အမွားမ်ားႏွင့္ ခလုတ္တိုက္မိျခင္း
ကၽြန္ေတာ္ သည္ `မွားတဲ့ အခါလဲ မွားေပမေပါ့´ ဟူေသာ စကားကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး အေျပာင္အပ်က္သေဘာႏွင့္ လြတ္လပ္စြာ ေျပာခဲ့ဖူးသလို ဘ၀ၾကီးနဲ႔ ခ်ီေသာ သက္ျပင္းေမာၾကီးမ်ား အထပ္ထပ္ အခါခါခ်၍ ေလးပင္ခ်ိနဲ႔စြာလဲ ေျပာခဲ့ဖူးပါသည္။
ဆိုလိုခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္သည္ မၾကာခဏ အေတြး အမွားမ်ား၊ စကားအမွားမ်ား၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ အမွားမ်ား ကို ေတြးေခၚ ေျပာဆို ျပဳလုပ္တတ္သည္ဟု ဆိုလိုျခင္းျဖစ္ပါသည္။ မွားယြင္းမွဳ၊ လြဲေခ်ာ္မွဳတို႔သည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူစိမ္းဆန္မေနခဲ့ျခင္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ အားနည္းခ်က္တစ္ခု ျဖစ္ေနလိမ့္မည္ဟု ေတြးေတာမိပါသည္။
တစ္ခ်ိဳ႕ အမွားမ်ားသည္ အထက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ့ေသာ `မွားတဲ့ အခါလဲ မွားေပမေပါ့´ ဆိုသည့္စကားကို တိုးတိုး ျငီးတြားလိုက္လွ်င္ ျပီးဆံုးေပ်ာက္ကြယ္သြားေလ့ ရွိသည္။ ထိုမွ်ႏွင့္ မျပီးဘူး ဆိုလွ်င္ေတာင္ ခဏတာ ေလွာင္ရယ္စရာတစ္ခု သို႔မဟုတ္ ျပံဳးစရာ လြဲေခ်ာ္မွဳတစ္ခု ျဖစ္သြားတတ္ပါသည္။ မွန္ပါသည္။ ထိုအမွားမ်ားကို `အလြဲေလးေတြ´ ဟု တင္စားေခၚေ၀ၚတတ္ၾကပါသည္။ အခ်ိဳ႕ အမွားမ်ားသည္ ေနာင္တစ္ၾကိမ္ မွန္သြားလွ်င္ ထိုအမွားကို ေခ်ဖ်က္ႏိုင္သြားေလ့ရွိသည္။ ေနာင္တြင္ တခုတ္တရ ျပန္ေျပာင္းေျပာျပစရာ၊ အျခားသူတို႔ ဆင္ျခင္ႏိုင္ရန္ ျပန္လည္ လမ္းညႊန္ႏိုင္ေသာအရာ၊ သို႔မွ မဟုတ္လွ်င္ ျပန္ေတြးရယ္စရာ ဟာသတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သြားတတ္ပါသည္။ `အဆိုးထဲက အေကာင္းေပါ့´ ဟု သက္ျပင္းခ် ေျဖသိမ့္၍ သင္ခန္းစာယူစရာ အေကာင္းဆံုး အမွားမ်ားျဖစ္ပါသည္။
အခ်ိဴ႕ အမွားမ်ား ကေတာ့ ျပန္ျပင္၍ မရေတာ့ေသာ၊ ေဖ်ာက္ဖ်က္ ျပင္ဆင္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေသာ၊ အသက္ႏွင့္ထပ္တူ ထာ၀ရတည္ျမဲေနေတာ့မည္ ျဖစ္ေသာ အမွားၾကီးမ်ား ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ထိုအမွားမ်ားသည္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေနာက္ေက်ာတြင္ အရိပ္မဲႀကီးမ်ားအျဖစ္ႏွင္႔ တြယ္ကပ္လိုက္ပါေနတတ္သည္။ ျပန္ေျပာင္းေတြးမိတိုင္း တစ္ကိုယ္လံုး စိမ့္၀င္ သိမ္ငယ္သြားေအာင္ ေျခာက္လွန္႔တတ္သည္။ ထိုအမွားမ်ားသည္ လူတစ္ေယာက္၏ တက္ေနေသာ အညြန္႔တစ္လူလူကို ရိုက္ခ်ိဳး ဖ်က္ဆီး ပစ္ႏိုင္ေသာ အစြမ္း ရွိသည္။ လူမွဳဆက္ဆံေရးနယ္ပယ္တြင္ ဆြံ႕အ ညွိဳးငယ္ေစေသာ အစြမ္းရွိသည္။ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္တို႔ကို ေခ်မြ ဖ်က္ဆီး ပစ္ႏိုင္ေသာ စြမ္းအားမ်ား ရွိေနတတ္သည္။ ျပဳသင့္သည္ကို မျပဳမိ၊ မျပဳသင့္သည္ကို ျပဳမိသည့္အတြက္ အခ်ိန္လြန္မွ ပူပန္ျခင္း တည္းဟူေသာ `ေနာင္တ´ ကို ပိုက္ေထြး ပူေဆြး ငိုေၾကြးရံုအျပင္ မည္သို႔မွ် ျပဳလုပ္ျပင္ဆင္၍ မရႏိုင္ေတာ့ေသာ အမွားၾကီးမ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။
