးလအစ တန္ခူးလမွာ က်င္းပတဲ့ ရိုးရာပြဲေတာ္ႀကီးပဲ ျဖစ္ပါသည္ ။

တန္ခူးလ ကို ပုဂံေခတ္ေက်ာက္စာေရးထံုး၌ “တန္” မွာ ပါဠိဘာသာျဖင့္ “ထန္း” လုိ႔ အဓိပၸါယ္ရသည္ဟုဆိုရာ “တန္ခူးလသည္ ထန္းသီးမ်ား ဆြတ္ခူးေသာလ၊ ထန္းခူးေသာလ” ဟု ေရးထံုးဖြဲ႔ၾကသည္။ ျမန္မာစာေပ ထြန္းကားသည့္ အင္း၀ ေခတ္ေရာက္ေသာ္ “တန္ခူးလ” ဟု ေရးသားခဲ့ၾကသည္။ ထုိ႔နည္းတူ ေရွးစာဆိုမ်ားကလည္း “အတာကူးေသာလ” ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ေ၀ါဟာရ လိနႏၲဒီပနီက်မ္းတြင္ မိန္ရာသီမွ မိႆရာသီသုိ႔ တနဂၤေႏြၿဂိဳလ္ သႀကၤန္အတာ ကူးေျပာင္းေသာေၾကာင့္ “အတာကူးေသာလ” ဟုလည္းေကာင္း ေဖာ္ျပၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တန္ခူးလသည္ “ႏွစ္ကူးလ၊ ႏွစ္ဆန္းလ၊ ႏွစ္ေဟာင္းလြန္ေျမာက္၍ ႏွစ္သစ္သုိ႔ ကူးေျပာင္းေသာလ” ဟု ဖြင့္ဆိုၾက ပါသည္။ တဖန္ သႀကၤန္ဆိုသည္မွာလည္း ပါဠိဘာသာ သကၤႏၲ၊ သကၠဋဘာသာ “သႀကၤႏၲ “ မွ လာသည္ဟု ပညာရွိ မ်ားက အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုၾကရာ ကူးေျပာင္းျခင္း၊  ေျပာင္းလဲျခင္း၊ ႏွစ္ေဟာင္းမွ ႏွစ္သစ္သို႔ ေရာက္ရွိျခင္း” ဟု သႀကၤန္ ႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ ျမန္မာ့အယူအဆႏွင့္ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္မ်ားကို ဖတ္မွတ္ခဲ့ဖူးပါသည္ ။

ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔ရဲ႕ (၁၂)လ ရာသီပြဲေတာ္မ်ားအနက္ တန္ခူးလမွာ ဆင္ယင္က်င္းပသည့္ သႀကၤန္ပြဲေတာ္သည္ အႏွစ္သာရ ျပည့္စံုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ အဓိပၸါယ္မ်ားႏွင့္ ကေလး၊ လူငယ္၊ လူႀကီး အရြယ္စံု အားလံုးေသာသူမ်ား ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဆင္ႏႊြဲၾကတဲ့ အခ်င္းအခ်င္း အျပန္အလွန္ ေရပက္ဖ်န္းတဲ့ မဟာသႀကၤန္ပြဲေတာ္ (အတာေရ သဘင္ ပြဲေတာ္) တစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါသည္ ။ ေရွးအစဥ္အဆက္ကတည္းက အစဥ္အလာျဖင့္ ဆင္ယင္က်င္းပလာသည့္ ပြဲေတာ္မုိ႔ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ နိမိတ္ေကာက္ယူ က်င္းပသည့္ ျမန္မာ့ႏွစ္ဦး လတန္ခူး၏ က်က္သေရ မဂၤလာရွိေသာ အတာ ေရသဘင္ပြဲေတာ္ႀကီးဟုလည္း ဆိုႏိုင္ပါသည္။ တဖန္ ျမန္မာျပကၡဒိန္မွာ တန္ခူးလဟာ ႏွစ္ဦးအစ ပထမလ ျဖစ္တာ ေၾကာင့္ ႏွစ္ေဟာင္းမွ အညစ္အေၾကးမ်ား၊ မေကာင္းျခင္း သေဘာေဆာင္သည့္ နိမိတ္မ်ား၊ မေကာင္းသည့္ကံမ်ား ကို အတာေရလုိ႔ေခၚတဲ့ သႀကၤန္ေရစင္ျဖင့္ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ပက္ဖ်န္း ၾကျခင္းျဖင့္ ႏွစ္ဦးအစမွာ မဂၤလာယူတဲ့ ေကာင္းေသာ နိမိတ္သေဘာမ်ိဳးျဖင့္ ဆင္ယင္က်င္းပတဲ့ မဂၤလာအေပါင္းကို သယ္ေဆာင္လာတဲ့ ရိုးရာပြဲေတာ္ပဲ ျဖစ္ ပါသည္ ။

ထုိ႔အျပင္ ေထရဝါဒဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ သႀကၤန္အခါရက္မ်ားအတြင္း တရားရိပ္ သာ၀င္ျခင္း၊ ဥပုသ္သီတင္းေစာင့္တည္ကာ ဘာ၀နာပြားမ်ားျခင္း အစရွိသည့္ ဘာသာေရးကုသိုလ္ မ်ားကိုလည္း တရား၀င္ အစိုးရရံုးပိတ္ရက္အျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးထားသည့္ ရံုးပိတ္ရက္ရွည္ကာလမွာ တရားဘာသနာ ကုသုိလ္ ယူသူမ်ား၊ အယုတ္အလတ္ အျမတ္ မေရြး အလႊာအစံုစံုမွ သႀကၤန္ေရကစားသူတို႔အားလည္းေကာင္း၊ ရိပ္သာ၀င္၍ တရား ဘာ၀နာပြားမ်ားေသာသူမ်ား အားလည္းေကာင္း စတုဒီသာအေကၽြးအေမြးျဖင့္ ဒါနကုသိုလ္ ယူျခင္း၊ ေ၀ယ်ာ ၀စၥ အလုပ္မ်ား ျပဳလုပ္ျခင္းျဖင့္ လုပ္အားကုသိုလ္ယူျခင္း အစရွိသည့္ ျမန္မာ့ရိုးရာ ဓေလ့၏ ရက္ေကာင္း ရက္ျမတ္ အခါသမယလည္း ျဖစ္ပါသည္ ။

တန္ခူးလ (ဧၿပီလ) တြင္သာ ဖူးပြင့္ေ၀ဆာၾကသည့္ ရနံ႔ထံုသင္း ၀င္း၀ါတဲ့ ပြင့္ဖတ္ေသးေသးျဖင့္ ဖူးပြင့္သည့္ ပန္းပိေတာက္၊ အခိုင္လိုက္ ဖူးပြင့္ေ၀ဆာကာ ေရႊ၀ါေရာင္ အစင္းရွိတဲ့ ငု၀ါနဲ႔ မထိတထိ ညွင္းသြဲ႔သြဲ႔ ပုတ္ခတ္ တိုက္ခတ္တဲ့ ေႏြေလပူႏွင့္အတူ လြမ္းလြမ္းဆြတ္ဆြတ္ တြန္က်ဳး တတ္တဲ့ ဥၾသငွက္ တို႔ဟာလည္း ေႏြျပယုဂ္ ႏွင့္ အတူ တန္ခူးလရာသီရဲ႕အလွကို ထပ္ဆင့္ေဖာ္ေဆာင္လုိ႔ေနပါတယ္။ သုိ႔ပါေသာေၾကာင့္ တန္ခူးလ(ဧၿပီလ) ေရာက္လာသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ျပည္ပသုိ႔ေရာက္ရွိ ေနထိုင္ၾကသည့္ ျမန္မာတိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးမ်ားတိုင္းရဲ႕ စိတ္အစဥ္ႏွလံုးသား၀ယ္ ပိေတာက္ရနံ႔ႏွင့္အတူ အတာေရ သဘင္ပြဲေတာ္ ကို လြမ္းဆြတ္တမ္းတ ေနၾကမည္မွာ အမွန္ပါပဲ ။

ေအာင္ေအာင္(ယဥ္မြန္) ေရးသားသည့္ အတာေတးႏွင့္ မႏၲေလးသႀကၤန္ စာအုပ္တြင္ သႀကၤန္ပြဲေတာ္သည္ မဂၤလာရွိေသာ နိမိတ္ေကာင္းျဖင့္ အႏွစ္သာရ ျပည့္စံုစြာနဲ႔ ဆင္ယင္က်င္းပသည့္အေလ်ာက္ သႀကၤန္ပြဲေတာ္မွာ ေရွာင္ၾကဥ္စရာ ဓေလ့ကိုလည္း ေရွးပညာရွိတို႔က မွတ္သားဖြယ္ရာျဖင့္ “ အတာသႀကၤန္ အခ်ိန္အခါတြင္ ရုဒံ - ငိုေၾကြးျခင္းကို ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေမထုနဥၥ- ေမထံုမွီ၀ဲျခင္းကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ မံသံ - ဟင္းမ်ိဳးစိမ္းကို ၀ယ္၍ စားျခင္းကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ သူရံ-ေသရည္ေသရက္ ေသာက္ျခင္းကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေကာေဓာစ- အမ်က္ ထြက္ျခင္းကိုေသာ္လည္း၊ ရုဓံ- ေသြးထုတ္ျခင္းကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေတလိကံ - ေဆးဆီ လိမ္းျခင္းကို ေသာ္လည္းေကာင္း၊ နေကရ - မျပဳရာ၊ မေရာင္းအပ္၊ ဣမာနိဒသကမၼာနိ - ဤသုိ႔ (၁၀)ပါးေသာ အမႈ တို႔ကို၊ သေကၠာပိ - သိၾကားမင္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ ပရိဇၨေယ - ဖဲၾကဥ္ရာ၏၊ ဤသုိ႔ဆိုလွ်င္ ထိုမၾကဥ္ေရွာင္ေသာ သူတို႔ အား နတ္သိၾကားမင္းတို႔သည္ မေကာင္းေသာ ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ ပ်က္စီးေသေၾကေအာင္ ၾကည့္ရႈ႕ေသာ ဟူ၏ “ လုိ႔ မွတ္သားဖြယ္ ေဖာ္ထုတ္သြားခဲ့သည္ကို ဖတ္ရႈ႕ဖူးပါသည္။ ပ်ို႕ကဗ်ာတြင္လည္း “ မဂၤလာစကား၊ လကၤာၾကားအံ့၊ ေၾကာင္းၾကားစံုေစ၊ သႀကၤန္ေန႔၌ မေတြ႕ေ၀းစြာ၊ ေရွာင္ကုန္ရာသား၊ မသာႏွလံုး၊ ညွိဳးခ်ံဳစိုးရိမ္၊ မၿငိမ္ပူေဆြး၊ ငိုေၾကြးကုန္ထ၊ ကာမအရာ၊ ေမထုနာႏွင့္ ပါဏာသတ္ပုတ္၊ ေသာက္ထုတ္ရက္မ၊ မ်က္ထြက္မာန၊ ပဋိယ ႏွင့္ ေဒါသ မလြတ္၊ ဆီပြတ္လိမ္းဆင္း၊ သစ္ပင္ခုတ္ျပတ္၊ သတ္ခတ္တုန္ေရွာင္၊ အေရာင္းအ၀ယ္၊ ဤတစ္ဆယ္ကို၊ လူ႔၀ယ္ နတ္ခြင္၊ လူလိုစင္ထား၊ ျမင္းမိုရ္ဖ်ား၀ယ္၊ သိၾကားေသာ္မွ၊ မျပဳရရာ၊ က်မ္းလာေသာအား၊ လကၤာၾကားသည္၊ ဤ ကား သႀကၤန္အလိုတည္း ” လုိ႔ စပ္ဆိုထားရာ သႀကၤန္အခါအတြင္း ေရွာင္ၾကဥ္စရာမ်ားကို ေတြ႕ရွိရေပသည္။

ေနာက္တဖန္ သႀကၤန္ဟုဆိုလိုက္သည္ႏွင့္ ရိုးရာအစဥ္အလာျဖင့္ ဆင္ယင္က်င္းပသည့္ အလွေရကစားယာဥ္မ်ား၊ ေရကစားမ႑ပ္မ်ား၊ ေရႊေျခက်င္း၀တ္မ်ားကို ၀တ္ဆင္ကာ အဖြဲ႕လိုက္ သီဆိုကျပၾကသည့္ မန္းတေလးပ်ိဳျဖဴေခ်ာ ယိမ္းအဖြဲ႔၀င္မ်ားျဖင့္ ယေန႔တိုင္ ဆင္ႏႊဲေနသည့္ မႏၲေလးသႀကၤန္ ပံုရိပ္မ်ားႏွင့္အတူ ေငြငန္းျဖဴ ႏွင့္ ၿမိဳ႕မ၀ိုင္းေတာ္သူ ၀ိုင္းေတာ္ သားမ်ားကို  ပစ္ပယ္ထားလုိ႔ မရႏိုင္ဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။ မႏၲေလးသႀကၤန္ႏွင့္ ေမာ္လၿမိဳင္သႀကၤန္တို႔သည္ ျမန္မာ့ရိုးရာ အစဥ္အလာမပ်က္ ဆင္ႏႊဲရာမွာ နာမည္ႀကီးသည့္ ၿမိဳ႕ႀကီး(၂) ၿမိဳ႕ျဖစ္ပါသည္။

မႏၲေလးသႀကၤန္သည္ ဟိုးယခင္ကတည္းကပင္ အစဥ္အလာႀကီးႀကီးျဖင့္ ဆင္ႏႊဲလာသည့္ သႀကၤန္ပြဲေတာ္မွာ ယေန႔ ေခတ္သုိ႔တိုင္ပင္ျဖစ္သည္။ အမ်ားအယူအဆအရ သႀကၤန္ပြဲေတာ္အစ ပုဂံေခတ္ကလုိ႔ အမ်ားက ယူဆၾကပါသည္။  မဟာရာဇ၀င္၌ ေဖာ္ျပပါရွိေသာ နရသီဟပေတ့မင္းလက္ထက္က က်င္းပသည့္ အတာသႀကၤန္ပြဲေတာ္မွာ ဒုတိယ ျဖစ္ေသာ္လည္း ျမန္မာျပည္ အတြက္ဆိုေသာ္ ေရွးအက်ဆံုးေတြ႕ရေသာ အတာသႀကၤန္မွတ္တမ္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထုိ႔ထက္ေစာေသာ ေရသဘင္ပြဲေတာ္လည္း က်မ္းဂန္မ်ားတြင္ ေလ့လာေတြ႕ရွိရပါသည္။ သာသနာ၀င္ က်မ္းဂန္မ်ားအရ ကပိၸလ၀တ္ျပည္ သာကီ၀င္မ်ိဳးႏြယ္တို႔ ေရဖ်န္းသဘင္ ဆင္ယင္ကစားၾကျခင္းသည္ အတာ သဘင္ သမိုင္းစဥ္တြင္ ေရွးက်ေသာ မွတ္တမ္းတစ္ရပ္ျဖစ္ေပသည္။

အတာေရနန္းသဘင္ကို ေရွးျမန္မာဘုရင္မ်ားလက္ထပ္မွစ ၍ ရတနာပံုေခတ္တိုင္ေအာင္ အဆင့္ဆင့္ ထိန္းသိမ္း က်င္းပ ဆင္ႏႊဲလာရာမွ ရတနာပံု ေနျပည္ေတာ္ႀကီးသည္ မႏၲေလးၿမိဳ႔ႀကီးအသြင္သို႔ ေျပာင္းလဲလာသည့္တိုင္ေအာင္ ေရွးျမန္မာလူႀကီးမ်ားမွ အဆင့္ဆင့္ လက္ကမ္းထိန္းသိမ္းလာသည့္ ယဥ္ေက်းမႈသႀကၤန္ပြဲေတာ္ႀကီးကို မႏၲေလး ၿမိဳ႕ေတာ္သူ၊ ၿမိဳ႕ေတာ္သားတို႔က ရိုးရာမပ်က္ က်င္းပလာခဲ့ၾကသည္။ ထို႔အတူ အတာေတးသီခ်င္းတို႔သည္လည္း နန္းဆန္သည့္ မႏၲေလးသႀကၤန္ကို ေ၀ဆာေစခဲ့ပါသည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး ၿပီးသည့္ေနာက္ ကာလအတန္ၾကာ သည္ထိ သႀကၤန္အေျမွာက္သံၾကားမွ စတင္ေရကစားသည့္ ဓေလ့မ်ား၊ မႏၲေလးေနျပည္ေတာ္တြင္ သႀကၤန္ အေျမာက္ပစ္လုိ႔ စတင္ေရကစားၾကၿပီဆိုသည့္ အသံၾကားမွသာ စတင္၍ ေရကစားၾကသည့္ မႏၲေလး၏အနီး ၀န္းက်င္ၿမိဳ႕မ်ားမွ အေလ့အထမ်ား၊ သႀကၤန္ရက္၌ ညေန (၆)နာရီတိုင္သည္ႏွင့္ ေရကစားျခင္းကို ရပ္ဆိုင္းလိုက္ သည့္ အေလ့အထ၊ အႀကိဳေန႔တစ္ေန႔လံုး တစ္ညလံုးႏွင့္ အတက္ေန႔၏ညမ်ား၌လည္း လံုး၀ ေရမပက္သည့္ အေလ့ အထမ်ားရွိခဲ့ ပါသည္။ သႀကၤန္ေမာင္မယ္တို႔၏ စနစ္တက် ဆင္ႏႊဲၾကေသာ ပင္ကိုယ္ ဓေလ့ စရိုက္မ်ားမွာ ေရွ႕က နည္းေပးလမ္းျပ သႀကၤန္ပြဲမ်ားအတိုင္း လိုက္နာက်င့္သံုးလာရာမွ၊ စည္းကမ္းႏွင့္ ညီညြတ္သည့္ ဓေလ့မ်ားေၾကာင့္ ျမန္မာ့ရိုးရာ သႀကၤန္တြင္ မႏၲေလးသႀကၤန္သည္ ယဥ္ေက်းမႈသႀကၤန္အျဖစ္ ျပယုဂ္တစ္ရပ္ တြင္ခဲ့ေပသည္ ။

စစ္ႀကိဳသႀကၤန္ကာလမ်ားက ေရသဘင္အဖြဲ႔မ်ားသည္ အသံခ်ဲ႕စက္မပါဘဲ စုေပါင္း၍ သီခ်င္းဆိုၾက၊ သံခ်ပ္ထိုးၾက သည္က မ်ားခဲ့သည္။ “တူးပုိ႔..တူးပုိ႔“ ဟူသည့္ သႀကၤန္ဒိုးတီးကြက္သည္ စစ္ၿပီးကာလမွ မႏၲေလး ၿမိဳ႕မတူရိယာ အဖြဲ႔ႀကီးမွ ဆရာၿမိဳ႕မၿငိမ္း၊ ၿမိဳ႕မေလးေလးရင္၊ ဦးလွဒင္(ဗံု)၊ ဦးထြန္းရွိန္ႏွင့္ ဦးထြန္းရင္(အုပ္စံု)တို႔က တာပလာ ေခၚ ကုလားဗံုႏွင့္ စည္တိုကို တြဲဖက္၍ စည္းခ်က္က်က်ႏွင့္ က ၍ေကာင္းေအာင္ သႀကၤန္ႏွင့္လိုက္ဖက္သည့္ “တူးပို႔.. တူးပုိ႔” အသံကို စမ္းသပ္ရွာေဖြ တီထြင္ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္ ။

“ ေဘပို .. တူးပို႔ ..တူးပုိ႔ ..တူး ..” ျမည္ေသာ ဗံု၏အသံတို႔သည္ အျခား သႀကၤန္ဒိုးတီးကြက္အသံမ်ားႏွင့္ မတူ၊ တမူထူး ျခားစြာ ျမဴးၾကြေနသည္ျဖစ္၍ သႀကၤန္အကႏွင့္လည္း ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနသည္ကို ေတြ႕ရွိရသည္ျဖစ္ရာ ၿမိဳ႕မအဖြဲ႔မွ သႀကၤန္သီခ်င္းမ်ား တီးမႈတ္ရာ၌ ဒိုးအုပ္သံကို “တူးပို႔ .. တူးပုိ႔” တီးလံုးအသံျဖင့္သာ အသံုးမ်ားလာခဲ့ ေလသည္။ တစ္ခ်ိန္က ၿမိဳ႕မတူရိယာအဖြဲ႔၏ ဂီတပညာရွင္မ်ား စတင္တီထြင္ခဲ့သည့္ “တူးပို႔ .. တူးပို႔” အသံကို ၾကားရ သူတိုင္းက သႀကၤန္သီခ်င္းဟု သတ္မွတ္၍ အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ၾကေသာေၾကာင့္ မႏၲေလး “တူးပို႔…တူးပုိ႔“ အသံမွာ ယေန႔ ျမန္မာ့ သႀကၤန္ေတးသီခ်င္းတိုင္း၏ “တူးပုိ႔..တူးပို႔” အျဖစ္သို႔ က်ယ္ပ်ံ႕စြာ ေရာက္ရွိလုိ႔ လာခဲ့ေပသည္။