သင္ မွားယြင္း လြဲေခ်ာ္ေသာ အေတြးမ်ိဳး ေတြးခဲ့ဖူးပါသလား။ `ႏွဳတ္၍ မရ´ ဟု လူေျပာသူေျပာမ်ားေသာ စကားအကၽြံ (စကားအမွား) တို႔ကို ေျပာဆိုခဲ့ဖူးပါသလား။ ရည္ရြယ္ေမွ်ာ္လင့္ထားသည္ႏွင့္ ဆန္႔က်င္ေသာ ေျခလွမ္း၊ မွားယြင္းေသာ ကိစၥမ်ားကို ျပဳလုပ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ဖူးပါသလား။ `လူပဲ၊ အမွားနဲ႔ ဘယ္ကင္းပါ့မလဲ´ ဟူေသာ စကားကို ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ကာကြယ္ဖို႔ ေျပာဆို ခဲ့ဖူးပါသလား။ ကၽြန္ေတာ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အမွားမ်ားစြာႏွင့္ ၾကံဳၾကိဳက္ ဆံုေတြ႔ခဲ့ရဖူးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေလွ်ာက္ေသာလမ္း၊ ကၽြန္ေတာ္ သြားေသာ ခရီးတြင္ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရေသာ `သြားပါမ်ား၍ ခလုတ္တိုက္ခဲ့ရျခင္းမ်ား´ ကို ျပန္ေျပာင္း ေတြးေတာ ဆင္ျခင္ျခင္းသည္ပင္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ စာအုပ္စင္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ သင္ခန္းစာ မ်ားအျဖစ္ ျပဌာန္းပံုႏွိပ္ထားျခင္း ျဖစ္ပါေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္သည္ လူမွန္းသိတတ္စအရြယ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက `ကမၻာၾကီးသည္ လံုး၀န္းေသာ သေဘာ ရွိသည္´ ဟူေသာ အဆိုကို လက္ခံခဲ့သူ ျဖစ္ပါသည္။ ကမၻာလံုးလံုးၾကီး တြင္ ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္သည္ကိုလဲ လက္ခံယံုၾကည္ခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္လက္ခံထားေသာ `ကမၻာၾကီးတြင္ ေနထိုင္မွဳ´ ကို ေျပာျပလိုပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူသားမ်ားသည္ ကမၻာၾကီးထဲတြင္ ေနထိုင္ၾကသည္။ ကမၻာလံုးလံုးၾကီး၏ အတြင္းထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျခခ်ရပ္တည္ေနေသာ ေျမျပင္ၾကီးကို ထည့္ထားသည္။ ထိုေျမျပင္ၾကီးသည္ ကမၻာလံုးလံုးၾကီး၏အတြင္း အလယ္တည့္တည့္တြင္ ကန္႔လန္႔ တင္ထားသကဲ့သို႔ ရွိသည္။ ထိုေျမၾကီးေပၚတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္တည္ၾကသည္။ ထို ေျမျပင္၏ ေအာက္ဖက္တြင္ ေရမ်ားရွိသည္။ ေျမျပင္ကို ေဖာက္ျပီး တူးလိုက္လွ်င္ ေရရလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေန႔စဥ္ ေမာ့ၾကည့္၍ ျမင္ေနရေသာ ေကာင္းကင္သည္ ကမၻာလံုးလံုးၾကီး၏ အေပၚဖက္ျခမ္းျဖစ္သည္။ လ ႏွင့္ ေန သည္ ႏွစ္ခု မဟုတ္ပါ။ ကမၻာ့အေပၚျခမ္းတြင္ ကပ္ေနေသာ တစ္ခုတည္းေသာအရာျဖစ္သည္။ ညဖက္တြင္ ေန သည္ လ အျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားသည္။ မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းသည္ ကမၻာၾကီး၏ အေပၚျခမ္း (ေကာင္းကင္) ႏွင့္ အလယ္တြင္ တင္ထားေသာ ေျမၾကီး ထိေတြ႔ရေနရာျဖစ္သည္။ မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းေနရာမွ ကမၻာၾကီး၏ အေပၚျခမ္း (ေကာင္းကင္)ကို လွီးထုတ္လိုက္လွ်င္ ေအာက္တြင္ ေရမ်ားထည့္ထားေသာ ဒယ္အိုးၾကီးကို ေျမၾကီးျဖင့္ အုပ္ထားသည္ႏွင့္ အလားသ႑ာန္တူေသာ ကမၻာၾကီး၏ ေအာက္ဖက္ျခမ္းကို ရရွိေပမည္။ `ငရဲျပည္´ ဟူေသာ ေနရာသည္လဲ မည္သည့္ေနရာတြင္ ရွိေနသည္ဟု မခန္႔မွန္းတတ္ေသာ္လဲ ထိုေအာက္ဖက္ျခမ္းထဲတြင္ ရွိေနႏိုင္သည္ ဟု ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ခဲ့ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ့သည္မ်ားကို ဖတ္၍ စူးစမ္းေလ့လာခဲ့ေသာ ပညာရွင္တို႔အား သံသယ ျဖစ္မသြားပါႏွင့္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေတြးထင္မွဳတို႔ကိုလဲ `ျဖစ္ႏိုင္သည္´ ဟု လိုက္ျပီး မစဥ္းစားပါႏွင့္။ ထိုေတြးထင္မွဳသည္ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မွတ္ ရရ ရွိခဲ့ေသာ အမွားေတြထဲက အေစာဆံုး အမွား ျဖစ္ပါသည္။ လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ ကေလးဘ၀၏ အေစာဆံုးအေတြးကေလးတစ္ခုျဖစ္၍ ရွည္လ်ားစြာ ေရးလိုက္မိျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ ေနာင္အခါ ကမၻာ့ ပထ၀ီ သင္ရ၍ ကၽြန္ေတာ့္မွားယြင္းမွဳကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္သိလိုက္ရခ်ိန္တြင္ မေနတတ္မထိုင္တတ္ ေအာင္ ရွက္သြားေသာ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာကို ေခၚျပ၍ရလွ်င္ ျပခ်င္ပါသည္။
ျမန္မာဖတ္စာမွ `ဦးေပါင္းက်ားႏွင့္ ျမင္းက်ားရွင္´ ကို မသင္ရခင္ ထိုေခါင္းစဥ္ကို ၾကားဖူးစဥ္က `ဦးေပါင္းက်ား´ က လူတစ္ေယာက္၊ `ျမင္းက်ားရွင္´က လူတစ္ေယာက္ဟု ေတြးထင္မိဖူးပါသည္။ လကမၻာသို႔ သြားေသာသူမ်ားသည္ ပီနံအိတ္ၾကီးမ်ားကို ေလမွဳတ္၍ စြပ္သြားၾကသည္ဟု ထင္ခဲ့ဖူးပါသည္။ ထိုသို႔ အလားတူ အေတြးမွားမ်ားကို ကေလးအေတြးျဖင့္ ေတြးေတာခဲ့ဖူးပါသည္။ ဘ၀တြင္ အမွတ္တရ ျဖစ္ေနေသာ အေတြးမွားေလးမ်ားသည္ ျပန္ေျပာင္းေတြးမိေလ ျပံဳးမိေလ မို႔ ၾကည္ႏူးစရာ အမွားကေလးမ်ားျဖစ္သည္။ ေနာင္တြင္ အခ်ိဳ႕ အမွားမ်ားသည္ ဤသို႔ ၾကည္ႏူးလြမ္းဆြတ္ဖြယ္ မေကာင္းေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ တစ္ျဖည္းျဖည္း သိလာပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ မူလတန္းႏွင့္ အလယ္တန္း အေစာပိုင္း (ငါးတန္း၊ ေျခက္တန္း) အရြယ္က ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္း ေမေမႏွင့္ ေဖေဖက ျပင္ဦးလြင္၊ မႏၱေလး စသည့္ေနရာမ်ားသို႔ ေလ့လာေရးခရီးမ်ား လိုက္ပို႔ခဲ့ဖူးပါသည္။ ခရီးသြားလွ်င္ ရွိစုမဲ့စုကေလးမ်ားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ညီမေလး အတြက္ ရည္ရြယ္၍ ၀ယ္ထားေသာ ေရႊထည္မ်ားကို ထုတ္၍ ဆင္တတ္ပါသည္။ ေႏြကာလ တစ္ရာသီတြင္ စစ္ကိုင္းသို႔ ဘုရားဖူးသြားစဥ္က ကၽြန္ေတာ့္လက္မွာ ေရႊဟန္းခ်ိန္း တစ္ခု ရွိေနခဲ့သည္။ ဘာရယ္မဟုတ္၊ ကေလးသဘာ၀ ထိုဟန္းခ်ိန္းေလး လက္မွာ ရွိေနတာကို ေက်နပ္သည္။
ညဖက္ တည္းခိုသည့္ေနရာတြင္ ေမေမက `ဟန္းခ်ိန္းေလး ခၽြတ္အိပ္ပါ သားရယ္´ ဟု ေျပာစဥ္က ကၽြန္ေတာ္ ခၽြတ္၍ ေဖေဖ့အိတ္ထဲ ထည့္ထားလိုက္ျပီး ေမေမ့ အလစ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္၀တ္အိပ္သည္။ မနက္မိုးလင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ လက္မွာ ဟန္းခ်ိန္း မရွိေတာ့ပါ။ အအိပ္ၾကမ္းေသာ ကၽြန္ေတာ့္ လွဳပ္ရွားမွဳေၾကာင့္ ေခ်ာင္၍ ျပဳတ္က်ေနခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ မည္သူမွ် ခိုးယူခဲ့တာ မျဖစ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ေခ်ာင္ၾကိဳေခ်ာင္ၾကား ကပ္ေနဟန္တူေသာ ထိုဟန္းခ်ိန္းကို ျပန္ရွာ၍ မေတြ႔ေတာ့ပါ။ ေမေမဆူတာ ခံရသည္ကို နာၾကည္းျခင္းမရွိခဲ့ေသာ္လည္း ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ ယေန႔အထိ ကၽြန္ေတာ့္ ကန္႔သတ္ခ်က္ႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ `ေရႊ လံုး၀ မ၀တ္ေတာ့´ ဟု ဆံုးျဖတ္ခဲ့လိုက္ပါသည္။ ထိုဟန္းခ်ိန္းကေလးသာ မေပ်ာက္ခဲ့လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစု စီးပြားေရး က်ဆင္းခ်ိန္တြင္ တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာမွ အသံုးတည့္ေကာင္း တည့္ႏိုင္ပါသည္။ ညီမေလး ေက်ာင္းစရိတ္၊ သို႔မဟုတ္ ကၽြန္ေတာ့္ အေဆာင္ေနစရိတ္၊ သို႔မဟုတ္ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမတို႔၏ သြားစရိတ္၊ လာစရိတ္၊ စားစရိတ္၊ ေသာက္စရိတ္ တစ္ခုခုကို ဖာေထးႏိုင္ခဲ့လိမ့္မည္။ ထိုအမွားတစ္ခုသည္ အထက္တြင္ မွားခဲ့ေသာ ကမၻာလံုးအမွားကဲ့သို႔ ရယ္စရာတစ္ခု ထက္ ပိုခဲ့ျပီး သတိထားဆင္ျခင္စရာတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။ သို႔ေသာ္ ၾကာေတာ့လဲ ေမ့ေမ့ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္သြားခဲ့ရသည္။ ေရႊထည္ ကိုေတာ့ ယေန႔အထိ လံုး၀ မ၀တ္ျဖစ္ေတာ့ပါ။
အရြယ္မေရာက္မီ ဆိုင္ကယ္စီးခ်င္ခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဖေဖ တားသည့္ၾကားမွ ဆိုင္ကယ္စီးသင္ခဲ့သည္။ ထိုမွားယြင္း ေတာင့္တမွဳေၾကာင့္ပင္ သင္စအခ်ိန္မွာ မႏိုင္မနင္း အက္ဆိဒင့္ အၾကီးအက်ယ္ ျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။ ေဆးလိပ္ဖြာရွိဳက္ျခင္းသည္ စိတ္ေျဖသိမ့္စရာ စိတ္ေမာေျပစရာ ေကာင္းသည္ဟူေသာ အယူအဆ လြဲမွားမွဳေၾကာင့္ ေဆးလိပ္စြဲလန္းခဲ့ဖူးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္စားစား ၀မလာျခင္း၊ ပိန္လွီေသာ လူဖလံေလး ျဖစ္ေနျခင္းမွာ ထို ေဆးလိပ္စြဲလန္းမွဳေၾကာင့္ပင္ ထင္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀ တစ္ဆစ္ခ်ိဳး လို႔ပဲ အမ်ား ေျပာသလို ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္းႏွစ္ ကေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က အဆင့္ (၁)၊ (၂) ေနရာေတြ မွာ အျမဲမရွိေနေသာ္လည္း စာေတာ္ခဲ့ပါသည္။ ေနာက္ အပ်င္းၾကီးပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ အပ်င္းၾကီးေသာ လူေတာ္ေလး အျဖစ္ နာမည္ ၾကီးပါသည္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရလွ်င္ ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္သည္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ စိတ္ၾကီး၀င္ ေနေသာ လူငယ္ေလး တစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မွဳလြန္ကဲေနေသာ ေက်ာင္းသားေလး တစ္ဦးျဖစ္ပါသည္။ ႏွစ္စဥ္ ဆုေတြ ဆြတ္ခူး ရယူခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ့္ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမ က အေမွ်ာ္လင့္ၾကီး ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့ၾကပါလိမ့္မည္။ ေဘာ္ဒါေဆာင္မွ ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္သပ္ေမြးခဲ့ေသာ ဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ ေအာင္ခ်က္ကို ပိုပိုသာသာ မွန္းေမွ်ာ္ခဲ့ပါလိမ့္မည္။ ေက်ာင္းမွ ဆရာေတြ ဆရာမေတြ ကေရာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ေနခဲ့ၾကပါလိမ့္မည္။ ေဘာ္ဒါေဆာင္ ေနႏိုင္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ ယံုၾကည္မွဳေၾကာင့္ ေက်ာင္းခ်ိန္မ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္ အျမဲ ေက်ာင္းလစ္ျခင္း၊ ဂိမ္းကစားျခင္းတို႔ကိုသာ မွားယြင္းစြာ ျပဳလုပ္ခဲ့ပါသည္။ ေက်ာင္းေခၚၾကိမ္ မမွန္၍ မိဘအေခၚ ခံရခ်ိန္မွာလဲ ကၽြန္ေတာ္ စိုးရြံ႔႕မွဳ နည္းနည္းမွ် ရွိမေန။ ေက်ာင္းလစ္၊ ရန္ျဖစ္ျပီး ရံုးခန္းသို႔ တစ္ေခါက္ ေရာက္စဥ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာင္းတက္ခြင့္ ပိတ္ပင္ျပီး စာေမးပြဲသာ လာေျဖေတာ့ရန္ ေက်ာင္းမွ ဒဏ္ခတ္ခံခဲ့ရပါသည္။ စာေမးပြဲေျဖရန္ (၂) လ ခန္႕သာ လိုေတာ့ခ်ိန္မို႔ စိတ္ဖိစီးမွဳ ဒဏ္မ်ားေၾကာင့္ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲၾကီးတြင္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္၊ ကၽြန္ေတာ့္ မိဘ ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ဆရာ တို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္ ရလာဒ္ ႏွင့္ တက္တက္ စင္ေအာင္ လြဲျပီး