မႏၲေလးအတာေရနန္းသဘင္သည္ အစဥ္အလာ ႀကီးသည့္ ျမန္မာ့သႀကၤန္ကို ညႊန္းဆိုကိုယ္စားျပဳခဲ့ပါသည္ ။

ကၽြန္မတို႔ ကမၻာ့ႏိုင္ငံအသီးသီးမွာ ေနထိုင္ၾကတဲ့ လူမ်ိဳးစုတိုင္းမွာ ရိုးရာပြဲ ဟူသည္ ရွိၾကသည့္အေလ်ာက္ မည္သည့္ ႏိုင္ငံ၊ မည္သည့္ ရိုးရာပြဲမဆို အသြင္ေျပာင္း ေခတ္မီဖုိ႔ထက္ ရိုးရာအစဥ္အလာ မပ်က္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းရမည္မွာ အဓိက ျဖစ္ၿပီး လူမ်ိဳးစုတိုင္းရဲ႕ တာ၀န္တစ္ရပ္ျဖစ္ပါေပသည္ ။

“ေခ်ာင္းရိုး ေျမာင္းရိုးသာ ေကာေလ့ရွိ၏၊ မ်ိဳးရိုးရွိေနသေရြ႕ အစဥ္အလာႏွင့္ ရိုးရာကေတာ့ ရွိေနပါမည္”  ဆိုတဲ့အတိုင္း ျမန္မာ့ႏွစ္ဦးအခ်ိန္အခါ တန္ခူးလရာသီ ေရာက္လာေလတိုင္း ျမန္မာျပည္တြင္း အနယ္နယ္အရပ္ရပ္ မွာ ေရာက္ရွိေနထိုင္ၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသား ျမန္မာလူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္းစုစည္းၿပီး ရိုးရာသႀကၤန္းပြဲေတာ္ကို ရင္းႏွီးေပ်ာ္ရႊင္ စြာ ဆင္ႏႊဲၾကသည့္ ဓေလ့၊ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာတိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးတို႔မွလည္း ျမန္မာ့ရိုးရာသႀကၤန္းပြဲေတာ္ကို မေမ့မေလ်ာ့ဘဲ အစဥ္အလာႏွင့္အညီ ေစာင့္ထိန္းက်င္းပၾကသည့္ ဓေလ့မ်ားမွာ ဂုဏ္ယူစရာ ေကာင္းသည့္ အစဥ္ အလာကိုထိန္းသည့္ အက်င့္ေကာင္းေလးပဲ ျဖစ္ပါသည္ ။

အႏွစ္သာရ ျပည့္ျပည့္စံုစံုျဖင့္ ႏႊဲေပ်ာ္ရသည့္ မဂၤလာအေပါင္းႏွင့္ျပည့္စံုေသာ အတာသႀကၤန္ပြဲေတာ္ဟာ တျခားေသာ ပြဲေတာ္မ်ားလို က်င္းပသည့္ပြဲေတာ္မ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ တစ္ႏိုင္ငံလံုးရွိ တိုင္းသားရင္း ျမန္မာလူမ်ိဳးတိုင္းက လြတ္စြာ ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ကာ တီး၊ ဆို၊ ကျပ၍ ေပ်ာ္ရႊင္ယဥ္ေက်းစြာႏွင့္ ေရပက္ဖ်န္းကစားရသည့္ တမူထူးျခားသည့္ ရိုးရာ သႀကၤန္ပြဲေတာ္ပဲ ျဖစ္ပါသည္ ။

ဒီလိုမ်ိဳး ရိုးရာအစဥ္အလာႀကီးႀကီးျဖင့္ က်င္းပလာသည့္ သႀကၤန္ပြဲေတာ္ဟာ ဖြံ႔ၿဖိဳးလာသည့္ ေခတ္စနစ္ႏွင့္အညီ လူသားတိုင္း၌ ကိုယ္ပိုင္လြတ္လပ္ခြင့္ ရွိသည္ဟု အေၾကာင္းျပဳကာ ရိုးရာေပ်ာက္ ၀တ္စားဆင္ယင္၊ က်င္းပ ဆင္ႏႊဲ ေနၾကသည္ကို ျမင္ရသည္မွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္အဖုိ႔ စိတ္မေကာင္းျခင္း ႀကီးစြာျဖစ္ရပါသည္ ။ ႏွစ္ဦးအစ မွာ မဂၤလာအတိတ္နမိတ္ျဖင့္ ဆင္ႏႊဲျခင္းမ်ိဳးျဖစ္ေပမယ့္လည္း ယေန႔ေခတ္အရ အစဥ္အလာ မရွိသေလာက္ ေပ်ာက္ကြယ္ေနၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕ ရိုးရာ ယဥ္ေက်းမႈအစား ေမြးစားယဥ္ေက်းမႈျဖင့္ သီဆို၊ ကျပ ဆင္ႏႊဲေနၾကသည္မွာ မျမင္ခ်င္၊ မျမင္သင့္သည့္ ျမင္ကြင္းမ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္ ။

သႀကၤန္ကာလသည္ တန္ခူးလႏွင့္အတူ ေရႊ၀ါေရာင္အဆင္းရွိသည့္ ပိေတာက္ပန္း၊ ဒိုးပတ္သံမ်ားျဖင့္ ထိုးသည့္ သႀကၤန္သံက်ပ္သံ၊ ဘယ္ညာကိုယ္စီ ဟန္ခ်က္ညီညီ ယိမ္းႏြဲ႕ကျပတဲ့ သႀကၤန္အကႏွင့္အတူ သႀကၤန္ကာလပံုရိပ္မ်ား ကို ေဖာ္ညႊန္းထားသည့္ သႀကၤန္ပံုရိပ္ သီခ်င္းမ်ားႏွင့္သာ ပနံသင့္လွပါတယ္ ။

ထုိ႔ျပင္ ႏိုင္ငံျခားသားဧည့္သည္မ်ားသည္ပင္ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲၾကသည့္ ျမန္မာ့ရိုးရာသႀကၤန္ပြဲေတာ္ (အတာသႀကၤန္ ပြဲေတာ္) ဟာ ဆိုရင္ျဖင့္ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈစစ္စစ္ျဖင့္ ဆင္ႏႊဲေပ်ာ္ပါးရသည့္ ပြဲေတာ္မ်ားျဖစ္လိုက္လွ်င္ျဖင့္ မည္မွ် ေလာက္ မဂၤလာရွိေသာ အတာသႀကၤန္ပြဲေတာ္ ျဖစ္လိုက္မည္နည္းရွင္ ။

ပန္းအိ

ကိုးကားစာရင္း

အတာေတး ႏွင့္ မႏၲေလးသႀကၤန္၊ ေအာင္ေအာင္ (ယဥ္မြန္)

နာဂိုရာ ဘူတာၾကီးကို က်မ  ေယာင္လည္လည္နဲ့ ပတ္ၾကည့္ေနမိပါတယ္...။ ေအာ္--နာမည္ၾကီးလွတဲ့ ဂ်ပန္က နာဂိုရာဘူတာၾကီးကို ငါေရာက္ေနပါေပါ ့လားဆိုၿပီး ၾကည္ႏူးပီတိၿဖစ္မိ္ပါရဲ့....။

ဂ်ပန္လိုေၿပာေနတာၾကတာေတြကလဲ ကိုယ့္နားထဲမွာ ရင္းႏွီးေနေတာ့ သူစိမ္းႏိုင္ငံ ေရၿခားေၿမၿခားေရာက္ေနတယ္လို့ေတာင္မထင္ေပါင္၊ ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳး- သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ အလည္ေရာက္ေနတဲ့ စိတ္မ်ိဳးခံစားမိတယ္ .... ။

ဒီအခ်ိန္မွာ .... လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္က အလုပ္မအားတဲ့ၾကားက  ေၿမာက္ဥကၠလာ ပညာဒါန ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေလးကို ရေအာင္သြားၿပီး ဂ်ပန္စာသင္တန္းေတြ လိုက္တက္ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္ကို ကိုၿပန္ ၿမင္ေယာင္မိပါရဲ့....။

တတ္ခ်င္လိုက္တဲ့ဂ်ပန္စာ .... ေၿပာခ်င္ နားေထာင္ခ်င္လိုက္တဲ့ ဂ်ပန္စကား.... လုပ္ခ်င္လိုက္တဲ့ ဂ်ပန္စကားၿပန္ ...။

သူမ်ားေတြလို ဆရာေခၚၿပီးလဲမသင္ႏိုင္၊ စေန တနဂၤေႏြေတာင္ မနားရတဲ့ အထည္ခ်ဳပ္အလုပ္ကလဲမထြက္ႏိုင္။  

တစ္ပတ္တခါ သင္ေပးတဲ ့ေျမာက္ဥကၠလာဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက ပညာဒါန ဂ်ပန္စာသင္တန္းေလးကို မပ်က္ရေအာင္ ၾကိဳးစားၿပီး တက္ခဲ့ရတာေလ။

အဲဒီတုန္းက က်မ ေနတဲ ့ ဒညင္းကုန္ဘက္ ကေန ေျမာက္ဥကၠလာေရာက္တာ ၄၃ ဒိုင္နာတစီး ပဲရွိျပီး ကားတစ္စီးနဲ ့ တစ္စီးၾကား အခ်ိန္အၾကာၾကီး ေစာင့္ရပါတယ္။ လမ္းေတြကလည္းၾကမ္းေတာ ့ ကားကလည္း ေဆာင့္္ေသး၊ မိုးတြင္းဆို မိုးေရေတြ  ကားအမိုးကေန ယိုေသးတယ္။ 

ပညာ လိုခ်င္စိတ္က ျပင္းပ်ေနေတာ ့ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းပေစ ေမာတယ္မထင္ဘူး။ဂ်ပန္စာေလး ရြတ္လိုက္ရရင္ အေမာကိုေျပလို ့။

သင္ခါစတုန္းကေလ....က်က္လိုက္ရတဲ ့ ေ၀ါဟာရ ေတြ ကလည္း မ်ားမွမ်ား၊ ၾကိယာ ေတြ ၀ိဘတ္ေတြ မခြဲတတ္လို ့ စိတ္လည္းညစ္ရတယ္။ စာေတြ မ်ားလာေတာ့ တစ္ပတ္တစ္ရက္တည္း တက္ေနရတာ အားမရေပမယ္ ့ အလုပ္ကလည္း ရွိေနတာ့ မတတ္ႏိုင္ဘူး။

သူမ်ားေတြ ဂ်ပန္လိုေၿပာေနရင္--အတန္းခ်ိန္ေတြအမ်ားၾကီးတက္ၿပီး စာေတြဖတ္ေနၾကရင္ ကိုယ့္ဘ၀ ကိုယ္ အားမရဘဲ စိတ္ဓါတ္က်ခဲ့တဲ့ အၾကိမ္ေတြကလဲ အၾကိမ္ၾကိမ္-ဂ်ပန္စာေလး တလံုးတတ္သြားရင္ စိတ္ထဲမွာ အမ်ိဳးမ်ိဳးစာစီၿပီး ေၿပာလိုက္ရတာ....။

 ဂ်ပန္ကားအဲကြန္းဘတ္စ္ေတြ စီးတဲ့အခါ  ကားထဲမွာေရးထားတဲ့ ဂ်ပန္ခန္းဂ်ီး စာလံုးေလးေတြ ၾကည့္ၿပီး ကိုယ္သိတာေလးဖတ္မိရင္ေပ်ာ္လိုက္ရတာ ....။

လစာနည္းတာမ်ားတာထက္ ဂ်ပန္စကားေၿပာရမယ့္ အလုပ္ကိုေရြးၿပီး ေၿပာင္းလိုက္ရတာလဲ  အၾကိမ္ၾကိမ္ ။ အလုပ္မွာ တၿခားရာထူးေတြဘယ္ေလာက္ရရ ၊ ဘယ္ေလာက္အဆင္ေျပေျပ၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကို ဘယ္ေလာက္ ခင္ခင္   ဂ်ပန္စကားၿပန္ဆိုတဲ့အလုပ္မရမခ်င္းမေက်နပ္ႏိုင္ခဲ့ ။

တစ္ခါတေလ ဒီဂ်ပန္စာကို ငါတတ္ေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူးလို ့ စိတ္အားငယ္ခဲ့ဖူးပါရဲ့.....။  တႏွစ္တခါ ဂ်ပန္သံရံုးက က်င္းပတဲ့ ဂ်ပန္စာအရည္အခ်င္းစစ္စာေမးပြဲ Level-2 ကိုအၾကိမ္ၾကိမ္ ေၿဖခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ေတြ ၊စာေမးပြဲမေအာင္လို ့ မိသားစုနဲ့ ေနရင္ အာရံုမ်ားတယ္ဆိုၿပီး အိမ္က ထြက္လာၿပီး တေယာက္ထဲ အေဆာင္ေနၿပီး စာက်က္ခဲ့ရတာေတြက အမွတ္ရစရာပါ.... ။

ေနာက္ဆံုး  ဂ်ပန္စာနဲ ့ဆိုင္တဲ့ အလုပ္မဟုတ္ရင္ မလုပ္ဘူးလို့ကို စိတ္ဆံုးၿဖတ္ၿပီး ပိုက္ဆံမ၇ွိေပမယ့္ အလုပ္ထြက္ၿပီးစာေမးပြဲေၿဖခဲ့တယ္။ ငါ ဂ်ပန္စာတတ္မွ အလုပ္ျပန္၀င္မဟဲ ့လို ့ လက္က်န္ေငြေလးကို ေျခြတာျခစ္ျခဳပ္သံုးျပီးအားတင္းၾကိဳးစားခဲ့တယ္။

သူမ်ားေတြ စိန္ေရႊေငြေတြ ၀တ္ထားရင္ အားမက်ဘူး။ ဂ်ပန္စကားေၿပာတတ္တဲ့သူကိုပဲအားက်ခဲ ့တယ္။

အ၀တ္အစားအသံုးအေဆာင္ မ၀ယ္ရလဲေနပေစ--ရွိတဲ့ေငြေလးနဲ့ ဂ်ပန္စာ စာအုပ္ေတြ၀ယ္ခဲ့တယ္ ။

Level-2 ေအာင္လက္မွတ္ေလး၇တဲ့အခါ မ်က္ရည္၀ဲေအာင္ ၀မ္းသာလိုက္ရတာ....။ ဘာလို့မ်ား ဒီဂ်ပန္စာႀကီးကို ဒီေလာက္ စိတ္ပါ၀င္စားရတာလဲ--- လို ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးမိတယ္။

ဂ်ပန္မွာသြားၿပီးအလုပ္လုပ္ဖို ့လား ၊လစာမ်ားမ်ားလိုခ်င္လို့လား၊ ေအာင္လက္မွတ္ေတြယူၿပီး လူအထင္ၾကီးဖို့လား--

ေသခ်ာဆန္းစစ္မိေတာ့ က်မက  ကိုယ့္အာ၇ံု၀င္စားတာကို တစိုက္မတ္မတ္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ ေနခဲ့တာကိုး--

ေနာက္ၿပီး ထက္သန္ၿပင္းၿပတဲ့ အိပ္မက္ တခုကို မက္ခ့ဲတဲ့သေဘာပါ .....

ခုျပန္ေၿပာရရင္ ရယ္ စရာေကာင္းမလားပဲ--။ အဲဒီတုန္းက က်မေလ ဘုရားမွာေတာင္ သစၥာဆိုၿပီးဆုေတာင္းခဲ့ ဖူးပါရဲ  ့

( တပည့္ေတာ္မ သည္ ဒီဂ်ပန္စာကို စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ျမဳပ္နွံၿပီး တစိုက္မတ္မတ္ သင္ယူခဲ့ပါတယ္ ...

ဒီဂ်ပန္စာတတ္ ဖို့ တခုတည္းသာ ဘ၀မွာ အားသြန္ခြန္စိုက္  ၾကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့ပါတယ္ .....

ဒီ မွန္ေသာသစၥာစကားေၾကာင့္ ဂ်ပန္စာနဲ့ဆိုင္တဲ့အလုပ္လုပ္ရင္း အသက္ေမြးခြင့္ရရပါေစဘုရား)လို ့

ခုေတာ့ ဆုေတာင္းေတြၿပည့္ခဲ့တယ္--ဂ်ပန္စကားၿပန္အလုပ္လုပ္ခြင့္ရခဲ့ၿပီ။

ေၿပာလိုက္ရတဲ့ဂ်ပန္စကား--ပို့လိုက္ရတဲ့ ဂ်ပန္စာ ေမးလ္ေတြ .... ကိုယ့္ရဲ့ၿမန္မာသူေဌးနဲ့ ဂ်ပန္ေတြၾကားက အၿမင္မတူ-ယဥ္ေက်းမွုမတူလို့ ၿဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ၿပသနာေပါင္းစံုကို ရင္ၾကားေစ့ၿပီး ေၿဖရွင္းေပးရင္းစိတ္ညစ္ရ-- စိတ္ရွုပ္ရတာလဲအခါခါ .... ဒါေပမယ့္  အိပ္မက္ေတြ ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ ႏိုင္ခဲ့လို ့ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္ ့ေရြးခ်ယ္မွုကိုကိုယ္ေက်နပ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ေလ .... အားလံုးကိုေၿပာခ်င္တာက ကိုယ္စိတ္အာရံု၀င္စားရာ--၀ါသနာပါရာနဲ ့အသက္ေမြးႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါ။

ကိုယ္ က ဘယ္အရာကို အားသြန္ခြန္စိုက္ ၾကိဳးစားခ်င္သလဲ လို ့ ကိုယ္ ့စိတ္ကို ေသခ်ာ ဆန္းစစ္ၾကည့္ပါ။ သင္တန္းေတြ ေပါင္းစံုေအာင္ လိုက္တက္ေနမယ့္အစား ကိုယ္ သန္ရာလိုင္း တစ္ခုတည္းကိုပဲ ဦးတည္ခ်က္ထားပါ။

ကိုယ္တစ္ဘ၀ လံုး အသက္ေမြးမယ့္ အလုပ္ကို ေရြးခ်ယ္ျပီးျပီ ဆိုရင္ေတာ ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္ျပန္မဆုတ္ပါနဲ ့။ ကိုယ့္အိပ္မက္ေတြကို ရေအာင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ပါ.... လမ္းတခု ကိုဆံုးေအာင္ေလွ်ာက္ပါ။

တ၀က္တပ်က္နဲ ့အားေလွ်ာ့ၿပီး ေနာက္လွည့္မၿပန္ပါနဲ ့လို ့ေစတနာနဲ ့ေျပာခ်င္ပါတယ္ရွင္...။

(၂၀၁၂ ၊ ေမလ  ဂ်ပန္ကို အလုပ္ကိစၥနဲ ့သြားတုန္းက အမွတ္တရ)

ၾကာျဖဴႏြယ္

ဦးဇင္းက နယ္ၿမိဳ႕ေလး တစ္ခုကေန ရန္ကုန္ ဗုဒၶတကၠသိုလ္မွာ ပညာသင္ၾကားေနတဲ႕ ရဟန္းတစ္ပါး ၿဖစ္ပါတယ္။ ဦးဇင္းအတြက္ လိုအပ္တဲ႕ ဝထၳဳေငြနဲ႕ ပစၥည္းေလးပါးကို ဇာတိေၿမကပဲ လူၾကံဳနဲ႕ တစ္မ်ိဳး ကိုယ္တိုင္တစ္ဖံု အေထာက္ပံ႕ လက္ခံရပါတယ္။ တစ္ေန႕ ဦးဇင္းရဲ႕ ဒကာမတစ္ေယာက္ရဲ႕ သမီးက ရန္ကုန္သို႕ အေရာင္းအဝယ္ ကိစၥနဲ႕ ဦးဇင္းဆီ လူၾကံဳဝင္ရင္း လိုအပ္တဲ႕ စာအုပ္ေတြနဲ႕ ဝထၳဳေငြ တစ္ခ်ိဳ႕ကို လူၾကံဳ ထည့္ယူလာတာေၾကာင့္ ဦးဇင္းဆီ လာဖို႕ အေၾကာင္းဖန္လာပါတယ္။

ေရာက္လာမည့္ ဒကာမကလည္း နယ္ကလည္းၿဖစ္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ မ်ားၿပားလွေသာ လိုင္းကားေတြကို လည္လည္ဝယ္ဝယ္ စီးတက္သူလည္း မဟုတ္တာေၾကာင့္ ဦးဇင္းကပဲ စီးရမည့္ကား နံပါတ္၊ ဆင္းရမည့္ ကားမွတ္တိုင္ အမည္ တို႕ကို ေသေသခ်ာခ်ာ လိုက္မွတ္ေစၿပီး ရက္စြဲအတိ အက် ေရာက္မည့္အခ်ိန္တို႕ကို ခန္႕မွန္းၿပီး ကားမွတ္တိုင္တြင္ ဦးဇင္း လာေစာင့္ၾကိဳ ပါမည္ဟု အေသအခ်ာ ကတိေပးလိုက္သည္။ လူၾကံဳလာပို႕မည့္ ဒကာမေရာက္မည့္ေန႕ ေန႕လည္ တစ္နာရီခန္႕ ဦးဇင္းတို႕ရဲ႕ ဆြမ္းကြမ္း ကိစၥ ၿပီးေၿမာက္တာနဲ႕ ခိ်န္းဆိုထားရာ ကားမွတ္တိုင္မွာ ၾကိဳေစာင့္ေနဖို႕  ဦးဇင္း ေစာေစာေလး ထြက္လာခဲ႕တယ္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ က်စ္က်စ္ေတာက္ ပူတဲ႕ေနေၾကာင့္ ကတၱရာ လမ္းမႀကီးဟာ အေငြ႕ပ်ံမတတ္ ပူေလာင္မႈနဲ႕ အတူ ေႏြေန႕လည္ခင္းကို ပံ႕ပိုးေနသလို။ ခိ်န္းဆိုထားရာက စြယ္ေတာ္ဘုရား ကားမွတ္တိုင္တြင္မို႕ ဘုရားဖူးလာသူ တစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕ အတူ ကားမွတ္တိုင္နဲ႕ မနီးမေဝး အပင္ၾကီးေတြ ေအာက္မွာ ေခတၱခဏ အရိပ္ခိုရင္း ဒကာမအလာကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိတယ္။ ဦးဇင္းကပဲ စိတ္ေစာ စိတ္ၿမန္ တက္ေလသလား၊ ေရာက္လာမည့္ ဒကာမ ကားမွားစီးၿပီး မလည္မဝယ္နဲ႕ လမ္းမွားေနမလားလို႕ စိတ္ပူပန္ေဇာေၾကာင့္ သတ္မွတ္ခ်ိန္ထက္  ေစာေရာက္ေနသလို စိတ္ပူပန္မွဳကလည္း ေႏြေန႕လည္ အပူခ်ိန္နဲ႕ အၿပိဳင္ ဦးဇင္းစိတ္ကို ပူေလာင္ေနေစပါတယ္။

သတ္မွတ္ခ်ိန္ထက္ တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ေနာက္က်ေနခဲ႕သည့္တိုင္ ဒကာမရဲ႕ အရိပ္ေယာင္ေတာင္ မၿမင္ရေသးပါ။ ေန႕လည္ခင္းမို႕ အပူခ်ိန္ ၾကီးစိုးမႈနဲ႕ အတူ ဦးဇင္းလည္း အလိုမက်မႈေတြ၊ စိတ္မ႐ွည္ႏိုင္မႈေတြက ဝင္ေရာက္လာေနေတာ့တယ္။ ဒကာမအတြက္ သို႕ေလာ သို႕ေလာ ဆိုေသာ စိတ္ပူပန္မႈနွင့္ အတူ ေရာက္သင့္တဲ့ အခ်ိန္ထက္ မ်ားစြာ ေနာက္က်လာခဲ႕ပါတယ္။ လိုင္းကားေတြသာ တစ္စီးၿပီး တစ္စီး အဆက္မၿပတ္ သြားလာေနေပမဲ့လည္း ထိုဒကာမကို မေတြ႕ျမင္ရေသးပါ။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီလို ၿဖစ္ေနတဲ႕ အခ်ိန္ ကေလးငယ္တစ္ဦး အသက္အားၿဖင့္ (၉) နွစ္၊ (၁၀) နွစ္အရြယ္ ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ ဘယ္ကေန ေပါက္ခ်လာတယ္ မသိ ဦးဇင္းဆီမွာ ပိုက္ဆံလာေတာင္း ေနပါေတာ့တယ္။

"ဘုန္းဘုန္းရယ္ သား ထမင္းမစားရေသးလို႕ သားကို ပိုက္ဆံ (၅၀) ေလာက္ေပးပါ.. ဘုန္းဘုန္းရယ္ သား ေတာင္းပန္ပါတယ္ သားဗိုက္ဆာေနလို႕ပါ" တဲ႕။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ အခုလို ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ၾကတဲ့ ကေလးေတြ အေျမာက္အၿမား ရွိတတ္ၾကပါတယ္။  အမွန္အကန္လည္း ရွိၾကသလို လိမ္လည္ၾကတဲ႕ ကေလးေတြလည္း မ်ားစြာ ရွိသည္လို႕ ဦးဇင္း ၾကားဖူးထားေသးတယ္။ ဦးဇင္းနား ကပ္ၿပီး ပိုက္ဆံလာေတာင္းတဲ့ ကေလးငယ္ကို ၾကည့္ၿပီး ေဝခြဲမရျဖစ္မိသလို စိတ္ထဲမွာလည္း အလိုမက်မႈေတြက ၾကီးစိုးေနတာမုိ႕  ပိုက္ဆံလာေတာင္းတဲ႕ ကေလးကို ခပ္တည္တည္ စိုက္ၾကည့္ၿပီး ေနာက္တစ္ခါ လာမေတာင္းဖို႕ကို အသံခပ္မာမာနဲ႕ ဦးဇင္း သတိေပးလိုက္မိတယ္။

ေစတနာ မရွိလို႕ရယ္လဲ မဟုတ္ တခ်ိဳ႕ေသာ ေစတနာေတြက ပ်က္စီးေစဖို႕ရာ အေထာက္အပံ႕တစ္ခု ၿဖစ္ေပၚေစခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္သူမဆို စဥ္းစားဆင္ၿခင္ သင့္တယ္ မဟုတ္လား။ အဆိုပါ ကေလးေလးက ဦးဇင္းနဲ႕ မနီးမေဝး အရိပ္ေအာက္မွာ ႐ွိတဲ့ ေေၿမသလင္းေပၚ ထိုင္ေနၿပီး ဦးဇင္းကို တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လွမ္းၾကည့္ေနပါတယ္။ ဦးဇင္းအထင္မွာေတာ့ အသံမာမာနဲ႕ သတိေပးလိုက္တာေၾကာင့္ ဒီကေလးဟာ ဦးဇင္းရဲ႕ ေဝးရာကို ထြက္သြားလိမ့္မယ္လို႕ ထင္ေနခဲ့ေပမဲ့လည္း ထင္သလို ေဝးရာသို႕ ထြက္မသြားပဲ မလွမ္းမကမ္း ေနရာကေန ဦးဇင္းကို ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္ လုပ္ေနပါေသးတယ္။ ဦးဇင္းလည္း ဒကာမကို ဆက္ေစာင့္ေနရင္း စိတ္ထဲမွေန၍ " ကေလးေတြမ်ား အေၾကာက္တရား နည္းလိုက္ၾကတာ ဒီတစ္ခါ ငါ့ဆီ ပိုက္ဆံထပ္လာ ေတာင္းရဲ ေတာင္းၾကည့္ " ဟု စိတ္ထဲကေန ႀကိမ္းဝါးသလို ေျပာလိုက္မိတယ္။

ေန႕လည္ခင္း လူသူ နည္းပါးေနခ်ိန္မို႕ကားမွတ္တိုင္မွာေတာ့ ဦးဇင္းနဲ႕ မလွမ္းမကမ္း ေနရာမွာ ဦးဇင္းကို ၾကည့္ေနတဲ့ ပိုက္ဆံေတာင္းတဲ့ ကေလးရယ္သာ ရွိေတာ့တယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ထိုကေလးငယ္က မလႈပ္တလႈပ္နဲ႕ ဦးဇင္းရဲ႕ အနားကို တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕  ခ်ည္းကပ္လာခဲ့တယ္။ ထိုကေလးရဲ႕ အျပဳအမူေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဒကာမ ေရာက္မလာတဲ့ အတြက္ အလိုမက် ျဖစ္မိတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ေႏြေနပူ၏ အပူခ်ိန္ ႀကီးစိုးမႈေအာက္မွာ ဦးဇင္းစိတ္ေတြဟာ ဆူေဝပြက္ထမႈဆီကိုသာ ဦးတည္ေနပါေတာ့တယ္။ ကေလးဟန္ပန္ ကေလးဉာဏ္နဲ႕ ဦးဇင္းရဲ႕ အနား မသိမသာ တိုးတိုးလာေနတဲ့ အဆိုပါကေလးကို မသိဟန္ေဆာင္ေနရင္း " လာခဲ႕ နင္ အနားေရာက္မွ ခပ္နာနာေလး ဆံုးမပစ္မယ္ လာခဲ႕ " လို႕ စိတ္ထဲမွ ေတြးေတာရင္း ကေလး အနား ေရာက္လာမယ့္ အခ်ိန္ကိုသာ ဦးဇင္း ေစာင့္ေနလိုက္မိတယ္။

ထိုသုိ႕ ေစာင့္ေနခ်ိန္မွာပဲ တေရြ႕ေရြ႕နီးလာေနတဲ႕ မထင္မွတ္စြာဘဲ ကေလးငယ္က ဦးဇင္းရဲ႕ လက္တစ္ကမ္းအကြာမွ ေနလို႕ သူရဲ႕ ညစ္ေပေနတဲ့ လက္ထဲမွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ႕ (၅၀) တန္ အရြက္ေလး နွစ္ရြက္ကို အသာျဖန္႕ျပၿပီး "ဘုန္းဘုန္း ကားခ မရွိရင္ ဒီမနက္ သား ေတာင္းထားတဲ႕ ပိုက္ဆံ (၁၀၀) ရွိပါတယ္၊ အဲဒီ (၁၀၀) ထဲက (၅၀) ကို ဘုန္းဘုန္း ကားခ အၿဖစ္ ယူပါလား" တဲ့။ မဝံ႕မရဲ စကားသံနဲ႕အတူ ကေလးငယ္ရဲ႕ အၿပဳအမူေၾကာင့္ ထိုခဏမွာ ဦးဇင္း ရင္ထဲ ဘယ္လို ျဖစ္သြားမွန္း မသိဘူး။

ႏြမ္းဖတ္ၿပီး ေၾကမြမတတ္ျဖစ္ေနတဲ့ (၅၀)တန္ အေဟာင္းေလး နွစ္ရြက္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ကေလးငယ္က ဦးဇင္းကို ကားမွတ္တိုင္မွာ ကားခမရွိလို႕ အၾကာၾကီး ထိုင္ေစာင့္ေနတယ္လို႕ ထင္ၿပီး သူေတာင္းလို႕ ရထားတဲ႕ ပိုက္ဆံေလးေတြထဲက တစ္ဝက္ခြဲယူဖို႕ ေျပာလာတဲ့အခါ ကေလးရဲ႕ ၿဖဴစင္တဲ႕ စိတ္ထားေတြေၾကာင့္ မိမိကိုယ္မိမိ မ်ားစြာ ရွက္ရြံ႕ျခင္း ျဖစ္မိခဲ့တယ္။ ဒီ့အျပင္ မ်ားစြာေသာ ခံစားမႈ၊ အသိတရား စတဲ့စတဲ့ အေတြးမ်ားစြာနဲ႕ ထိုကေလးငယ္ကို အခ်ိန္ၾကာၿမင့္စြာ စိုက္ၾကည့္ေနမိရင္း ေဖာ္မၿပနိုင္တဲ့ ပီတိတစ္ခုနွင့္ အတူ ဘဝတစ္သက္စာအတြက္ ၿပန္လည္ ေတြးမိေလတိုင္း ရွက္ရြံ႕ဖြယ္၊ အသိတရား ရဖြယ္၊ အမည္မသိေသာ ခံစားမွဳ တစ္စံုတစ္ရာ အတိၿဖင့္.....။ ။

အိန္ဂ်ယ္လိႈင္

International Rescue Committee (Maesot) ရဲ႕ ခန္းမက်ယ္ၾကီးထဲမွာ လူ ၂၅ ေယာက္၏ အသက္ရွႈသံမွအပ လံုး၀တိတ္ဆိတ္ေနသည္။

လူအားလံုးရဲ႕ အၾကည့္ေတြက ခန္းမရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအလည္တည့္တည္မွာ ထိုင္ေနေသာ ကၽြန္မထံသို႕.................

ဒီအခ်ိန္မတိုင္ခင္ေလးတင္ ညိဳ႕ရဲ႕ အထက္အရာရွိ Peterက မင္းက မင္းက Data analysis မွာလဲ လုပ္သက္ရွိခဲ့တယ္ မင္းရဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳအရလဲ Survey ပိုင္းမွာလည္း

စိတ္ခ်ရမယ္လို႕ ငါယံုၾကည္တယ္.......။

ဆိုေတာ့ ငါတို႕အဲဒီ (၂)ခုလံုး တျပိဳင္တည္းလုပ္ခ်င္တဲ့အတြက္ မင္းဘယ္တစ္ခုကို ပိုျပီးလုပ္ခ်င္စိတ္ရွိလဲ?

ပိုျပီးစိတ္အားထက္သန္လဲ? မင္းဘာသာေရြးပါ။

Data ပိုင္းဆိုရင္ေတာ့ မင္းရံုးမွာေနရမယ္။ Air-con နဲ႕ ေကာ္ဖီေလးနဲ႕ Laptop ေလးနဲ႕ အလုပ္လုပ္ရမယ္။

Survey ပိုင္းမွာဆိုရင္ေတာ့ ေနပူထဲသြားရမယ္။

မင္း တို႕ လူ မ်ိဳး ေတြ ရဲ႕ နယ္ စပ္ ဘ ၀ ေတြ ကို အ ရွိ အ တိုင္း မင္း ျမင္ ႏိုင္ မယ္။

သူ တို႕ စ ကား သံ ေတြ မင္း ၾကား ရ မယ္။

တျဖည္းျဖည္းၾကီးစိုးလာေသာ တိတ္ဆိတ္ျခင္းဒဏ္ ႏွင့္ ညိဳ႕ဦးေႏွာက္အတြင္းမွ အားျပိဳင္မႈတို႕ကို သည္းမခံႏုိင္တဲ့အဆံုး

“ကၽြန္မ field ထဲမွာပဲ survey ဆင္းမယ္”

တခ်ိဳ႕ကေတာ့ စိတ္ပ်က္တဲ့အၾကည့္ေတြ တခ်ိဳ႕မ်က္၀န္းေတြကေတာ့ ဂုဏ္ျပဳေနသေယာင္ေယာင္....။

ညိဳ႕ အေနနဲ႕ ၃လလံုးလံုး field ထဲမွာ တခ်က္မွ မညည္းမညဴ စိတ္ပါ၀င္စားစြာ အလုပ္လုပ္ခဲ့ပါသည္။

မညည္းညဴခဲ့ေပမယ့္ ရင္ထဲမွာ မ်က္ရည္က်ခဲ့ရသည္မ်ား စိတ္အားတက္ၾကြခဲ့ရသည္မ်ား ကေတာ့ ပံုျပင္ႏွယ္။

-------

ညိဳ႕ရင္ကို တိုက္စားသြားတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးေတြကေတာ့ ကမာၻေက်ာ္ ရုပ္ရွင္ေတြထက္ အဆတစ္ရာမက ရင္နင့္ဖြယ္ေကာင္းလြန္းလွတာ ရွိသလို ေခတ္စနစ္ဆိုးရဲ႕ တိုက္စားျခင္းကို အားနဲ႕မာန္နဲ႕ ရုန္းကန္ေတာ္လွန္ေနၾကတာေတြလဲ ပါသည္။

-

ပထမဆံုးမိတ္ဆက္ေပးခ်င္တဲ့ ဘ၀ တစ္ခုကေတာ့

-

မခင္ခင္ၾကည္ - ရန္ကုန္ဇာတိ၊ MSc (Maths)၊ အသက္ ၃၃ ႏွစ္၊ အရက္ႏွင့္ မူးယစ္ေဆးသံုးစြဲသူတစ္ဦး၏ဇနီး၊

ကေလး ၃ ေယာက္ရွိ၊ ေျခတဖက္ဆြံ႕ရွာသူ၊ လက္ရွိ မဲ့ေဆာက္ဆင္ေျခဖံုး တစ္ခုအနီးရွိ ႏြားတင္းကုပ္တြင္ တရားမ၀င္ ေနထိုင္။

ကၽြန္မတို႕ကိုျမင္ျမင္ခ်င္း သမီးငယ္ေလးကို ဆြဲျပီး ဂ်ိဳင္းေထာက္ေလးေထာက္လို႕ လာဖမ္းတဲ့သူေတြမ်ားလားဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႕ အခန္းေနာက္ကြယ္မွာ ၀င္ပုန္းလိုက္တာ ျမင္ျဖစ္ေအာင္ျမင္လိုက္ေတာ့ တို႕ဗမာေတြဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာေတာင္ ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္လွ်ိုဳး က်ီးလန္႕စာစား ပုန္းကြယ္ေနရပါလားဆိုျပီး အသိထဲမွာ ဆတ္ခနဲ ခါသြားရတယ္။ မခင္ခင္ၾကည္ေနထိုင္ရာ ႏြားတင္းကုပ္ေလးထဲကို ကၽြန္မေရာက္သြားေတာ့ အငယ္ဆံုးသမီးေလးတစ္ေယာက္ပဲ အနားမွာရွိေနျပီး ကေလးအၾကီး ႏွစ္ေယာက္က ႏြားေက်ာင္းထြက္သြားပါသတဲ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္မိတ္ဆက္ျပီး မခင္ခင္ၾကည္ရဲ႕ ေနာက္ခံအေၾကာင္းေလးေတြ ေမးတဲ့အခါ.................

“ညီမရယ္... အစ္မက လူမ်ိဳးျခားနဲ႕အိမ္ေထာင္က်ခဲ့တာေလ။ အစပိုင္းတုန္းကေတာ့ အစ္မမိဘေတြ အိမ္မွာေနတယ္။

အစ္မေယာက္်ားကလဲ အလုပ္လုပ္ရင္း မိသားစုကိုၾကည့္ပါတယ္။ အစ္မလဲ က်ဴရွင္လိုက္သင္တယ္ေလ။

ဒါေပမယ့္ ကေလးအငယ္ဆံုးေလးေမြးျပီးတဲ့အခ်ိန္ေလာက္မွာ သူ... ေဖာက္လာေတာ့တာပါပဲ။

ဘယ္ကဘယ္လိုတတ္လာလဲ မသိဘူး။ အရက္ေရာ ေဆးေရာ လုပ္ေတာ့တာပါပဲ။

အစ္မမိဘေတြလဲ သည္းမခံႏိုင္တဲ့အဆံုး ႏွင္ခ်လိုက္တယ္ေလ။

(ေၾသာ္..... လင္ဆိုးမယားတစ္ေယာက္ရဲ႕ တဖားဖားျဖစ္အင္ေတြကို ဆက္ျပီး ၾကားရဦးမွာပါလား??