ဂုဏ္ထူးအနည္းငယ္ျဖင့္သာ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀တြင္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ခြင့္ မရေတာ့ေသာ ေအာင္ျမင္မွဳ အတြက္ ေနာင္တ ရခဲ့ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမ၏ မ်က္ႏွာ လူပံုအလယ္မွာ မ၀င့္ၾကြားႏိုင္ၾကေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ၾကီး၀င္ျခင္း အမွဳကို ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔စြာ ဆင္ျခင္ ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ရံုမွတပါး ဤ ရလာဒ္ကို ျပန္ျပင္၍ မရႏိုင္ေတာ့။ စိတ္ၾကီး၀င္တတ္ေသာ အက်င့္ တျဖည္းျဖည္း ကြယ္ေပ်ာက္၍ အလြန္အကၽြံ စိတ္ဓါတ္က်ဆင္းကာ ယံုၾကည္ခ်က္မ်ား တျဖည္းျဖည္း ယိုင္နဲ႔ပ်က္စီးခဲ့ရသည္။
ေနာက္ပိုင္း တကၠသိုလ္သို႔ ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ထပ္၍ လြဲေခ်ာ္မွဳမ်ားႏွင့္ ၾကံဳရေသာအခါ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမ ကၽြန္ေတာ့္ ဂုဏ္ပုဒ္မ်ား၊ ကၽြန္ေတာ့္ ေကာင္းသတင္းမ်ားကို အာေပါင္ အာရင္းသန္သန္ မေျပာႏိုင္ေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ လူေပလူေတေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့ပါျပီ။ စိတ္ေလျခင္းဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေျမာင္းထဲေရာက္သြားသည္။ ျပန္စိုက္ေလ်ာ္ရန္ မတတ္ႏိုင္ေသာ အဖိုးတန္ ပစၥည္းတစ္ခု ကိုယ့္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးသြားသကဲ့သို႔ `တန္ဖိုးၾကီးေသာ မွားယြင္းမွဳမ်ား´ ျဖစ္သည္။
ကၽြန္ေတာ့္ ပ်က္စီးယိုယြင္းမွဳမ်ား နလန္မထူႏိုင္ေတာ့ခ်ိန္မွ စဥ္းစားေတြးေခၚႏိုင္စြမ္းတို႔ကို တစ္ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပန္လည္ ေမြးျမဴရင္း ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ ကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လည္ထူေထာင္ရန္ ျပင္ဆင္ရပါေတာ့သည္။ ကုိယ့္အမွားေတြကို ျမင္တတ္လာျပီ၊ ဆင္ျခင္တတ္လာျပီ၊ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ တတ္လာျပီ ဆိုေသာ အခ်ိန္သို႔ ေရာက္ရွိလာမွ ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုေပၚကို ျပန္လည္ ေျခခ်ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ `စိတ္ဓါတ္က်ဆင္းေနသူတစ္ေယာက္´ မွ `မိမိ စိတ္ဓါတ္ကို မိမိကိုယ္တိုင္ ပံုသြင္း တည္ေဆာက္ႏိုင္သူတစ္ေယာက္´ ျဖစ္ေနခဲ့ပါျပီ။ `စိတ္ၾကီး၀င္သူ တစ္ေယာက္´ အျဖစ္မွ `ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မွဳ´ ဆိုေသာ အရာတစ္ခုကို ေျပာင္းလဲ ေမြးျမဴႏိုင္ခဲ့ပါျပီ။