ဒါေပမယ့္ မ်က္ႏွာကိုပကတိအတိုင္းထားမိညိဳ၊ ဘ၀နာတဲ့ ပညာတတ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ မာနကို သြားမထိခိုက္ေစနဲ႕ သူေျပာျပတာေတြကို ေကာက္ျခစ္ရင္း အေကာင္းဆံုးနားေထာင္သူအျဖစ္နဲ႕ ႏွစ္သိမ့္ေပးရမယ္ေလ)

အစ္မလဲ ျခစ္ျခဳတ္ကုတ္ကပ္ျပီး အေမတို႕ ရပ္ကြက္ထဲမွာပဲ အိမ္ေလးတစ္လံုး ၆ လစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ျပီးကာမွ သူက နယ္စပ္ကိုသြားမယ္။ အဲဒီမွာ အလုပ္ေကာင္းတယ္။ နင္တို႕သားအမိေတြကိုလဲ စိတ္မခ်ေတာ့ အကုန္လံုးသြားမယ္။ လိုက္ခဲ့။ ျမ၀တီကေန ဟိုဘက္ကိုကူးဖို႕ ငါအဆက္သြယ္ ရွာထားျပီးျပီ။

နင္ဒီမွာစာသင္တာ ႏွစ္ပဲေျခာက္ျပား၊ငါအလုပ္လုပ္တာလဲ ဘယ္ေလာက္မွရတာမဟုတ္ဘူး ဆိုျပီး ေခၚခ်လာတယ္ကြယ္။

(ေအာ္ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္းရွားပါးျခင္းရဲ႕ တရားခံဘယ္သူေတြမ်ားလဲ? မိသားတစ္စုအတြက္

သူမ်ားႏုိင္ငံမွာ တရားမ၀င္အလုပ္သြားရွာရေလာက္တဲ့အေျခအေနေတြကို ဘယ္သူေတြက ဖန္တီးေနတာလဲ?)

ျမ၀တီေရာက္ေတာ့ ပြဲစားဆိုတဲ့လူ လာေခၚျပီး မဲ့ေဆာက္ကို ပို႕ေပးတယ္။

အခန္းေလးတခန္းမွာ အစ္မတို႕ မိသားစုကို ထားေပးတယ္။ အဲ့ဒီပြဲစားက ငါျပန္လာေခၚမယ္၊ ေနခဲ့ၾကဦး။

ငါနင္တို႕အတြက္ အလုပ္လိုက္ရွာဦးမယ္၊ အခုရွိတဲ့ ပိုက္ဆံေပးလိုက္ဦး။ အလုပ္ရဖို႕ ေငြေပးသင့္ေပးရမွာ လိုိ႕ ဆိုျပီးေတာ့ အခန္းတံခါးကို အျပင္က ေသာ့ခတ္သြားတယ္ေလ။

အစ္မတို႕မွာ စားစရာလဲမရွိ ေသာက္စရာေရေတာင္မရွိဘူး ညီမရယ္။ အျပင္လဲထြက္လို႕မရ၊ ထြက္လို႕ရေတာင္ မထြက္ရဲပါဘူး။ ညီမစဥ္းစားၾကည့္ေလ... အဖမ္းအဆီးကိစၥေတြၾကားဖူးေနေတာ့ ခိုး၀င္လာရတဲ့ အစ္မတို႕မွာ ဘယ္ကုိ သြားလာရဲပါ့မလဲ။

တစ္ေန႕နဲ႕တစ္ညလံုးလံုး အဲ့အခန္းထဲမွာပိတ္ခံထားရတယ္ကြယ္။

( ခိုးတယ္ဆိုတာ ဘယ္ေနရာမွာမွမေကာင္းဘူး။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေခါင္းထဲမွာ အျမစ္တြယ္ေနတဲ့ အသိတစ္ခုက တအိအိနဲ႕ နိမ့္ဆင္းျပိဳက်ေနတယ္။ မေကာင္းတာေတာ့မေကာင္းဘူး။ သူတို႕ခမ်ာ လူျဖစ္ရဲ႕သားနဲ႕ ေလွာင္အိမ္ အက်ဥ္းခ်ခံရတာ ဒါေပမယ့္ ခိုး၀င္တယ္ဆိုတဲ့ ကိစၥကေရာ?? ဘယ္သူ႕မွာတာ၀န္ရွိပါသလဲ??)

ေနာက္ေတာ့ အိမ္ရွင္က လာေျပာတယ္။

အစ္မတို႕လဲ ရွမ္းလိုမတတ္ေတာ့ တစ္ခန္းေက်ာ္က ကေလးမေလးတစ္ေယာက္က ဘာသာျပန္ေပးတယ္ေလ။

အခန္းခေပးဖို႕လာေျပာတာတဲ့။ အစ္မတို႕မွာရွိသမွ်ပိုက္ဆံအကုန္ ဟိုလူကယူသြားျပီေလ။

ဘယ္လိုမွရွင္းျပလို႕မရတဲ့အဆံုး တစ္မိသားစုလံုး လမ္းေပၚဆြဲခ်ခံရတာပဲကြယ္။

အစ္မရန္ကုန္မွာ ဆရာမလုပ္ခဲ့တာပါ။ တစ္ခါမွ အဲ့လိုေစာ္ကားမခံရဖူးဘူး။ ရွက္လိုက္တာလြန္ပါေရာ။

ျပန္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဘယ္ကစရိတ္နဲ႕ျပန္ရမွာလဲ။ တျပားမွကိုလက္ထဲမွာ မရွိေတာ့တာ။

( သူ႕ေနရာမွ ကၽြန္မသာဆိုရင္ ဆိုတဲ့အေတြးကို အဆံုးထိမေရာက္သြားေအာင္ ဟန္႕တားထားလိုက္သည္။

မေတြးရဲပါ။ မေတြး၀ံ့ပါ။ ညိဳသာဆိုရင္..........အုိ..မေတြးပါနဲ႕ဆို..... အတၱအေရခြံတစ္ခုကို ကမန္းကတန္း ေကာက္ယူ၀တ္ဆင္ လိုက္ရေတာ့သည္)

အဲဒီအခ်ိန္ အစ္မေယာက္်ားက ပြဲစားကို ရွာမယ္ဆိုျပီး ထြက္သြားတယ္။

အစ္မနဲ႕ ကေလး၃ေယာက္ တစ္ညလံုး အမႈိက္ပံုတခုနားမွာ ပုန္းျပီး က်န္ေနခဲ့တာေပါ့။

မနက္က်ေတာ့ သူျပန္လာေပမယ့္ ပြဲစားကိုမေတြ႕ခဲ့ဘူး ေျပာေပမယ့္ အရက္ေတြေတာ့ မူးလာျပန္တယ္ကြယ္။

ဘယ္ကပိုက္ဆံနဲ႕ ေသာက္ခဲ့လဲေတာ့ အစ္မ မသိဘူး။ သူေနာက္တစ္ခါ ထပ္ထြက္သြားျပီးေတာ့

ျပန္ေပၚမလာေတာ့တာ ဒီေန႕အထိပါပဲကြယ္။ အဲ့ဒီေန႕ပဲ အစ္မတို႕ကို ႏြားေမြးတဲ့ အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္ကေတြ႕လို႕ ဒီတင္းကုပ္ကေလးမွာ ေပးထားတာညီမေလးရယ္။ အစ္မလဲအစပိုင္းက အဲ့အဘိုးၾကီးရဲ႕သဒၶါေၾကးေလးနဲ႕ အသက္ဆက္ေနရေပမယ့္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အစ္မလဲ တန္ရာတန္ေၾကးေပးရေတာ့တာေပါ့...”

ေနာက္ဆံုးစကားလံုးမ်ားကိုေျပာခ်ိန္မွာ သူ႔ေပါင္ေပၚေခါင္းအံုးျပီး အိပ္ေနတဲ့သမီးငယ္ေလးရဲ႕နားကို မသိမသာပိတ္လိုက္တာ ေတြ႕ရေတာ့ ညိဳ႕မ်က္ရည္ေတြ စိ္မ့္ထြက္လာရသည္။

( ပညာတတ္ဆရာမတစ္ေယာက္ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္အေရြးမွားရာက စ လာလိုက္တဲ့ အမွားေတြျပႆနာေတြ ေၾကကြဲဖြယ္ေတြ .... ၆လက္မ မွ မျခားတဲ့ ႏုိင္ငံျခားမွာ ဆက္လက္ျပီး ခံစားရဦးမယ့္ ဒုကၡေတြ။ ကေလးငယ္ေလး ၃ ေယာက္ရဲ႕ေရွ႕ေရးအတြက္ ဘာမဆို ဘယ္သူ႕ကိုမဆို ထိုးေကၽြးေပးလိုက္မယ့္ အစေတးခံ မိခင္ေမတၱာ)

အို.........ေတာ္ျပီ.. ေတာ္ျပီ...ဆက္မၾကားပါရေစနဲ႕ေတာ့.......... ေက်းဇူးျပဳျပီး ရပ္လိုက္ပါေတာ့ေနာ္……။

အဲ့ဒီေန႕ကေတာ့ မ်က္ရည္လြယ္တဲ့ကၽြန္မ တရိရိတိုက္စားျခင္းတစ္ပုဒ္ကို ရင္နာနာနဲ႕ ဆံုးေအာင္ နားမေထာင္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး တိုက္စားျခင္းကို အံတုေနေသာ လူသားတစ္ဦးႏွင့္လဲ မိတ္ဆက္ေပးပါရေစဦးရွင္..... သူ႕နာမည္က

ကိုေက်ာ္ေက်ာ္ဦး - ပဲခူးဇာတိ၊ အထက္တန္းေအာင္၊ အသက္ ၂၄၊ အိမ္ေထာင္မရွိ၊ တရားမ၀င္ေနထိုင္၊ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္သား။

တစ္လံုးကို ၈ေပပတ္လည္ေလာက္ရွိမည့္ တဲကုပ္ကုပ္ေလးေတြခ်ည္း ရွိေနသည့္ ဗမာရပ္ကြက္တစ္ခုအတြင္းက တစ္ခုေသာ တဲငယ္ေလးေရွ႕မွာ ပြတ္ခၽြန္းေဆးလိပ္ကို ဖြာရႈိက္ရင္း ညေနခင္းကိုခံစားေနသူကေတာ့ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္ဦးပါပဲ။

တစ္ေနကုန္တစ္ေနခမ္း အလုပ္ခြင္ထဲမွာ အလုပ္ၾကမ္းေတြကို ခႏၶာကိုယ္နဲ႕ ေခၽြးနဲ႕ရင္းျပီး ရွာခဲ့ရေပမယ့္ စစ္တမ္းေမးခြန္းေတြ ေျဖရင္း သူ႕ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ မေမာတမ္း ဒီလိုရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။

“ ကၽြန္ေတာ္ထြက္လာတုန္းက အသက္ ၁၈ ႏွစ္ပါ။ မဲ့ေဆာက္ကုိေရာက္တာ ၁ႏွစ္ခြဲပဲ ရွိပါေသးတယ္။

ထြက္လာတုန္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ငယ္ေသးတယ္၊ စားေသာက္ဆိုင္မွာ အလုပ္ရမယ္၊ လခေကာင္းမယ္ဆိုျပီး ရေနာင္းမွာေတြ႕တဲ့ လူတစ္ေယာက္က ထိုင္းဘက္ကမ္းကို ေခၚလာတယ္။ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ရတာ ငါးဖမ္းသေဘၤာတစ္စင္းမွာပါ။ ရွမ္းစကားလဲမတတ္ ငါးလုပ္ငန္းလဲ မကၽြမ္းက်င္တဲ့သူဆိုေတာ့ မၾကာခဏ ဆူခံ ရိုက္ခံရတယ္။

(အင္းးးး ဟိုဘက္ကမ္း ဒီဘက္ကမ္း တကယ္ဆို ဘာမွေ၀းတာမဟုတ္ဘူး။ ႏိုင္ငံကဆင္းရဲနိမ့္က်ခဲ့ေတာ့ ဒီလိုဒီလို ျဖစ္ရပ္မ်ိဳးေတြ အေရာင္းအ၀ယ္ခံ လူ႕အခြင့္အေရး ဆံုးရႈံးရရွာသူေတြရဲ႕ ရင္နာစရာေတြ။

ငါေတာင္ ဒီေလာက္နာက်င္ရမွာေတာ့ ဘ၀တစ္ခုလံုးထိခိုက္ခဲ့ရသူေတြမွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ နာက်ည္းလိုက္မလဲ?? အို ...မေတြးပါနဲ႕ေလ.. ဆက္နားေထာင္ မိညိဳ... ဆက္နားေထာင္)

ဒီမွာၾကည့္ပါ အစ္မ... ကၽြန္ေတာ့လက္က ေကာက္ေနတာ ျမင္လား??

အဲဒီသေဘၤာက လူေတြရိုက္လိုက္တာ ဘယ္ဘက္လက္က်ိဳးသြားျပီး ဗမာအလုပ္သမားအခ်င္းခ်င္း ရွိတာေလးနဲ႕ ၾကပ္စီးေပးထားၾကလို႕ လက္ မျဖတ္ပစ္ရတာပါ။ အဲဒီတုန္းကလဲ အားလံုး ၀ိုင္းတားၾကလို႕သာ

ပင္လယ္ထဲအပစ္ခ်မခံရတာ။ ေရလယ္ေခါင္ၾကီးမွာ ရိုက္ႏွိက္ထားတဲ့ဒါဏ္ရာေတြနဲ႕ ပစ္ခ်ခံရင္ ေသမွာပဲ။

( အို.... ဘုရားသခင္..... လူသားခ်င္းစာနာစိတ္ဆိုတာ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားဆိုတာ ဘယ္မွာလဲ? )

အဲဒီေနာက္ပိုင္း ကမ္းကပ္တိုင္း ေျပးဖို႕ၾကံတာပါပဲဗ်ာ။ ၃ ခါေလာက္ ထြက္ေျပးလို႕ အရိုက္ခံရျပီး ၄ၾကိမ္ေျမာက္မွာ

ရွမ္းမိတ္ေဆြ ၂ ေယာက္အကူအညီနဲ႕ ထြက္ေျပးလာႏို္င္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ ကိုယ္၌က ဘတ္ (အလုပ္သမားကဒ္) မရွိ ပါ့တ္စ္ပို႕မရွိနဲ႕ေလဗ်ာ။ဘယ္လုိလုပ္ ေပၚေပၚထင္ထင္သြားလာရဲမွာလဲ။

ဒီလိုပဲ လူပို႕တဲ့ကား ထဲမွာ ၾကပ္ၾကပ္သိပ္သိပ္နဲ႕ လိုက္ျပီး ဘန္ေကာက္ကို ေရာက္သြားေသးတယ္။

အဆင္မေျပပါဘူးဗ်ာ။ ဘန္ေကာက္မွာ သူေတာင္းစား မျဖစ္ခဲ့ရံုတမယ္ပါပဲ။

ဒါနဲ႕ ဒီဘက္ကို ထပ္ခိုးထြက္လာရျပီး အခုေဆာက္လုပ္ေရးတခုမွာ ၀င္လုပ္ေနရတယ္။

တခါတေလလဲ ရဲဖမ္းရင္ တစ္ေန႕စာကုန္တာပါပဲ။ ဒါေတာင္ ဒီႏွစ္ေတြအတြင္း ရွမ္းလိုေတာ္ေတာ္ေျပာတတ္လာလို႕ေနာ္။

(အလုပ္သမားကဒ္လုပ္ဖို႕က အလုပ္ရွင္ရဲ႕ေထာက္ခံစာရယ္ တစ္ႏွစ္စာ ဘတ္ေငြ ၁၈၀၀ ရယ္၊ ပြဲစားခက ဘတ္ေငြ ၁၂၀၀၊ ပါတ္စ္စပို႕အေသးလို႕ သူတို႕ေခၚတဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံအတြင္းသြားလာခြင့္ ပါတ္စ္ပို႕က လုပ္ခြင့္ရပ္ဆိုင္းထားခ်ိန္။ လုပ္ခြင့္ရရင္ေတာင္မွ ပြဲစားခမပါ အနည္းဆံုး ဘတ္ေငြ ၆၀၀၀ႏွင့္ အထက္။

တစ္ေန႕လုပ္မွ ဘတ္ ၁၈၀-၂၀၀ သာရေသာသူမ်ား ဘယ္ကဘယ္လို? ဟူးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး)

မဟုတ္ရင္ ဖမ္းခံရျပီး သြန္တဲ့အထဲပါသြားဦးမွာ။ သြန္ရင္လဲ ဒီဖက္ကို ျပန္လာရမွာပဲဗ်။

ဟိုဘက္က ျပည္ေတာ္ျပန္ၾကိဳဆိုေရးမွာလဲ အလုပ္မရွိအကိုင္မရွိနဲ႕ ဘတ္ ၂၂၀၀ မေပးႏိုင္ဘူး။ တစ္ေန႕ထမင္းဖိုး ဘတ္၁၀၀ လဲ မတတ္ႏိုင္ဘူး။

အဲဒါေတြထက္ပိုတာက ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ကထြက္လာတာ ၆ ႏွစ္ရွိျပီ၊ အေမ့အိမ္ကိုအရမ္းျပန္ခ်င္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒီလိုလက္လြတ္ခြက္ခၽြတ္ဘ၀နဲ႕ေတာ့ မျပန္ဘူးဗ်ာ။ စုျပီးေဆာင္းျပီးမွ ျပန္မယ္။

အိမ္ကိုေတာ့အခုလဲ အဆက္အသြယ္ရပါတယ္။

ေငြထုပ္ပိုက္ျပီး မျပန္ႏိုင္ေတာင္ လူလူသူသူျဖစ္ေတာ့ ျပန္လာမယ္ဗ်ာ လို႕ပဲ

အေဖတို႕အေမတို႕ကိုေျပာထားတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ရသေလာက္ ဒီမွာပဲ ကုပ္ကပ္ေနျပီး အေဖ့ကိုေျပာသလို လူလူသူသူ အင္းး လူလူသူသူေပါ့ဗ်ာ....”

(လူလူသူသူ အိမ္ျပန္ခ်င္လို႕တဲ့.... သူ႕လက္ရွိဘ၀ကို သူဘယ္လိုမ်ား အဓိပၸါယ္ဖြင့္ထားပါလိမ့္?

အေမ့အိမ္ကို လြမ္းတာေတာင္ ရဲဖမ္းမွာေၾကာက္ရ ျပည္ေတာ္ျပန္ၾကိဳဆိုေရးကိုတြက္ရ

သူျဖစ္ခ်င္တဲ့ လူလူသူသူ.... ေၾသာ္......လူလူသူသူ.................)

အင္းးးး ဒီလိုဆိုေတာ့လဲ တိုက္စားျခင္းကိုေတာ္လွန္ေနတဲ့ လုပ္အားအလွနဲ႕ မာနမႈန္ပ်ပ်ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ကို ျမင္ေနရသလို....

---

ခ်စ္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္

မိုးၾကာညိဳ

ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူမ်ိဳးေတြက ေညႇာ္နံ႔ကေန ေရာဂါေတြ ရေစတယ္၊ ေရာဂါရေနရင္လဲ ဆိုးေစတယ္လို႔ ဘာသုေတသနမွ မလုပ္ဘဲ ယံုၾကည္ၾကတယ္။ သိပၸံပညာသင္သူ လူငယ္ေတြကေတာ့ တြင္တြင္ျငင္းၾကတယ္။ ဆရာဝန္ျဖစ္စတံုးကလဲ ေမးလာရင္ ဟိုလို-ဒီလိုလို ေျဖဘူးခဲ့တယ္ဆိုတာကို ဝန္ခံပါတယ္။

ေလထဲမွာ Organic chemicals (ေအာ္ဂဲနစ္) ဓါတ္ေတြ ပါေနတာကို Volatile organic compounds (VOCs) ေခၚတယ္။ (ေအာ္ဂဲနစ္) ဆိုတာ ကာဗြန္ပါတဲ့ ျဒပ္ေပါင္းေတြျဖစ္တယ္။ ဒါေတြဟာ က်န္းမာေရးကို ေရတို-ေရရွည္ ထိခိုက္ေစမွာေတြ ျဖစ္တယ္။ ေရရွည္ ျဖစ္ေစတာက ပိုမ်ားၿပီး၊ ေဆာင္းတြင္းမွာ ပိုဆိုးတယ္။

အေရာင္ဆိုးေဆးေတြ၊ သုတ္ေဆးေတြ၊ ပိုးသတ္ေဆးေတြ၊ သန္႔ရွင္းေရးသံုး ဓါတုေဆးေတြ၊ ေဆာက္လုပ္ေရး ပစၥည္းေတြ၊ ရံုးသံုးစက္ကရိယာပစၥည္းေတြ၊ စာေရးကရိယာေတြ၊ အလွအပ အသံုးအေဆာင္ေတြ၊ စတာ စတာေတြကေန ေလထဲမွာ VOCs ေတြ ပါေနတယ္။ ကုန္ကုန္ ေျပာရရင္ ေလသန္႔ေစတဲ့ ေဆးထဲမွာလဲ ေလမသန္႔တာေတြ ပါတာသတိျပဳပါ။

VOCs ေတြဟာ တျခားဟာေတြထက္ ေရဆူအမွတ္ နိမ့္လို႔ အေငြ႔အေနနဲ႔ ထြက္ေနတာ ျဖစ္တယ္။ ဥပမာ သုတ္ေဆး၊ ပလာစတာ၊ နံရံနဲ႔ မ်က္ႏွာက်က္ေတြထဲမွာပါတဲ့ Formaldehyde (ေဖၚမာ္လ္ဒီဟိုက္) ဟာ –19 ºC (–2 ºF) ဆိုရင္ ဆူျပီ။ (ေဖၚမာ္လ္ဒီဟိုက္) အျပင္ Decane, Butoxyethanol, Isopentane, Limonene, Styrene, Xylenes, Toluene, Perchloroethylene, Methylene chloride နဲ႔ Vinyl chloride ေတြ ပါဝင္တယ္။ လူလုပ္တာေတြသာမက (ဖန္းဂတ္) မိႈေတြ ကေနလဲ ျဖစ္ေစတယ္။ အနံ႔နဲ႔သိႏိုင္တယ္။ Aldehydes, Alcohols နဲ႔ Ketones ေတြ ပါေနတယ္။ တခါတေလ Geosmin, Hexanone နဲ႔ Octanols ေတြလဲ ပါတတ္တယ္။

က်န္းမာေရး အႏၲရာယ္ေတြကေတာ့ -
• ကေလးေတြမွာ အသက္ရွဴလမ္း နဲ႔ ေရာဂါျပီးစနစ္ေတြကို ထိခိုက္ႏိုင္တယ္။ (အလာဂ်ီ) ရႏိုင္တယ္။
• မ်က္စိ၊ နား၊ လည္ေခ်ာင္းေတြ ထိခိုက္ရာကေန ေခါင္းကိုက္မယ္၊ ပ်ိဳ႕အန္မယ္၊
• အသဲ၊ ေက်ာက္ကပ္၊ ဗဟိုအာရံုေၾကာစနစ္ ထိခိုက္မယ္။
• အားယုတ္မယ္၊ ေခါင္းမူးမယ္၊ ႏွာေခါင္းေသြးထြက္မယ္၊ စိတ္မၾကည္ ျဖစ္မယ္။
• (လူကီးမီးယား) နဲ႔ (လင္ဖိုးမာ) ကင္ဆာေရာဂါေတြ ပိုဆိုးေစတာ သိရတယ္။
• တိရစၧာန္ေတြမွာ ကင္ဆာ ျဖစ္တာ သိရတယ္။ လူေတြမွာ ျဖစ္တာလဲ သံသယ ရွိတယ္။
• ဒီအိမ္၊ ဒီရံုး၊ ဒီအခန္းထဲဝင္မွ ဒါေတြ ျဖစ္တာမ်ိဳးကို ေနမေကာင္းေစအာင္လုပ္ေပးတဲ့ (ဆင္ဒရုမ္း) လို႔ ေခၚၾကတယ္။

ဘယ္လို ေလ်ာ့နည္းေအာင္ လုပ္မလဲ
ဥပေဒလုပ္ျပီး ကန္႔သတ္၊ တားဆီးၾကတယ္။ ၁၉၈၅ မွာ အေမရိကန္ ပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရး ေအဂ်င္စီက ထုတ္တဲ့ ေလ့လာခ်က္အရ အခန္းထဲမွာ အျပင္ထက္ VOCs ၂ ဆကေန ၅ ဆ အထိမ်ားတာ ေတြ႔ရတယ္။ ျမိဳ႕မွာက ေတာထက္ ပိုဆိုးတယ္။ VOCs Sensors (ဆင္တာ) ဆိုတာေတြ တပ္ဆင္ထားရတယ္။ မီးခိုး (အလမ္း) ဆိုတာ အိမ္တိုင္း၊ ရံုးတိုင္း၊ အခန္းတိုင္းမွာ တပ္ထားၾကရတယ္။ ျမန္မာ အေျခခ် ေနထိုင္သူေတြ (အလမ္း) ခဏခဏထမည္လို႔ ျပႆနာ တက္ၾကတာ ၾကားေနရတယ္။

သူမ်ားတိုင္းျပည္ေတြသြားေနၾကရသူေတြဟာ ကိုယ့္အစားအစာကို ခံုမင္စြဲလမ္းၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အလြန္ၾကိဳက္တဲ့ ငါးပိ၊ ငါးေျခာက္ကို သူမ်ားေတြ မစားတတ္လို႔ အနံ႔ကိုမခံႏိုင္ၾကဘူး။ အိမ္နီးခ်င္းေတြနဲ႔ စကားမ်ားရတယ္။ အိႏၵိယမွာ လူဦးေရထူထပ္ျပီး ဆင္းရဲသူေတြမ်ားလြန္းလို႔ အိမ္သာ မလံုေလာက္တဲ့ေနရာေတြမွာ လမ္းေဘး အညစ္အေၾကး စြန္႔ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မစင္နံ႔ခံေနသူေတြက ငါးပိနံ႔ကို မခံႏိုင္ဘူး ေျပာတာဟာ မခံခ်င္စရာအမွန္ဘဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူမ်ိဳးေတြ ခ်က္ျပဳတ္ေၾကာ္ေလွာ္တာေတြထဲမွာ ပါတာေတြကို သုေတသန လုပ္တာ မၾကားေသးဘူး။ အစဥ္အလာ ယံုၾကည္ေနၾကတာကို ဟုတ္-မဟုတ္ လက္ေတြ႔ျပႏိုင္ဘို႔ ၾကိဳးစားၾကရမယ္။

အဆုပ္-ကင္ဆာ ရွိသူကေန 22 VOCs ပါတယ္လို႔ သုေတသနက ဆိုတယ္။ ေနာက္ဆံုးရ က်န္းမာေရးသတင္းမွာ တီဘီ ျဖစ္ေနသူေတြကို ေဆးကုသတာ ထိေရာက္မႈ ရွိ-မရွိ ဆီးစစ္ျပီး အလြယ္နဲ႔ သိမယ္တဲ့။ ဒီသုေတသန ဆရာဝန္ေတြ ေျပာတာက လူနာေတြကေန ထုတ္ေပးေနတဲ့ VOCs ေတြက မတူၾကဘူးတဲ့။ လူေတြရဲ႔ လက္ေဗြပံုစံလို တီဘီ-လူနာေတြက ထူးျခားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

“အလွဴေပးျခင္း၊ ဣေျႏၵကို ဆံုးမျခင္း၊ ကိုယ္ႏႈတ္တို႔ကို ေစာင့္စည္းျခင္းေၾကာင့္ စၾကဝေတးမင္း ရဲ႕ ကိုယ္နံ႔ဟာ စႏၵကူးနံ႔၊ ခံတြင္းနံ႔ဟာ ၾကာညိဳနံ႔ သင္းတယ္” လို႔ မဟာသုဒႆနသုတ္မွာ ဖတ္ရပါမယ္။ လူေတြ အသက္ရွဴထုတ္ရင္လဲ VOCs ဆိုတာေတြ ရာနဲ႔ခ်ည္ျပီး ပါေနႏိုင္တယ္။ ကိုယ္နံ႔ မေကာင္းသူေတြကို အနားမကပ္ခ်င္ၾကတာ အဲဒါေၾကာင့္ေနမယ္။

က်န္းမာေရးစာဟာ သိပၸံစာျဖစ္လို႔ ဘာေတြသာ လုပ္ပါ၊ ဘာေတြမလုပ္ပါနဲ႔ဆိုတာ တန္းစီျပီး ရွိပါတယ္။ ဖတ္ရင္လဲ ပ်င္းစရာ၊ မလိုက္နာႏိုင္တာလဲ မ်ားတာမို႔ တေၾကာင္းထဲနဲ႔ အၾကံေပးရရင္ “သဘာဝနဲ႔ မေဝးမကြာ၊ ရိုးရိုးေလးသာ ေနထိုင္တာ အေကာင္းဆံုးပါ” ခင္ဗ်ား။

ေဒါက္တာ တင္႔ေဆြ

ပို႕စ္ေမာ္ဒန္ လက္ရာေတြထဲမွာ ထင္ရွားတဲ့  ဂ်ပန္စာေရးဆရာ ဟာရူကီ မူရာကာမိ (Haruki Murakami) ဟာရူကီမူရာကာမီဟာ လက္ရွိမွာ အသက္ ၆၃ ႏွစ္ ရွိၿပီး စာေတြ ဆက္လက္ေရးသားဆဲပါ။ စာေပႏိုဘဲလ္ဆုအတြက္လည္း ဆန္ခါတင္စာရင္းထဲမွာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ပါဝင္ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ သူေရးတဲ့ ၀တၳဳရွည္ေတြထဲက ၂၀၀၂ ခုႏွစ္မွာ ဂ်ပန္ဘာသာနဲ႕ ပံုႏွိပ္ခဲ့ၿပီး၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွာ Philip Gabriel ဘာသာျပန္ဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႕ ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ Kafka on the shore ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကို မိတ္ဆက္တင္ျပလိုပါတယ္။

ကက္ဖ္ကာ (Kafka) လို႕ေျပာလိုက္ရင္ ႏွစ္ဆယ္ရာစုရဲ႕ ထင္ရွားတဲ့ စာေရးဆရာ Franz Kafka ကို သတိရၾကမွာပါ။ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ၀တၳဳေတြျဖစ္တဲ့ The Tiral တို႕ The Castle တို႕ဆိုတာ ျမန္မာပရိသတ္ အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႕ ရင္းႏွီးၿပီးသားပါ။ ကက္ဖ္ကာတာမူရ ဆိုတာကေတာ့ မူရာကာမိရဲ႕ ၀တၳဳထဲက  ဇာတ္လုိက္ေလးရဲ႕ နာမည္ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီ၀တၳဳမွာ အေရးပါတဲ့ ေနာက္ခံပံုျပင္တစ္ခုကေတာ့ Oedipus Complex ဆိုတဲ့ သီအိုရီတစ္ခုျဖစ္တယ္။ ေအာဒီပတ္စ္ (Oedipus) ဆိုတာက ဂရိဒ႑ာရီေတြထဲက ဇာတ္ေကာင္တစ္ေကာင္ပါ။ ေအာဒီပတ္စ္ က သူ႕အေဖကို သတ္ၿပီးေတာ့ သူ႕အေမနဲ႕လက္ထပ္ခဲ့တယ္ လို႕ ပံုျပင္ထဲမွာ ပါပါတယ္။ ကေလးဘ၀မွာ အေမကို မိန္းမတစ္ေယာက္အျဖစ္ သေဘာထား ခင္တြယ္ၿပီး အေဖကို မုန္းခ်င္တဲ့ စိတ္အေျခအေန ေခတၱ ေပၚလာတတ္တာကို Oedipus Complex လို႕ ေဆးပညာမွာ ေခၚေ၀ၚေလ့ရွိပါတယ္။

Kafka on the shore ၀တၳဳအေၾကာင္းကို ေျပာရရင္ ဇာတ္လမ္းနဲ႕တင္ မလံုေလာက္ပါဘူး။ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ေတြက အေရးပါတာ မွန္ေပမယ့္ စာေရးဆရာရဲ႕ တင္ျပပံုနဲ႕ သိမ္း၀ွက္ထားတဲ့ ပေဟဠိဆန္ဆန္ အေတြးအေခၚေတြက ဒီ၀တၳဳရဲ႕ အဓိကအခ်က္ေတြပါ။ ဆာရီယယ္ဆန္တဲ့ ပို႕စ္ေမာ္ဒန္ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္မို႕ သမားရိုးက် ဇာတ္လမ္းေတြလို မဟုတ္ပါဘူး။ သဘာ၀ထက္ လြန္ကဲတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြ အေတြးအေခၚကို အေျချပဳတဲ့ ဇာတ္ကြက္ေတြ အမ်ားႀကီး ပါပါတယ္။ အခုလို မွတ္စုေလး ေရးမိတဲ့ အေၾကာင္းရင္းမွာ ဒီစာအုပ္ကို  တျခားဘာသာစကား အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဘာသာျပန္ခဲ့ၾကတယ္ ဆုိေပမယ့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ အေနအထားနဲ႕ေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္က ျမန္မာလို ဘာသာျပန္္ ထုတ္ေ၀ဖို႕ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႕ ထင္မိတာလည္း ပါပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အဓိကေက်ာရိုး အေၾကာင္းအရာနဲ႕ တင္စားမႈေတြဟာျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ ထံုးတမ္းစဥ္လာေတြ အေတြးအေခၚေတြနဲ႕ အမ်ားႀကီး ပဋိပကၡ ျဖစ္ေနႏုိင္ပါတယ္။

မူရာကာမီရဲ႕ ေရးဟန္စတိုင္ျဖစ္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ႏွစ္ခုကို အၿပိဳင္တင္ျပျခင္း ကို ဒီ၀တၳဳမွာ ေတြ႕ရမယ္။ တစ္ခုကေတာ့ ဇာတ္လိုက္ျဖစ္တဲ့ အသက္ ၁၅ႏွစ္ အရြယ္ျဖစ္တဲ့ ကက္ဖ္ကာတာမူရ ဆိုတဲ့ လူငယ္ေလး အိမ္ကထြက္ေျပးတဲ့ အေၾကာင္းပါ။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ နာကာတာဆိုတဲ့ ေၾကာင္ေတြနဲ႕ စကားေျပာတတ္တဲ့ အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေၾကာင္း။ အဲဒီအေၾကာင္းအရာ ႏွစ္ခုကို တစ္လွည့္စီ ေဖာ္ျပထားၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ခပ္ပါးပါး ဆက္စပ္ေပးသြားပါတယ္။

ဇာတ္လမ္းအဖြင့္မွာ က်ီးကန္းလို႕အမည္ရတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ ၁၅ႏွစ္သား ကက္ဖ္ကာတို႕ စကားေျပာေနဟန္နဲ႕ စထားပါတယ္။ က်ီးကန္းက ကက္ဖ္ကာ အိမ္ကထြက္ေျပးမယ့္ အစီအစဥ္မွာ အႀကံေပးေနပါတယ္။ ကက္ဖ္ကာ ဟာ တိုက်ိဳမွာ ေနတယ္။ တေန႕မွာ ကိုယ့္အေဖကို သတ္ၿပီး သူ႕အေမ သူ႕အစ္မနဲ႕ အတူေနလိမ့္မယ္ လို႕ သူ႕အေဖကိုယ္တိုင္က နိမိတ္ဖတ္ က်ိန္စာတိုက္ထားတာကို ငယ္ငယ္ကတည္းက ခံရတယ္။ အတူေန ဆိုတဲ့ စကားရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကိုေတာ့ ေနာက္မွ သူသိခဲ့တာပါ။ သူ႕ကိုမေမြးခင္ အခ်ိန္ေတြက ေမြးစားထားတဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ သူ ေလးႏွစ္သားေလာက္မွာ သူ႕အေမဟာ အဲဒီအစ္မကို ေခၚၿပီး အိမ္ကဆင္းသြားတယ္။ အဲဒီအေမနာမည္နဲ႕ အစ္မနာမည္ကိုေတာင္ သူမသိခဲ့ဘူး။ သူ႕ကိုေက်ာင္းအပ္ေတာ့ အေဖနာမည္ တစ္ခုတည္းနဲ႕ပဲ အပ္ခဲ့တယ္။ သူ႕အေဖ ႀကိဳနိမိတ္ဖတ္ခဲ့တဲ့ က်ိန္စာဟာ သူ႕ႏွလံုးသားထဲမွာ စြဲေနတယ္။ သူ႕အေဖကိုလည္း သူမုန္းတယ္။ အသက္ ၁၅ ႏွစ္သား ေရာက္တဲ့အခါ သူ႕အေဖကို ထားၿပီး အိမ္ကေန ထြက္ေျပးခဲ့တယ္။ လမ္းမွာ သူ႕အစ္မအရြယ္ ဆာကူရာဆိုတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ ခင္မင္သိကၽြမ္းခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ တျခားၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကို ေရာက္သြားတယ္။

တေန႕မွာ သူဟာ သတိလစ္သလိုျဖစ္သြားၿပီး သတိရလာေတာ့ လက္မွာ ေသြးေတြေပက်ံလို႕ သူမသိတဲ့ လမ္းေဘးတစ္ေနရာကို ေရာက္ေနခဲ့တယ္။ သူ႕အေဖ ေဟာကိန္း ထုတ္ထားခဲ့သလို သူ႕အေဖကို သူသတ္မိသလားလို႕ ေတြးလိုက္မိတယ္။ သူ႕ကိုယ္သူ မေသခ်ာဘူး။ ဒီၿမိဳ႕ကေန ဒီေလာက္ အခ်ိန္တုိတိုေလးမွာ တိုက်ိဳကို ျပန္သြားၿပီး သူ႕အေဖကို သြားသတ္ဖို႕ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ သူဟာ အိပ္မက္ထဲမွာ သူ႕အေဖကို သြားသတ္မိသလားလို႕ သံသယျဖစ္မိတယ္။ အဲဒီညမွာ သူနဲ႕ လမ္းမွာေတြ႕ခဲ့တဲ့ ဆာကူရာ ဆီကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ေရာက္သြားတယ္။ ဆာကူရာက သူ႕အိမ္မွာ ကက္ဖ္ကာ ေနခ်င္ရင္ ေနလို႕ရတဲ့အေၾကာင္း ကမ္းလွမ္းေပမယ့္ ကက္ဖ္ကာက ေနာက္တေန႕ မနက္မွာ ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႕အေဖ အသတ္ခံရတယ္ ဆိုတဲ့သတင္းကို ၾကားရတယ္။ သူဟာ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ေနခဲ့တယ္။

ေနာက္ေတာ့ ပုဂၢလိက စာၾကည့္တိုက္တစ္ခုမွာ ေနတယ္။ စာၾကည့္တိုက္မွဴး အိုရွီးမားက သူ႕ကို စာၾကည့္တုိက္အကူအျဖစ္ အလုပ္ေပးထားတယ္။ သူ႕ကို စာၾကည့္တိုက္ထဲက အခန္းတစ္ခန္းထဲမွာ ေနစရာေပးေတာ့ ထူးဆန္းတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကို ေတြ႕ရတယ္။ ပန္းခ်ီကားထဲမွာ ေရးထားတာ ကမ္းေျခတေနရာက လူငယ္တစ္ေယာက္ပံုပါ။ ေနာက္ေတာ့ မစ္စ္ေဆကီ လို႕အမည္ရတဲ့ စာၾကည့္တုိက္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အမ်ိဳးသမီးႀကီးနဲ႕ ေတြ႕တယ္။ မစ္စ္ေဆကီအေၾကာင္းကို အိုရွီးမားကေျပာျပတယ္။ မစ္စ္ေဆကီက တခ်ိန္က Kafka on the shore လို႕ အမည္ရတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ဓာတ္ျပားထုတ္ခဲ့ၿပီး နာမည္ေက်ာ္ခဲ့တယ္တဲ့။ သူ႕ခ်စ္သူဟာ အသက္ငယ္ငယ္နဲ႕ ဆံုးပါးၿပီးတဲ့ေနာက္ မစ္စ္ဆာကီဟာ ေပ်ာ္စရာေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့တယ္။ ၿမိဳ႕ကေန အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေပ်ာက္သြားၿပီးမွ ျပန္ေရာက္လာတယ္တဲ့။ ကက္ဖ္ကာ့ အခန္းထဲက ပန္းခ်ီကားထဲက ေကာင္ေလးပံုဟာ မစ္စ္ေဆကီရဲ႕ ခ်စ္သူေဟာင္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္ တဲ့။