လူမွဳဆက္ဆံေရးနယ္ပယ္သို႔ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ ဖိနပ္ထိပ္ေလး ေတြ ပါးေနျပီျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အမွားမ်ားစြာနွင့္ ခလုတ္တိုက္ ျငိစြန္းခဲ့ျပီးျပီ။ ရွက္ရြံ႕ဖြယ္ေကာင္းလွေသာ အမွားမ်ားကိုလဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကံဳခဲ့ျပီးေနျပီျဖစ္သည္။ ယခုလဲ လူမွဳဆက္ဆံေရး နယ္ပယ္မွ အမွားမ်ားႏွင့္ ထပ္မံၾကံဳေတြ႔ေနပါေသးသည္။ သို႔ေသာ္ လူမ်ားႏွင့္ ေနရေလ၊ ပိုဂရုစိုက္ရေလ ျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းၾကီး သေဘာေပါက္ ခဲ့ျပီး ျဖစ္ပါသည္။ ေရွ႕က အမွားမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကို သင္ျပ လမ္းညႊန္ေပးထားျပီး ျဖစ္ပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀ မွတ္စုတြင္ မင္နီ ရဲရဲႏွင့္ ၾကက္ေျခခတ္ သေကၤတ မ်ားစြာ ရွိေနခဲ့့ျခင္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ အားနည္းခ်က္ တစ္ခု ျဖစ္ေနလိမ့္မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေတြးထင္ထားခဲ့တာ မွားယြင္းေၾကာင္း ထပ္မံ ေတြ႔ရွိလိုက္ျပန္သည္။
အမွန္ေတာ့ တစ္ခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ့္ အမွားမ်ားသည္ ေရွ႕ဆက္လွမ္းမည့္ ေျခလွမ္းမ်ားစြာအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ အားသာခ်က္မ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ ေရွာင္ဖယ္ ေကြကြင္း သြားသင့္ေသာ ေနရာမ်ားကို ထိုအမွားမ်ားက သတိေပးလိမ့္မည္။ မသြားသင့္ေသာ လမ္းကို ထိုအမွားမ်ားက တားဆီးေပးလိမ့္မည္။ သြားသင့္သြားထိုက္ေသာ လမ္းကို ထိုအမွားမ်ားက လမ္းညႊန္ျပလိမ့္မည္။ ထိုအမွားမ်ားကပင္ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ရွိမည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္သို႔ ေရာက္ေအာင္ ထြန္းလင္းေတာက္ပ ေပးေသာ မီးရွဴးတန္ေဆာင္မ်ား ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။
အကယ္၍ ကၽြန္ေတာ္သာ ကၽြန္ေတာ့္ အမွားမ်ားကို ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ထားပစ္ခဲ့ပါလွ်င္ ထိုအခ်ိန္က အမွားမ်ိဳးကို ယခု ထပ္မွားေကာင္း မွားေနပါလိမ့္မည္။ သိသိႏွင့္လည္း မွားႏိုင္သလို မသိပဲလဲ မွားႏိုင္သည္။ မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေစ အမွားအယြင္း တစ္ခုတည္းကို အၾကိမ္ၾကိမ္ မွားျခင္းမွာ အလြန္ပင္ ရုပ္ဆိုးသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ယူဆေသာေၾကာင့္ ဆင္ျခင္သံုးသပ္ျပဳျပင္ျခင္း ျဖင့္ အခ်ိန္တိုင္း အခ်ိန္တိုင္းတြင္ အမွားမ်ားကို အႏိုင္ယူလ်က္ရွိပါသည္။
`မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ယေန႔ မားမားမတ္မတ္ ရပ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဤေနရာတြင္ မေန႔က ခလုတ္တိုက္ လဲက်ခဲ့ဖူးပါသည္။´
ေလးစားလ်က္
လက္ဝဲ