ကက္ဖ္ကာက အဲဒီအမ်ိဳးသမီးႀကီးကို သူ႕အေမျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႕ ယူဆေနမိတယ္။ သူ႕အေဖ ေရွ႕ျဖစ္ေဟာခဲ့တာေတြ မွန္လာေတာ့မလားလုိ႕လည္း စြဲလန္းေနတယ္။ ညဘက္ေရာက္ေတာ့ သူအိပ္ေနတုန္း သရဲေျခာက္သလို ခံစားရတယ္။ အသက္ ၁၅ႏွစ္ေလာက္ရွိတဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က သူ႕ခုတင္ေပၚမွာထုိင္ၿပီး ပန္းခ်ီကားကို ေငးၾကည့္ေနသတဲ့။ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ေတာ့ အဲဒီမိန္းကေလးဟာ မစ္စ္ဆာကီကိုယ္တိုင္ရဲ႕ ၁၅ ႏွစ္အရြယ္ျဖစ္ေနတယ္။ ကက္ဖ္ကာက အဲဒီမိန္းကေလးကို ႀကိဳက္သြားမိတယ္။ အဲဒီ သရဲက သူ႕အခန္းကို ေန႕တိုင္းလာတယ္။ လူေတြဟာ အသက္ရွင္ေနေပမယ့္္လည္း အခ်ိန္ပိုင္းတစ္ခုမွာ တေစၦသရဲ ျဖစ္ခ်င္ရင္ ျဖစ္ေနႏုိင္ေၾကာင္း အိုရွီးမားနဲ႕ ေဆြးေႏြးျဖစ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့  အမ်ိဳးသမီးႀကီး မစ္စ္ေဆကီနဲ႔ ကက္ဖ္ကာဟာ တကယ့္ကို ဇာတ္လမ္းျဖစ္သြားခဲ့ၾကတယ္။

နာကာတာ ဟာ ဉာဏ္ ရည္မျမင့္ဘူး။ စာမတတ္တဲ့ အဖိုးႀကီး တစ္ေယာက္ပါ။ တိုက်ိဳၿမိဳ႕မွာ ေနထုိင္ပါတယ္။ သူဟာ ကေလးဘ၀က ထူးဆန္းတဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု ေအာက္မွာ အိမ္ကေန ေပ်ာက္ဆံုးသြားဖူးတယ္။ သူ႕ကို ျပန္ေတြ႕တဲ႕ အခ်ိန္မွာ သူ႕ရဲ႕မွတ္ဉာဏ္ ေတြ အကုန္ေပ်ာက္သြားတယ္။ သူ႕ကို စာသင္ေပးလို႕လည္း မရေတာ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ အသက္ႀကီးလာၿပီး မိဘေတြလည္း ဆံုးပါးသြားေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ေနပါတယ္။ သစ္သားနဲ႕လုပ္တဲ့ ပရိေဘာဂဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့တယ္။ ေခတ္ေတြေျပာင္းသြားေတာ့ လူေတြက အဲဒီလိုပရိေဘာဂေတြ သိပ္မလုပ္ၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ အလုပ္လက္မဲ့့ျဖစ္သြားတယ္။ သူကေၾကာင္ေတြနဲ႕ စကားေျပာတတ္ေတာ့ ေၾကာင္ေပ်ာက္တဲ့လူေတြအတြက္ ေၾကာင္လိုက္ရွာေပးတဲ့ အလုပ္လုပ္ပါတယ္။ သူ႕ေသြးခ်င္းေတြက သူ႕ကို အေသအခ်ာ မေထာက္ပံ့တဲ့အတြက္ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္က ေပးထားတဲ့ ေထာက္ပံ့ေၾကးနဲ႕ပဲ ေနထိုင္ပါတယ္။

တေန႔ေတာ့ သူ႕ဆီကို ထူးဆန္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ ဦးထုတ္ရွည္နဲ႕ တုတ္ေကာက္နဲ႕။ သူ႕ကိုယ္သူ ေၾကာင္သတ္သမားလို႕ေျပာတယ္။ေၾကာင္ေတြရဲ႕ ၀ိညာဥ္ကေန ပုေလြလုပ္မလို႕လို႕ ေျပာတယ္။ သူ႕နာမည္က ေဂ်ာ္နီ၀ါကား တဲ့။ ေဂ်ာ္နီ၀ါကားက နာကာတာကို သူ႕ကိုသတ္ေပးဖို႕ေျပာတယ္။ နာကာတာက မသတ္ရဲဘူး။ ဒီေတာ့ ေဂ်ာ္နီ၀ါကားက ေၾကာင္ေတြကို တစ္ေကာင္ၿပီးတစ္ေကာင္ သတ္ျပပါတယ္။ ဒီေတာ့ နာကာတာလည္း မေနႏိုင္ပဲ ေဂ်ာ္နီ၀ါကားကို မီးဖိုေခ်ာင္က ဓားနဲ႕ ထိုးသတ္လိုက္တယ္။

ေနာက္ေတာ့ နာကာတာက ရဲတစ္ေယာက္ကို သူ လူသတ္လိုက္တဲ့အေၾကာင္း သတင္းသြားပို႕ပါတယ္။ ရဲက မယံုဘူး။ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္တမ္းယူမထားဘူး။ အဘိုးႀကီးက စိတ္မႏွံ႕လို႕ ေျပာေနတယ္လို႕ပဲ ထင္တယ္။ နာကာတာကျပန္ခါနီးမွာ ရဲကိုေျပာခဲ့တယ္။ ေနာက္တရက္ႏွစ္ရက္မွာ ငါးမိုးရြာလိမ့္မယ္တဲ့။ ေနာက္ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ၾကာေတာ့ တကယ္ကိုပဲ ငါးမိုးရြာပါတယ္။ ရဲလည္း အံ့ၾသေနတယ္။ ဒါဆို အဘိုးႀကီး တကယ္လူသတ္ခဲ့သလား ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ လူေသအေလာင္းတစ္ခုကို ေတြ႕ၾကပါတယ္။ တိုက်ိဳက ထင္ရွားတဲ့ ပန္းပုဆရာ တစ္ေယာက္ ကို မီးဖိုေခ်ာင္က ဓားနဲ႕ထိုးသတ္ခံရတာ ျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သက္ဆုိင္ရာေတြဟာ နာတာကာ က ရဲတစ္ေယာက္ကို လူသတ္မိေၾကာင္း လာ၀န္ခံထားတာကို သိသြားၾကတယ္။ နာကာတာကို လိုက္ရွာၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အဘိုးႀကီး နာကာတာကေတာ့ ၿမိဳ႕မွာမရွိေတာ့ဘူး။ အေ၀းတေနရာကုိ ခရီးထြက္သြားၿပီ။

နာကာတာဟာ ကားႀကံဳေတြ တစ္စီးၿပီး တစ္စီး စီးၿပီး ခရီးထြက္ခဲ့တယ္။ သူ႕မွာ လုပ္ငန္းတစ္ခု ၿပီးဆံုးေအာင္ လုပ္စရာရွိတယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးသူ႕ကို ကားႀကံဳတင္ေခၚတဲ့ ကားေမာင္းသမား ဟိုရွီႏို ဆိုတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္နဲ႕ သူ႕ခရီးကို ဆံုးခန္းတိုင္ေအာင္ ဆက္သြားခဲ့တယ္။ ဟိုရွီႏိုက သူ႕ကို ကူညီတယ္။ အရာရာကို ေနသားတက်ျပန္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးရမယ့္ ထူးဆန္းတဲ့ ေက်ာက္တံုးတစ္တုံးကို ကူရွာေပးတယ္။ ၿပီးေတာ့ နာတာက ေတာင္းဆိုတဲ့အတိုင္း အဲဒီေက်ာက္တုံးနဲ႕ တစ္ခုခုကို တံခါးဖြင့္ေပးခဲ့တယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ လူသတ္မႈအတြက္ ရဲေတြက အဘိုးႀကီးကို လိုက္ရွာၾကလို႕ေျပးေနရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ စာၾကည့္တိုက္ကို ေရာက္သြားၾကတယ္။ မစ္စ္ ေဆကီနဲ႕ နာတာကာတို႕ ေတြ႕ၾကတယ္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ေတြ႕တဲ့အခါ သူတို႕ ဘာဆက္လုပ္ရမယ္ဆိုတာ သိသြားၾကတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကက္ဖ္ကာကေတာ့ စာၾကည့္တိုက္မွာ မရွိေတာ့ဘူး။ သူ႕အေဖေသဆံုးသြားတဲ့အတြက္ ရဲေတြက အနီးဆံုးေဆြမ်ိဳးျဖစ္တဲ့ သူ႕ကို လိုက္ရွာေနၾကတယ္။ အသက္မျပည့္ခင္ အိမ္က ထြက္ေျပးသြားခဲ့တာမို႕ အိမ္ျပန္ပို႕မွာစိုးလို႕ အိုရွီးမားက သူ႕ကို ေတာထဲကို ေခၚၿပီး ၀ွက္ေပးထားပါတယ္။

မစ္စ္ေဆကီက နာကာတာကို သူတသက္လံုးေရးၿပီး သိမ္းထားတဲ့ မွတ္တမ္းစာရြက္ထုတ္ႀကီးကိုေပးလိုက္တယ္။ သူ႕ရဲ႕ အမွတ္တရေတြအားလံုးကို ေဖ်ာက္ဖ်က္လိုက္ပါေတာ့မယ္ တဲ့။ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မဖတ္ေစဘဲ မီးရႈိ႕ေပးပါလို႕ အကူအညီေတာင္းတယ္။ မစ္စ္ေဆကီ ခိုင္းတဲ့အတိုင္း လုပ္ေပးၿပီး ေနာက္ေန႕မွာ နာကာတာဟာ မႏိုးေသာ အိပ္စက္ျခင္းနဲ႕ေသဆံုးသြားတယ္။ ေနာက္တေန႕မွာ မစ္စ္ေဆကီကလည္း စာၾကည့္စားပြဲေပၚမွာ ေသဆံုးေနတာကို အိုရွီးမားက ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ သူ႕ပန္းခ်ီကားေလးကို ကက္ဖ္ကာကို အၿပီးေပးလိုက္ပါလို႕ စာေရးမွာထားခဲ့တယ္။

ကက္ဖ္ကာဟာ ေတာထဲမွာ ပုန္းေနရင္း သူနဲ႕ တစ္ခါကေတြ႕ခဲ့တဲ့ ဆာကူရာ ဆိုတဲ့ မိန္းကေလးကို အိပ္မက္ထဲမွာ ျပစ္မွားမိတယ္။ ဆာကူရာသာ သူ႕အစ္မျဖစ္ခဲ့ရင္ သူ႕အေဖ က်ိန္ထားသလို သူ႕အစ္မကို သူျပစ္္မွားမိၿပီလို႕ ေတြးမိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေတာနက္ထဲ ေလွ်ာက္သြားရင္း ထူးဆန္းတဲ့ တစ္ေနရာကို ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ အေစာင့္အၾကပ္ေတြ ရွိတယ္။ အဲဒီက လူေတြက အစာမစားၾကဘူး။ သူ႕ကိုေစာင့္ေရွာက္ေပးတဲ့ ၁၅ႏွစ္အရြယ္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႕လည္း ေတြ႕တယ္။ မစ္စ္ေဆကီ ကိုလည္း အဲဒီမွာ ေတြ႕တယ္။ မစ္စ္ေဆကီက သူ႕ကို လာရာလမ္းကို ျပန္သြားဖို႕ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႕ ကက္ဖ္ကာဟာ ေတာနက္ထဲကို ၀င္လာခဲ့တဲ့ တံခါးေပါက္တစ္ခုဆီကို အတင္းျပန္ေျပးၿပီး လြတ္ေျမာက္လာခဲ့တယ္။

နိဂုံးမွာေတာ့ နာကာတာကို ကူညီခဲ့တဲ့ ကားေမာင္းသမား ဟိုရွီႏိုဟာ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့တဲ့အခါ သူတစ္ခုခုကို ကူဖြင့္ေပးခဲ့တဲ့ ေက်ာက္တံုးနဲ႕ အဲဒီတစ္ခုခုကို ျပန္ပိတ္ေပးဖို႕ နည္းလမ္းရွာေတြ႕ခဲ့တယ္။ သူဟာ ေၾကာင္ေတြနဲ႕ စကားေျပာႏုိင္တဲ့ စြမ္းရည္ကိုလည္း ရခဲ့တယ္။

ကက္ဖ္ကာကေတာ့ စာၾကည့္တိုက္ကို ျပန္ေရာက္သြားတဲ့အခါ မစ္စ္ေဆကီ ေသဆံုးၿပီးတာကို သိရပါတယ္။ အိုရွီးမားကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး တိုက်ိဳၿမို႕ကိုျပန္ဖို႕ျပင္ပါတယ္။ သူ႕ၿမို႕ကို ျပန္ေရာက္သြားရင္ ပညာေရးၿပီးဆံုးေအာင္ ေက်ာင္းဆက္တက္ရဦးမယ္လို႕ေျပာတယ္။ အိပ္ေပ်ာ္ၿပီးတဲ့အခါ ႏိုးထရစၿမဲ။ မင္းဟာ ကမၻာအသစ္တစ္ခုရဲ႕ အစိတ္အပိုင္း ျဖစ္သြားၿပီလို႕ ကက္ဖ္ကာကို က်ီးကန္းဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးက ေျပာလိုက္ဟန္နဲ႕ ဆံုးသတ္ထားပါတယ္။

ဒီ၀တၳဳဟာ ဇာတ္လမ္းအေနနဲ႕ ဘာဆက္ျဖစ္မလဲဆိုတာကို သိခ်င္စိတ္နဲ႕ တစ္ရြက္ၿပီးတစ္ရြက္ ဆက္လွန္ဖတ္ျဖစ္မယ့္ စာအုပ္ျဖစ္သလို ဇာတ္ေၾကာင္းရဲ႕ အလွည့္ေလးေတြတိုင္းမွာလည္း စာဖတ္သူကို ေတြးေစခ်င္တဲ့ သဲလြန္စေလးေတြကို ခ်န္ထားခဲ့တယ္ လို႕ခံစားမိပါတယ္။

အဂၤလိပ္လို ဘာသာျပန္သူက အတိအက် ျပန္ထားတယ္လို႕ ယူဆရရင္ သတိထားမိတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ကေတာ့ တင္ျပပံုမွာ ကက္ဖ္ကာအေၾကာင္း ေျပာတဲ့ အခန္းေတြမွာ ကက္ဖ္ကာကို ပထမနာမ္စား (ငါ) အေနနဲ႕ သံုးႏႈန္းထားၿပီး အဲဒီအခန္းေတြမွာပဲ တခ်ိဳ႕ ျဖစ္ရပ္ေတြက်ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ဒုတိယနာမ္စား (မင္း) အေနနဲ႕ ေျပာင္းလဲလိုက္တယ္။ ဒုတိယနာမ္စားျဖစ္သြားတဲ့  စာသားေတြကို ထင္ရွားေအာင္ အမဲေရာင္ လုပ္ထားပါတယ္။ ကက္ဖ္ကာက ကိုယ့္ကိုယ္ကို ငါလို႕ သံုးေနရင္းက မင္းလို႕ေျပာင္းသြားတဲ့အခ်ိန္ေတြဟာ က်ီးကန္းလို႕ေခၚတဲ့ ေကာင္ေလးက ကက္ဖ္ကာကို ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေတြနဲ႕လည္း အမ်ားအားျဖင့္ တဆက္တစပ္တည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။

ဖတ္ေနရင္း အေတာ္ေလးေရာက္ေတာ့မွ က်ီးကန္းလို႕ေခၚတဲ့ ေကာင္ေလး ဆိုတာဟာ ကက္္ဖ္ကာကိုယ္တုိင္ပဲ ဆိုတာကို သေဘာေပါက္လာရတယ္။ မသိစိတ္နဲ႕ သိစိတ္ ဒါမွမဟုတ္ လူ႕စိတ္ရဲ႕ အားၿပိဳင္ေနတဲ့ စရိုက္ႏွစ္မ်ိဳးကို တင္စားထားတယ္လို႕ ယူဆရတယ္။ ကက္ဖ္ကာ ဆိုတဲ့ နာမည္ကိုက မူရင္း ခ်က္ဘာသာစကားနဲ႕ဆိုရင္ က်ီးကန္းလို႕ အဓိပၸါယ္ရတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ေနာက္မွ သိရတာပါ။ က်ီးကန္းဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးရဲ႕စရိုက္မွာ ပိုၿပီးရဲ၀ံ့တာ ျပတ္သားတာ ညႊန္ၾကားခ်က္ေပးတာေတြကို ျပၿပီး ကက္ဖ္ကာရဲ႕ ပင္ကိုယ္မွာေတာ့ သာမန္ ၁၅ႏွစ္သား ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ပဲ ျပထားပါတယ္။

တစ္ခန္းေက်ာ္ေတြမွာ နာကာတာရဲ႕ အေၾကာင္းကို ေျပာတဲ့ေနရာမွာေတာ့ တတိယနာမ္စား (သူ) အေနနဲ႕ပဲ သုံးထားတယ္။ ေနာက္တစ္ခု သတိျပဳမိတာက ကက္ဖ္ကာအေၾကာင္းက ၀ါက်ေတြမွာ ပစၥဳပၸါန္ကာလ (present tense) ကိုသံုးၿပီး နာကာတာ အခန္းေတြမွာ အတိတ္ကာလ (past tense) ကိုသံုးတယ္။

ကြဲျပားေနတဲ့ စရိုက္ေတြရဲ႕ အားၿပိဳင္မႈကို ဆက္ေတြ႕ရတာေတြ အေတာ္မ်ားပါတယ္။ နာကာတာကို သရုပ္ေဖာ္တဲ့အခါမွာ အတိတ္ မွတ္ဉာဏ္ (memory) လို႕ မရွိသူ လို႕ဆိုပါတယ္။ နာကာတာက သူ႕ကိုယ္သူ ဘာမွမရွိတဲ့ ေဟာင္းေလာင္းလူလို႕ေတာင္ တင္စားေျပာလိုက္ေသးတယ္။ သူနဲ႕ ဆန္႕က်င္စြာပဲ ငယ္ခ်စ္ေဟာင္းကို ေမ့မရတဲ့ မစ္စ္ေဆကီကေတာ့ အတိတ္ရဲ႕ အရိပ္ေတြ (memory) နဲ႕ ပဲ တခ်ိန္လံုး ဖိစီးေလးလံေနခဲ့တယ္။ သူ႕ရဲ႕ အတိတ္ေတြကို ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူကိုယ္တုိင္ပဲ လႊတ္ခ်လိုက္ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူလည္း ေသဆံုးသြားေတာ့တယ္။

မစ္စ္ ေဆကီက အတိတ္နဲ႕ ဖိစီးေလးလံေနစဥ္မွာ ကက္ဖ္ကာကေတာ့ ႀကိဳတင္ေဟာထားတဲ့ အနာဂတ္ကေန ထြက္ေျပးဖို႕ ႀကိဳးစားရင္း တည့္တည့္၀င္တုိးခဲ့သူျဖစ္ေနျပန္တယ္။ သူ႕အေဖကို အိပ္မက္ထဲမွာ သတ္မိတယ္ လို႕ သူထင္ေနတယ္။ သူ႕အစ္မလို႔ ယူဆရသူကိုလည္း အိပ္မက္ထဲမွာျပစ္မွားခဲ့တယ္။ သူ႕အေမလို႕ ယူဆရတဲ့ မစ္စ္ေဆကီနဲ႕ေတာ့ တကယ္အျပင္မွာကို ဇာတ္လမ္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ နိမိတ္ဖတ္တဲ့အတိုင္း အားလံုး ျဖစ္လာခဲ့တယ္ လို႕ ယူဆရင္ေတာ့ အိမ္မက္ထဲက အားထုတ္မႈ ႀကံစည္မႈေတြဟာလည္း အျပင္က တကယ္လုပ္ရပ္ေတြလိုပဲ တူညီတဲ့ သက္ေရာက္မႈရွိတယ္လို႕ ေျပာခ်င္တာျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္။

အျပင္မွာ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနသူ မစ္စ္ ေဆကီရဲ႕ ၁၅ႏွစ္သမီး ၀ိညာဥ္က  ကက္ဖ္ကာေနတဲ့ အခန္းမွာ ညတိုင္း တေစၦလာေျခာက္တယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ ကက္ဖ္ကာဟာ မစ္စ္ေဆကီကို စေတြ႕လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ မစ္စ္ေဆကီရဲ႕ ကိုယ္ခႏၶာထဲမွာ ၁၅ႏွစ္သမီးေလး အိပ္ေပ်ာ္ေနတာကို သံုးဘက္ျမင္ရုပ္ၾကြလို ေသေသခ်ာခ်ာ ျမင္ရတယ္လို႕လည္း ပါပါတယ္။ မစ္စ္ေဆကီတစ္ေယာက္တည္းရဲ႕ သိစိတ္မွာ လက္ရွိအရြယ္ျဖစ္ၿပီး မသိစိတ္ထဲမွာ အတိတ္က ၁၅ႏွစ္သမီးေလး က်န္ရစ္ေနတာကို တင္စားထားပံု ေပၚတယ္။ မစ္စ္ေဆကီဟာ သူ႕အေမျဖစ္ႏိုင္လား ဆိုတာကို ကက္ဖ္ကာက ေမးေတာ့ မစ္စ္ေဆကီက မေျဖခဲ့ဘူး။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကက္ဖ္ကာကေတာ့ မစ္စ္ေဆကီရဲ႕ ၁၅ႏွစ္အရြယ္ကိုေရာ လက္ရွိအရြယ္ကိုပါ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို စြဲလမ္းသြားမိတယ္။

နာကာတာ သတ္ခဲ့တဲ့ ေဂ်ာ္နီ၀ါကားဆိုတဲ့ ေၾကာင္သတ္သမားဟာ ကက္ဖ္ကာရဲ႕အေဖ လို႕ ထင္ျမင္ႏိုင္စရာေတြ အမ်ားႀကီး ဆက္စပ္ေပးထားခဲ့တယ္။ နာကာတာက မစ္စ္ေဆကီကို ေတြ႕တဲ့အခန္း ေရာက္ေတာ့မွ နာကာတာဟာ ကက္ဖ္ကာကိုယ္စား သူ႕အေဖကို သတ္ေပးခဲ့တယ္လို႕ေျပျပတာကိုလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။  ကက္ဖ္ကာ့အေဖက ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ေဂ်ာ္နီ၀ါကားျဖစ္သြားရတာလဲ။ ဒါကေတာ့ အေျဖေပးမထားတဲ့ ပေဟဠိေတြထဲက တစ္ခုပါ။

နာကာတာ ဟာ စာမတတ္တဲ့အတြက္ ဉာဏ္ရည္ မျမင့္ဘူးလို႕ ခံယူထားၿပီး လူေတြ ေတြ႕တိုင္း အဲဒါကို ေျပာျပေလ့ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက သာမန္လူေတြမလုပ္ႏိုင္တဲ့ ေၾကာင္နဲ႕ စကားေျပာတတ္ၿပီး ငါးမိုးရြာမွာကိုလည္း ခန္႕မွန္းတတ္သူျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္အခန္းေတြမွာ ပါလာေသးတဲ့ ေမွ်ာ့မိုးရြာတာတို႕ မိုးႀကိဳးမုန္တိုင္းတိုက္တာတို႕ဟာလည္း သူကပဲလုပ္လိုက္သေယာင္ျပထားခဲ့ျပန္ပါတယ္။ တစ္ခုခုကို လိုက္ရွာေနတဲ့ နာကာတာဟာ မစ္စ္ေဆကီကို ေတြ႕အၿပီးမွာ သူ႕တာ၀န္ေတြၿပီးဆံုးၿပီ ဆိုၿပီး ေသဆံုးသြားခဲ့တယ္။ သူနဲ႕ မစ္စ္ေဆကီ ဘယ္လိုပတ္သက္တာလဲ။ ေျပာမထားခဲ့ပါဘူး။ အဓိက ဇာတ္လိုက္ႏွစ္ဦးျဖစ္တဲ့ နာကာတာနဲ႕ ကက္ဖ္ကာဟာလည္း ဇာတ္လမ္းဆံုးခ်ိန္အထိ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ေတြ႕မသြားခဲ့ဘူး။ တစ္ဖက္ကလည္း နာကာတာဟာ ကက္ဖ္ကာပဲလား။ ကက္ဖ္ကာရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းႏွစ္ခုကို တင္စားၿပီး ခြဲျခားျပသြားတာလား။ ေတြးစရာေတြ ရေစပါတယ္။

ဇာတ္ရန္တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ စာၾကည့္တုိက္မွဴး အိုရွီးမားကလည္း စဥ္းစားစရာပါ။ သူဟာ မွတ္ပံုတင္ထဲမွာ မိန္းမတစ္ေယာက္လို႕ ဆိုပါတယ္။ သူက မိန္းမတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ေမြးဖြားလာတယ္။ ဒါေပယ့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈက မိန္းမမပီသခဲ့ဘူး။ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္လို ေနထုိင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေယာက်ၤားလွ်ာ မဟုတ္ပဲ ဆန္႕က်င္ဘက္ျဖစ္တဲ့ ေယာက်ၤားေတြကိုပဲ စိတ္၀င္စားတာပါလို႕လည္း ဆိုျပန္ပါတယ္။ ေယာကၤ်ားမက် မိန္းမမက်နဲ႕ အိုရွီးမားရဲ႕ အေနအထားကလည္း ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္ခြျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းမွာ အိုရွီးမားက စကားေတြ အမ်ားႀကီးေျပာပါတယ္။ အသက္ ၂၁ ႏွစ္လို႕ဆိုေပမယ့္ အသိဉာဏ္ဗဟုသုတ အေတာ္ျမင့္မားတဲ့ စရုိက္ကို ေဖာ္က်ဴးထားတယ္။

ေဂ်ာ္နီ၀ါကား နဲ႕ ကာနယ္စန္ဒါ ဆိုတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ႏွစ္ေကာင္ကလည္း ထူးဆန္းေနတယ္။ ေဂ်ာ္နီ၀ါကားကေတာ့ ေရွ႕မွာ ေျပာခဲ့တဲ့အတုိင္း ေၾကာင္သတ္သမား ဆိုသူပါ။ သူက ၀ီစကီပုလင္းထဲက ေဂ်ာ္နီ၀ါကားလို ၀တ္စားထားတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုမွာ ထူးဆန္းတဲ့ ေက်ာက္တံုးကိုရေအာင္ ကားေမာင္းသမားကို ကူညီခဲ့တာ ကာနယ္စန္ဒါ ဆိုသူပါ။ ကာနယ္စန္ဒါ ဆိုတာ KFC ၾကက္ေၾကာ္ထဲက ႏႈတ္ခမ္းေမႊးျဖဴျဖဴနဲ႕ အဘိုးႀကီးေပါ့။ သူက သူ႕ကိုယ္သူ လူမဟုတ္ဘူးတဲ့။ သူဟာ သေဘာတရား (concept) တစ္ခုပါလို႕ ဆိုပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ နာကာတာနဲ႕ ဟိုရွီႏိုကို ပုန္းေနဖို႕ ေနရာကိုပါ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာျပေပးခဲ့ျပန္တယ္။ နာမည္ႀကီး အမွတ္တံဆိပ္ေတြျဖစ္တဲ့ ေဂ်ာ္နီ၀ါကား နဲ႕ ကာနယ္စန္ဒါ ဆိုတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြ ဘာလို႕ ထည့္သြင္း ေခၚလာရသလဲဆိုတာလည္း ပေဟဠိတစ္ခုပါပဲ။ သူတို႕ရဲ႕ဇာတ္ရုပ္ကလည္း ဆန္႕က်င္ဘက္ျဖစ္ေနတယ္။ အနက္ေရာင္၀တ္စံုနဲ႕ ေဂ်ာ္နီ၀ါကားက ဆိုးတဲ့စရိုက္ ျဖစ္ၿပီး အျဖဴေရာင္ ကာနယ္စန္ဒါကေတာ့ နာတာကာတို႕အတြက္ အကူအညီေပးတဲ့စရိုက္ ျဖစ္ေနပါတယ္။

ကားေမာင္းသမား ဟိုရွီႏိုရဲ႕ စရုိက္ တိုးတက္လာပံု အဆင့္ဆင့္က စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းေနျပန္ပါတယ္။ သူဟာ အစကေတာ့ ခပ္ေပါ့ေပါ့ သာမန္ကားေမာင္းသမားပါ။ နာကာတာက သူ႕အဘိုးနဲ႕တူလို႕  ေစတနာရွိၿပီး လိုက္ကူညီရာကေန အေၾကာင္းအရာေတြကို ေလးေလးနက္နက္ျဖစ္လာတယ္။ သြားရင္းလာရင္း သီခ်င္းေတြ ဂရုတစိုက္ နားေထာင္ရင္းကေန စာၾကည့္တိုက္ကို ေရာက္ေတာ့ ဘီသိုဗင္အေၾကာင္းေတြဘာေတြေတာင္ ဖတ္မိၿပီး အေတြးေတြက ပိုေလးနက္လာတယ္။ နာကာတာေသဆံုးသြားခ်ိန္မွာ သူဟာလည္း လူအသစ္တစ္ေယာက္အျဖစ္ ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းေတာ့မယ့္အေနနဲ႕ ျပထားပါတယ္။

အေနာက္တိုင္းနဲ႕ အေရွ႕တိုင္း ယဥ္ေက်းမႈေတြကို ၀တၳဳထဲမွာ ေရာေမႊထားတာကိုလည္း သတိထားမိပါတယ္။ မ်က္မွန္၊ နာရီ စတာေတြမွာ သံုးစြဲတဲ့ အေနာက္တိုင္းတံဆိပ္ေတြ၊ အေနာက္တိုင္း ေတးဂီတေတြ၊ ဂရိဒ႑ာရီေတြ ေတြ႕ရသလို တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ဘုရားေက်ာင္း၊ ေမွာ္ဆန္ဆန္ေက်ာက္တံုးစတဲ့ အေရွ႕တိုင္းရဲ႕ အေငြ႕အသက္ေတြကို ျပထားျပန္ပါတယ္။

စာေရးဆရာကို လိုက္ဖတ္ၾကည့္ရတာကေတာ့ သူ႕စာေတြကို ဖတ္ရတာထက္ ပိုေမာပါတယ္။ မူရာကာမိက အင္တာဗ်ဳးတစ္ခုမွာ ေျပာခဲ့တယ္။ ဒီေလာက္ဆန္းၾကယ္ ရႈပ္ေထြးၿပီး အေတြးအေခၚေတြပါတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြကို ဘယ္လိုႀကံစည္ ေရးခဲ့သလဲလို႕ ေမးေတာ့ စာေရးတဲ့အခါ ဇာတ္လမ္းက ဘာဆက္ျဖစ္မယ္ ဆိုတာကို ႀကိဳေတြးမထားဘူးတဲ့။ ႀကိဳသိေနရင္ ေရးရတာ ပ်င္းစရာႀကီးေပါ့ လို႕ မူရာကာမိက ဆိုပါတယ္။ မူရာကာမိရဲ႕ တျခားစာအုပ္ေတြမွာေတာ့ သူဘာေတြ လက္-ေတြ႕တတ္သလဲ ဆိုတဲ့ သဲလြန္စတခ်ိဳ႕ ေတြ႕မိသလိုပါပဲ။ သူဟာ ဂ်က္ဇ္ဂီတ၊ ေၾကာင္၊ သိစိတ္ နဲ႕ မသိစိတ္၊ အတိတ္ နဲ႕ အိပ္မက္ စတဲ့အရာေတြကိုႏွစ္သက္သူျဖစ္ပါတယ္။ After Dark ဆိုတဲ့ ၀တၳဳမွာ ေၾကာင္ေတြအေၾကာင္း ျပန္ေတြ႕ရတယ္။ အေမနဲ႕သား ၾကားက အေၾကာင္းေတြကိုေတာ့ After Quake လို႕အမည္ရတဲ့ ၀တၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္ ေတြထဲက တစ္ပုဒ္မွာေတြ႕ရတယ္ ။ Hard-boiled wonderland and the end of the world ဆိုတဲ့ ၀တၳဳမွာေတာ့ သိစိတ္ မသိစိတ္အေၾကာင္းေတြကုိ အဓိကထားၿပီး ေရးသြားခဲ့တယ္။

တကယ္ေတာ့ ေျပာစရာေတြက က်န္ဦးမွာပါ။ အနည္းဆံုးေတာ့ ႏွစ္သက္မိတဲ့ စကားေျပာခန္းေတြေပါ့။ Kafka on the shore ၀တၳဳ ကို ေက်ာင္းေတြမွာ စာတမ္း တစ္ေစာင္စာေလာက္ သံုးသပ္ထားတာေတြ၊ သင္ရိုးအေနနဲ႕ Chapter တစ္ခန္းခ်င္း ေလ့လာၾကတာေတြေတာင္ ရွိတယ္လို႕ ၾကားဖူးပါတယ္။ အခုေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႕ပဲ နိဂုံးခ်ဳပ္ပါတယ္။

ပန္ဒိုရာ

၁၄.၁၀.၂၀၁၂

(http://pandora-and-pandora.blogspot.com/2010/08/blog-post_19.html ၂၀၁၀ ၾသဂတ္စ္လ ၁၉ ရက္က ပန္ဒိုရာဘေလာ့ဂ္တြင္ ေရးသားခဲ့ေသာ ေဆာင္းပါးကို အနည္းငယ္ျပင္ဆင္မြမ္းမံထားပါသည္။)

ဒီေခါင္းစဥ္နဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးကို ေျပာခ်င္တာမို႔ ကၽြန္ေတာ့ မိသားစုအေၾကာင္းေတာ့ အနည္းအက်ဥ္း ပါ၀င္ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါမွ ကၽြန္ေတာ္တင္ျပခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးနဲ႔ စပ္ဆက္လို႔ ရမွာေၾကာင့္ပါ။ ၀န္ထမ္းဘ၀နဲ႔ အႏွစ္ေလးဆယ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ အပါးကို ပင္စင္ယူခါနီး ဘာလုပ္ေပးရင္ေကာင္းမလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ အမ်ဳိးမ်ဳိးစဥ္းစားတယ္။

အေၾကာင္းက အလုပ္တစ္ခုခု မရွိရင္ အပါးေနတတ္မွာမဟုတ္သလို အပါးရဲ႕ ဆရာသမားေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြက အျပင္မွာ ၀န္ထမ္းဘ၀နဲ႔ပါပဲ ဌာနဆိုင္ရာ တစ္ခ်ိဳ႕မွာ ကၽြမ္းက်င္ အဆင့္မ်ဳိးနဲ႔ လာလုပ္ၾကဖို႔ ကမ္းလွမ္းထားတာေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္က မလုပ္ေစခ်င္ေတာ့ဘူး။ အပါးကို အနားယူေစခ်င္ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဟုိး ... အရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ၾကံဳျမင္ဖူးခဲ့တဲ့ ပင္စင္စားေတြရဲ႕ ဘ၀ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက အသက္ (၆၀) ျပည့္ၿပီမို႔ အျပင္ေလာကမွာ အလုပ္ရဖို႔ မလြယ္ကူေတာ့သလို ၀န္ထမ္းဘ၀ရဲ႕ အရွိန္အ၀ါေတြျပန္မရႏိုင္ေတာ့ မိသားစုအတြင္းမွာလည္း " ငါ အရင္လို အလုပ္အကိုင္မရွိေတာ့လို႔ ... ၀င္ေငြမရွိေတာ့လို႔ ... ငါ့စကားမၿမဲေတာ့ဘူး။ ငါ့ကိုမေလးစားေတာ့ဘူး " အစရွိတဲ့ စိတ္ဖိစီးမႈေတြ ၀င္လာၿပီး တစ္ခ်ဳိ႕ဆို အသက္ပါဆံုးရံႈးသြားတတ္ၾကတာေတြကို မၾကာခဏျမင္သိၾကားေတြ႕ေနရပါတယ္။ စိတ္က်ေရာ ဂါတစ္မ်ဳိးေပါ့။ အဲဒီစိတ္က်ေရာဂါကို ကုစားဖို႔ရာကလည္း ေတာ္ရံုမစြမ္းခဲ့ပါဘူး။

အပါးအၿငိမ္းစား မယူခင္ကတည္းက ဒီကိစၥေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ေခါင္းစားခဲ့ရပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း အေဝးမွာမို႔ အျပင္မွာ ေနေရးထိုင္ေရးအတြက္ ပူပင္ရတဲ့အျပင္ မိန္းမသားေတြပဲရွိတဲ့ မိသားစုအတြက္ ဘယ္လိုစီစဥ္ေပးရင္ ေကာင္းမလဲေပါ့ ... အေတြးေတြနဲ႔တင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရႈပ္ေထြးခဲ့ရပါတယ္။ အဓိက ကေတာ့ အပါးရဲ႕က်န္းမာေရးပါ။ အပါးက ေသြးအားနည္းတဲ့အျပင္ ေတာ္ရံုေပေတၿပီးေနတတ္တဲ့ အပါးကို စိုးရိမ္မိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က အပါးက်န္းမာေရး သိပ္မေကာင္းခ်င္ဘူး။ မိဘေတြ အေျခခ်ခ်င္တဲ့ ဘိုးဘြားပိုင္ေနရာေလးကို ကာလေပါက္ေစ်းနဲ႔ ျပန္အမ္းျပီး ေမွာ္ဘီၿမိဳ႕မွာ အေျခက်ဖို႔ စီစဥ္ၿပီးတာနဲ႔ ညီမေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း အခ်ဳိ႕တိုင္ပင္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ အစီအစဥ္ကို အေကာင္အထည္ေဖၚခဲ့ပါတယ္။

ညီမႏွစ္ေယာက္ကို တစ္လွည့္စီ ရန္ကုန္မွာ ေဆး၀ါးကၽြမ္းက်င္ႏွင့္ သူနာျပဳအကူ သင္တန္းတက္ခိုင္းၿပီး မမကိုေတာ့ ေဆး၀ါးေရာင္းခ်ခြင့္လိုင္စင္ ရေအာင္ ႀကိဳးပမ္းခိုင္းခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္ ေဆးဆုိင္အေသးေလးကို မိသားစုေတြ ၀ိုင္း၀န္းၿပီး အစပ်ဳိးခဲ့ၾကတယ္။ အပါးလည္း အိမ္မွာ မိသားစုေတြနဲ႔ အတူေနရင္း အလုပ္တစ္ခုရွိေနမယ္ အိမ္အတြက္လည္း ဝန္မပိပဲ လူနည္းနည္းနဲ႔ လည္ပတ္ႏိုင္မယ္ ကုသိုလ္လည္းရ ၀မ္းလဲ၀မို႔ ဒီဆိုင္ေလးကို ဖြင့္ျဖစ္ခဲ့တာက ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ကူးေလးနဲ႔ပါ။ သာမန္လက္လုပ္လက္စားေတြသာ မ်ားျပားလွတဲ့ ရပ္ကြက္ေလးမွာ ဒီေဆးဆိုင္ေလးက အေတာ္အေထာက္အကူျပဳႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

တစ္ေန႔လုပ္မွ တစ္ေန႔စားရတဲ့ မိသားစုေတြမ်ား ေနထိုင္မေကာင္းရင္ ဘယ္လို အင္အားနဲ႔ ေဆးခန္း(ဆရာဝန္) ဆီကိုသြားႏိုင္ပါ့မလဲေလ။ ဒီေတာ့ နီးစပ္ရာ ကြမ္းယာကုန္စံုဆိုင္ အစရွိသည္ေတြမွာေဆးေလးတစ္ခြက္ေလာက္ ဝယ္ေသာက္ၿပီး အသက္ဆက္ရွင္သန္ၾကရတာပဲေလ။ ေဆး၀ါးနားမလည္တဲ့သူေတြ လမ္းေဘးဆိုင္ေလးေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္သြားၾကတဲ့ သာဓကေတြကိုလည္း ၾကားေနရတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေခါင္းရြက္ဗ်က္ထိုး က်ပန္းသမားေတြရဲ႕ ဘ၀မွာ အဂၤလိပ္ေဆးကို ေဆးပတ္လည္ေအာင္ ေသာက္ရမယ္ ... ေဆးယဥ္သြားမယ္ဆိုတာမ်ဳိးေတြက ေရြးခ်ယ္ခြင့္မွမရွိၾကတာပဲဆိုေတာ့ ... လမ္းေဘးေဆးဆိုင္ေလးေတြကသာ သူတို႔ေတြရဲ႕ ဇီ၀က ပါပဲ။ ဖ်ားတာ နာတာေလာက္ကေတာ့ ေဆးေလးတစ္ခြက္ႏွစ္ခြက္ေသာက္ အရမ္းဆိုးမွသာ ရပ္ကြက္ထဲက က်န္းမာေရးမွဴး သူနာျပဳမွဴးေတြကို အိမ္သို႔ပင့္ဖိတ္ေဆးကုၾကရတဲ့ လူတန္းစားေတြရဲ႕ အခက္အခဲေတြေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ထဲက ဦးကိုဆိုတဲ့ ေဆးမွဴးတစ္ေယာက္ကေတာ့ မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေျခဆန္႔ရတာ ည(၁၀)နာရီဟာ သူ႔ရဲ႕ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ပါပဲ။ ဒီရပ္ကြက္မွာေတာ့ ' ဦးကုိ ' နာမည္ေပ်ာက္ၿပီး ' ေဒါက္တာကို ' ဆိုရင္ မသိသူ မရွိေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာမိခဲ့ဖူးတယ္။ " ဦးေရ ... ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း စက္ဘီး တစ္စီးနဲ႔ ေျခဆန္႔ေနရတာ ပင္ပန္းလိုက္တာဗ်ာ။

ဆိုင္ကယ္တစ္စီးေလာက္ဝယ္ထားလိုက္ပါလား?

ဦးသက္သာ သာေပါ့ " ဆိုေတာ့...

" မ၀ယ္ႏိုင္ေသးဘူးညီေရ ... ဦးအိမ္ေဆာက္ေနလို႔ပါ " တဲ့။

ကၽြန္ေတာ့ဆိုင္ေရွ႕မွာ White board တစ္ခု ခ်ထားေပးထားပါတယ္။ ဦးကို ကိုပင့္ခ်င္ရင္ အဲဒီမွာ အိမ္လိပ္စာ အခ်ိန္ကို ေရးသြား (ဥပမာ - အေရးႀကီးရင္လည္း အျမန္လာပါ) ဆိုတာမ်ဳိးေပါ့။ ဖုန္းရွိတဲ့သူေတြကေတာ့ ဖုန္းနဲ႔တစ္ဆင့္ လိပ္စာ၊ အခ်ိန္ လွမ္းေျပာၾကတာမို႔ ညီမေတြက White Board မွာ မွတ္တမ္းတင္ၿပီး ဦးကို လာရင္ တစ္ဆင့္ျပန္ေျပာေပါ့။ ဦးကို ကလည္း လူနာတစ္ေယာက္ အိမ္သြားလိုက္ျပန္လာၿပီးလိုအပ္တဲ့ေဆးကို ဆိုင္ကေန ၀ယ္သြားလိုက္နဲ႔ သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႔ဇာတ္ ဟုတ္ေနၾကတာပါပဲ။

အင္း ... တစ္ႀကိမ္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဦးကို ကို ဖုန္းဆက္ၿပီးပင့္တဲ့ လူနာရွင္ကို ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံစကားေျပာလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဒီရပ္ကြက္မွာ မေနဖူးတာမို႔ လမ္းေတြ အမည္ေတြကို လံုး၀ မသိတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေသခ်ာေအာင္ အတိအက် ေမးျမန္းမိတာ ကၽြန္ေတာ့္ကို

" ဘယ္လမ္းက ဘယ္သူ ဘယ္၀ါေပ့ါ။

ဒါေတာင္မသိဘူးလား "

ဆိုၿပီး ဖုန္းထဲကေန အေပၚဆီးက ေျပာသြားခဲ့တာ ခံခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ဆက္လာျပန္ေတာ့ ညီမေလးက ဆိုင္ကေန ဖုန္းကုိင္သလို ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အိမ္ေပၚကေန ကိုင္တာေၾကာင့္ တစ္ဖက္လူေျပာတာကို ကၽြန္ေတာ္ၾကားေနရပါတယ္။ သူက ညီမေလးကို စြတ္ေဟာက္ၿပီး

" ဦးကို ဘာလို႔ မလာေသးတာလဲ။

မနက္က ဖုနး္ကိုင္တာ ဘယ္သူလဲ။

သူက ေသခ်ာမေျပာဘူးလား? " ဆိုၿပီးေတာ့ေပ့ါ။

ညီမေလးက အဲဒါသမီး အစ္ကိုပါ ဆိုၿပီး ေျပလည္ေအာင္ရွင္းျပေနတာကို ဟိုဘက္က လက္မခံဘဲ ဖိေျပာေနေတာ့တာပဲ။ အဲလိုမ်ဳိးၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ပါးစပ္ပိတ္ေနလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။

" ညီမေလးေတာ္ၿပီ ... ထပ္မရွင္းျပနဲ႔ေတာ့ "

ဆိုၿပီး တစ္ဖက္လူကို ကၽြန္ေတာ္က

" ဒီမွာ အမိ ... ခင္ဗ်ားအိမ္မွာ ဖုန္းရွိတယ္၊

ဖုန္းသံုးေနတဲ့ လူက တစ္ဖက္လူကို ၾကည္သာနား၀င္ေအာင္ ေျပာရမယ္ ဆိုတာ ခင္ဗ်ား နားမလည္ဘူးလား?

မသိဘူးလား?

ေနာက္တစ္ခုက အခု ခင္ဗ်ား လွမ္းဆက္ေနတဲ့ ဖုန္းအိမ္က ဦးကို ရဲ႕ ၀န္ထမ္းေတြ မဟုတ္ဘူး။

ဦးကို ဆီလာသမွ်ဖုန္းကို အလုပ္ပ်က္ခံနားေထာင္ၿပီး လူနာေတြ အတြက္ ကူညီေပးေနတာ။

ရပ္ကြက္အႏွံသြားေနရတဲ့ ဦးကို ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ လိုက္ရွာၿပီးေတာ့ ေတာ့ မေျပာေပးႏိုင္ဘူးခင္ဗ်။

သူ ဆိုင္ကို ေရာက္လာတဲ့အခါက်ရင္ေတာ့ မပ်က္မကြက္ ေျပာေပးမယ္ စိတ္ခ်။

ခင္ဗ်ားလို ပင့္ထားတဲ့ လူေတြက အမ်ားႀကီး ...

ဘယ္အိမ္ကို ဦးကုိ အရင္ သြားမလဲဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နဲ႔ မသက္ဆိုင္ဘူး။

ေစတနာနဲ႔ ကူညီမေပးေနတာေတြကို ခင္ဗ်ား မေစာ္ကားနဲ႔ ဗ်ာ "

လို႔ ေျပာခ်လိုက္ေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ညီမေလးကေတာ့ ရယ္ၿပီးေျပာရွာပါတယ္။

" သမီးတို႔ က ဒီလို အေျပာခံရတာ ရိုးေနပါၿပီ။

ကိုႀကီးသာ တစ္ခါတစ္ေလမို႔လို႔ အထူးအဆန္း ျဖစ္ေနတာပါ " တဲ့။

ေကာင္းေရာဗ်ာ။ ေဆးေရာင္းတဲ့ကိစၥနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး အပါးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာဖူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ညဥ့္နက္မွ အိပ္တတ္တာ အက်င့္ပါေနၿပီမို႔ ညဘက္ဆို အိမ္ေပၚတက္ မအိပ္ျဖစ္ဘူး။ ေဆးဆိုင္ရဲ႕ ထပ္ခိုးေလးမွာ အပါးကအိပ္ပါတယ္။ေအာက္ထပ္က ေဆးဗီဒို ေတြၾကားထဲမွာ ညဘက္ဆိုင္သိမ္းရင္ အိပ္ရာ ခင္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္၊ ညီလတ္၊ ညီငယ္ တို႔ အိပ္ၾကတယ္။ (ဦးသစ္ကို လည္း အိပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။) အပါးက ဆိုင္ကို ည (၁၁)နာရီေလာက္မွ ပိတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေနာက္က်မွ အိပ္ေနက်ဆိုေတာ့ ကိစၥမရွိဘူး။ ဆိုးတာက မနက္ပိုင္းဆို အပါးက ဆိုင္ကို (၆)နာရီေလာက္ဆို ဖြင့္ၿပီ။ ေဆး၀ယ္သူေတြ လာရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကိုေတြကို ေက်ာ္ခြၿပီး ေဆးရွာရ ယူရတာမို႔ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ အဆင္မေျပပါဘူး။ အဲဒ့ီအျပင္ တစ္ခါတစ္ေလ မနက္ အေစာႀကီး " အဘေရ ... ေဆးလိုခ်င္ လို႔ပါ " ဆိုၿပီး တံခါးလာေခါက္ရင္လည္း ဖြင့္ၿပီးေရာင္းေပးလိုက္တာပါပဲ။

တစ္ခါတစ္ေလ အပါးက

" မင္းတို႔ အေပၚသြားတက္အိပ္၊

ငါဒီမွာေဆးေရာင္း လို႔ အဆင္မေျပဘူး။ " တဲ့ ေျပာပါတယ္။

ေန႕တိုင္းလိုလို ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္းဖုလာၿပီ။

" သား ဟိုမွာေနတာမွ အိပ္ေရး၀ေသးတယ္။

အပါးအိမ္ေရာက္မွ တစ္ရက္မွ အိပ္ေရးမဝဘူး၊

မိုးမလင္းေသးဘူး အိမ္ေရွ႕က လိုင္းကားသမားေတြ ဆူညံတာရယ္၊

အပါးရဲ႕ ေဆးေဖာက္သည္က ႏွိပ္စက္တာနဲ႔ ... " လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာေတာ့

" ငါက ေငြမက္လို႔ ထ,ထၿပီး ေရာင္းေပးေနတာ မဟုတ္ဘူးဟဲ့။

သားသိတဲ့အတိုင္းပဲ ဒီမွာ DAEWOO တို႔ ALPINE တို႔ စက္ရံုေတြမွာ အလုပ္ဆငး္ၾကတဲ့ အလုပ္သမေတြက အမ်ားႀကီးရယ္။

သူတို႔မွာ မိုးမလင္းခင္က အလုပ္သြား၊ မိုးခ်ဳပ္မွ ျပန္လာၾကရတာ၊

တစ္ေနကုန္ အလုပ္ထဲမွာပဲ၊ သူတို႔ အလုပ္သြား အလုပ္ျပန္ ဒီလိုအခ်ိန္ေလးးေတြမွ မဝယ္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။

ကိုယ့္ဆီကို အားကိုးတၾကီးနဲ႔ လာတဲ့ သူေတြကို အပါး မျငင္းရက္ဘူးေလ။

ဒါေၾကာင့္ပါ သားရယ္။ " လို႔ အပါးက ျပန္ေျပာပါတယ္။

ၿပီးေတာ ့ေစ်း၀ယ္သူေတြမွာက အစဲြေလးေတြရွိၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ညီမ အငယ္ဆံုး လက္က ေဆးလိုက္တယ္လို႔ ေျပာရမလားပဲ။ သူေဆးစပ္ေပးရင္ ေကာင္းသြားတဲ့သူေတြက သူမွ သူ။ တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ အပါးမွ အပါးေပါ့။ ညီလတ္နဲ႔ ညီငယ္ မွန္ေၾကာင္ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ရိွတဲ့ ေန႔ဆို ပိုၿပီးေရာင္းေကာင္းတယ္ဗ်။ အမ်ားအားျဖင့္ ေကာင္မေလးေတြ လာ၀ယ္ၾကတာေလ။ ကၽြန္ေတာ့ ညီမေလးကလည္း ေယာင္းမ ဆိုတာႀကီးပဲ ... ဒီအခ်ိန္ေတာ့ သူ႔ဂြင္ေလ။ ညီငယ္ကို ဘယ္ေဆးက ဘယ္နားမွာ၊ ဘယ္ဟာကို ဘယ္လိုစပ္နဲ႔ အမိန္႔ေပးေနတယ္ေလ။

ညီငယ္နဲ႔ ညီလတ္က တစ္ခါတစ္ေလမွ လာတာဆိုေတာ့ ေဆးအထားအသို ဘယ္သိပါ့မလဲ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ညီိမေလးက ေျပာေသးတယ္ " ဆရာ၀န္ကို ျပန္ၿပီး အမိန္႔ေပးေနတာ အခြင့္အေရး ရတုန္းေပါ့ " တဲ့။ ေဆးစပ္တာက အနည္းဆံုး ၁၀၀ က်ပ္ဖိုး ေလာက္မွ အဆင္ေျပတာ။ ဒီထက္ပိုရင္လည္း ၀ယ္သူအတြက္ အဆင္မေျပျပန္ဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးက ဒီေနရာေလးမွာ စပါေတာ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ကို ခြင့္ျပန္တဲ့ရက္ေတြမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကိုယ့္ကိစၥနဲ႔ ကိုယ္ အျပင္သြားေနတာမို႔ အိမ္မွာ မရွိတာ မ်ားပါတယ္။ ၿမိဳ႕ထဲ မသြားျဖစ္တဲ့ ေန႔ေတြမွာ ဆိုင္ေရွ႕က ထိုင္ခံုေပၚထိုင္ၿပီး အပါးနဲ႔ စကားေျပာ ညီမေတြကို စေနာက္ေပါ့။ အဲဒီမွာ ေဆးလာ၀ယ္တဲ့လူ အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ျမင္ေတြ႕ေနရပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ညီမေတြကိုလာေၾကာင္တဲ့ သူေတြလဲပါတာေပါ့။တစ္ခ်ဳိ႕ကလည္း လိုတဲ့ ေဆး၀ယ္၊ ဆိုင္ေရွ႕က ခံုမွာခဏနား၊ အပါးလုပ္ထားတဲ့ ေရအိုးစင္က ေရေသာက္ၿပီး ခရီးတစ္ေထာက္နားၾကတယ္ေပါ့။ အျခားရြာေတြက ေစ်းလာေရာင္းၾကတဲ့ သူေတြလည္း ေစ်းသိမ္း အိပ္ျပန္ရင္း လိုအပ္တဲ့ ေဆးေးလးေတြ ၀ယ္ၾကရွာတယ္။

အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္ ဆိုင္ေရွ႕မွာ ထိုင္ရင္း အပါးနဲ႔ စကားေျပာေနခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္္မွာပဲ မ်က္ႏွာမွာ ေနေလာင္ကြက္နဲ႔ လက္ထဲမွာလဲ တိုလီမုတ္စ အိတ္ကေလးေတြ ဆဲြထားၿပီး ပုဆုိးေဟာင္း တစ္ထည္ကို ေခါင္းေပါင္းထားတဲ့ အေဒၚႀကီးတစ္ေယာက္ ဆိုင္ထဲကို ၀င္လာေတာ့ အလင္းအေမွာင္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုျမင္ဟန္မတူပါဘူး။ ခဏေနမွ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး သူ အရင္ေျပာေနတဲ့ စကားသံလည္းတိုးသြားခဲ့တယ္။

ၿပီးေတာ့ အပါးကို တိုးတိုး, တိုးတိုး နဲ႔ ဘာေျပာတယ္မသိဘူး၊ ေဆးေတြ၀ယ္ၿပီး သူ႔ပစၥည္း ေတြ ယူ အပါးေကၽြးတဲ့ ကြမ္းတစ္ယာ ပါးစပ္ထဲထည့္ ၿပီးထြက္သြားေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ဳိးေတာ့ တစ္မ်ဳိးေပါ့ေနာ္။ အပါးက

အငယ္ေလး " ခုနက အမ်ဳိးသမီး ဘာေျပာသြားလဲ သိလား " တဲ့။

ကၽြန္ေတာ့္က ေခါင္းခါျပေတာ့ အပါးက

" သားကိုဘယ္သူလဲ? ဧည့္သည္လား " တဲ့။

အပါးက "မဟုတ္ပါဘူး ကၽြန္ေတာ့္သားပါ " ဆိုေတာ့ " တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးဘူး၊

သားေရွ႕ေျပာရမွာ ေၾကာက္ေနတာ " တဲ့။ "

အဲဒါသားေရ ... ဒီေနရာကေန ေလး,ငါး မိုင္ေ၀းတဲ့ ေနရာကေန ထင္းစည္းေခါင္းေပၚတင္ၿပီး ေမွာ္ဘီေစ်းမွာ ေစ်းလာေရာင္းၾကတဲ့ ရဲေဘာ္(စစ္သား)မယားေတြ ... အေစာႀကီးကို အေ၀းႀကီးက လမ္းေလွ်ာက္လာ ေစ်းေရာင္းၿပီး ရလာတဲ့ ေငြေလးနဲ႔ ဟင္းခ်က္စရာ၀ယ္ျပန္ၾကရတာ။ တစ္ခါတစ္ေလ မေရာင္းရရင္ အတင္းေလွ်ာ့ေပးၿပီး ေငြ ၅၀၀-၆၀၀ က်ပ္နဲ႔ ထိုးေပးရေတာ့တာပါပဲ။

ဒီထင္းစည္းႀကီးကိုလည္း ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ျပန္သယ္သြားမလဲ။

အဲဒီအမ်ဳိးသမီးက ငွက္ဖ်ား အခံရွိတယ္သား။

အဲဒါ ငွက္ဖ်ားေဆး ၁၀၀ က်ပ္ဖိုး၀ယ္တာ။

သူ႔အတြက္ " ကြမ္းတစ္ယာဖိုး " ေငြ ၂၅ က်ပ္ ေလွ်ာ့ၿပီး ေဆးတစ္ခြက္ စပ္ေပးပါတဲ့။

၇၅ က်ပ္ဖုိးနဲ႔ ဘယ္လို သြားစပ္မလဲ။

အဲဒါေၾကာင့္ အပါးက ကြမ္းတစ္ယာ ကိုလည္း စားသြား။

ကၽြန္ေတာ္ ၁၀၀ဖိုး ျပည့္ေအာင္ စပ္ေပးလိုက္မယ္လို႔ ေျပာလိုက္တာ။

ဒီကြမ္းေလးငံုၿပီး သူ႔ရြာကို လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ရဦးမယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲ ေတာ္ေတာ္ဆို႔သြားၿပီး အေရာင္လြင့္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ သူ႕စစ္အက်ီ အေရာင္ေဖ်ာ့ေက်ာျပင္ကို လွမ္းၾကည့္ၿပီး အပါးရဲ႕ ကြမ္းယာထုပ္ ကို ေကာက္ယူလို႔ အေနာက္ကေန အေျပးကေလးလိုက္သြားမိတယ္။ အေဒၚႀကီးလို႔ ေခၚၿပီးသူ႔နားကို ေရာက္ေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ့ကို မွင္ေသၿပီး ၾကည့္ေနပါတယ္။

လက္ထဲက ကြမ္းယာထုပ္ကို အဲဒီအေဒၚႀကီး လက္ထဲထည့္ေပးလိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ခါးပတ္အိတ္ထဲက ဘယ္ေလာက္ရယ္ေတာ့မသိဘူး၊ လက္ထဲပါလာတဲ့ ေထာင္တန္အထပ္တစ္ခ်ဳိ႕ကိုေပးလိုက္မိပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေလးဟာ ကၽြန္ေတာ့ ရင္ထဲကေန လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ျဖစ္တည္လာတဲ့ ေမတၱာတစ္ခ်ဳိ႕ပါ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို စကားတစ္ခြန္းေျပာလိုက္မိပါေသးတယ္။

" ငွက္ဖ်ားေရာဂါကို ကုလိုက္ပါဦး " လို႔ေပါ့။

သူက အံ့ၾသ၀မ္းသာမႈေတြနဲ႔ ဆုေတြေပးအၿပီး ကၽြန္ေတာလွည့္အထြက္မွာ ... အေဒၚႀကီး ပါးျပင္ေပၚက မ်က္ရည္စက္ေတြကို ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္ခဲ့မိပါတယ္။

အဲဒီလို အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေန႔စဥ္လိုလို ျမင္ေတြ႕ေနရတာပါ။ အိမ္ကလည္း ရွိတဲ့ေငြေလးနဲ႔ အရင္းတည္ၿပီး ေရာင္းေနရတဲ့ ဆိုင္ေလးမို႔ သိသိနဲ႔ မ်က္စိမွိတ္ နားပိတ္ခဲ့ရတာေတြ လည္းရွိခဲ့ပါတယ္။ အမ်ားႀကီးမဟုတ္ေတာင္ မိမိႏိုင္တာေလးေတြနဲ႔ ေဖးမ စြမ္းေဆာင္ ႏိုင္သူေတြ မ်ားမ်ားေပၚထြက္လာပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရံုကလဲြၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ဘာတက္ႏိုင္ဦးပါ့မလဲဗ်ာ။ျပည့္လွ်ံၿဖဳိးေမာက္ေနတဲ့ ေနရာေတြမွာ လွ်ံပယ္ၿပီး အလဟာသျဖစ္ေနတာေလးေတြကို လိုအပ္တဲ့ ေနရာေလးေတြမွာ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ခဲ့ၾကရင္ျဖင့္ ......ကိုေဇာ္ရဲ႕ ပို႔စ္ေခါင္းစဥ္ေလးတစ္ခုကို သြားသတိရမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ "သူမ်ား မ်က္ရည္ ... ကိုယ့္မ်က္၀န္းမွာ က်ဖူးလား ... "

ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္

ကိုရီး{ ကိုႀကီး }